Εύη Ολυμπίτου (1962-2011): Αποχαιρετισμός σε έναν δικό μας άνθρωπο

Standard

Συγκλονισμένοι μάθαμε, το βράδυ της Τρίτης, το θάνατο της Εύης Ολυμπίτου, σε ηλικία σαράντα εννιά χρονών. Η Εύη γεννήθηκε στην Καβάλα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Αθηνών, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή, με θέμα την οργάνωση του χώρου στην Πάτμο (16ος-19ος αι.). Το διάστημα 1994-2003 συνεργαζόταν με το Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, ενώ από το 2003 ήταν επίκουρη καθηγήτρια εθνολογίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Τα κύρια επιστημονικά της ενδιαφέροντα ήταν η μελέτη του υλικού πολιτισμού των προβιομηχανικών κοινωνιών, η οργάνωση και οι χρήσεις του οικισμένου χώρου και της υπαίθρου. Ήταν μέλος των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισμού-περ. Μνήμων και της ελληνικής επιτροπής για τη διατήρηση της βιομηχανικής κληρονομιάς. Ανάμεσα στα δημοσιεύματά της σημειώνουμε: Αρχείο του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Συλλογή Αρχείων Σύγχρονης Kοινωνικής Ιστορίας. Κατάλογοι και Ευρετήρια, 2000 (σε συνεργασία με τον Δ. Δημητρόπουλο), Άνθρωποι και παραδοσιακά επαγγέλματα σε νησιά του Αιγαίου, 2003 (σε συνεργασία με την Κ. Κορρέ-Ζωγράφου), καθώς και την επιμέλεια του τόμου με κείμενα του Α. Μπριλλάκη Διαδρομές και αναζητήσεις της Αριστεράς μετά τον Εμφύλιο 2010 (σε συνεργασία με τον Η. Νικολακόπουλο).

Η Εύη, εκτός από αφοσιωμένη και σοβαρή επιστήμων, ερευνήτρια και δασκάλα, υπήρξε κατεξοχήν άνθρωπος της δικής μας Αριστεράς, μια συντρόφισσα με όλη τη σημασία της λέξης. Για πολλά χρόνια πρωτοστάτησε στις τοπικές πρωτοβουλίες και κινήσεις του Χαλανδρίου, όπου ζούσε· στις τελευταίες δημοτικές εκλογές ήταν υποψήφια με τον συνδυασμό «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου». Τις αριστερές της ιδέες τις υπηρέτησε, λόγω και έργω, με τη ζωή, το έργο και τη στάση της. Πώς να ξεχάσουμε, όσοι και όσες τη γνωρίσαμε, την απλότητα, το ήθος, τη ζεστασιά και την καλοσύνη της Εύης μας; Δημοσιεύουμε, σήμερα, τους επικήδειους με τους οποίους συνάδελφοι, φίλοι και συναγωνιστές την αποχαιρέτησαν, την Πέμπτη, στο Πρώτο Νεκροταφείο, καθώς και λίγους στίχους του συντρόφου της ζωής της, Κώστα Ευθυμίου.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Θα σε αναζητούμε πάντα στο μέλλον

