Πριν από σας, για σας: το κράτος μεριμνά για την ιδιωτική ασφάλιση των ανέργων

Standard

του Βαγγέλη Κουμαριανού

Ανρί Ματίς, «Κόκκινος χορευτής», 1938

 

Το 2010, στην αγορά εργασίας, από τις 850.000 ανέργους, οι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ φτάνουν τους 600.000. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως το επίδομα ανεργίας αποτελεί επαρκή αντιμετώπιση του προβλήματος, περίπου 400.000 άνεργοι, οι μισοί δηλαδή, δεν έχουν καμία ιατρική κάλυψη. Πρόσφατα μάλιστα μαθεύτηκαν, από τα πιο επίσημα χείλη, τα σχέδια του Υπουργείου Εργασίας και της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών για το συγκεκριμένο θέμα.

Ο ΟΑΕΔ μπορεί να μην έχει τα χρήματα για να καλύψει την περίθαλψη των ανασφάλιστων ανέργων αλλά προτείνεται να επωμιστεί το κόστος ασφάλισης της υγείας τους με ιδιωτικά συμβόλαια. Πρόκειται για ομαδική ιδιωτική ασφάλιση την οποία επωμίζεται μεν το κράτος, την αναθέτει δε μαζικά στις ασφαλιστικές εταιρείες.

Άνεργοι στα δίχτυα των ασφαλιστικών

Οι παρεμβάσεις των εκπροσώπων των ασφαλιστικών εταιρειών και του κράτους στο συνέδριο των Financial Times με θέμα «The future of Insurance in Greece» φανερώνουν πως το μέλλον της ασφάλισης στην Ελλάδα σχεδιάζεται βάσει νεοφιλελεύθερων συνταγών. «Με λίγα χρήματα» θα δημιουργηθεί ένα ιδιωτικό «δίχτυ ασφαλείας», το οποίο θα χρηματοδοτείται από το κράτος και θα παρέχεται από την ασφαλιστική βιομηχανία. Μέχρι τώρα, παρά το ύψος των παροχών που θυμίζουν φιλόπτωχο ταμείο, θα πίστευε κανείς πως τουλάχιστον η προνοιακή πολιτική θα παρέμενε δημόσια. Ατυχώς.

Η γενναιοδωρία των ασφαλιστικών εταιρειών είναι πια δεδομένη για την υπουργό Εργασίας Λ. Κατσέλη: παρέχουν φτηνό δίχτυ ασφαλείας σε περίοδο κρίσης, έχοντας «πολύχρονη εμπειρία» στη μείωση του κόστους για «τις χρόνιες παθήσεις και τα ατυχήματα»! Έτσι, με 45 ευρώ το κεφάλι (συνολικά 22 με 25 εκατ. ευρώ, σύμφωνα πάντοτε με το Υπουργείο), 400.000 άνεργοι θα αποκτήσουν μονομιάς ιδιωτικό συμβόλαιο υγείας. Παρά την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και το ύψος της, οι καλυπτόμενες παροχές πρωτοβάθμιας περίθαλψης περιορίζονται στα ελάχιστα τσεκ απ και δεν καλύπτουν τη φαρμακευτική δαπάνη και τις ακριβότερες εξετάσεις των ανέργων που η κυβερνητική πολιτική αφήνει ανασφάλιστους.

Η λογική αυτή, της μικτής οικονομίας στην κοινωνική προστασία, βασίζεται θεωρητικά στη συνέργεια δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, στο συνδυασμό δημόσιων παροχών και κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων. Αυτή όμως η λεγόμενη συμπληρωματικότητα λειτουργεί με όρους ανταγωνιστικής σχέσης, ώστε ό,τι δεν καλύπτει το κοινωνικό κράτος να καθίσταται προνομιακό πεδίο για την άνθιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Ειδάλλως, η ύπαρξη ενός δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης με επαρκείς παροχές θα καταδίκαζε την ασφαλιστική βιομηχανία σε περιθωριακό ρόλο.

Ο καλύτερος πελάτης

Μπορεί οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα να είναι από τις υψηλότερες σε όλο τον κόσμο και να αποτελούν το 40% των συνολικών δαπανών υγείας στη χώρα, αλλά το μερίδιο των ιδιωτικών ασφαλιστηρίων υγείας φτάνει μόνο στο 3%. Είναι στοιχεία ενδεικτικά της καθυστέρησης του κλάδου σε σχέση με το εξωτερικό αλλά και των δυνατοτήτων ανάπτυξής του.

Η αγορά και στον τομέα της υγείας προωθεί επιθετικά προϊόντα που θα γίνονται ελκυστικότερα μέσω της διαρκούς απαξίωσης του ΕΣΥ και των περικοπών στις παροχές υγείας των ασφαλιστικών ταμείων. Ενόψει των νέων νόμων για την απορρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισης και την εμπορευματοποίηση του ΕΣΥ, οι ορέξεις της ασφαλιστικής βιομηχανίας αυξήθηκαν και προχώρησε σε ευρύτατη διαφημιστική καμπάνια.

Ταυτόχρονα, όμως, στον κλάδο της ασφαλιστικής βιομηχανίας η προοπτική εφαρμογής της Οδηγίας Solvency II οδήγησε σε εξαγορές, συγχωνεύσεις και έντονη συγκεντροποίηση του ασφαλιστικού κεφαλαίου. Η πρόβλεψη για επαναξιολόγηση της φερεγγυότητας των ασφαλιστικών εταιρειών και για εποπτεία των ασφαλιστικών και διαχειριστικών κινδύνων έχει δικαιολογημένα θορυβήσει τον κλάδο που πρέπει να «παίξει εκ του ασφαλούς».

Σε αυτή τη συγκυρία εντάσσεται και η πρόταση της κυρίας Κατσέλη. Παρά το γεγονός ότι τα μεσαία στρώματα έχουν την εναλλακτική να τονώσουν τη ζήτηση των ασφαλιστικών πακέτων, σε αυτή τη μικτή οικονομία κοινωνικής προστασίας έχουν δημιουργηθεί «νεκρές» ζώνες, τις οποίες το δημόσιο σύστημα αρνείται να καλύψει και όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία των ασφαλιστικών αδυνατεί να εισχωρήσει. Βλέπετε, ο άνεργος δεν μπορεί να αγοράσει τις υπηρεσίες και οι εταιρείες από την πλευρά τους δεν θεωρούν καλό πελάτη μια «υποδεέστερη τάξη» που βιώνει τη φτώχεια.

Για όσους, λοιπόν, δεν μπορούν να επιλέξουν την ιδιωτική ασφάλιση, την επιλέγει το κράτος γι’αυτούς. Είναι η έμπρακτη αποδοχή του δόγματος πως ό,τι κάνει το δημόσιο το ιδιωτικό μπορεί να το καταφέρει με λιγότερα. Πως οι άνεργοι μπορούν να τα βγάλουν πέρα και με λιγότερα… Δεν αποκλείστηκε, μάλιστα, το ενδεχόμενο μαζικής ιδιωτικής ασφάλισης ακόμα και για τους ανέργους που ήδη καλύπτονται από τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Φαντάζεστε καλύτερο πελάτη για την ασφαλιστική βιομηχανία από το ίδιο το Υπουργείο;

Ο Βαγγέλης Κουμαριανός είναι δικηγόρος και υποψήφιος διδάκτορας στο δίκαιο κοινωνικής ασφάλισης


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s