Οι Αμερικανοί εναντίον του εαυτού τους

Standard

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ


του Ρόναλντ Ντουόρκιν

μετάφραση: Κώστας Σπαθαράκης

"Obamunism"=Communism. Στάλιν, Κάστρο, Λένιν, Μαρξ, Μάο και Ομπάμα

Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών ήταν μια απόλυτη απογοήτευση, απολύτως αναμενόμενη κι όμως εξαιρετικά αινιγματική. Γιατί τόσοι πολλοί Αμερικανοί επιμένουν να ψηφίζουν ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντα; Γιατί τόσες οργισμένες φωνές ενάντια σε ένα σύστημα δημόσιας υγείας που θα τους προσφέρει την καλύτερη περίθαλψη που είχαν ποτέ; Ή ενάντια στις δημόσιες δαπάνες που αποσκοπούν να βελτιώσουν την οικονομική κατάσταση η οποία απειλεί περισσότερο εκείνους; Ή ενάντια στην αναμόρφωση της φορολογικής νομοθεσίας που μειώνει τους δικούς τους φόρους και αυξάνει τη φορολογία για τους ανθρώπους που είναι πιο πλούσιοι από όσο πρόκειται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι; Γιατί υποστηρίζουν τόσο μαζικά με την ψήφο τους ένα κόμμα που στηρίζεται από τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική καταστροφή που ζούμε;

 

Συγκέντρωση οπαδών του Tea Party, Ουάσινγκτον, άνοιξη 2010

Οι άνθρωποι που ψήφισαν ενάντια στην πολιτική του Ομπάμα –ή απλώς απείχαν από τις εκλογές–, πολλοί από τους οποίους τον ψήφισαν πριν από δύο χρόνια, έχουν σίγουρα κάποιο λόγο που σήμερα του γυρίζουν την πλάτη. Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που λένε: νιώθουν πως χάνουν τη χώρα τους και ότι πρέπει να παλέψουν απελπισμένα για να την πάρουν πίσω. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Υπάρχουν δύο εύλογες απαντήσεις, που είναι και οι δύο τρομακτικές. Μπορεί να εννοούν, πρώτον, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν είναι δική τους επειδή είναι πολύ απομακρυσμένη από τη δική τους κουλτούρα· δεν τον νιώθουν δικό τους επειδή είναι τόσο διαφορετικός. Είναι σαφές ότι η πιο σημαντική διαφορά είναι για εκείνους η φυλή — μια φυλή που πολλοί Αμερικανοί συνεχίζουν να θεωρούν ξένη. Νιώθουν, ενστικτωδώς, ότι ένας μαύρος δεν μπορεί να μιλά εξ ονόματός τους.

Υπάρχει μια δεύτερη, εξίσου απογοητευτική εξήγηση για το αποτέλεσμα τον εκλογών. Οι άνθρωποι αυτοί, σίγουροι μια ολόκληρη ζωή πως η χώρα τους ήταν η πιο ισχυρή, η πιο ευημερούσα, η πιο δημοκρατική, η πιο σημαντική οικονομικά και πολιτισμικά — η πιο ζηλευτή και υπέροχη χώρα στον κόσμο. Συνειδητοποιούν τώρα, αργά και επίπονα, πως αυτό δεν είναι πια αλήθεια· είναι θυμωμένοι και ψάχνουν κάποιον για να ρίξουν το φταίξιμο. Τώρα διαβάζουν κάθε μέρα πως η ισχύς της χώρας καταρρέει και η επιρροή της υποχωρεί.

Για πολλούς Αμερικανούς η απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της Αμερικής είναι ταυτόσημη με την απώλεια της χώρας που γνώριζαν. Θέλουν η Αμερική να ξαναβρεθεί μόνη της στην κορυφή· θέλουν πολιτικούς που θα τους λένε ότι αυτό μπορεί να συμβεί, ότι είμαστε το σκεύος εκλογής του Θεού, και ότι μας πρόδωσαν οι πολιτικοί. Το βασικό σημείο στις επινίκιες ομιλίες των ηρώων του Tea Party, το βράδυ των εκλογών, ήταν η επάνοδος του επιθετικού αμερικανικού πατριωτισμού. Ο Μάρκο Ρούμπιο, γερουσιαστής από τη Φλόριντα, διακήρυξε ότι «οι ΗΠΑ είναι, απλούστατα, το πιο ένδοξο έθνος στην ιστορία. Μια χώρα που δεν έχει όμοιά της σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας. Αλλά γνωρίζουμε πως κάτι δεν πάει καλά». […]

Δύο βασικές συνέπειες των εκλογών είναι ιδιαίτερα επίφοβες. Ένα εξαιρετικά μεγάλο χρηματικό ποσό –σχεδόν 110 εκ. δολάρια– από όσα ξοδεύτηκαν στις προεκλογικές εκστρατείες προέρχονται από πηγές που δεν δημοσιοποιήθηκαν. Η ανάληψη των προεκλογικών εξόδων από εξωτερικούς οργανισμούς ελαχιστοποίησε τις δαπάνες των ίδιων των κομμάτων (Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών)· είναι σαφές ότι τέτοιες πηγές χρηματοδότησης θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Όσοι υποστήριξαν ότι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση «Citizens United»1 δεν θα άλλαζε και πολλά στην πολιτική μας ζωή διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα και εξαιρετικά θεαματικά.

Το αποτέλεσμα των εκλογών καθιστά, φοβάμαι, απίθανο το ενδεχόμενο διορισμού νέων μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου που θα μπορούσαν να αναστρέψουν τις δεξιόστροφες αποκλίσεις του. Αν δημιουργηθεί μια κενή θέση στα επόμενα δύο χρόνια, είναι πολύ πιθανόν ακόμη και ένας μετριοπαθής φιλελεύθερος υποψήφιος να μπλοκαριστεί από τη Γερουσία –ή ακόμη και να καταψηφιστεί–, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι ψηφίζουν με αυστηρά κομματικά κριτήρια, έχουν πλέον περίπου ισάριθμες έδρες με τους Δημοκρατικούς. Αποκλείεται λοιπόν ο Ομπάμα να προωθήσει στο Ανώτατο Δικαστήριο κάποιον που η δημόσια στάση του κλίνει έστω και κατ’ ελάχιστον προς τις φιλελεύθερες αντιλήψεις, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολιτικά επιζήμια ήττα.


O Ronald Dworkin είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους πολιτικούς φιλοσόφους. Διδάσκει φιλοσοφία του δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης NYU) και στο University College του Λονδίνου. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του «Ισότητα» (μετ. Γρηγόρης Μολύβας, εκδ. Πόλις) και «Το δίκαιο της ελευθερίας» (μετ. Χριστίνα Χαλανούλη, εκδ. Παπαζήση).

Το άρθρο «Αmericans against themselves» δημοσιεύθηκε στο μπλογκ του «New York Review of Books», στις 5.11.2010.

1 Ronald Dworkin, «The Decision That Threatens Democracy», The New York Review of Books, 13.5.2010. Ο Ντουόρκιν αναφέρεται στην απόφαση της συντηρητικής πλειοψηφίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον Ιανουάριο του 2010 με την οποία επετράπη σε νομικά πρόσωπα να δαπανούν όσα χρήματα θέλουν σε διαφημίσεις υπέρ ή κατά συγκεκριμένων υποψηφίων, παρακάμπτοντας έτσι το μέχρι τότε ισχύον πλαίσιο για το πολιτικό χρήμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s