του Δημήτρη Ανωγιάτη-Pelé

Εύη μας, αγαπημένη μας Εύη, βιάστηκες πάλι να μας συγκεντρώσεις όπως πάντα, σήμερα εδώ, εμάς τους φίλους και συναδέλφους σου. Αυτή τη φορά όμως με τον τόσο απρόσμενο και αιφνίδιο χαμό σου. Και μας κάλεσες να σου πούμε τι; Να σου απευθύνουμε το ύστατο αντίο; Να μιλήσουμε για σένα; Κάτι που πάντοτε απεχθανόσουν, που πάντοτε αυστηρά και επιτακτικά μας απαγόρευες. Αυτή τη φορά όμως δεν θα σε ακούσουμε, δεν θα σε αφήσουμε να μας πεις: Σταματήστε τις αηδίες σας. Τι πράματα είναι αυτά; Για μια φορά θα σε ξεγελάσουμε, όπως μας ξεγέλασες και εσύ, εγκαταλείποντάς μας τόσο πρόωρα, δημιουργώντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Σε μένα λοιπόν έπεσε ο κλήρος να είμαι σκληρός μαζί σου, να παραβώ τη θέλησή σου και να μιλήσω για σένα εκ μέρους όλων μας, των φίλων και συναδέλφων απ’ το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Θα σεβαστούμε όμως μία από τις επιθυμίες σου: Δεν θα μιλήσουμε για τη σοβαρή επιστημονική σου δραστηριότητα και την προσφορά σου στη διανόηση, στη διδασκαλία και τη γνώση. Ας το κάνουν αυτό κάποιοι άλλοι. Αξίζει αναμφισβήτητα να γίνει από κάποιους.

Στη Σύρο, στα σεμινάρια της Ερμούπολης, με τη Λίνα Βεντούρα

Εμείς θα μιλήσουμε για το δικό μας άνθρωπο: την Εύη μας. Εμείς θα απευθυνθούμε στο Ευάκι μας, όπως συνηθίζαμε να σε αποκαλούμε στο Τμήμα. Για μας ήσουν, πάνω απ’ όλα, ο σπάνιος άνθρωπος με ήθος, που διέθετε, εκτός από την πνευματική, την έμφυτη ψυχική ευγένεια και σεμνότητα που αποτελούσαν ίδιον του χαρακτήρα σου και σε συνόδευαν σε όλες τις εκφάνσεις της προσωπικής και επαγγελματικής σου ζωής. Διακρινόσουν για το ευρύ σου πνεύμα, την κριτική σου σκέψη, τη δημοκρατική σου θεώρηση, τη συνεχή προτροπή σου στο να σκέφτεται και πάντα να ερευνά κανείς, να εξετάζει και να συγκρίνει.

Ήσουν αυτή που προσέφερε, πάντοτε μέσα από μια συνεχή διαθεσιμότητα, απλόχερα, με ανιδιοτέλεια, αθόρυβα και αποτελεσματικά σε ώρες ευθύνης, με όλες σου τις δυνάμεις. Ένας άνθρωπος με παραδειγματική συνέπεια, συνέπεια επιστημονικού λόγου, πολιτικής πράξης, προσωπικής στάσης και πίστης. Πάντοτε ανθρώπινη, σεμνή, ποτέ ακατάδεκτη και αλαζονική, ήσουν ανοικτή στις έγνοιες και τα προβλήματα των άλλων, που με προσοχή άκουγες, κατανοούσες, συμπονούσες και συνέδραμες.

Διατηρούσες μια απέχθεια στο «διανοουμενισμό» και την έπαρση. Το σεβασμό στην απλότητα τον έκανες πολιτισμό. Δίπλα σου, ακόμη και το πιο ασήμαντο γινόταν, άθελά του, σημαντικό, χωρίς να διεκδικήσεις ποτέ τίποτε, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Το χαμόγελό σου, η ευγένειά σου, η στωικότητά σου και η δεκτικότητά σου στα πειράγματα θα μας μείνουν ως εικόνα για πάντα.

Και κάτι τελευταίο, για να μη σε κουράσουμε περισσότερο με τη φλυαρία μας, κάτι που είναι ίσως πιο προσωπικό. Μετά το βραδινό φαγητό την περασμένη Δευτέρα στην Κέρκυρα και το τελευταίο ποτό που ήπιαμε με τη δική σου επιμονή και παρότρυνση στο αγαπημένο σου «Μικρό Καφέ», πριν αποχωριστούμε, αργά το βράδυ, μας υποσχέθηκες ότι θα βρισκόμασταν την επομένη στο Τμήμα, κάτι όμως που ποτέ δεν έγινε. Δεν ήρθες να μας βρεις. Εμείς σε ψάξαμε. Εμείς θα σε αναζητούμε. Εμείς θα σε ψάχνουμε πάντα στο μέλλον.


