Ποια ιδεολογία;

Standard

του Μάνου Αυγερίδη

«Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,

συντρόφια, μήπως βρέθηκε κι εκείνο,

να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές

με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο»

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

έργο του Αντρέ Μασόν από το λεύκωμα «Σφαγές», 1933

Τελικά αμαυρώθηκε η πραγματικά μεγαλειώδης συγκέντρωση. Όχι, όμως, όπως θα την «αμαύρωναν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στους πηχυαίους τίτλους τους τα κανάλια και οι μεγάλες εφημερίδες κατά την προσφιλή τους συνήθεια (Βλ. «Άργησαν αλλά αμαυρώθηκαν», Red Notebook, 19.10.2011), προκαλώντας εκνευρισμό ή ειρωνικά χαμόγελα σε όσους συμμετείχαν. Αμαυρώθηκε αληθινά· μέσα μας: μαύρισε η ψυχή μας.  Δεν μου αρέσουν οι συμψηφισμοί, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορώ να κάνω πολύ διαφορετικά. Όποτε γέρνω από τη μία ή την άλλη πλευρά του στρατοπέδου –στην κυριολεξία, δυστυχώς, στρατοπέδου– προσπαθώντας να σταθμίσω τα πράγματα ή να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα νιώθω πως είναι λάθος, όσο εξοργιστική κι αν είναι, πλέον, η μόνιμα καταστροφική και ανεξαρτήτως προθέσεων προβοκατόρικη τακτική της τυφλής βίας και του μπάχαλου. Πολλοί φίλοι και σύντροφοι μιλούν για (σχεδιασμένη ή μη) επίθεση σε ένα κομμάτι του κινήματος. Ακόμα κι αν έχουν δίκιο, ο προβληματισμός μου παραμένει. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, ανάμεσα στα όσα δήλωσε την Πέμπτη, κατακεραύνωσε –εκτός απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ρ/σ «Στο Κόκκινο»–  τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, τονίζοντας ότι δεν πρόκειται για ιδεολογική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κινήματος, όπως αναφέρθηκε σ’ αυτόν. Στη συνέχεια, είπε κι άλλα, βολικά για όλους μας, περί «πρακτόρων» και «αναρχοφασιστών», αλλά σ’ εκείνο το πρώτο πρώτο σημείο θα ήθελα να σταθώ και, κυρίως, θα ήθελα να μπορώ με ευκολία να συμφωνήσω. Ελπίζω και εύχομαι, δηλαδή, να μην εντάσσεται στην ιδεολογία τους αυτό που παρακινεί ένα μέρος των μελών του ΠΑΜΕ να συμπεριφέρονται συχνά ως κοινοί τραμπούκοι, δυο μέρες τώρα, απέναντι σε όποιον επιχειρεί να προσεγγίσει το σημείο το οποίο έχουν καταλάβει ή απλώς να διέλθει από αυτό και έχει επιτρέψει σε πολύ κόσμο να τους συγκρίνει (καθ’ υπερβολή ίσως) με τις δυνάμεις καταστολής. Ελπίζω, επίσης, βέβαια, να μην αποτελεί απόχρωση ή τάση κάποιας αναρχικής ιδεολογίας η φετιχοποίηση της βίας και η πλήρως αντικοινωνική, αντισυντροφική και ενίοτε δολοφονική δράση (με τελευταίο κρούσμα τις προχθεσινές ρίψεις μολότοφ κυρίως προς τα, εφοδεύοντα μεν, μέλη του ΠΑΜΕ, αλλά ωστόσο εντός της διαδήλωσης)˙ η συστηματική διάλυση των πορειών και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας από ομάδες ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί. Και σίγουρα δεν θέλω να σκέφτομαι πως είναι αποτέλεσμα κάποιας ιδεολογικής διεργασίας η απίστευτη αγριότητα της σύγκρουσης ανάμεσα σε ανθρώπους μ’ έναν, θεωρητικά τουλάχιστον, κοινό σκοπό, οι τυφλοί και ανηλεείς ξυλοδαρμοί, τα ρόπαλα, ο μαρμαροπόλεμος, η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή κι απ’ τις δυο πλευρές (λιγότερο ή περισσότερο), που είδαμε το μεσημέρι της Πέμπτης. Πέραν αυτών, η παντελής αδυναμία αίσθησης της συγκυρίας και του αποτελέσματος των όποιων πράξεων εκατέρωθεν, η πλήρης ασέβεια απέναντι στους χιλιάδες άλλους διαδηλωτές.

