Μηδενικά ερείσματα

Standard

του Χέντρικ Χέρτζμπεργκ

Μια-δυο εβδομάδες πριν τις τελευταίες προεδρικές εκλογές, οι υποψήφιοι των Ρεπουμπλικανών έδωσαν μια κοινή συνέντευξη στον Μπράιαν Ουίλλιαμς του NBC. «Τι είναι μια ελίτ; Ποιος  είναι μέλος της ελίτ;» ρώτησε ο δημοσιογράφος  στρεφόμενος προς στην υποψήφια αντιπρόεδρο. Η Σάρα Πέιλιν απάντησε: «Όποιος νομίζει αξίζει περισσότερο από τους υπόλοιπους, αυτός είναι ελιτιστής — αυτός είναι ο ορισμός μου  για τον ελιτισμό». «Δεν σχετίζεται με τον τόπο;» συνέχισε ο Ουίλλιαμς. «Όχι βέβαια», απάντησε η Πέιλιν. Ο παρτνέρ της έκλεισε το μάτι, υπομειδιώντας. Ο Τζων ΜακΚέιν είχε κάτι να πει:

ΜακΚέιν: Ξέρω ένας μέρος όπου ζουν πολλοί από δαύτους.

Ουίλλιαμς: Και ποιο είναι αυτό;

ΜακΚέιν: Η πρωτεύουσα της χώρας μας και η Νέα Υόρκη. Το ξέρω. Έχω ζήσει εκεί. Αυτοί οι ελιτιστές θέλουν να υπαγορεύσουν τα πιστεύω τους στους Αμερικανούς, εμποδίζοντάς τους να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους.

Είναι όμορφο που η Πέιλιν μάς άφησε στην ησυχία μας, εμάς τους Νεοϋορκέζους. Έχει ξεχάσει τις νουθεσίες του προστάτη της, για τους Αμερικανούς που πρέπει να αφήσουν τους άλλους Αμερικανούς να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους, αλλά τουλάχιστον λέει «παρακαλώ» — τουλάχιστον στην γλώσσα του Twitter. Στη συνέχεια του μηνύματος που γρήγορα έγινε διάσημο, και εξίσου γρήγορα αποσύρθηκε «Παρακαλώ Εναντιώστε» (sic), έγραψε:  «Ειρηνικοί κάτοικοι της Νέας Υόρκης, παρακαλώ εναντιωθείτε στα σχέδια για το Τζαμί στο Ground Zero, αν τουλάχιστον πιστεύετε ότι ο αφόρητος πόνος που προκλήθηκε στους Δίδυμους Πύργους είναι πολύ ζεστός, πολύ πραγματικός. Sic, sic, sic.

Α, το  «τζαμί στο Ground Zero». Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε, δεν θα βρίσκεται στο Ground Zero. Θα χτιστεί στο Park Place, δύο τετράγωνα βόρεια από το πρώην Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (από το οποίο δεν θα είναι ορατό), ανάκατο μαζί με  εστιατόρια, μαγαζιά (ηλεκτρονικά, σεξ σοπ και ένα σωρό άλλο), εκκλησίες, γραφεία, στην πανσπερμία της Νέας Υόρκης. Το Park 51, όπως θα λέγεται, θα έχει μια μεγάλη «αίθουσα προσευχής», η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τζαμί. Αλλά το υπόλοιπο του κτιρίου θα αποτελείται από αίθουσες διδασκαλίας, ένα αμφιθέατρο, γκαλερί, ένα εστιατόριο, ένα μνημείο για τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001,  μια πισίνα και γυμναστήριο.

Έτσι είναι η ζωή. Και οι αντιδράσεις είναι κομμάτι της ζωής σε μια τόσο πολυποίκιλη, πλούσια σε διαφορές και πυκνοκατοικημένη πόλη. Αλλά πρέπει επίσης να δεχτούμε ότι το να είσαι Νεοϋορκέζος είναι να ζεις με τους γείτονές σου, με αμοιβαίο σεβασμό και ανεκτικότητα. Ήταν ακριβώς αυτός ο ανοιχτός χαρακτήρας, η αντίληψη της αποδοχής του άλλου  που δέχτηκε επίθεση στις 9/11.

Κάπου εδώ θα έπρεπε να τελειώνει και η όλη συζήτηση· αλλά δεν τελειώνει. Υπάρχουν και οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Σε τοπικό επίπεδο, ο κομματικός φανατισμός –των Ρεπουμπλικάνων, για να είμαστε ακριβείς– δίνει και παίρνει. Οι δύο βασικοί Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι για την πολιτεία της Νέας Υόρκης έχουν αναγάγει σε ζήτημα πρώτης γραμμής το «Τζαμί στο Ground Zero», με την παρότρυνση του πρώην δημάρχου Ρούντι Τζουλιάνι και του πρώην κυβερνήτη Τζωρτζ Πατάκι. Σε εθνικό επίπεδο, η εναντίωση στο Park 51 καθίσταται ταχύτατα μείζον ζήτημα συμμόρφωσης για τους Ρεπουμπλικάνους και τη συντηρητική ορθοδοξία. Την περασμένη  εβδομάδα, και ο ο Τζων ΜακΚέιν ήρθε να προστεθεί στη χορωδία της υποψηφίου αντιπροέδρου του: «Προφανώς, αντιτίθεμαι  στο εγχείρημα».

Σε μια διάσημη επιστολή  του –σε εκείνη που γράφει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν ανέχονται τη μισαλλοδοξία, αντιτίθενται στους διωγμούς, ενώ το μόνο που απαιτούν είναι όσοι ζουν υπό την προστασία τους να συμπεριφέρονται σαν καλοί πολίτες– ο  Τζωρτζ Ουάσιγκτον διατύπωνε μια ευχή:

Είθε οι απόγονοι του Αβραάμ, που κατοικούν σε τούτη χώρα, να εξακολουθήσουν  να συμβιώνουν με αρμονία με τους συμπολίτες τους, και καθένας να μπορεί να κάθεται, ήσυχος και ασφαλής, κάτω από τον ίσκιο της κληματαριάς και της συκιάς του, δίχως τον παραμικρό φόβο.

Το Κάτω Μανχάταν δεν έχει πια αμπέλια και συκιές σήμερα, μολονότι υπάρχουν μερικά εξαιρετικά wine bars. Τα λόγια του Ουάσιγκτον ωστόσο διατηρούν την αξία τους: το γράμμα του απευθυνόταν στους Εβραίους του Νιούπορτ, στο Ρόουντ Άιλαντ. Αλλά, το ήξερε, και οι Μουσουλμάνοι είναι κι αυτοί τέκνα του Αβραάμ. Με τα κριτήρια του ΜακΚέιν, ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον υπήρξε λάθος τρεις φορές:  σαν πρόεδρος, ζούσε στη Νέα Υόρκη· η πρωτεύουσα της χώρας πήρε το όνομά του· τέλος, ακόμα και με τα κριτήρια της εποχής τους, ήταν ένας ελιτιστής: Παρ’ όλα αυτά, είχε δίκιο.

μετάφραση: Στρ. Μπουλακάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s