Η αφειδώλευτη προσφορά και το επιστημονικό ήθος

του Δημήτρη Δημητρόπουλου

Το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών, από κοινού με το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας, θρηνεί σήμερα το χαμό της αγαπημένης συναδέλφου Εύης Ολυμπίτου. Η Εύη, που υπηρέτησε την επιστήμη και λάτρεψε τη ζωή, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας όπου και υποστήριξε τη διδακτορική της διατριβή, μαθήτευσε όμως για πολλά χρόνια στο ΙΝΕ και σφραγίστηκε από τους εκεί δασκάλους της. Από το 1994 που ξεκίνησε η επιστημονική της συνεργασία με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών επέβλεψε και συμμετείχε σε ερευνητικά προγράμματα, δημοσίευσε σημαντικές μελέτες της στις εκδόσεις του, μετείχε με ενθουσιασμό στο σχεδιασμό νέων ερευνητικών έργων, συνεισέφερε ιδέες και απόψεις, μοιράστηκε σκέψεις και αγωνίες, δούλεψε για τα «Σεμινάρια της Ερμούπολης», αλλά κυρίως αγάπησε τις ατελείωτες «άχρηστες» ώρες συζητήσεων για τα θέματα της επιστήμης, της πολιτικής και της επικαιρότητας, διότι γνώριζε καλά ότι το «χρήσιμο» και το «ωφέλιμο» δεν είναι έννοιες ταυτόσημες.

Παρότι μετά την εκλογή της στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο το 2003, δεν είχε πλέον τυπική εργασιακή σχέση με το ΙΝΕ, η παρουσία της ήταν πυκνή και ουσιαστική, αφού η Εύη –η δικιά μας Εύη– είχε το σπάνιο χάρισμα να έχει επιβληθεί στο χώρο και στους ανθρώπους με τη γλυκύτητα της φυσιογνωμίας της, την ευγένεια του χαρακτήρα της, την ηπιότητα και την ποιότητα του λόγου της και την αφειδώλευτη διάθεσή της να μοιραστεί και να προσφέρει σε όλους από το έχει της.

Η ίδια πίστευε ότι η μαθητεία της στο ΙΝΕ καθόρισε την επιστημονική της πορεία, πλούτισε την οπτική της με την ιστορική διάσταση των πραγμάτων και της πρόσφερε ισχυρά εφόδια να μελετά το παρελθόν και να κατανοεί το παρόν. Περηφανευόταν λοιπόν για τη σχέση της αυτή. Και το ΙΝΕ όμως είχε κάθε λόγο να είναι περήφανο: η «μαθήτριά» του διέπρεπε, καλλιεργούσε άριστα το επιστημονικό χωράφι που διάλεξε, δούλευε άοκνα και συστηματικά, αναδείκνυε νέα θεματικά πεδία, δημοσίευε εμπεριστατωμένες και άρτια τεκμηριωμένες μελέτες, έφερνε σε επαφή τους φοιτητές με τις σύγχρονες κατακτήσεις της εθνολογίας, τους μάθαινε τον λόγο τον καλό, και κυρίως δίδασκε· δίδασκε με το προσωπικό της παράδειγμά, τη συμπεριφορά της και τον τρόπο ζωής της: επιστημονικό ήθος.

Η πραγματική συντριβή όλων των εργαζόμενων στο ΙΝΕ, την οποία επέφερε το άγγελμα του άωρου θανάτου της Εύης, είναι ένα απτό δείγμα της αγάπης και της αποδοχής που έχαιρε. Οι οικείοι της, αυτήν τη φριχτή ώρα, μαζί με τα αυτονόητα από βάθους καρδιάς συλλυπητήριά μας, ας δεχτούν την υπόσχεσή μας ότι η ανέκδοτη δουλειά της θα τύχει της φροντίδας που αρμόζει σε μία άξια συνάδελφο και αγαπητή φίλη.


