Για έναν αριστερό λόγο που δεν φοβάται

Standard

 

της Σίσσυς Βελισαρίου

Χαρακτικό του Έριχ Χέκελ, 1928

Από το 1990 περίπου ο καταναλωτισμός συγκροτεί τη νέα συλλογική ταυτότητα στην Ελλάδα, με κορύφωση την περίοδο Σημίτη, oπότε και αρθρώνεται ένας «εκσυγχρονιστικός» λόγος που απευθύνεται σαφέστατα στο άτομο ως μηχανή κατανάλωσης και της απόλαυσης που αυτή συνεπάγεται. Η νίκη του νεοφιλελευθερισμού και η υποχώρηση της επιρροής της Αριστεράς και των ιδεών της σημειώνει στο ιδεολογικό επίπεδο την κατίσχυση της πλέον επιθετικής μορφής του κεφαλαίου. Ο καταναλωτισμός είναι αυτός που διαμορφώνει, πέραν της ατομικής ταυτότητας και τρόπου ζωής, την αντίληψη ότι το κοινωνικό είναι άθροισμα επιμέρους ατόμων. Η σχετική ευμάρεια έως τις μέρες μας, και τα συμπαρομαρτούντα, καταθρυμματίζουν τον υπό διάλυση κοινωνικό ιστό τον οποίο πιθανόν να καταστρέψει ολοσχερώς η πτώχευση της χώρας μας.[1] Και αυτό διότι η μιζέρια και η φτώχια δεν οδηγούν απαραίτητα στη ριζοσπαστικοποίηση· αντίθετα, μπορεί να προκύψει μαζικός εθισμός στην εξαθλίωση, φαινόμενο καθόλου πρωτότυπο στην Ιστορία. Aφετέρου κοινωνικές μορφές αλληλεγγύης και στήριξης αυτών που πλήττονται (άστεγων, υποσιτισμένων, ανέργων κ.ο.κ.) είναι απολύτως χρήσιμες και βαθιά συγκινητικές πράξεις, δεν είναι όμως εξορισμού «αριστερές». Στο βαθμό που δεν δημιουργήσουν πρωτότυπες δομές, δεν υποστηριχθούν από θεσμικές μορφές και λειτουργίες, π.χ. Τοπική Αυτοδιοίκηση, ή δεν παρεμβαίνουν σε αγοραίες σχέσεις αποσυναρμολογώντας τες, όπως δυνητικά «το κίνημα της πατάτας», μπορούν να καταλήξουν σε ένα «εναλλακτικό» και αυτοαναφορικό λάιφ στάιλ. Το ότι ο καπιταλισμός απορροφά αποτελεσματικά, με ανάλογους τρόπους, τους κοινωνικούς κραδασμούς είναι γνωστό από τη Βιομηχανική Επανάσταση, οπότε η φιλανθρωπία λειτουργούσε ταυτοχρόνως ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης κρατικής μέριμνας και ως «ξέπλυμα» των μεσοαστικών συνειδήσεων.Υπό αυτές τις συνθήκες τι λόγο να εκφωνήσει η δική μας Αριστερά για να εκφράσει τους πολλούς, παγιδευμένους σε μια πρωτόγνωρη και βίαιη τομή/χάσμα που έχει κόψει βαθιά τη χώρα ως χωροχρονική υπόσταση στο πριν και στο μετά το Μνημόνιο; Τι λόγια να βρει για να μιλήσει στην πολυπλοκότητα της ιστορικής στιγμής αλλά και σε έναν υπό διαμόρφωση γενικό ψυχισμό που είναι εξαιρετικά αντιφατικός διότι τραυματισμένος από τη βαρβαρότητα της ανεπίστρεπτης αλλαγής; Εδώ το κρίσιμο και εν δυνάμει εκρηκτικό πρόβλημα είναι ότι το άτομο που έχει ήδη συγκροτηθεί εντός του ιδιωτικού ως το ιδιωτεύον υποκείμενο που καταναλώνει (θα έλεγα, «the idiot who consumes») καλείται με τη βία και τάχιστα να αντιληφθεί τον εαυτό ως το ακριβές αντίθετο, δηλαδή, ένα ον που απογυμνώνεται και συρρικνώνεται στα βασικά. Άρα η σχέση με τον εαυτό του παύει να διαμεσολαβείται από την κατανάλωση και την πληθωρική απόλαυση των προϊόντων, μέσω μιας jouissance που τώρα στερείται απότομα. Προφανώς οι ευρωπαίοι ιθύνοντες θεωρούν την απόλαυση της κατανάλωσης αποκλειστικό προνόμιο κάποιων εθνών και όχι βεβαίως «τριτοκλασάτων» λαών της ΕΕ. Ίσως ακριβώς επειδή «ο παλαιότερος στόχος της σύγκλισης του επιπέδου διαβίωσης σε όλη την Ένωση εγκαταλείφθηκε σιωπηρά… ο υποβιβασμός του βιοτικού επιπέδου στις χώρες που –κατά τη γερμανική έκφραση– «ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους’ θεωρείται όχι μόνο αναπόφευκτος, αλλά και επιθυμητός».[2] Πώς, επομένως, η Αριστερά να αρθρώσει κατά το δυνατόν αυτήν την υλική στέρηση που οξύνεται δραματικά και από την ακύρωση μιας συστηματικά ωραιοποιημένης εικόνας περί Ευρωπαϊκής Ένωσης, των συναφών εκσυγχρονιστικών οραμάτων και ενός φτηνού κοσμοπολιτισμού;[3]

