Η θανατική ποινή και οι Πολιτείες

Standard

της Μέγκαν Κάρπεντιερ

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

Φράνσις Μπέικον, "Σταύρωση", 1965

Την Τετάρτη, το όνομα του Τρόι Ντέιβις ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των ανθρώπων που εκτελούνται στις ΗΠΑ: είναι ο 34ος μέσα στο 2011 (υπάρχουν οχτώ ακόμα προγραμματισμένες εκτελέσεις γι’ αυτό το έτος, που δεν έχουν ανασταλεί μέχρι τη στιγμή που δημοσιεύεται το άρθρο). […]

Το δικαστήριο καταδίκασε βέβαια τον Ντέιβις, ωστόσο στη συνέχεια εφτά αυτόπτες μάρτυρες αναίρεσαν τις καταθέσεις τους, κάποιοι μάλιστα δηλώνουν ότι πιέστηκαν από την Αστυνομία, ενώ ένορκοι λένε ότι δεν θα τον καταδίκαζαν, αν η δίκη γινόταν σήμερα. Αλλά όλα αυτά εις μάτην: μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν προσκομιστούν νέα στοιχεία που να αποκλείουν ρητά την ενοχή του καταδικασθέντος –όπως ξέρουν πολύ καλά 17 καταδικασμένοι σε θάνατο που απηλλάγησαν χάρη στο τεστ DNA– ενδέχεται κάποιο να πειστούν για την αθωότητα ενός καταδικασμένου για εγκλήματα. Ακόμα και τότε, μερικές φορές, εισαγγελείς, δικαστές και πολιτικοί εξακολουθούν να μη θεωρούν τα στοιχεία αυτά αρκούντως πειστικά.

Το αμερικανικό νομικό σύστημα αναγνωρίζει στον κατηγορούμενο το τεκμήριο της αθωότητας πριν από τη δίκη. Μετά την καταδίκη, όμως, θεωρείται δεδομένο, στο πλαίσιο του νομικού συστήματος, ότι οι 12 ένορκοι έλαβαν τη σωστή απόφαση, ότι οι συνήγοροι και οι κατήγοροι άσκησαν το λειτούργημά τους με εντιμότητα και τον καλύτερο δυνατό τρόπο — μια έλλογη προσέγγιση, που ωστόσο δεν μας βοηθάει να καταλάβουμε πώς καταδικάστηκαν σε θάνατο 273 άνθρωποι, που τελικά απηλλάγησαν (ορισμένοι μετά θάνατον), χάρη στις προσπάθειες του «Προγράμματος για την Αθωότητα».

Αυτό που ίσως δεν συνειδητοποιούν πλήρως όσοι αγωνίζονται για την κατάργηση της θανατικής ποινής είναι ότι οι εκτελέσεις, σε μεγάλο βαθμό, αποτελούν υπόθεση της κάθε Πολιτείας: αποφασίζονται από πολιτειακά δικαστήρια και δικαστικές αρχές, από σώματα ενόρκων που αντικατοπτρίζουν τις αντιλήψεις της συγκεκριμένης Πολιτείας. Μόνο 60 άτομα έχουν καταδικαστεί σε θάνατο από ομοσπονδιακά δικαστήρια (και η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει υλοποιήσει μόνο τρεις από αυτές τις αποφάσεις αυτές –και τις τρεις κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας Μπους– από το 1976, οπότε το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη υπέρ της νομιμότητας της θανατικής ποινής)· η συντριπτική πλειονότητα των 3.000 σχεδόν ανθρώπων που είναι σήμερα θανατοποινίτες στην Αμερική έχουν καταδικαστεί από τοπικά δικαστήρια. Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι οι κάτοικοι, από τους οποίους απαρτίζονται και τα σώματα των ενόρκων, σε αυτές τις Πολιτείες είναι ένθερμοι υποστηρικτές της θανατικής ποινής.

Αυτό, βέβαια, αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του αμερικανικού νομικού συστήματος: όπως συμβαίνει και με το πολιτικό σύστημα, όσες εξουσίες δεν ορίζεται ρητά ότι ασκούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση επαφίενται στις πολιτείες — ανάμεσά τους και η εξουσία του ορισμού και της δίωξης των περισσοτέρων εγκλημάτων. Έτσι, σε 34 πολιτείες, αδικήματα τα οποία σε άλλες θα μπορούσαν να σημαίνουν ισόβια κάθειρξη επισύρουν τη θανατική ποινή. Στην Καλιφόρνια, την πολιτεία με τον μεγαλύτερο αριθμό θανατοποινιτών στις φυλακές, έχουν εκτελεστεί μόνο 13 άτομα από το 1976· έτσι, όσοι καταδικάζονται για ειδεχθή εγκλήματα ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την εσχάτη των ποινών, αλλά αισθάνονται μάλλον ασφαλείς γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα αντιμετωπίσουν και την εσχάτη τιμωρία.

Ενώ η θανατική ποινή συναντά πολύ μεγάλα ποσοστά αποδοχής στις δημοσκοπήσεις, οι ίδιες δημοσκοπήσεις μάς αποκαλύπτουν ότι, όπως και η εφαρμογή της, η αποδοχή της ποινής διαφοροποιείται ανάλογα με την Πολιτεία: οι κάτοικοι των προοδευτικών ανατολικών Πολιτειών είναι λιγότερο διατεθειμένοι να την αποφασίσουν (ως ένορκοι) ή να την υποστηρίξουν σε σχέση με τους κατοίκους στις νότιες ή τις μεσοδυτικές Πολιτείες. Ενώ οι εκκλήσεις για την αναστολή της εκτέλεσης του Τρόι Ντέιβις, από όλη τη χώρα και όλο τον πλανήτη, κατέκλυζαν την Τζόρτζια, ελάχιστοι από όσους απηύθυναν τις εκκλήσεις μιλούσαν με την τοπική προφορά — ένα στοιχείο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, μετράει για έναν τοπικό εισαγγελέα, έναν τοπικό δικαστή, ένα τοπικό δικαστήριο περισσότερο ακόμα και από το πιο τρανταχτό όνομα, που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής απευθύνοντας τις εκκλήσεις…

Η πολιτική, λένε, είναι τοπική… Το ίδιο ισχύει και για το έγκλημα και την τιμωρία στις Ηνωμένες Πολιτείες — είτε για καλό, είτε, για πολλούς στις μέρες μας, για κακό.

Μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

2 σκέψεις σχετικά με το “Η θανατική ποινή και οι Πολιτείες

  1. Πίνγκμπακ: Ο θάνατος είναι της μόδας στις ΗΠΑ « //ΠαραλληλοΓράφος//

  2. Πίνγκμπακ: Ο θάνατος είναι της μόδας στις ΗΠΑ « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s