O κρίκος που έσπασε

του Βαγγέλη  Καραμανωλάκη

Κι έτσι οι παρέες μας δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιες, το «ακόμη ένα, τελευταίο τσιγάρο πριν να φύγω» δεν θα ακουστεί ξανά με εκείνο τον τόνο της μικρής ενοχής και της μεγάλης ευχαρίστησης, το ερώτημα για το πώς πάνε τα ΑΣΚΙ δεν θα συνοδευθεί από την έντονη αγωνία για το πώς μπορεί να βοηθήσει η ίδια. Τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, όταν μια τόσο σπάνια ύπαρξη χάνεται, αφήνοντάς μας ασυμφιλίωτους με έναν άδικο θάνατο που μας στέρησε αυτό που έμοιαζε για όλους μας αυτονόητο: τη δυνατότητά μας να ονειρευόμαστε ένα κοινό μέλλον μέσα στο οποίο η Εύη ήταν πάντα παρούσα.

Είμαι εδώ σήμερα με το βαρύ και παράλογο καθήκον να αποχαιρετήσω την Εύη Ολυμπίτου εκ μέρους των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας. H Εύη δεν ήταν μόνο ένα από τα βασικά μέλη των ΑΣΚΙ, που συνέδεσε, παρακινούμενη από τον Φίλιππο Ηλιού, τη ζωή της με τη στερέωση και διεύρυνση της παρουσίας τους στην ελληνική κοινωνία. Δεν ήταν μόνο η ικανή ιστορικός, που ακόμη και αν ερχόταν από άλλους δρόμους, μπορούσε να τιθασεύσει ένα δύσκολο υλικό συγκροτώντας τον κατάλογο του αρχείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ μαζί με τον Δημήτρη Δημητρόπουλο ή να γράψει ένα θαυμαστό κείμενο για τον Αντώνη Μπριλλάκη στον τόμο που επιμελήθηκε με τον Ηλία Νικολακόπουλο. Ήταν κυρίως, και πάνω από όλα, ένας από τους πιο πολύτιμους κρίκους στην αλυσίδα της μικρής μας συλλογικότητας. Μια συλλογικότητα στην οποία η φίλη μας πρόσφερε χωρίς φειδώ τις γνώσεις της, τη στοργή της, τη ζεστασιά και την καλοσύνη της, τον ενθουσιασμό, την ορθοφροσύνη της, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιοδωρία που χαρακτήριζε κάθε της πράξη. Ενίσχυε τη συντροφικότητά μας καταθέτοντας συνεχώς τη φιλία και την αγάπη της.

Γιατί η Εύη έκανε ιστορία επειδή αγαπούσε τους ανθρώπους, κυρίως τους ανυπεράσπιστους, εκείνους που είχαν αδικηθεί και όσους αδικούνται. Πίστευε όσο λίγοι από εμάς στην ανάγκη ύπαρξης των ΑΣΚΙ, στην ανάγκη ύπαρξης μιας ιστορικής συλλογικότητας, η οποία θα ήταν παράλληλα ένα πολιτικό εγχείρημα, μια κοινή γραμμή άμυνας απέναντι στη λήθη και στο φόβο. Μια κοινή αντίσταση απέναντι σε ό, τι μπορούσε να φαλκιδεύσει την προοπτική ενός δικαιότερου μέλλοντος, αυτού που εκείνη διεκδικούσε πάντα ως πολίτης και ως ιστορικός αξεδιάλυτα.