Η Αριστερά συνήθως κατακρίνεται από τους αντιπάλους της για την έλλειψη θετικών προτάσεων, που ανάγεται σε εγγενή αδυναμία της λόγω της «ουτοπίας» που αυτή επαγγέλλεται. Για αυτό και δεν την «παίρνουν σοβαρά». Υποστηρίζω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, έχει παραθέσει συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο με ουσιαστικές αντιπροτάσεις και πειστικές λύσεις, ενώ, αντίθετα, αδυνατεί να αρθρώσει οραματικό λόγο που να μπορεί να εμπνεύσει τα πλήθη. Εξηγούμαι: Ένα βιώσιμο οικονομικοπολιτικό σχέδιο είναι το sine qua non ώστε οι εργαζόμενοι να πεισθούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη ικανή να εκπροσωπήσει τα υλικά τους συμφέροντα. Το ότι οι προτάσεις του δεν καταχωρούνται ως «θετική» πολιτική πράξη, αποσιωπούνται ή στρεβλώνονται δεν είναι απόρροια του ουτοπικού τους χαρακτήρα, αλλά το αντίθετο. Αν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί σε ένα λόγο που δομείται στη βάση μόνον οικονομικών αντιπροτάσεων, τότε έχασε. Είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν και εμείς έχουμε υποκύψει στη σαγήνη του μεταμοντέρνου cool, που λατρεύει τους χαμηλούς τόνους, την «παραγωγική» στάση στα πράγματα και τους καλούς τρόπους. Αντίθετα, απαξιοί την οραματική ρητορική που απευθύνεται στο θυμικό, κάτι που λοιδορείται ως λαϊκισμός. Όμως, το άτομο δεν ορίζεται μονοδιάστατα ως μέλος μιας συγκεκριμένης τάξης, εθνότητας, θρησκείας, φύλο κ.ο.κ. Είναι μια πολύπλοκη δομή διακριτών μεν ταυτοτήτων, που όμως συνυπάρχουν, σπανιότερα σε αρμονία και πιο συχνά μέσα από τις αντιφάσεις και συγκρούσεις τους. Η μονομερής ρητορική έγκλησή του ως μετόχου της οικονομικής δραστηριότητας, και καθόλου ως ψυχισμού, συνιστά οικονομικό αναγωγισμό. Πέραν της οικονομικής επιβίωσης, το άτομο, όπως και το πλήθος, έχει ανάγκη την αξιοπρέπεια, την αυτοεκτίμηση και αλληλοσεβασμό. Όταν αυτά καταρρακώνονται είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, όπως συμβαίνει με προκλητικό και ωμό τρόπο από την τρόικα και την Ε.Ε., τραυματίζεται το κοινωνικό σώμα παρά και πέρα από τις ταξικές διαφορές που πάντα το περιτρέχουν. Ο λόγος της Αριστεράς οφείλει να μην αγνοεί το τραύμα στο όνομα μιας ταξικής «καθαρότητας», αλλά να εμπνεύσει ψυχικά ακριβώς γιατί το λογαριάζει και το εγγράφει.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ραγδαία μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία από την Τρόικα γίνεται σε πλήρη συνέργια με το εγχώριο κεφάλαιο που επιθετικά αναδομεί την οικονομική και πολιτική σφαίρα για τη μακροπρόθεσμη υπερκερδοφορία του. Αυτή η νεο-αποικιοκρατική συνθήκη επιπλέον εγγράφει στο συλλογικό (υπο)συνείδητο αισθήματα ταπείνωσης, θυμού κλπ. Ταυτοχρόνως όμως υπαγορεύει και ένα «κύριο χώρο έκφρασης της αντίστασης [που] είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, ο εθνικός».[4] Ένα αξιόλογο κατά τα άλλα ρεύμα της δικής μας Αριστεράς κάνει ότι δεν βλέπει αυτό που είδαν οι γερμανοί εφοριακοί: την ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας αν και, ή ακριβώς επειδή, τίθεται επί τάπητος η λέξη-ταμπού «έθνος/εθνικός». Στο βαθμό που εργαλείο για δράση είναι «η εθνικοποίηση της ταξικότητας»[5] είναι ακατανόητη η εμμονή στη θέση-κλισέ περί ταξικής ολιγωρίας όταν ο αριστερός λόγος ξεφεύγει από την οικονομίστικη περιχαράκωση.

