Τι μας λένε οι αραβικοί λαοί

Standard

του Ζακ Λυκ Νανσύ

μετάφραση: Μαρία Κακογιάννη

 

Χρόνης Μπότσογλου, «Τρία ρόδια ή γιατί όχι οι τρεις χάριτες», 2009 (από την έκθεση-δημοπρασία «Συμβολή 39 καλλιτεχνών για τα ΑΣΚΙ»)

Για το ζήτημα της επέμβασης στη Λιβύη έχει αναπτυχθεί διεθνώς, στους κόλπους της Αριστεράς και όχι μόνο, μια ζωηρή συζήτηση και αντιπαράθεση. Δημοσιεύουμε σήμερα, μεταφράσεις των άρθρων των γάλλων φιλοσόφων Jean-Luc Nancy και Alain Badiou (Liberation, 28.3.2011) και του υποψήφιου διδάκτορα Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA) και συνεκδότη του σημαντικού σάιτ για τον αραβικό κόσμο Jadaliyya Ziad Abu-Rish (24.3.2011). Eπίσης, κείμενο του Σταύρου Παναγιωτίδη και αναδημοσιεύουμε από το RedNotenook σχετικό άρθρο της Σίσσυς Βωβού και του Μιχάλη Καστρινάκη (http://rnbnet.gr/details.php?id=2232)

«ΕΝΘΕΜΑΤΑ»

Aυτή τη στιγμή, οι αραβικοί λαοί μάς λένε ότι η αντίσταση και η εξέγερση είναι ξανά συνεπείς στο ραντεβού τους, ότι η ιστορία προχωράει πέρα από κάθε Ιστορία. Το κάνουν, ακριβώς, με όλες τις καλές και τις κακές στιγμές τέτοιων εγχειρημάτων. Συντέλεσαν πάντως στο να εμφανιστεί ένα ανεξίτηλο σημάδι που μπορούμε να ελπίσουμε ότι θα επιφέρει κάποια αποτελέσματα στην Αφρική και την αρχαία γη της Χαναάν, όπου διαιωνίζεται το αποτρόπαιο δράμα. Σε ένα από τα μέρη που περιμέναμε λιγότερο να τα αγγίξει η εξέγερση, ένας αρχηγός συμμορίας (μιας επίσημης, κρατικής συμμορίας) την καταστέλλει, διατεθειμένος να αφανίσει ό,τι χρειαστεί από τον κόσμο που υποτίθεται πως είναι ο λαός του.

Την ίδια στιγμή, άλλα κράτη χτυπούν με βάναυσο τρόπο τις δικές τους εξεγέρσεις, μερικές φορές με τη βοήθεια κάποιου ισχυρού άραβα γείτονα. Οι εξεγερμένοι της Βεγγάζης ζητούν βοήθεια: η βοήθεια αυτή δεν είναι απλή, συνεπάγεται προφανείς κινδύνους, τόσο πρακτικούς όσο και πολιτικούς. Η στάθμιση και η αντιμετώπιση τέτοιου είδους περιστάσεων απαιτεί πολιτική υπευθυνότητα. Είναι άραγε η στιγμή να κάνει κανείς μπερδεμένες αναφορές στους παράπλευρους κινδύνους και την υποψία (λίγο ή πολύ) κρυφών σκοπιμοτήτων, στις αρχές της μη επέμβασης και τη βαριά ενοχή της «Δύσης», η οποία αναρωτιόμαστε αν περιλαμβάνει την ίδια τη Λιβύη, τη Σαουδική Αραβία ή τη Συρία — για να μη μιλήσουμε για τη Ρωσία;

Στην Ευρώπη ή στις αραβικές χώρες μπορεί οι ευγενείς αριστερές ψυχές και oι δεξιοί ειδικοί επί της στρατηγικής να ξεφυσούν ή να διαμαρτύρονται: πρέπει όμως να γνωρίζουμε σε ποιον κόσμο ζούμε. Δεν ζούμε πια στον κόσμο της αλαζονικής Δύσης, της ιμπεριαλιστικής και σίγουρης για τον εαυτό της. Ε, όχι! Δεν ξεχρεώνει την παλιά κακή της συμπεριφορά η πτωχή «Δύση»: λιώνει μέσα στη λάβα απ’ όπου γεννιέται ένας καινούριος κόσμος, χωρίς ανατολή και δύση ηλίου, ένας κόσμος στον οποίο είναι μέρα και νύχτα την ίδια στιγμή παντού, και στον οποίο πρέπει να επινοηθεί ξανά η συνύπαρξη, και πρώτα απ’ όλα η ίδια η ζωή.

