Γράμμα στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας

Standard

του Ταχάρ Μπεν Τζελλούν

μετάφραση: Σοφία Ζουμπουλάκη

Ρομά στο Παρίσι, 2010. Φωτογραφία της Correntin Fohlen.

Κύριε Πρόεδρε,

Έχω την τύχη να απολαμβάνω διπλής υπηκοότητας. Είμαι Μαροκινός, και Γάλλος από το 1991. Νιώθω ευτυχής που ανήκω σε δύο χώρες, δύο πολιτισμούς, δύο γλώσσες και βιώνω αυτή την κατάσταση ως έναν διαρκή πλουτισμό. Από τις δηλώσεις που κάνατε στην Γκρενόμπλ σχετικά με το ενδεχόμενο να χάνει τη γαλλική υπηκοότητα όποιος διαπράττει σοβαρό αδίκημα, νιώθω –τρόπον τινά– τη γαλλική υπηκοότητά μου να απειλείται κάπως, και σίγουρα πάντως πιο εύθραυστη. Όχι ότι προτίθεμαι να υποπέσω σε εγκληματικές πράξεις και να προκαλώ σοβαρά προβλήματα στη δημόσια τάξη, αλλά το βιώνω αυτό ως επίθεση στο θεμέλιο της χώρας, το Σύνταγμά της. […]

Είχατε δηλώσει το 2004, όταν ήσασταν ακόμη υπουργός Εσωτερικών ότι «πρέπει να δώσουμε μια σκληρή απάντηση σε κάθε παράνομη πράξη. Αλλά κάτι τέτοιο δεν θα πρέπει να εξαρτάται από το τι είναι κανείς σύμφωνα με την ταυτότητα του, Γάλλος ή όχι». Ο πρόεδρος που είστε σήμερα διαψεύδει τον υπουργό που υπήρξατε. […]

Η εθνικότητα είναι ένα κομμάτι της ταυτότητας. Μπορεί να είναι διπλή, όπως στην περίπτωσή μου. Δεν μπορώ να εννοήσω τον εαυτό μου να στερείται τη μία από τις δύο. Θα αισθανόμουν λειψός.

Καμία κοινωνία δεν είναι ρατσιστική από μόνη της. Είναι ηλίθιο και άδικο να λέμε ότι «η Γαλλία είναι μια ρατσιστική χώρα». Τη Γαλλία, όπως τόσες άλλες χώρες, τη διαπερνούν ρεύματα αποκλεισμού και ρατσισμού, άλλοτε για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικούς και άλλοτε για λόγους κοινωνικής δυστυχίας, φτώχιας και φόβου. Το να συγχέουμε  την ανασφάλεια με την μετανάστευση είναι κάτι παραπάνω από πλάνη, είναι άδικο. […]

Ο αρχηγός του κράτους, είτε προέρχεται από τη Δεξιά είτε από την Αριστερά, αφού έχει εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία, οφείλει να είναι ο πρόεδρος όλων των Γάλλων, συμπεριλαμβανομένων και των Γάλλων με ξένη καταγωγή, ακόμη και όταν η κακοτυχία τσακίζει τη μοίρα τους ή τους προδιαθέτει σε μια παθογενή ευθραυστότητα. Ωστόσο, οι πρόσφατες δηλώσεις σας, τις οποίες κατήγγειλαν ένα editorial των New York Times και εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Ρομπέρ Μπαντιντέρ, αποτελούν δείγμα ενός ολισθήματος, που μπορεί το 2012 να σας φέρει κάποιες ψήφους από το Λαϊκό Μέτωπο, αλλά σας οδηγεί σε μια κατάσταση την οποία με δυσκολία θα μπορέσετε να υπερασπιστείτε.

Απαρτχάιντ

Κύριε Πρόεδρε, κατανοώ την αγωνία σας για την ασφάλεια. Δεν θα βρείτε κανέναν να υπερασπίζεται τους αλήτες που πυροβολούν εναντίον των αστυνομικών. Αλλά η δικαιοσύνη είναι εδώ για «να απαντήσει με σταθερότητα» σε αυτές τις εγκληματικές ενέργειες. Όλοι θα πρέπει να κρίνονται χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν η καταγωγή τους, η θρησκεία ή το χρώμα του δέρματός τους. Διαφορετικά περνούμε στο απαρτχάιντ. Αλλά δεν αρκεί η καταστολή. Θα πρέπει να βρούμε τη ρίζα του κακού και να εξυγιάνουμε μια κι έξω τη δραματική κατάσταση στα προάστια.

Είναι πολύ πιο εύκολο να καλλιεργούμε τη δυσπιστία, κάτι παραπάνω, το μίσος για τον ξένο, απ’ ό,τι τον αμοιβαίο σεβασμό. Ένας αρχηγός κράτους δεν είναι αστυνομικός με αυξημένα καθήκοντα. Είναι ένας δικαστής, ο πιο υψηλά ιστάμενος, εκείνος επομένως που πρέπει να είναι αψεγάδιαστος σε ό,τι πράττει και σε ό,τι λέει. Είναι ο εγγυητής της δικαιοσύνης και του Κράτους Δικαίου. Όταν, Κύριε Πρόεδρε, ανακοινώνετε την στέρηση της γαλλικής υπηκοότητας σε όσους ξένους διαπράττουν αδικήματα που στρέφονται κατά της ζωής ενός αστυνομικού, τότε διατυπώνετε έναν λόγο τον οποίο το Σύνταγμα τον αρνείται. Είναι μια αερολογία, αφού ξέρετε ξεκάθαρα ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου, αν ψηφιστεί, θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα θα λύσει. Δεν έπρεπε εσείς να εξαπολύσετε αυτή την απειλή. […]

Η οικονομική κρίση δεν είναι δικαιολογία. Η ηθική κρίση είναι γεγονός. Ανήκει πάλι σ’ εσάς, Κύριε Πρόεδρε, να αποκαταστήσετε την εικόνα της Γαλλίας, σε ό,τι πιο ωραίο έχει, πιο αξιοζήλευτο και οικουμενικό, δηλαδή ως το κράτος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το κράτος της διακηρυγμένης αλληλεγγύης και αδελφότητας, ως γη πλούσια στις διαφορές της, πλούσια στα χρώματα και τα αρώματά της, που αποδεικνύει μεταξύ άλλων ότι το Ισλάμ είναι εντελώς συμβατό με τη δημοκρατία και την ουδετεροθρησκεία. Για αυτό, κύριε Πρόεδρε, διαγράψτε, σας παρακαλώ, από τον λόγο σας τις θλιβερές ιδέες που διαδίδει μια μερίδα της ακροδεξιάς με σκοπό να κλείσει τη χώρα αυτή στον εαυτό της, να την απομονώσει και να την κάνει να προδώσει τις θεμελιακές αξίες της.

Ο Ταχάρ Μπεν Τζελλούν είναι γάλλος συγγραφέας, μαροκινής καταγωγής.


Μια σκέψη σχετικά μέ το “Γράμμα στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας

  1. Πίνγκμπακ: H κραυγή της οργής « Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s