Η εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία οφείλουν να εγγράφονται στην κεντρική εκφώνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με μια ρητορική που να μη φοβάται να απευθύνεται σε μεγάλα ακροατήρια συνεγείροντας τα με το όραμα της αντίστασης, εξέγερσης, επανάστασης. Οι Αριστεροί αποενοχοποιούμε τη λέξη «εθνικός» διότι έχουμε συνείδηση της αρνητικής της αποσκευής αλλά και ταυτοχρόνως της ρευστότητας των σηματοδοτήσεων. Είναι στο χέρι της Αριστεράς να επανακαθορίσει τις έννοιες ως κεντρικό εγχείρημα στην ανάκτηση της ηγεμονίας της. Το νέο ρεύμα του φιλελληνισμού άλλωστε που ξεσηκώθηκε στην Ευρώπη εκφράζεται με τη φράση «είμαστε όλοι Έλληνες», και όχι «είμαστε όλοι εργάτες, μικροαστοί/διανοούμενοι». Αυτό το σύνθημα είναι βαθύτατα διεθνιστικό διότι οι απανταχού αλληλέγγυοι βλέπουν στη δική μας οικονομική, πολιτική και ψυχολογική εξαθλίωση την επερχόμενη δική τους, και εν τέλει του δυτικού κόσμου όπως τον ξέραμε. Σε πείσμα ενός αυτάρεσκου σεχταρισμού, ο νέος φιλελληνισμός, όπως και αυτός του 19ου αιώνα, είναι ριζοσπαστικός. Συμπυκνώνει στο «Έλληνες» ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό, ιστορικό, ταξικό και συναισθητικό φορτίο που προσδίδεται από την συγκυρία της μέγιστης επίθεσης του κεφαλαίου στα δικαιώματα των λαών. Και εμμέσως θέτει στους έλληνες εργαζόμενους ένα αίτημα: την αντίσταση ως συμβολική πράξη για έναν νέο διεθνισμό.

Η Σίσσυ Βελισσαρίου διδάσκει στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών


[1] Κώστας Δουζίνας, συνέντευξη στον Γ. Κιμπουρόπουλο, περ. ΜΟΝΟ, 9.2.2012.

[2] «Είναι χαρακτηριστικό ότι και εδώ η γερμανική έκφραση “ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους” αναφέρεται στο εμπορικό ισοζύγιο ως πηγή των οικονομικών ανισορροπιών»: Χρήστος Χατζηιωσήφ, «Αστοχίες και στοχεύσεις της οικονομικής πολιτικής» Α΄ Μέρος, «Ενθέματα», Η Αυγή, 19.2.2012.

[3] Η στέρηση προέρχεται από τη απώλεια της ψευδαίσθησης της συμμετοχής σε συνθήκες απονέκρωσης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μια διαδικασία που ξεκίνησε με την οικοδόμηση της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης. Βλ. Ηλίας Ιωακείμογλου, «Ο Παπαδήμος, ο Μόντι και η επερχόμενη σύρραξη», Η Αυγή 12.11.2011.

[4] Κ. Δουζίνας, ό.π.: «Η εξατομίκευση έχει περάσει και στις κοινωνίες. Κάθε λαός ας κοιτάξει τον εαυτό του. Κι έτσι καταλήγω στην άποψη σε σχέση με την αντίσταση ότι ο κύριος χώρος έκφρασής της είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς, ο εθνικός. Αυτό άλλωστε το ενισχύει και η νέο-αποικιοκρατική κατάσταση που επιβάλει η ηγεσία της Ε.Ε. στη χώρα μας».