Αγαπημένη μας φίλη, είμαστε εδώ για να σε αποχαιρετήσουμε. Κι αν είναι πολύ νωρίς για απολογισμούς όταν το γέλιο σου αντηχεί ακόμη στα αυτιά μας ένα είναι σίγουρο: ότι ο κόσμος μας, ο κόσμος των ΑΣΚΙ από σήμερα θα είναι πολύ πιο φτωχός. Οι φίλοι και συνεργάτες τους, όλοι όσοι μοιραστήκαμε μαζί σου χρόνια τώρα όμορφες και δύσκολες στιγμές, όλοι όσοι σκύψαμε πάνω από τις ίδιες σκισμένες και ταλαιπωρημένες από το χρόνο και τις κακουχίες σελίδες και βασανιστήκαμε με κοινές ανησυχίες, αγωνίες και ερωτήματα, όλοι όσοι κλέψαμε χρόνο για να πιούμε καφέ και να κάνουμε ένα τελευταίο τσιγάρο όποτε βρισκόσουν στα Αρχεία, από σήμερα θα είμαστε πολύ πιο φτωχοί. Φεύγεις πρώτη από μια γενιά ανθρώπων που πιστέψαμε ότι θα συνεχίζαμε μαζί. Δεν έχουμε πολλά όπλα για να αντιπαλέψουμε την ήττα του θανάτου σου. Τη θέση που είχες και θα έχεις στην καρδιά μας, τη συνεχή υπενθύμιση στα αυριανά μας σχέδια των δικών σου ονείρων, τη βεβαιότητα ότι θα σε συναντούμε φωτεινή στη σκέψη μας, όπως φωτεινή ήταν η παρουσία σου στη ζωή μας.

Σε κρατάμε μέσα μας.


Μια παρουσία φωτεινή

της Κατερίνας Κορρέ-Ζωγράφου

Εύη μου, ως κεραυνός εν αιθρία έφθασε η κακή είδηση ότι μας έφυγες, τόσο νωρίς και τόσο ξαφνικά και άδικα. Σε θυμάμαι στο φαρμακείο των γονιών σου, της Σπύρου Μερκούρη, και στη συνέχεια φοιτήτρια. Αργότερα, θαύμασα κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης εκπόνησης της διδακτορικής σου διατριβής, την εργατικότητα, τη μεθοδικότητα, τη συνεχή προσπάθεια, το λαμπερό μυαλό, που είχαν ως αποτέλεσμα ένα εξαιρετικό, κλασικό έργο για την οργάνωση του χώρου στο νησί της Πάτμου. Και πάντα θυμάμαι αυτό που μου είχε πει ο καθηγητής Χαράλαμπος Μπούρας μετά την υποστήριξή της: πρόκειται για μια θαυμάσια διατριβή και να προσπαθήσετε να τη δημοσιεύσετε, γιατί θα αρδεύονται όλοι. Και πράγματι, μετά από δυσκολίες, καταφέραμε ώστε η διατριβή να τυπωθεί από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια θαύμασα το πνεύμα συνεργασίας που σε διέκρινε, στον πρώτο τόμο για τους Ανθρώπους και επαγγέλματα στο Αιγαίο, που προτάθηκε και ως διδακτικό σε ελληνικά πανεπιστήμια, καθώς και την άψογη συμπεριφορά σου σε ερευνητικά προγράμματα που ακολούθησαν, και στα οποία συνεργαστήκαμε για πολλά χρόνια, πάντοτε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Όταν εξελέγης στο Πανεπιστήμιο του Ιονίου, σε παρακολουθούσα πάντοτε και χαιρόμουν για την εκτίμηση που σου έτρεφαν οι συνάδελφοι αλλά και οι φοιτητές σου, στους οποίους χάριζες, χωρίς δεύτερη σκέψη, το χρόνο σου, παραμένοντας στο γραφείο σου μέχρι αργά το βράδυ. Το σαράκι της έρευνας δεν σε άφηνε ποτέ, και ξέρω ότι ετοίμαζες μια σειρά από σημαντικά έργα, που δυστυχώς δεν πρόλαβες να υλοποιήσεις.

