Free Free Palestine

Standard

Για να μη γίνει η δική μας ανοχή το συνώνυμο της ενοχής

του Τάσου Κουράκη

Η στρατιωτική κατοχή της Παλαιστίνης από το κράτος του Ισραήλ, της Β. Κύπρου από την Τουρκία, όπως και κάθε κατοχή, αλλά και η εξαθλίωση των λαών, οι γενοκτονίες, οι άνθρωποι που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις ρίζες και το βιος τους –δηλαδή οι οικονομικοί μετανάστες και  πρόσφυγες– δεν αποτελούν εξαιρετικά φαινόμενα ή μη αναμενόμενα γεγονότα στην κοινωνία που ζούμε. Γιατί αυτά τα δεινά είναι σύμφυτα με τον κόσμο της εκμετάλλευσης και με την κοινωνία της αγοράς. Αυτό το ξέρουμε.Εκείνο που δεν είναι ούτε φυσικό ούτε αποδεκτό είναι η αδιαφορία των ανθρώπων, όσον καιρό εκείνοι τυχαίνει να μη βρίσκονται στη μοίρα των άλλων που υποφέρουν. Γιατί το χέρι των κάθε λογής ιμπεριαλιστών και εκμεταλλευτών το οπλίζει η δική μας αποστασιοποίηση. Η ανιστόρητη εν τέλει και τόσο βολική περιχάραξη στα «καθ’ ημάς». Σε βαθμό τέτοιο, που η δική μας ανοχή να είναι το συνώνυμο της ενοχής.

Μετά την εισβολή του Ισραήλ στην Γάζα πριν ενάμιση χρόνο, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πια ότι δεν γνωρίζει. Ότι δεν είδε και δεν άκουσε για τους 1.419 νεκρούς (οι πιο πολλοί άμαχοι, ανάμεσά τους 326 παιδιά), για τα κατεστραμμένα νοσοκομεία και σχολεία. Ότι σήμερα 1,5 εκατ. ελεύθεροι πολιορκημένοι Παλαιστίνιοι μάταια περιμένουν τη διεθνή βοήθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας τους από την πρόσφατη επιδρομή. Ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να εφαρμόζει στη Γάζα έναν ασφυκτικό αποκλεισμό από στεριά, αέρα και θάλασσα, να απαγορεύει την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων και αγαθών, στραγγαλίζοντας οικονομικά τους πάμπτωχους κατοίκους που έκαναν το σφάλμα στις εκλογές του 2006 να ψηφίσουν μια κυβέρνηση που δεν ήταν  αρεστή στο Τελ Αβίβ και τους συμμάχους του. Και σα να μην έφταναν τόσα δεινά, ήρθε και η Αίγυπτος να συμβάλει στην απομόνωση της Γάζας με την κατασκευή ενός μεταλλικού τείχους κατά μήκος των κοινών συνόρων, 30 μέτρα μέσα στη γη, για να πάψουν οι κάτοικοι της Γάζας να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο με τα λαγούμια που σκάβουν στο χώμα.

Όλοι πλέον γνωρίζουν. Θα μπορούσε όμως κάποιος να ρωτήσει: Πώς χωράνε μέσα στην οικονομική κρίση τέτοιες πρωτοβουλίες για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας, όταν ο λαοί δοκιμάζονται σκληρά;

Όλοι εμείς που στηρίζουμε τον αγώνα των Παλαιστινίων για λευτεριά και ανεξαρτησία δεν το κάνουμε από φιλανθρωπία. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, όπου ο έχων δίνει σε κείνον που έχει ανάγκη. Η αλληλεγγύη αναγνωρίζει ότι οι άνθρωποι αυτοπραγματώνονται και υψώνεται το ανάστημά τους μέσα στις συλλογικότητες, μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ότι η ευημερία του συνόλου είναι προϋπόθεση για την ευημερία των προσώπων. Η αλληλεγγύη των λαών δεν περιορίζεται από σύνορα, ενώ τα κράτη μπορούν να προκόψουν μόνο με σχέσεις αλληλοβοήθειας, συνεργασίας και αλληλοκατανόησης.