[5] Σπ. Ασδραχάς, στο Μ. Γεωργούλας, «Πατριωτικά μέτωπα και συμπαράταξη της Αριστεράς», Η Εποχή, 26.2.2012.

3 thoughts on “Για έναν αριστερό λόγο που δεν φοβάται

  1. Pingback: στα Eνθέματα στις 11 Mαρτίου « ΕΝΘΕΜΑΤΑ

  2. ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ

    Από τη μια η επιθετικη νεοφιλελευθερη δεξια με τους «σοσιαλιστες» συνοδοιπορους της. Αν και η προσφατη κριση καψαλισε τα φτερα της και την οδηγησε προσωρινα σε ιδεολογικη αναδιπλωση,η θεμελιωδης αντιληψη της δεν φαινεται να αλλαζει. Εμμονη στην αυτορρυθμιζομενη αγορα ανεξαρτητως του πως και εις βαρος ποιου αυτορρυθμιζεται.

    Από την άλλη η παραδοσιακη αριστερα.
    Με τις δικες της εμμονες για την ανατροπη του καπιταλισμου .
    Μια αριστερα που ενώ κερδιζει την εκτιμηση της κοινωνιας με την αγωνιστικοτητα της και την αποσταση της από τη διαφθορα της εξουσιας ,αντι να συνεισφερει με ένα δημιουργικο αριστερο λογο, αναμασα παλια τσιτατα,ανακατεμενα με μια παρωχημενη ορολογια, σχεδον ακαταληπτη για την πλειονοτητα και με ένα αφηρημενο περι δικαιου αισθημα.

    Καπως ετσι η κοινωνια βρικεται μονιμως μεταξυ σφυρας και ακμονος, αναμεσα στην αναλγητη, «λογικη» των από πανω και τη «επαναστατικη» φλυαρια των από κατω.
    Αναμεσα στον κυνισμο και το συναισθηματισμο.
    Αποτελει όμως απαντηση στον νεοφιλελευθερο «ορθολογισμο» μια αριστερη μεταφυσικη;

    ΜΗΠΩΣ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ;