Θα μας λείψει η φυσική σου παρουσία, ωστόσο για μας, τους φίλους σου, θα παραμείνεις μια παρουσία φωτεινή, που τη χαρακτήριζε η εργατικότητα, η δημιουργική σκέψη, η συνέπεια, η υπευθυνότητα, αλλά και η αξιοπρέπεια, η ευαισθησία, η πίστη στη φιλία, η εμμονή στην ιδεολογία σου. Στους δικούς σου ανθρώπους, στον πατέρα σου, στην αδελφή σου, στον Κώστα, εκφράζω, μαζί με όλους τους φίλους σου, τα θερμότερα συλλυπητήριά μου. Καλό σου ταξίδι, Εύη.


Στρατευμένη στον αγώνα για την ελευθερία

του Γιώργου Λιερού

Πολυαγαπημένη μας συντρόφισσα, παίρνουμε τον λόγο για να σε αποχαιρετήσουμε, πρώτα απ’ όλα γιατί χωρίς εσένα, χωρίς την παρουσία σου, το παράδειγμά σου, τη γνώμη, το χιούμορ και τις οξυδερκείς κρίσεις σου, εμείς, που ήμασταν μαζί σου, η Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου, η Αυτόνομη Αριστερή Συσπείρωση, δεν θα ήμασταν αυτοί που είμαστε.

Πάλεψες, προσπάθησες για έναν καλύτερο κόσμο, ενεργή πολίτισσα, στρατευμένη στον αγώνα για την ελευθερία, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Πριν λίγες μέρες ήσουν μαζί μας, με τις δυνάμεις σου ακμαίες. Σε στερούμαστε εμείς, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές σου, αυτήν τη στιγμή που τόσο σε έχουμε ανάγκη, στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο λαός μας, τώρα που πολλοί έχουν χάσει το θάρρος τους, τη δύναμη και την πίστη τους.

Σ’ αποχαιρετούμε σήμερα, μια συννεφιασμένη μέρα — όπως πυκνά είναι τα σύννεφα πάνω από τη χώρα μας. Η δύναμή σου θα μας συντροφεύει μέσα στην καταιγίδα, θα συντροφεύει όσους από μας θα μπορέσουν να αντικρίσουν μιαν ευτυχισμένη ανθρωπότητα, απαλλαγμένη από την προαιώνια κατάρα. Γιατί οι πράξεις όλων όσων έζησαν, σπεύδοντας όπου ακούγονταν βογκητά και τρίξιμο αλυσίδων, δεν χάνονται. Υποκινούν άλλες πράξεις, δημιουργούν δεσμούς που προορίζονται να κρατήσουν όσο και ο κόσμος των ανθρώπων. Μ’ άλλα λόγια, άνθρωποι που έζησαν όπως εσύ, συντρόφισσα, θα είναι αθάνατοι, θα τους θυμούνται στις γιορτές και στις τελετές μιας ελεύθερης πλέον ανθρωπότητας. Καλό ταξίδι, συντρόφισσα!


Η χαρά της ζωής

Όσο και αν μας φαίνεται αδιανόητο είμαστε εδώ σήμερα για να αποχαιρετήσουμε την πολυαγαπημένη μας φίλη, την Εύη μας. Γενναιόδωρη με ένα περίσσευμα ψυχής για όλους που δεν στέρεψε παρά μόνο προχτές. Στάθηκε δίπλα μας σε κάθε δύσκολη στιγμή και μοιράστηκε με την καρδιά της τις χαρές μας. Η Εύη κατείχε μια μυστική τέχνη του βίου, σκόρπιζε αισιοδοξία και ζεστασιά γύρω της, ήταν καλοπροαίρετη απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους. Με αυτό τον τρόπο αγάπησε και τους σφουγγαράδες της εγκαταλείποντάς τους τώρα που ήταν έτοιμοι να βγουν στην επιφάνεια και να θαυμάσουν όλοι την ψαριά τους. Δεν ενθουσιαζόταν μόνο με τα μεγάλα, αλλά και με καθετί μικρό. Με πολλούς αδιόρατους τρόπους μας έδειχνε πώς μπορεί κανείς να ζει με αξιοπρέπεια και να αγωνίζεται, χωρίς να επιδιώκει να στρέψει το βλέμμα των άλλων πάνω της. Η ανάμνησή της θα μας προκαλεί πάντα, εκτός από θλίψη κι ένα χαμόγελο. Γιατί η ίδια ήταν πάντα η χαρά της ζωής.