Γι’ αυτό το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας και η βοήθεια στον παλαιστινιακό λαό μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους σε άμεση γειτονία με το κράτος του Ισραήλ και στο σταμάτημα της έντασης στην περιοχή. Το ίδιο, μια δίκαιη λύση στο Αιγαίο και την Κύπρο μπορεί να μειώσει την ένταση με την Τουρκία. Έτσι μπορεί να μετατραπούν το Αιγαίο και η Μεσόγειος σε θάλασσες ειρήνης, να μειωθούν οι εξοπλισμοί και οι αμυντικές δαπάνες. Κι αυτό έχει σημαντική κοινωνική διάσταση, ιδιαίτερα τη σημερινή εποχή.

Να πώς συνδέεται το διεθνιστικό και το φιλειρηνικό με την κοινωνική ευημερία των λαών.

Το ταξίδι μας δεν έχει κυρίως ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Έχει και αυτόν, αλλά είναι πρωτίστως μια πράξη αμφισβήτησης της κατοχής ενός κυρίαρχου λαού, και υποστήριξης του αυτονόητου δικαιώματος των Παλαιστινίων στη δική τους γη σε μιαν ελεύθερη πατρίδα.

Την Κυριακή 11 Απριλίου συμμετείχα στο μνημόσυνο της ισραηλιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, στη μνήμη των 55.000 Θεσσαλονικιών Εβραίων που εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα των Ναζί. Για τα εγκλήματα εκείνα, αλλά και των 20 εκατ. νεκρών, συστήθηκε, και δικαίως, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, που δίκασε τους εγκληματίες πολέμου. Σήμερα, το  Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι ένα διαρκές δικαστήριο με παγκόσμιο ακροατήριο και ανοιχτό εδώλιο για όλους τους εγκληματίες και όλα τα εγκλήματα κάθε κρατικής εξουσίας και εποχής. Γι’ αυτό, η προσαγωγή του Ισραήλ σ’ αυτό για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει σε βάρος του παλαιστινιακού λαού είναι ένα είδος εξιλέωσης των φιλειρηνικών δυνάμεων του Ισραήλ και των γενναίων αντιρρησιών συνείδησης για όσα διέπραξαν οι ηγέτες του. Εμείς πάνω στο πλοίο, με το οποίο πριν δύο χρόνια σπάσαμε τον αποκλεισμό της Γάζας, είχαμε μαζί μας, ανάμεσα στους άλλους Ισραηλινούς και Εβραίους, και την ογδοντατετράχρονη Χέντι Επστίν, Εβραία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος

Για μας το ταξίδι προς τη Γάζα έχει προ πολλού αρχίσει· και συνεχίζεται και μέσα απ’ αυτή την αίθουσα. Θα τελειώσει όταν ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας, όταν αποχωρήσουν οι έποικοι και διαλυθούν όλοι οι ισραηλινοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη, όταν  γκρεμιστεί το τείχος που σαν φίδι απομονώνει παλαιστινιακά εδάφη για να τα αποσπάσει στη συνέχεια. Θα τελειώσει όταν γυρίσουν τα 4 εκατ. πρόσφυγες στη γη και τις εστίες τους, όταν οι 11.000 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερωθούν από τις αρχές του Ισραήλ.

Το ταξίδι θα τελειώσει όταν σταματήσει η ισραηλινή κατοχή και δικαιωθεί το σύνθημα που ακούγεται στις διαδηλώσεις σ’ όλο τον κόσμο:  Free Free Palestine!

Ο Τάσος Κουράκης είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Το άρθρο είναι η ομιλία του στην εκδήλωση «Ένα καράβι για τη Γάζα» (Θεσσαλονίκη, Βασιλικό Θέατρο,13.4.2010) για τη στήριξη της πολυεθνικής αποστολής πλοίων προς το λιμάνι της Γάζας τον  Μάιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s