    Ο κοσμος ηταν παντα αδικος και παντα σκληρος για τους αδυνατους .Επαναστασεις και ανατροπες όμως δεν γινονταν παντα.
    Πολύ περισσοτερο αλλαγες ριζικες ενός κοινωνικοοικονομικου συστηματος.
    Ας θυμηθουμε τον Μαρξ. «ΠΟΤΕ δεν εξαφανιζεται ένα κοινωνικο συγκροτημα ,πριν αναπτυχθουν ολες οι παραγωγικες δυναμεις που μπορει να χωρεσει.Και ΠΟΤΕ δεν ερχονται να καταλαβουν τη θεση του καινουργιες και ανωτερες παραγωγικες σχεσεις, πριν ωριμασουν γι’αυτές, οι υλικοι οροι ,μεσα στους κολπους της παλιας κοινωνιας.
    Για το λογο αυτό ,η ανθρωποτητα ,ΠΟΤΕ δε βαζει μπροστα της παρα μονο τα προβληματα εκεινα που μπορει να λυσει».
    Κανενα συστημα εξουσιας δεν γκρεμιζεται εάν δεν εχει διαφανει η δυνατοτητα της αντικαταστασης του απο ένα άλλο όχι απλως δικαιοτερο αλλα και πιο αποτελεσματικο.
    Ο καπιταλισμος ειχε αρχισει να σχηματιζεται στο εσωτερικο της φεουδαρχιας .
    Το φεουδαρχικο συστημα αποδεικνυονταν αναχρονιστικο, οπισθοδρομικο, αντιδραστικο. Στεκονταν εμποδιο στην περαιτερω αναπτυξη των νεων παραγωγικων δυναμεων. Η επανασταση ηρθε και το παραμερισε .
    Η μαρξικη θεωρια για την για την κοινωνικη αλλαγη που πραγματοποιειται όταν υπαρχει αναντιστοιχια αναμεσα στις παραγωγικες δυναμεις και τις σχεσεις παραγωγης και η οποια οδηγει στην αντικατασταση αυτων των σχεσεων ,βρηκε τραγικη επιβεβαιωση στην πτωση του υπαρκτου σοσιαλισμου. Και δεν αναφερομαστε μονο στη Σοβιετικη Ενωση αλλα στο συνολο του σοσιαλιστικου κοσμου ,της Κινας συμπεριλαμβανομενης.
    Ενας «ψυχρος» μαρξιστης θα μπορουσε να προαναγγειλει την πτωση ,δεκαετιες πριν συμβει.Αλλα αυτος ηταν μαλλον σπανιο ειδος. Η Οκτωβριανη επανασταση,η νικη της Σοβιετικης Ενωσης στον πολεμο και αργοτερα οι επιτυχιες των εθνικοαπελευθερωτικων κινηματων με αναφορα στον σοσιαλισμο ,ο ενθουσιασμος που δημιουργησαν ,οι ελπιδες που γεννησαν , ο ποθος να αλλαξει ο κοσμος, να γινει καλυτερος ,και γρηγορα, λειτουργησαν ετσι ωστε τα ονειρα και η πραγματικοτητα να μπερδευτουν.
    Το εντυπωσιακο της ολης ιστοριας είναι ότι στις μερες μας, μετα την ηττα του «σοσιαλισμου» ,ο κοσμος κινειται πανω στο εδαφος του μαρξισμου περισσοτερο από ποτε !
    Η μαρξικη θεωρια , δηλαδη βασικα η αναλυση και κριτικη του καπιταλισμου,χωρις να αποτελει την τελικη θεωρια-δεν μπορει να υπαρξει τετοια- ερμηνευει ένα πληθος φαινομενων πολύ πιο πειστικα από οσο τις δεκαετιες οπου υποτιθεται ότι ειχε θριαμβευσει.
    Όμως συμφωνα και με το αιτημα του Μαρξ ,το ζητημα δεν είναι η ερμηνεια αλλα η αλλαγη του κοσμου.
    Εδώ η μαρξικη θεωρια δεν μπορει να κριθει.Εκτος κι αν πιστευει κανεις ότι τα σοσιαλιστικα καθεστωτα στη μορφη που τα ειδαμε ,ηταν αυτό που θα αντικαθιστουσε τον καπιταλισμο συμφωνα με τον Μαρξ.
    Οι Μαρξ ,Εγκελς ξεκαθαρισαν ότι δεν φτιαχνουν συνταγες για τις κουζινες του μελλοντος αλλα δειχνουν τη φορα των πραγματων.
    Είναι όμως άλλο πραγμα να λες ότι το ποταμι κατευθυνεται προς στη θαλασσα και άλλο να επιμενεις ότι η θαλασσα βρισκεται μερικα μετρα παρακατω ή ακομα χειροτερα να βαφτιζεις θαλασσα μια συγκυριακη διαπλατυνση της κοιτης του, όπως επιμενει ένα όχι αμελητεο κομματι της αριστερας.

    ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ;

    Να την αφησουμε στην ακρη αν δεν θελουμε να ξεχασουμε και την επανασταση και το σοσιαλισμο.
    Επιλεγουμε σκοπιμα αυτήν την προκλητικη για αριστερους και φαινομενικα παραδοξη διατυπωση μονο και μονο για να τονισουμε τη σημασια του να μιλα κανεις με οσο γινεται μεγαλυτερη σαφηνεια .
    (Εννοειται πως όταν μιλαμε για σοσιαλισμο αναφερομαστε στην καταργηση της ατομικης ιδιοκτησιας στα μεσα παραγωγης).

    Όταν τα πραγματα προχωρουν ερημην της κοινωνιας και εν πολλοις εναντιον της είναι φανερο ότι ότι αυτή η πορεια δεν μπορει να συνεχιστει.
    Η ταυτιση όμως της επαναστασης με την ριζικη αλλαγη του κοινωνικοοικονομικου συστηματος ,σημερα υπονομευει και τα δυο.
    Η επανασταση είναι από τη φυση της μια βιαιη πραξη ,αφου καταλυει την υφισταμενη ταξη χρησιμοποιωντας και ή μονο εξωθεσμικες πρακτικες .Αυτό δεν σημαινει ότι είναι συνυφασμενη με τυφλη χρηση ατομικης βιας.
    Οσο μαλιστα μεγαλυτερη είναι αποδοχη της τοσο πιο ομαλα εξελισσεται.
    Το ζητουμενο λοιπον είναι η αποδοχη. Κι αυτό σχετιζεται αμεσα με το περιεχομενο της.
    Αυτος που δεν μπορει να χαρει τη ζωη εξ αιτιας της ανεχειας ή του αγχους και της ανασφαλειας ή της ελλειψης νοηματος, ζητα την αλλαγη αυτης της καταστασης.
    Τον φοβιζουν όμως υπαρκτοι κινδυνοι.
    -Να γινουν ακομα χειροτερα τα πραγματα.
    -Να ανδειχτουν νεες ελιτ οι οποιες στο ονομα μιας καλυτερης κοινωνιας να του στερησουν ελευθεριες και να οικοδομησουν ένα ακομα πιο αυταρχικο μοντελο διακυβερνησης μονοπωλωντας την εξουσια..
    Αυτοι οι κινδυνοι που και οι δυο συνδεονται αμεσα με την ετσιθελικη αλλαγη του συστηματος από τα πανω , απομακρυνουν την πλειονοτητα από την εξεγερση , οδηγουν τους πολιτες αναποφευκτα στην αποδοχη της μοιρας τους.
    Ετσι η «σοσιαλιστικη» επανασταση φραζει το δρομο στην επανασταση.