Έτσι είναι λοιπόν, η ιδεολογική συγκρότηση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο απλή, τόσο ξεκάθαρη; Κομματικός οπαδισμός και χουλιγκανισμός, τίποτε παραπάνω, θύρα 7 και θύρα 13; Όχι, ελπίζω πως όχι. Διότι αν η άλλη κοινωνία η οποία ονειρεύεται το μικρό αυτό ποσοστό των δύο πολιτικών χώρων – ασφαλώς και δεν αναφέρομαι στο σύνολο των φίλων του ΚΚΕ και της αναρχίας, ούτε, ακόμα σε όσους προσπάθησαν να αμυνθούν μέσα στο χάος, να προστατέψουν τον διπλανό τους ή ενεπλάκησαν στη σύγκρουση παρά τη θέλησή τους αλλά μόνο στους όσους λίγους μπήκαν στη «μάχη» επιτιθέμενοι και αποφασισμένοι για όλα — είναι το ίδιο βάρβαρη και απάνθρωπη με αυτήν στην οποία ζούμε, αν θα λύνουμε τις ιδεολογικές ή όποιες άλλες διαφορές μας με τα όπλα μέχρι την τελική ηθική και φυσική εξόντωση του άλλου, ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω, το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και έχει πάντα το ίδιο θλιβερό τέλος.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ποια ιδεολογία;

  1. το μηνυμα απο το αρθρο: «ναι μεν…αλλα…. επειδη ετσι…αλλα ισως αλλιως…«
    Φιλτατε Μ. Αυγεριδη, σε καιρους χαλεπους, οπου τα δακρυγονα των αβουλων υπηρετων της αντιλαικης διαχειρισης της εξουσιας ειναι κολωνιες συγκρινομενες με την μποχα απο την σαπιλα του συστηματος που υπηρετουν, αρθρα σαν το παραπανω «γκριζαρουν« την σκεψη αυτων που απεχουν απο τους λαικους αγωνες, αλλα ταυτοχρονα, «αναγκων επιβιωσης υποτασσομενοι« νοιωθουν την αναγκη να ενταχτουν στην λαικη αντισταση… Με βαση το «λακωνιζειν εστι φιλοσοφειν« οπως και «τα συκα-συκα και η σκαφη-σκαφη« ιδου και η δικη μου αποψη:
    Γραφεις «…πολλοι φιλοι και συντροφοι μιλουν για (ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ Η ΜΗ*) επιθεση σ` ενα κομματι του κινηματος. ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ* ο προβληματισμος μου παραμενει…«
    Το συστημα διατηρει μια παγια και επιτυχως δοκιμασμενη τακτικη αντιμετωπισης λαικων κινητοποιησεων, με στοχο την δημιουργια συγχυσης και αποπροσανατολισμου στην κοινη γνωμη. Αυτο μεσω εμμεσης η και αμεσης συντηρησης η και πριμοδοτησης φασιστικων και αναρχικων ομαδων, περιθωριακων στοιχειων, και παρακρατικων. Το να εισχωρησουν «διαβασμενοι« πρακτορες της κρατικης ασφαλειας σε ομαδες αναρχικων ειναι το πιο απλο πραγμα…
    Παραδειγμα 1: αρκετο καιρο πριν δολοφονηθει ο Αλντο Μορο στην Ιταλια, το υπουργειο εξωτερικων των ΗΠΑ και οι μυστικες τους υπηρεσιες προειδοποιουσαν με απειλες και κυρωσεις τον πρωθυπουργο να ανακαλεσει την αποφαση του να συμπεριλαβει στην σχεδιαζομενη διακυβερνηση εθνικης ενοτητας το κομμουνιστικο κομμα Ιταλιας. Οντας μην υποκυπτοντας στις πιεσεις των ΗΠΑ, ο Πρωθυπουργος δολοφονηθηκε απο τις (αναρχικες…) Ερυθρες Ταξιαρχιες
    Παραδειγμα 2. το 1975 (αν θυμαμαι καλα) ο Γερουσιαστης στις ΗΠΑ Τσερτς προηδρευε ερευνητικης επιτροπης για τις παρανομες ενεργειες της ΣΙΑ εντος και εκτος ΗΠΑ. Ακολουθησε μπαραζ δολοφονιων απο αναρχικες οργανωσεις σε πρακτορες της ΣΙΑ (7-8 πρακτορες) σε διαφορες χωρες. Στην χωρα μας δολοφονημενοι ο σταθμαρχης της ΣΙΑ Γουελς, ενας Ελληνοαμερικανος αξιωματικος του Ναυτικου και πρακτορας (δεν θυμαμαι τ` ονομα του), ο σταθμαρχης της ΣΙΑ στην Κυπρο…. ολοι αυτοι απο την αναρχικη τρομοκρατικη οργανωση 17 Νοεμβρη….. Το βιβλιο απο τις εκδοσεις «Ποντικι« η Βιομηχανια της «Τρομοκρατιας« των Εντουαρντ Χερμαν και Τζερυ Ο`Σαλλιβαν ειναι αρκετα διαφωτιστικο σχετικα με την καλλιεργεια και εκμεταλευση της (δευτερογενους) τρομοκρατιας απο το συστημα…
    Το ΚΚΕ με τα παρακλαδια του (περα απο τα οποια λαθη του παρελθοντος) ειναι το πλεον εμπειρο και οργανωμενο στην περιφρουρηση των λαικων κινητοποιησεων και διαδηλωσεων. Αν την ημερα του αδικου και τραγικου ολοκαυτωματος των υπαλληλων της ΜΑΡΦΙΝ το συνολο των διαδηλωτων ειχε αναθεσει την περιφρουρηση στο ΠΑΜΕ, να εισαι σιγουρος οτι οι τραγικοι αδικοχαμενοι θα ηταν σημερα σωοι και αβλαβεις…
    * ο τονισμος εκ μερους μου με κεφαλαια για το «γκριζαρισμα« στην σκεψη του αναγνωστη σου…
    Δ. Β.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s