Η δικαίωση των μεταρρυθμιστών ενός αιώνα

Standard

της Θήντα Σκόπκολ

Η Θήντα Σκόπκολ (γενν. 1947) είναι μια από τις σημαντικότερες αμερικανίδες κοινωνιολόγους. Ένα από τα βασικά  θέματα του έργου της είναι το κοινωνικό κράτος και η δημόσια υγεία στις ΗΠΑ. Το άρθρο (που παρατίθεται εδώ με μικρές περικοπές) δημοσιεύθηκε στο μπλογκ της στις 22.3.2010, λίγες ώρες μετά την υπερψήφιση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων του νομοσχεδίου για την υγεία.

«Ε»

Η 21η Μαρτίου 2010, πρώτη ημέρα της άνοιξης, ήταν μια σημαδιακή μέρα για  την κοινωνική πρόνοια στις ΗΠΑ — ένα ορόσημο όπως η θέσπιση της κοινωνικής ασφάλισης το 1935 και του Medicare το 1965. Το εγχείρημα  βέβαια δεν έχει ολοκληρωθεί: νέοι αγώνες είναι μπροστά μας, και θα χρειαστούν μία με δύο δεκαετίες για να γίνει πραγματικότητα η υπόσχεση μιας προσιτής και υψηλής ποιότητας περίθαλψης για όλους τους Αμερικανούς. Αλλά η 21η Μαρτίου ήταν ένα αποφασιστικό σημείο καμπής σε αυτή την πορεία, οδηγώντας τους δεξιούς στην άμυνα, και  τους προοδευτικούς σε μια καλύτερη θέση από όπου μπορούν να διεκδικήσουν πιο αποτελεσματικές ρυθμίσεις, τη βελτίωση των παροχών για τους πιο αδύναμους  και την  επέκταση των δημόσιων προγραμμάτων υγείας.
Η πρόεδρος της Βουλής Νάνσυ Πελόζι είναι η μεγάλη ηρωίδα του αγώνα αυτού, ενώ στον πρόεδρο Ομπάμα και τον Χάρρυ Ράιντ, επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία, ανήκει μεγάλο κομμάτι της νίκης. Η συμβολή των απλών Δημοκρατικών ήταν κι αυτή σημαντική: μετά την πανωλεθρία της Μασαχουσέτης, είπαμε απερίφραστα στους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας ότι δεν πρόκειται να τους υποστηρίξουμε ξανά αν δεν «περάσει το καταραμένο νομοσχέδιο». Μπορείτε να είστε σίγουροι ότι μας άκουσαν. Ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που η βάση του Δημοκρατικού Κόμματος αρνήθηκε να υιοθετήσει παθητικά  μια ψοφοδεή στάση μπροστά σε μια οπισθοχώρηση.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τους προδότες του αγώνα: την Ολύμπια Σνόου, που εγκατέλειψε όσα υποστήριζε και υπονόμευσε κάθε ευκαιρία διακομματικής συνεννόησης· τους καθολικούς επισκόπους, που πρόδωσαν την εργατική τάξη, με την οποία η Καθολική Εκκλησία διατηρούσε ανέκαθεν στενούς δεσμούς σε αυτή τη χώρα· την Εθνική Οργάνωση Γυναικών, εγκλωβισμένη στον «συντεχνιασμό της» με αποτέλεσμα οι καθολικές καλόγριες να στηρίξουν πιο δραστήρια την υγειονομική φροντίδα για τις γυναίκες και τις οικογένειές τους· τους Δημοκρατικούς γερουσιαστές και βουλευτές που λιποτάκτησαν ή ψήφισαν «όχι» σε αυτές τις μετριοπαθείς μεταρρυθμίσεις, κάνοντας το όλο πράγμα να τραβήξει σε μάκρος και γίνει πολύ δυσκολότερο. Ντροπή, ντροπή σε όλους σας, και να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε ποτέ.
Για να δώσουμε μια πιο ευχάριστη νότα σε μια τόσο σημαντική ιστορική καμπή, ας θυμηθούμε τον αιώνα των γενναίων και συκοφαντημένων μεταρρυθμιστών, χάρη στους οποίους  καταφέραμε να  φτάσουμε στο σημείο αυτό:
* Την Αμερικανική Ένωση για την Εργατική Νομοθεσία (AALL), μια μικρή εθελοντική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1906 από προοδευτικούς επιστήμονες και σημαντικές προσωπικότητες, και έδωσε μεγάλους αγώνες για τη μεταρρύθμιση της  υγείας και τη θέσπιση μέτρων προστασίας των εργαζομένων τη δεκαετία του 1910. Παρά τη διορατικότητα και τη σοφία τους, οι μεταρρυθμιστές της AALL χλευάστηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σαν γερμανοί «αυτοκρατορίσκοι».
* Πολλοί μεταρρυθμιστές, πίεσαν, στο πλαίσιο του New Deal για να διευρυνθεί η δημόσια κάλυψη υγείας.  Καταγγέλθηκαν σαν εχθροί της ελευθερίας, ενώ  ο Ρούσβελτ δεν δέχτηκε το αίτημά τους, με τον φόβο ότι θα επιβάρυνε άλλα τμήματα του προγράμματος του New Deal.