    Αλλα φραζει το δρομο και στο σοσιαλισμο.
    Εμποδιζοντας να συμβουν όλα εκεινα που θα δημιουργουσαν στους πολιτες εικονες ενός μελλοντος χωρις καπιταλισμο. Απαξιωνοντας αυτή την προσπαθεια ως αποπειρα εξωραϊσμου του συστηματος. Πως όμως θα γεννηθει κατι νέο μεσα στους κολπους του παλιου;
    Αυτό ακριβως θα επρεπε να είναι το περιεχομενο μιας επαναστασης σημερα.
    Όχι δηλαδη να επιβαλει με το ζορι τις φαντασιωσεις του κάθε μανιακου ,όχι να επιβαλει το νέο ,που δεν υπαρχει ,αλλα να του επιτρεψει να γεννηθει.
    Δειτε την γενικευμενη απαξιωση από τη δεξια -κατανοητο- των θεσμων που θα μπορουσαν μαζι με αλλους να λειτουργησουν ως προπομποι μιας νεας καταστασης πραγματων. Δημοσιο,συνδικαλισμος ,τοπικη αυτοδιοικηση,συνεταιρισμοι ,πολιτικη δραση όλα συνωνυμα της διαφθορας. Δειτε όμως και την παθητικη σταση της αριστερας σε αυτή την εικονα.
    Ειτε με το να σιωπα για τις αρνητικες τους πλευρες , ειτε με το να διαπιστωνει ότι μεσα στον καπιταλισμο δεν μπορει παρα να είναι ετσι, τελικα δεν υπερασπιζεται τους συνεργατικους θεσμους της κοινωνιας.
    Ενδιδοντας μαλιστα στον πειρασμο του ελεγχου τους, παιζοντας τα δικα της παιγνιδια εξουσιας , συμβαλει στην περαιτερω απαξιωση τους.