Λοιπόν ναι, χρειάζεται έλεγχος των εναέριων επιθέσεων που έχουν στόχο να σταματήσουν τον αδίστακτο δολοφόνο του λαού, χρειάζεται όμως να τον πλήξουμε — αυτόν, εννοείται, όχι τον λαό. Δεν μπορούμε πλέον από τη μια να επικαλούμαστε την εθνική κυριαρχία και από την άλλη να τη μετατρέπουμε σε κενή έννοια που χάνει κάθε υπόσταση ή νομιμότητα μέσα στα διάφορα δίκτυα αλληλεπίδρασης –με τις καλύτερες και τις χειρότερες εκφάνσεις τους– του παγκοσμιοποιημένου κόσμου. Και να μεριμνούμε στη συνέχεια, απέναντι σε αυτό τον λαό αλλά και σε όλους τους άλλους, όλους τους δικούς μας, να μην ξαναρχίζουν, οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι, το παιχνίδι του πετρελαίου, του χρηματιστηρίου, των εξοπλισμών που είχε εγκαθιδρύσει και διατηρήσει στην εξουσία την εν λόγω μαριονέτα ανάμεσα σε πολλές άλλες. Να μεριμνούμε για τους λαούς, ναι: και αυτό βέβαια απευθύνεται σ’ εμάς, τους λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής.

Η τήρηση μιας τέτοιας στάσης απαιτεί λεπτές ισορροπίες. Αλλά το διακύβευμα είναι, ακριβώς, τι θέλουμε να ζήσουμε και με ποιον τρόπο, και απαιτεί μια ασυνήθιστη για μας οξύτητα. Να λοιπόν τι μας λένε, εξίσου, οι αραβικοί λαοί αυτή τη στιγμή.


3 σκέψεις σχετικά με το “Τι μας λένε οι αραβικοί λαοί

  1. Λιβύη: Παραμύθια, ιμπεριαλιστική επέμβαση και η αριστερά του ΟΗΕ και της χαλιμάς
    “Εικόνα” γενοκτονίας στα ΜΜΕ
    Σχεδόν από την 3η μέρα της εξέγερσης που ξεκίνησε με τη “μέρα οργής” στις 17 Φλεβάρη, τα ΜΜΕ μετέδιδαν “πληροφορίες” πάντα “ανεπιβεβαίωτες”, ότι στη Λιβύη γίνεται ανθρωποσφαγή. Οι καθεστωτικές δυνάμεις φέρονταν ενίοτε να βομβαρδίζουν όχι μόνο τη Βεγγάζη που είχε περάσει στα χέρια των αντικαθεστωτικών, αλλά ακόμα και την Τρίπολη (!!!) παρά που εκεί σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητήθηκε η κυριαρχία τους. Τα σενάρια τρόμου ενισχύθηκαν με την είδηση ότι στο πλευρό του Καντάφι μάχονται αιμοσταγείς μισθοφόροι από την Αφρική και χώρες της ανατολικής Ευρώπης με ασύλληπτα μεροκάματα της τάξης των 2000 ευρώ τη μέρα, έτοιμοι να πνίξουν σε ένα λουτρό αίματος αθώους άμαχους, οι οποίοι εκτός από εναέριους βομβαρδισμούς, δέχονται αδιακρίτως και τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Με τις ειδήσεις αυτές στήθηκε ένα “σκηνικό ανθρωπιστικής κρίσης, που σε κάθε περίπτωση δικαιολογεί μια διεθνή επέμβαση προκειμένου να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι που βρίσκονται στο έλεος ενός τρελού δικτάτορα και των μισθοφόρων του”. ανάγνωση του υπολοίπου »

  2. Πίνγκμπακ: Τι μας λένε οι αραβικοί λαοί « Vanessa111's Weblog

  3. Καλησπέρα,

    εδώ έχω μια ανάλυση για την παραγωγή και την κατανάλωση που σχετίζεται με τις αραβικές εξεγέρσεις. Νομίζω θα την βρείτε ενδιαφέρουσα.

    http://center24.blogspot.com/2011/04/blog-post_19.html#axzz1JuBiVckg

    Επίση εδώ διαβάστε γιατί δεν γίνεται να εξεγερθούν οι Νιγηριανοί.

    http://center24.blogspot.com/2011/04/blog-post_17.html#axzz1JuBiVckg

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s