* Με την υποστήριξη των συνδικάτων, ο Χάρρυ Τρούμαν υπήρξε πρωτοπόρος της καθολικής ασφάλισης υγείας στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μεταρρυθμιστές όμως καταγγέλθηκαν ως «κομμουνιστές  και οπαδοί του ολοκληρωτισμού», καθώς οι δεξιοί Δημοκρατικοί συνεργάστηκαν με  τους Ρεπουμπλικάνους για να μπλοκάρουν τη μεταρρύθμιση στο Κογκρέσο. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρεκκλίνουν πλήρως από τον δρόμο των άλλων πολιτισμένων βιομηχανικών κρατών: θεσμοθετούν ένα δαπανηρό σύστημα επιδοτήσεων σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και προμηθευτές, το οποίο, τις επόμενες δεκαετίες, θα καλύπτει όλο και λιγότερους με όλο και υψηλότερο κόστος.
Ρίχνοντας όλο τους το βάρος πρωτίστως στην υπεράσπιση των γερόντων και των φτωχών, οι φιλελεύθεροι προοδευτικοί πέτυχαν  το 1965 τη δημιουργία του Medicare και του Medicaid,* υπολογίζοντας ότι τα δύο αυτά προγράμματα θα αποτελούσαν τη βάση η οποία, με γρήγορες επεκτάσεις,  θα κάλυπτε σταδιακά όλους τους εργαζόμενους Αμερικανούς. Ωστόσο ακολούθησαν δεκαετίες γεμάτες απογοήτευση, καθώς συμφέροντα καλά εδραιωμένα στην ιδιωτική ασφάλιση που στηρίζεται από τον εργοδότη, αντιτάχθηκαν λυσσαλέα στη διεύρυνση της κρατικής παρέμβασης, παρόλο που ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι ήταν ανασφάλιστοι. Μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανικοί και  Δημοκρατικοί πρόεδροι προσπάθησαν να εισάγουν μεταρρυθμίσεις, αλλά απέτυχαν όλες τις φορές – προσκρούοντας πάντα στην εξτρεμιστική ρητορική της πλειονότητας των  Ρεπουμπλικάνων και της Δεξιάς. Η ειρωνεία είναι ότι το διάστημα 2000-2010 οι δεξιοί κατάφεραν να κινητοποιήσουν έναν όχι αμελητέο αριθμό ηλικιωμένων δικαιούχων  του Medicare στην προσπάθεια ματαίωσης των μέτρων που θα επέκτειναν σε περισσότερου ανθρώπους την ασφαλιστική κάλυψη.
* Με την υποστήριξη εμπειρογνωμόνων και των περισσοτέρων Δημοκρατικών, ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον προσπάθησαν να εισάγουν μια σειρά κεντρώων μεταρρυθμίσεων το 1993-1994, με μόνο αποτέλεσμα να κατηγορηθούν, και πάλι, ως σοσιαλιστές και κομμουνιστές. Οι προσπάθειές τους απέτυχαν λόγω ενός κύματος  συντηρητικών αντιδράσεων που καπηλεύτηκαν τον φόβο, σε συνδυασμό με τις συνήθεις αντιδράσεις της ΑΜΑ, των επιχειρήσεων και των ιδιωτικών συμφερόντων στον χώρο της υγείας.
Το ότι οι Δημοκρατικοί το 2008-2010 τελικά έκοψαν τον γόρδιο δεσμό,  δικαιώνει τα επιχειρήματα και τις θυσίες όλων εκείνων των έντιμων ανθρώπων που έδωσαν τον αγώνα τον καλό και ηττήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.
Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως· απομένουν να γίνουν ακόμα πολλά, και η δεξιά αντίδραση θα είναι   υστερική και αδιάκοπη. Αν δεν υποστηρίξουμε, δίνοντας χρόνο, ψήφους και χρήματα,  τους εκλεγμένους αντιπροσώπους που έπραξαν το σωστό και αν δεν τους βοηθήσουμε να συνεχίσουν τον αγώνα, η μεγαλειώδης επαγγελία που πρωτοδιατυπώθηκε από την Αμερικανική Ένωση για την Εργατική Νομοθεσία  ένα αιώνα πριν δεν θα μπορέσει να πραγματωθεί. Δημοκράτες και προοδευτικοί  οφείλουν να συνεχίσουν τη μάχη, ενάντια στις προσπάθειες των ακροδεξιών να φαλκιδεύσουν, να κουτσουρέψουν και να σταματήσουν την καθολική μεταρρύθμιση της υγείας. Πρέπει να πολεμήσουμε με το ίδιο πάθος που μάχονται οι αντίπαλοί μας.
μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

* Τα προγράμματα Medicare και  Medicaid θεωρούνται οι δυο βασικοί πυλώνες της δημόσιας περίθαλψης και ασφάλισης στις ΗΠΑ, ωστόσο δεν έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα, ενώ σε αυτά μπορεί να υπαχθεί πολύ περιορισμένος αριθμός πολιτών, με αυστηρά κριτήρια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s