    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

    Η κοινωνια μας εχει αναγκη από μια δημοκρατικη επανασταση.
    Αφου πρωτα συνειδητοποιησει τι σημαινει δημοκρατια. Για τους περισσοτερους σημαινει το να μπορεις να λες ελευθερα την αποψη σου και να ψηφιζεις το κομμα της αρεσκειας σου κάθε τεσσερα χρονια. Ποσο ελευθερος είναι όμως καποιος που η αναγκη τον εχει πιασει απ’το λαιμο; Και ποση γνωση διαθετει για να αποφασιζει σωστα ;Και πώς να την αποκτησει όταν δεν εχει τη δυνατοτητα ή ακομα και τη διαθεση να ασκηθει στη διακυβερνηση ;
    Γιατι η ελευθερια είναι προϋποθεση της δημοκρατιας ,αλλα δεν ταυτιζεται με τη δημοκρατια.
    Δημοκρατια σημαινει να αποφασιζεις για τις υποθεσεις που σε αφορουν.
    Κι όταν μιλαμε για δημοκρατια εννουμε την αμεση .Η αντιπροσωπευτικη αλλοιωνει το χαρακτηρα της δημοκρατιας. Δεν μπορει να καταργηθει ,είναι αναγκαια όταν αναφερομαστε σε μεγαλα συνολα ,μπορει όμως να περιοριστει.
    Για παραδειγμα μεσω του θεσμου της ανακλητοτητας των αντιπροσωπων ,του περιορισμου της χρονικης διαρκειας της θητειας τους και της διεξαγωγης δημοψηφισματων.
    Τι συμβαινει σημερα ;
    Όχι μονο δεν περιοριζεται αλλα κυριαρχει και στα μικροτερα συνολα όπως είναι οι τοπικες κοινωνιες και οι μικροι συλλογοι.
    Ετσι οι αντιπροσωποι με τον καιρο αποκτουν «επαγγελματικα» χαρακτηριστικα.
    Μετατρεπονται σε ένα ειδος συντεχνιας με συμφεροντα ξεχωριστα από τους υπολοιπους πολιτες και αποκτουν ειδικευση στην ασκηση εξουσιας.
    Αυτό είναι καταστροφη για τη δημοκρατια. Δεν είναι μονο ότι δημιουργειται ένα σωμα αποξενωμενο από τα μελη της κοινωνιας αλλα κυριως ότι με αυτόν τον τροπο αποξενωνονται και τα μελη της κοινωνιας μεταξυ τους .
    Οι συμμετοχικοι θεσμοι καταρρακωνονται ,η διαφθορα βρισκει το καταλληλο εδαφος για να βλαστησει .
    Στη βαση αυτων των φαινομενων υπολανθανει η αντιληψη ότι η δημοκρατια είναι μεσο ,όχι σκοπος.
    Η δημοκρατια όμως είναι μεν μεσο σε ότι αφορα στην ληψη μιας αποφασης, αλλα είναι και σκοπος σε ότι αφορα στη συμμετοχη για ληφθει αυτή η αποφαση και στη συνεργασια για να υλοποιηθει.
    Αυτος ο παραγοντας παροτι είναι ο πλεον σημαντικος ,υποτιμαται συστηματικα από ολους. Όχι σε επιπεδο διακηρυξεων αλλα στην πραξη.
    Θα εχετε προσεξει υποθετουμε ποσο ελλειμματικη είναι η εργογραφια η σχετικη
    με την λειτουργια και την αναπτυξη της δημοκρατιας, των συνεργατικων και συμμετοχικων θεσμων, του δημοκρατικου ελεγχου .Βεβαια από εκεινους για τους οποιους η εξουσια είναι η αυτοσκοπος ,δεν θα περιμενε κανεις περισσοτερα.
    Γι’αυτους η δημοκρατια είναι ενοχλητικη. Γι’αυτους ο λαος είναι μια μαζα που πρεπει να την κατευθυνεις.
    Ένα νέο κινημα όμως που εχει αφομοιωσει την αρνητικη εμπειρια των προηγουμενων δεκαετιων οφειλει να αναδεικνυει όχι μονο το ζητημα της αγωνιστικης στασης απεναντι στα προβληματα που δημιουργει η υπαρχουσα ταξη πραγματων, αλλα, ακομα περισσοτερο αποφασιστικα, τη βασικη αρχη πανω στην οποια θα οικοδομηθει μια καινουργια κοινωνια και που δεν μπορει να είναι άλλη από εκεινη της θεσμισμενης δημοκρατικης συμμετοχης σε ολες τις εκφανσεις του δημοσιου βιου.

    ΤΙ ΖΗΤΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ;

