Ορθώς κείμενα: Η απολογία της Μαρίνας Δημητριάδου

Standard

Στις 25 Σεπτεμβρίου, η Μαρίνα Δημητριάδου, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης, πέταξε ένα αυγό εναντίον του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη Μανώλη Όθωνα. Συνελήφθη, προπηλακίστηκε από την οθωνική ασφάλεια και κρατήθηκε στο Τμήμα κατόπιν μηνύσεως του υφυπουργού, για «απρόκλητη λόγω και έργω εξύβριση». Στις 10 Οκτωβρίου, το δικαστήριο του Ρεθύμνου, αν και έκρινε ότι η πράξη δεν ήταν απρόκλητη, καταδίκασε τη Μ. Δημητριάδου σε φυλάκιση πέντε μηνών με αναστολή. Το γεγονός είναι πρωτοφανές στα μεταπολιτευτικά χρονικά: όχι βέβαια της ρίψης αυγών (και γιαουρτιών, αλευριού, ντοματών κλπ.), αλλά της μήνυσης και της καταδίκης· εκατοντάδες τέτοιες ενέργειες θεωρούνταν μέχρι σήμερα πράξεις πολιτικής διαμαρτυρίας, και όχι αντικείμενο του Ποινικού Κώδικα. Δεν χρειάζεται κανείς να συμφωνεί με την «αυγοβολή» για να καταλάβει ότι η δίωξη και καταδίκη, σε μια εποχή μάλιστα που η κοινωνική διαμαρτυρία εντείνεται, στρέφεται ευθέως κατά της πολιτικής έκφρασης και ταυτόχρονα δείχνει έλλειψη συναίσθησης εκ μέρους της κυβέρνησης. Συμπαραστεκόμενοι στη Μ. Δημητριάδου, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την απολογία της (ολόκληρη, καθώς και άλλες πληροφορίες για το συμβάν, στο μπλογκ της http://augobolos.blogspot.com/2011/10/blog-post.html).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 […] Είναι, θαρρώ, φανερός ο εμπαιγμός του κ. Όθωνα σε βάρος μου και σε βάρος όλων των κατοίκων του Ρεθύμνου, ψηφοφόρων του και μη, καθώς άλλα τον ακούγαμε να λέει προεκλογικά και άλλα λέει και πράττει πλέον που είναι στην κυβέρνηση. Σύμφωνα με τα λόγια του μετά το συμβάν για το οποίο δικάζομαι δήλωσε ότι «η έκφραση αντίθεσης και διαμαρτυρίας στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά αποτελεί και θεμελιώδες δικαίωμα κάθε πολίτη.» Ωστόσο, σπεύδει να διευκρινίσει ποιοι είναι εκείνοι που δικαιούνται να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους. Όχι οι «παγκοσμίως και τουλάχιστον πανρεθυμνίως άγνωστοι». Μας θυμίζει τις δηλώσεις του μετά τη φετινή μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου κατά την οποία ενεργοί πολίτες του Ρεθύμνου τόλμησαν να εκφραστούν ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης. Χαρακτηρίστηκαν ως «ομάδα πολιτών άνευ σημασίας» και δύο από αυτούς, προσωπικοί μου φίλοι, ξυλοκοπήθηκαν με ιδιαίτερο μένος από τα σώματα προστασίας του πολίτη. Στο ίδιο μήκος κινήθηκε και ο [δήμαρχος Ρεθύμνου] κύριος Μαρινάκης, συμπληρώνοντας τις απαξιωτικές δηλώσεις του κ. Όθωνα, λέγοντας ότι «άκουσε» πως την επίθεση έκανε μια «τριαντατριάχρονη Κύπρια φοιτήτρια, και αυτό τα λέει όλα». Πόσες γενιές πίσω άραγε οφείλω να έχω ρεθυμνιώτικο αίμα, για να δικαιούμαι να διαμαρτύρομαι στο Ρέθυμνο; Πόσο χρονών έπρεπε να είμαι; […].

Το τοπίο για το ποιος έχει δικαίωμα να μιλάει στη σημερινή δημοκρατική Ελλάδα συμπληρώνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το νόμιμο δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Στατιστικά πλέον σχεδόν κάθε διαδήλωση καταστέλλεται με ξυλοδαρμούς και δακρυγόνα, με αδιευκρίνιστες αλλά βέβαιες επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία των πολιτών. Στην άγρια καταστολή της διαμαρτυρίας στις 28 Ιουνίου πολλοί φίλοι μου που ειρηνικά επιθύμησαν να συμμετάσχουν στην πορεία θεώρησαν πως θα πέθαιναν στην άγρια καταστολή που ακολούθησε, ενώ άλλοι μου έλεγαν πως ήταν σίγουρο πως η κυβέρνηση ήθελε κάποιο νεκρό. Και πραγματικά μόνο συμπτωματικά δεν υπήρξε. Ποιος δικαιούται λοιπόν να διαμαρτύρεται και με ποιο τρόπο; Ας μας το εξηγήσει ο κ. Όθωνας που έχει πολιτική και προσωπική ευθύνη για αυτή την καταστολή. Ποιος δικαιούται τελικά να διαμαρτύρεται; […]

Σύμφωνα με τον Α.Π. 248/1986 η τιμή και η υπόληψη ορίζονται ως εξής: «Τιμή νοείται η εκτίμηση που αποδίδεται σε συγκεκριμένο άνθρωπο σύμφωνα με την ηθική και νομική συμπεριφορά του, δηλαδή από την εκπλήρωση των ηθικών και νομικών καθηκόντων του. Και υπόληψη, η εκτίμηση που του αποδίδεται σύμφωνα με την εκπλήρωση της ιδιαίτερης κοινωνικής συμπεριφοράς του». Για ποια τιμή και υπόληψη μπορεί να μιλά ο κ. Όθωνας και οποιοσδήποτε βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος που συνεχίζει να είναι μέρος αυτού του εμπαιγμού που υφίσταται ο ελληνικός λαός;

Ένα ένα τα κάστρα της δημοκρατίας στην Ελλάδα πέφτουν. Ακόμη και το δικαίωμά μας στη διαμαρτυρία και στην αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής φαίνεται ότι συντονισμένα πλέον και με κυβερνητική γραμμή αποτελεί στόχο, κρίνοντας από τις μηνύσεις βουλευτών που, απολαμβάνοντας την ασυλία τους, κινούνται δικαστικά εναντίον πολιτών.

Δεν αποδέχομαι καμία από τις κατηγορίες που μου αποδίδονται για όλους τους παραπάνω λόγους που εξέθεσα. Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος είναι υπόλογοι για βαρύτατα εγκλήματα απέναντι στον ελληνικό λαό. Και θα ολοκληρώσω επιστρέφοντας σε δηλώσεις του κ. Όθωνα στις 27 Σεπτέμβρη, δυο μέρες μετά το περιστατικό. Τους τις αντιγυρίζω, μεταφέροντάς τες αυτολεξεί: «Ο καθένας επομένως που επιλέγει να επιδίδεται σε τέτοιες πράξεις θα πρέπει να έχει συναίσθηση ότι αυτό έχει κόστος και συνέπειες. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεχιστεί αυτή η πρακτική ατιμώρητα και περίπου να τη νομιμοποιούμε με την ανοχή μας. Είναι τόσο απλό».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s