Εξέγερση στα τεμένη του Μαμμωνά

Standard

του Gilad Atzmon

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

Αυτά που συμβαίνουν στη Βρετανία δεν συνιστούν πολιτική διαμαρτυρία. Ούτε έναν αγώνα που τον διέπει οιαδήποτε συνεκτική έκκληση για τη δικαιοσύνη. Ούτε, απλώς, ένα ξέσπασμα φυλετικού μίσους. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά — ωστόσο, αν τα εξετάσουμε ως σύνολο, περιλαμβάνουν και εκφράζουν όλους τους παραπάνω παράγοντες ταυτόχρονα. Πρόκειται, πραγματικά, για μια συνολική απόρριψη του συστήματος. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη και ισχυρή έκφραση των γενιών που έχουν χάσει κάθε ελπίδα, σε μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει κανένα μέλλον, καμία προοπτική γι’ αυτούς. Αυτό που βλέπουμε τώρα στις βρετανικές πόλεις είναι οι νέοι και οι νέες που καθίζουν στο εδώλιο το κρατούν σύστημα. […]

Όταν ήμουν νέος, αναρωτιόμουν τι θα έκανα όταν θα έπρεπε να εξασφαλίσω μόνος μου τα προς το ζην. Υπήρχαν πολλές δυνατότητες επιλογής: η πρόσβαση στην εκπαίδευση ήταν μια για τους περισσότερους από εμάς· αλλά, πάνω απ’ όλα, υπήρχαν θέσεις εργασίας, σε πολλά εργοστάσια διαφόρων κλάδων. Ήξερα, για παράδειγμα, ότι θα μπορούσα, σε κάθε περίπτωση, να βρω μια δουλειά σε κάποιο εργοστάσιο, για να συντηρήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Η Βρετανία όμως δεν προσφέρει πλέον τίποτα από όλα αυτά. Δεν υπάρχουν δουλειές. Δεν υπάρχουν εργοστάσια και, από αυτό το έτος, η ανώτατη εκπαίδευση θα πάψει να αποτελεί υπαρκτή εναλλακτική λύση για τους περισσότερους νέους. […]

To πολιτικό σύστημα της Δύσης υφίσταται για να προάγει τον καταναλωτισμό και την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι πολιτικές μας ελευθερίες συρρικνώνονται σε έναν απλό κατάλογο πραγμάτων που δικαιούμαστε να κάνουμε: είμαστε ελεύθεροι να καταναλώνουμε, να αγοράζουμε, να ξοδεύουμε, να αποκτούμε, να μισθώνουμε, να προσλαμβάνουμε, να νοικιάζουμε. Και όμως, υπάρχει ένα οξύ πρόβλημα που δεν μπορεί να διαιωνιστεί για πολύ: καθώς κινούμαστε στην κλίμακα της καταναλωτικής μας ύπαρξης, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι πέφτουν πίσω μας. Καθώς οι πιο τυχεροί ανάμεσά μας προχωρούν προς τα πάνω, όλο και περισσότεροι νέοι συνειδητοποιούν ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να πάρουν μέρος στο παιχνίδι. […]

 

Ο Gilad Atzmon είναι μυθιστοριογράφος και σαξοφωνίστας. Τελευταίο του βιβλίο το σατιρικό «My One and Only Love». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Counterpunch», στις 18.8.2011( www.counterpunch.org/2011/08/15/mutiny-in-the-temples-of-mammon)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s