    A. Αντικατασταση του συστηματος από ένα άλλο το οποιο εχει ως προύποθεση την καταργηση της ατομικης ιδιοκτησιας ,ή
    B.μετασχηματισμο του υπαρχοντος σε ένα αλλο με κυρια χαρακτηριστικα τη δημοκρατια και την κοινωνικη αλληλεγγυη ;
    Οποιος επιλεγει το πρωτο ας μπει στον κοπο όχι να περιγραψει ξανα τα δεινα και τις αντιφασεις του καπιταλισμου ,αλλα να εξηγησει πως θα λειτουργησει το νέο συστημα χωρις να δημιουργει περισσοτερα και μεγαλυτερα προβληματα από εκεινα που θα λυνει. Η μονη εμπειρια που διαθετουμε είναι η οδυνηρη του υπαρκτου «σοσιαλισμου».
    Η αριστερα που επιμενει στην πρωτη επιλογη, δεν εχει αποστασιοποιηθει από το συγκεκριμενο μοντελο . Απλως αλλοι σταματουν στον Λενιν αλλοι στον Σταλιν -προσφατως και το ΚΚΕ-ή το Μαο.
    Επιπλεον ενώ η μαρξικη θεωρια εχει πεδιο αναφορας την πραγματικοτητα, αυτή η αριστερα εχει πεδιο αναφορας τη θεωρια. Από αυτό το γεγονος πηγαζει η θρησκειοποιηση της πολιτικης και ένα πληθος περιπου νευρωτικων συμπεριφορων.
    Η κολαση, το καθαρτηριο, ο παραδεισος ,η δευτερα παρουσια , οι προφητες, οι αιρεσεις, η ιερα εξεταση με τις ομολογιες των αιρετικων, το αλαθητο του παπα , όλα αυτά υπαρχουν με αλλα ονοματα στην παραδοση αυτης της αριστερας. Και ο Θεος. Δηλαδη η Ιστορια από την οποια περιμενει να δικαιωθει.
    Ο υπαρκτος «σοσιαλισμος» και αυτή η αριστερα εχουν κατι από σοσιαλισμο ,εχουν κατι από αριστερα αλλα δεν είναι ουτε σοσιαλισμος ουτε αριστερα.
    Η αριστερα είναι πολιτικη οντοτητα και δεν μπορει να εχει σχεση με τον πολιτικο αναχωρητισμο και τα μοναχικα ταγματα.
    Σοσιαλισμος δεν είναι η ισοκατανομη της φτωχειας σε συνθηκες εξωτερικου αποκλεισμου και εσωτερικου αυταρχισμου . Σοσιαλισμος δεν είναι η πρωτογονη κομμουνα των ναυαγων που μοιραζονται τη λιγοστη τροφη τους.
    Ο σοσιαλισμος είναι ανωτερη μορφη κοινωνικης οργανωσης και όταν εδραιωθει ,δεν υπαρχει επιστροφη.
    Ο σοσιαλισμος ή θα είναι παγκοσμιος –τουλαχιστον υποθεση των πιο προηγμενων κοινωνιων-ή δεν θα υπαρξει..
    Αν το δεχτουμε αυτό τοτε η ευρωπαϊκη ολοκληρωση, παρα το γεγονος οτι προχωρα σημειωτον και με τους ορους που επιβαλλουν οι κυριαρχες ελιτ, εχει σαφως προοδευτικο χαρακτηρα. Όπως προοδευτικο χαρακτηρα ειχε το εργοστασιο και ο εκσυγχρονισμος της παραγωγης μετα τις αστικες επαναστασεις, παροτι δεν γινονταν για το χατηρι των λαϊκων στρωματων .
    Τα προβληματα μιας μικρης χωρας σαν την Ελλαδα που βρισκεται στην περιφερεια του αναπτυγμενου καπιταλισμου επιτασσουν την δημιουργια μιας πλατιας συμμαχιας που η στοχευση της δεν θα περιοριζεται στην αμυνα για τη διατηρηση των κεκτημενων , σταση που αποδεικνυεται εν τελει αναποτελεσματικη ,αλλα στην κατακτηση της εξουσιας με μεσο αλλα και στοχο τη δημοκρατικη επανασταση.
    Αν δεν υπαρχει η προοπτικη για μιαν άλλη εξουσια, τοτε η αντισταση εχει περιορισμενα αποτελεσματα αλλα και μια προσθετη δυσκολια να συσπειρωσει, καθως τα επιχειρηματα της αλλης πλευρας φαινονται λογικα από τη στιγμη που παραμενει κυριαρχο το δικο της αξιακο συστημα και κανονιστικο πλαισιο.
    Επιπλεον, οι μικρες νικες αυτης της αντιστασης συνηθως δεν επιτυγχανονται σε βαρος των προνομιουχων ταξεων αλλα σε βαρος των πιο αδυναμων.
    Όταν για παραδειγμα η κυβερνηση ικανοποιει ένα λαϊκο αιτημα δανειζομενη, το κανει σε βαρος της επομενης γενιας.
    Μονο οι νικες σε επιπεδο θεσμων και εκεινες που οδηγουν σε αναδιανομη του πλουτου είναι καθαρες νικες.

    ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

    Η Αριστερα θα προχωρησει μονο αν παψει να αποτελει μια θρησκευτικη παραλλαγη με προφητες , κομμουνιστικους παραδεισους, ιερατειο ,αιρεσεις και ολα οσα χαρακτηριζουν τις θρησκευτικες οργανωσεις. Αν απεναντι στον κυνισμο της εξουσιας αντιπαραθεσει οχι απλα το συναισθημα και τον ρομαντισμο αλλα τη σκεψη και τον ορθο λογο. Οταν θα παψει να μοιραζει χαρακτηρισμους –ρεφορμιστης, οπορτουνιστης κλπ- και στρωθει στη δουλεια για να κανει τα πραγματα καλυτερα εδω και τωρα .Οταν αποκτησει στοχους και αρκετη αυτοπεποιθηση ωστε να μπορει να κρινει την αναγκαιοτητα ή μη μιας συνεργασιας, χωρις να φοβαται οτι θα αφομοιωθει απο το συστημα. Οταν αποδειξει στους απλους ανθρωπους οτι η προταση της δεν ειναι μονο δικαιη αλλα και αποτελεσματικη.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s