Πόση ελευθερία για τους εχθρούς της ελευθερίας; Ποιοι είναι όμως οι εχθροί της ελευθερίας;

Standard

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Έργο του Ερνστ Φίσερ

Το Ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο. Το διαβάζεις και το διαβάζεις –δεν είναι μικρό– και γενικώς καταρχήν δεν φαίνεται να πηγαίνει άσχημα. Κάποιες αποστροφές του δημιουργούν ανησυχίες, ωστόσο η γενική προγραμματική του στρατηγική δεν απέχει από το ευρωπαϊκό mainstream στα ζητήματα αντιμετώπισης του περιώνυμου «εξτρεμισμού», την οποία θα συνόψιζα ακολούθως: Ναι μεν ελευθερία έκφρασης αλλά οριακός περιορισμός μορφών έκφρασης που οδηγούνε σε δράσεις που στοχεύουν στο να ανατρέψουν το σύστημα. Με δύο λέξεις: φιλελευθερισμός με πολιτική ορθότητα, και στα δύσκολα, καταστολή.

Το Ψήφισμα ξεκινά με τον ορισμό του «εξτρεμισμού» ως την «απόρριψη των θεμελιωδών αρχών, αξιών και των κανόνων του παιχνιδιού σε ένα δημοκρατικό συνταγματικό κράτος». Οι εξτρεμιστικές στρατηγικές που ονοματίζονται και στις οποίες το κείμενο αποδίδει μείζονα σημασία είναι τα αποσχιστικά κινήματα, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία και, φυσικά, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Αυτό που χαρακτηρίζει όλα τα παραπάνω είναι ότι «αξιοποιούν το πλαίσιο των δικαιωμάτων και ελευθεριών που εγγυώνται οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες», προκειμένου να υλοποιήσουν την ανατρεπτική τους ατζέντα. Ταυτόχρονα όμως, το ίδιο το Ψήφισμα έχει συναίσθηση των κινδύνων που μια τέτοιου είδους συνταγή έχει δημιουργήσει στο ποινικό οπλοστάσιο των ευρωπαϊκών κρατών καθώς επισημαίνεται ότι «ένας ολοένα πιο γενικός ή θολός ορισμός των εγκλημάτων αυτών που έχει επιβληθεί σε εθνικές νομοθεσίες αυξάνει τον κίνδυνο της αυθαίρετης εφαρμογής τους».

Δύσκολα όμως θα μπορούσε κανείς να καθησυχαστεί: το Ψήφισμα τελειώνει με μια τροχιοδεικτική αναφορά στα δικά μας: «Αναφέρομαι» λέει ο εισηγητής, «στο κίνημα εναντίον της παγκοσμιοποίησης, κάποια μέλη του οποίου έχουν καταδικαστεί για βανδαλισμούς εξαιτίας της συμπεριφοράς τους σε διαδηλώσεις ή τις πορείες και τα επεισόδια που έγιναν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια πολλών βδομάδων το 2009».

Επ’ αυτού ξαναλέω το αυτονόητο, το οποίο όμως χρειάζεται διαρκώς να μην το ξεχνάμε: δεν υπάρχει έννομη τάξη και ποινικός κώδικας που να μην προβλέπει ποινές για φθορές περιουσιών, κλοπές και άλλα τέτοια που λαμβάνουν χώρα συχνά στο πλαίσιο των διαδηλώσεων, σχεδόν εθιμικά πλέον στην Αθήνα. Αυτές οι ποινές φτάνουν, αρκεί να εφαρμοστούν. Η περαιτέρω εργαλειακή ποινικοποίηση μιας συμπεριφοράς που γενικώς χαρακτηρίζεται «εξτρεμιστική» –αλήθεια από ποιους και πώς;– θέτει μείζονα ζητήματα εγγυήσεων στο όλο οικοδόμημα της προστασίας των δικαιωμάτων των ανθρώπων που πρέπει να τα προλάβουμε στην αρχή τους. Τα μάτια μας, λοιπόν, ανοιχτά.

 


 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s