Η άνοδος του Tea Party: οι δύο Αμερικές

Standard

του Σαμ Χίτσμοου

Μετάφραση:  Σοφία Ζουμπουλάκη

Οι πρόσφατες νίκες της παράταξης του Tea Party επανέφεραν και πάλι στο προσκήνιο μια διαχρονική και έντονη ιδεολογική διαμάχη.

Από τότε που υφάνθηκε ο ιστός των αμερικανικών ιδεών της ελευθερίας –η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, το Σύνταγμα, η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Συμβόλαιο του Mayflower και η ίδια η ιδέα του αμερικανικού ονείρου– υπάρχει μια αντιδικία σχετικά με την εγγενή σημασία των ελευθεριών και των δικαιωμάτων που πυροδοτούν αυτή τη λυσσαλέα υπεράσπιση της υπερηφάνειας.

Ο σάλος που έχει ξεσηκώσει σήμερα το Tea Party είναι ένα ακόμη κεφάλαιο στη διαμάχη για το τι ακριβώς συμβολίζει η Αμερική. Η Δεξιά διεκδικεί το «αμερικάνικο όνειρο» ως υπερασπιστή των ατομικών δικαιωμάτων και της προσωπικής ελευθερίας, με μια νοοτροπία του τύπου «ο καθένας μπορεί να τα καταφέρει αν εργαστεί και τηρεί τους κανόνες» και «στηρίξου στις δικές σου δυνάμεις». Τροπάρι της είναι οι χαμηλοί φόροι και το μη παρεμβατικό κράτος.

Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους το Tea Party έχει μανιάσει είναι το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιπροσωπεύει γι’ αυτούς ακριβώς την πεμπτουσία του εναλλακτικού, του πιο αριστερού, νοήματος που ενυπάρχει μέσα στο αμερικάνικο όνειρο, και έτσι η ιδεολογική μάχη για την αμερικανική ταυτότητα έχει μετατραπεί σε οξεία πόλωση. Το άλλο νόημα του αμερικάνικου ονείρου είναι μια πιο συλλογική ερμηνεία του τι αντιπροσωπεύει η χώρα, ότι είναι η γη της ελευθερίας, ένα χωνευτήρι, μια χώρα που ζει με την πίστη ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι (και αντιμετωπίζονται ως ίσοι, ανεξάρτητα, ας πούμε, από το αν δεν είναι λευκοί ή είναι μουσουλμάνοι), όπου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρείται μέσο πραγμάτωσης της ισότητας. Στο πλαίσιο αυτής της εκδοχής μιας πιο ανοιχτής, ανεκτικής Αμερικής, τους οπαδούς του Tea Party έχει αρχίσει να τους απασχολεί η φυλή, η εθνότητα και η εξαφάνιση της λευκής πλειοψηφίας τόσο όσο και τα οικονομικά προβλήματα, και θεωρούν συχνά ότι έτσι ανάβει το πράσινο φως για την ισλαμοποίηση της χώρας. […]

Δύο από τις μεγαλύτερες οργανώσεις του Tea Party, η «Freedomworks» και η «Americans for Prosperity» χρησιμοποιούν συνθήματα όπως «Να πάρουμε πίσω την Αμερική» και «Να υπερασπιστούμε το όνειρο» αντίστοιχα, και οι τοπικές οργανώσεις του Tea Party κάνουν τακτικά συγκεντρώσεις με θέμα «Σώστε το αμερικανικό όνειρο» και «Διαφυλάξτε το αμερικανικό όνειρο». Προσπαθούν να διεκδικήσουν την κυριότητα του «ονείρου», οριοθετώντας το ως όνειρο ατομικισμού και προσωπικών ελευθεριών. Συνάγουν ότι η αμερικανική ταυτότητα έχει κατά κάποιο τρόπο χαθεί καθώς απομακρύνεται από αυτό το φιλοσοφικό υπόβαθρο και προσπαθούν να προβάλλουν τη δική τους εκδοχή για το όνειρο ως την «αληθινή» και ιστορική του εκδοχή που απειλείται από τη σημερινή κυβέρνηση.

