Take five

Standard

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

Είναι μέρες τώρα που βλέπω και ακούω αυτή την ανεκδιήγητη διαφήμιση της Τράπεζας Κύπρου, όπου δυο ευτυχισμένοι συνταξιούχοι διασταυρώνονται στο δρόμο, και χαιρετιόνται δίνοντας ο ένας στον άλλον πέντε. Και μου έρχεται και μένα να δώσω πέντε, όχι στους έρμους τους ηθοποιούς αλλά στους δημιουργούς της διαφήμισης, μόνο που το χέρι μου να είναι ανοιχτό, κοινώς να φασκελώνει. Γιατί όποιος νοσηρός διαφημιστικός εγκέφαλος δημιούργησε αυτό το έκτρωμα δεν σκέφτηκε σε ποιους ανθρώπους απευθύνεται, δεν σκέφτηκε όλους εκείνους τους εργαζόμενους που είδαν τις ελπίδες τους για αξιοπρεπείς συντάξεις να καταρρακώνονται. Μάλλον, για να είμαστε πιο ειλικρινείς, αυτούς ακριβώς σκέφτηκε για να προωθήσει τα χρηματοπιστωτικά του προγράμματα, ποντάροντας για άλλη μια φορά στην ανασφάλεια, στο φόβο της εξαθλίωσης.

Αν κάτι με τρελαίνει αυτόν τον καιρό είναι η αδυναμία όσων υποτίθεται ότι ηγούνται της ελληνικής κοινωνίας, σε όλα τα επίπεδα, να καταλάβουν τι συμβαίνει. Αυτό το βουβό μέχρι πρότινος και οργισμένο υπόγειο κύμα που έχει τη δύναμη να γκρεμίσει ό,τι χτίστηκε στη μεταπολίτευση. Δεν το γράφω με καμιά χαρά ούτε με καμία επαναστατική διάθεση. Η βία, η τυφλή επιθετικότητα, η έκρηξη συμπαρασύρει τα πάντα, καλά και κακά στο διάβα της, κατακτήσεις και εμπόδια. Μα πώς να συγκρατήσεις την οργή εκείνων που νιώθουν ότι τελικά δεν τους ακούει κανείς; Κανείς από όλους όσους νομίζουν ότι μπορούν μονίμως να δείχνουν το δέντρο και όχι το δάσος. Το τζιπ που περνάει χωρίς να πληρώνει τα διόδια, και όχι τους χιλιάδες ανθρώπους που τα πληρώνουν δυο και τρεις φορές την ημέρα για να διασχίσουν λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι στη δουλειά τους. Το κτίριο της Νομικής και όχι τους χιλιάδες μετανάστες που ζουν σε άθλιες συνθήκες σε όλα τα υπόγεια τής κάτω από την Ομόνοια Αθήνας. Τις βίαιες αντιδράσεις μεμονωμένων ανθρώπων, και όχι ένα κράτος που για να επιβάλλει τη θέληση του αποκλείει αυθαίρετα με τα ΜΑΤ μια ολόκληρη πόλη για εβδομάδες.

 

Τζορτζ Γκρος, «Οι βάτραχοι ιδιοκτήτες», από το λεύκωμα «Το πρόσωπο της άρχουσας τάξης» (Βερολίνο 1921)

Ας φύγουμε λοιπόν από το δέντρο, κι ας δούμε το ημικατεστραμένο δάσος. Και δεν έχω εδώ πρόθεση να αντιδικήσω με τον κύριο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Προφανώς όλοι μαζί το καταστρέψαμε αυτό το δάσος, όλοι μαζί τα φάγαμε. Όχι και όλοι ακριβώς, κάποιοι είναι πάντα μονίμως αποκλεισμένοι από το τραπέζι μας. Μόνο που ο καθένας μας έφαγε τη δική του μερίδα, το δικό του πιάτο. Είμαι λοιπόν έτοιμος να απολογηθώ για ό,τι έφαγα. Για το βύσμα μου στο στρατό, για τις κλήσεις που προσπάθησα να σβήσω, ακόμη και το μέσον που έβαλα για να βρω κάποτε μια δουλειά. Μέχρι εκεί όμως. Αυτή είναι η δική μου ευθύνη, η δική μου ενοχή. Και επειδή στη δημοκρατία συλλογικές ενοχές δεν υπάρχουν ας πάρει ο καθένας τη δική του. Και τότε ας δούμε τι του αναλογεί.

 

 

 

Τζορτζ Γκρος, «Οι βάτραχοι ιδιοκτήτες», από το λεύκωμα «Το πρόσωπο της άρχουσας τάξης» (Βερολίνο 1921)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s