Αγγελική, Δημήτρης, Κατερίνα, Λίνα, Σοφία, Φωτεινή

Με τον σύντροφο της ζωής της, Κώστα Ευθυμίου.

Μπορείς ποτέ να αποχαιρετήσεις τον καυτό ήλιο;

Μπορείς ποτέ να αποχαιρετήσεις τα ζεστά βράδια με το ολόγιομο φεγγάρι;

Μπορείς να αποχαιρετήσεις τη δικιά σου άνοιξη μέσα στην άνοιξη;

Κι όμως,

Έρχεται στιγμή που πρέπει να ψελλίσεις το «Έχε γεια»,

Αν και γνωρίζεις ότι μπροστά σου ανοίγεται μοναχά ο παγωμένος και σκοτεινός χειμώνας.

Κώστας Ευθυμίου

Παρουσίαση του τόμου για την ελληνική νεολαία στον 20ό αιώνα

Το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας και ο Όμιλος Φίλων του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν τον τόμο Η ελληνική νεολαία στον 20ό αιώνα. Πολιτικές διαδρομές, κοινωνικές πρακτικές και πολιτιστικές εκφράσεις (επιμ. Ευδοκία Ολυμπίτου, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Ιωάννα Παπαθανασίου, εκδ. Θεμέλιο), την Παρασκευή 27 Μαΐου, ώρα 20:00, στο Κοινωνικό Στέκι Ετεροτοπία, Ίωνος Δραγούμη και Πτολεμαίων 42, Θεσσαλονίκη.

 Θα μιλήσουν: Φιντίας Βελίκης (δικηγόρος, πρώην βουλευτής, γραμματέας Σπουδάζουσας Νεολαίας Λαμπράκη Θεσσαλονίκης), Δημοσθένης Δώδος (Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ), Ρία Καλφακάκου (Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ, Συντονιστικό Κατάληψης Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης 1973, μέλος ΚΣ ΕΦΕΕ), Βαγγέλης Καραμανωλάκης (Φιλοσοφική Αθηνών, ΑΣΚΙ). Συντονιστής: Μίλτος Πολυβίου (αρχιτέκτονας, Υπουργείο Πολιτισμού, «Φίλοι των ΑΣΚΙ».

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Εύης Ολυμπίτου, συνεπιμελήτριας του τόμου, που χάσαμε τόσο ξαφνικά και αδόκητα την περασμένη Τρίτη.

 

Στη μνήμη της αξέχαστης Εύης:

 Οι συνάδελφοι της από τη θεματική ΕΛΠ41 του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου προσφέρουν στη μνήμη της 800 ευρώ, για την ενίσχυση του έργου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.

Η Ελένη Φουρναράκη και ο Παναγιώτης Στάθης προσφέρουν 100 ευρώ, για την ενίσχυση του έργου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.

 

 

 

 

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Εύη Ολυμπίτου (1962-2011): Αποχαιρετισμός σε έναν δικό μας άνθρωπο

  1. Καλη μου Ευη. δυστυχως δε θα ξανακαπνισουμε μαζι κρυφα το τσιγαρο μας στο μπαλκονι των Αρχειων της Ερμουπολης. δεν ειχαμε στενη σχεση αλλα το χαμογελο σου και η ισοτιμια που μ’ εκανες να νοιωθω γι’ αυτο το συννωμοτικο που μοιραζομασταν δε θα το ξεχασω ποτε. απαλο το χωμα σου. καλο ταξιδι. Βιλμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s