Αυτό που ολοφάνερα δεν αναγνωρίζουν είναι πως εκείνο στο οποίο εναντιώνονται δεν είναι καμιά ριζοσπαστική, σοσιαλιστική αλλοίωση της Αμερικής, αλλά μια διαφορετική εκδοχή του αμερικανικού ονείρου. Πρόκειται για εσωτερικό αγώνα ιδεολογιών, για πατριωτισμό εναντίον πατριωτισμού. Όταν ο Ρόναλντ Ρήγκαν είπε ότι «το όνειρο είναι η καρδιά και η ψυχή της Αμερικής· είναι η υπόσχεση που κρατά το εθνικό μας φρόνημα πάντα αγαθό και γενναιόδωρο, ένα πρότυπο και μια ελπίδα για τον κόσμο», δεν επρόκειτο για ένα ομογενές, μονοκόμματο όνειρο αλλά, βασικά, για δύο όνειρα, που έχουν κοινές ρίζες και έχουν εξελιχθεί σε σχετικά διαφορετικές ιδέες. Ανά πάσα στιγμή, με φόντο τον αμερικανικό πολιτισμό, την κοινωνία και το πνεύμα των καιρών, ενστερνιζόμαστε τη μία από τις δύο ερμηνείες ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα ως το κοινά αποδεκτό «όνειρο» –ο ατομικισμός της δεκαετίας του ’50, ο κολλεκτιβισμός της δεκαετίας του ’30–, και είναι τεράστια η επιθυμία να παρουσιαστεί η μία από τις δύο ως η αποδεκτή εκδοχή, η οποία και θα εκπροσωπεί το «πνεύμα» της Αμερικής. Η ιστορία της διεκδίκησης και της επαναδιεκδίκησης του ονείρου είναι μια διελκυστίνδα τριακοσίων χρόνων για το νόημα και την ταυτότητα.

Ο Ομπάμα είπε το 2007 ότι ήθελε να επαναδιεκδικήσει το αμερικανικό όνειρο. «Γι’ αυτό το λόγο βάζω υποψηφιότητα για την προεδρία ων Ηνωμένων Πολιτειών. Για τον ίδιο λόγο φόρτωσα το αυτοκίνητό μου και μετακόμισα στο Σικάγο, γιατί σε αυτή τη χώρα αξίζει να αγωνιστούμε για αυτό το όνειρο — όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και ο ένας για τον άλλον». Αυτή η υπόρρητη συλλογική ερμηνεία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την άνοδο του Tea Party, που θέλει να επαναφέρει την ταυτότητα στα δικά του αμερικανικά «πιστεύω».

Και οι δύο «πλευρές» ομολογούν τις ατέλειες και τη σημερινή απόκλιση μεταξύ πραγματικότητας και υπόσχεσης και συχνά αλληλοκατηγορούνται για το πρόβλημα και για την ανάγκη διάσωσης (όντως αυτή η απόκλιση ήταν συχνά η κινητήριος δύναμη για πολιτικές εκστρατείες και κινήματα διαμαρτυρίας). Αναπόφευκτα ισχυρίζονται ότι η βελτίωση της Αμερικής θα πραγματοποιηθεί μόνο αν πραγματωθεί η δική τους ερμηνεία. Και οι δύο καλούν την Αμερική να ζήσει σύμφωνα με τη δική τους εκδοχή του ονείρου. Όπως είπε και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, αυτό που ζητούσε πάνω από όλα από την Αμερική είναι «να μένει πιστή σε ό,τι είναι γραμμένο». Αλλά αυτός ο διττός τρόπος κατανόησης, αυτή η αμφισημία, είναι που δημιουργεί διαρκείς τριβές.

 

Ο Sam Hitchmough διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας και Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Canterbury Christ Church στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το άρθρο « The Rise of the Tea Party. Competing Americas» δημοσιεύθηκε στο «Counterpunch», 15-17.11.2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s