Διαβάστε στο έξοχο φύλλο της Κυριακής 11/12/11

Standard

Όπισθεν ολοταχώς; ο κώδικας ιθαγένειας ενώπιον του ΣτΕ, η ακροδεξιά στην κυβέρνηση: Δημήτρης Χριστόπουλος

«Είμαστε το 99%»: Αμφισβητώντας το Αμερικάνικο Όνειρο: Μιχάλης Βεληζιώτης

Η Αιγυπτιακή Επανάσταση πρέπει να είναι διαρκής: Μουσταφά Χασάν Χαλίν

Ακυβέρνητες πολιτείες του χθες και του σήμερα

Χαρτογράφηση εξεγέρσεων: Μυρτώ Φερεντίνου

Η αίσθηση της εποχής και η αισθητική της μετάπλαση: Κωνσταντίνα Γεώργα

Για την αντιδογματική γραφή του Σοφιανού Χρυσοστομίδη: Γιάννης Παπαθεοδώρου

Η σημερινή κρίση. Κρίση οικονομική ή πολιτική;: Βασίλης Καλτσάς

Ο Κέρμιτ και η Μις Πίγκυ κατά του καπιταλισμού: Αναστασία Γιάμαλη

Από το ΕΑΜ στην ΕΔΑ: Μιχάλης Λυμπεράτος

Όπισθεν ολοταχώς; ο Κώδικας ιθαγένειας ενώπιον του ΣτΕ, η Ακροδεξιά στην κυβέρνηση

Standard

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Παρίσι, 1949. Φωτογραφία του Έλιοτ Έρβιτ

Η δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου μας έθεσε ενώπιον ενός ερωτήματος στο οποίο δύσκολα μπορούμε να απαντήσουμε ακόμη από μια μακροϊστορική διάσταση: Με ποιον τρόπο η Ακροδεξιά κατάφερε να γίνει τμήμα της ελληνικής κυβέρνησης; Επί των χειρισμών που έφεραν την Ακροδεξιά στην κυβέρνηση ακούστηκαν οι εξής θέσεις: πρώτον, φταίει η Νέα Δημοκρατία, διότι ο πρόεδρός της επ’ ουδενί δεν επιθυμούσε να υποστεί το πολιτικό κόστος της διαχείρισης του μνημονίου μόνος του. Έβαλε έτσι ως όρο τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ, για να περιορίσει την εκλογική αφαίμαξη της ΝΔ προς το υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας, το οποίο βλέπει πλέον για τα καλά και τους παραπάνω ορόφους. Η ερμηνεία αυτή μπορεί και να στέκει, πλην όμως είναι ασφυκτικά ελλιπής κατά το ότι βλέπει μόνο στο φωτοφίνις, το τέλος της κούρσας του ΛΑΟΣ προς την εξουσία. Για να φτάσει όμως το κόμμα αυτό εκεί χρειάστηκε σπρώξιμο που δόθηκε γενναιόδωρα από την ίδια την προηγούμενη κυβέρνηση, προκειμένου η Ακροδεξιά να μπορεί να εμβολίζει την πολιτική δύναμη της Δεξιάς. Ακόμη, όπως έχει τεκμηριώσει ο Δ. Ψαρράς στο τελευταίο βιβλίο του,[1] ήταν τέτοια η υποδοχή του «χωρατατζή» προέδρου του ΛΑΟΣ στα τηλεοπτικά σαλόνια τα δελτίων των οχτώ και όχι μόνο, ώστε το όλο πολιτικό και τηλεοπτικό περιβάλλον λειτούργησε σαν το τέλειο πλυντήριο της Ακροδεξιάς ταυτότητάς του. Έτσι, η μετέπειτα συμμετοχή του κόμματος αυτού στην κυβέρνηση εμφανίστηκε ως μια φυσική πολιτική διέξοδος για το ξέπλυμα (όχι του βρόμικου χρήματος, αλλά) της πιο βρόμικης ιδεολογίας. Μιας ιδεολογίας την οποία εύκολα μπορεί κανείς να την ανιχνεύσει στις επερωτήσεις των βουλευτών του κόμματος αυτού στη διάρκεια της τελευταίας κοινοβουλευτικής θητείας — και όχι μόνο. Μιας ιδεολογίας την οποία φυσικά το ΛΑΟΣ δεν απαρνείται. Απλώς την καμουφλάρει και το ομολογεί: «ο λόγος μας ήταν πιο εύγευστος και εύπεπτος. Δεν αλλάξαμε αυτά που σερβίραμε! Αλλάξαμε τον τρόπο που τα σερβίρουμε», έλεγε ο αρχηγός του το 2006, όπως μας θυμίζει ο Ψαρράς. Ορθά λοιπόν επισημαίνει το πρώην πλέον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο Ν. Μπίστης: «Σε αυτή τη “λαϊκή νομιμοποίηση” του κ. Καρατζαφέρη συνέβαλε το ΠΑΣΟΚ χαρίζοντάς του γενναιόδωρα τον τίτλο του υπεύθυνου χαριτωμένου συνομιλητή, σε αντίθεση συνήθως με τον αδιάλλακτο και πάντα κατσούφη Σαμαρά. Για να χτυπήσουν τον τελευταίο, χάιδευαν τον πρώτο. Η ΝΔ έκανε κάτι χειρότερο. Στον ανταγωνισμό της με το ΛΑΟΣ για τις ψήφους της λαϊκής Δεξιάς εγκολπώθηκε τα συνθήματα, το αντιμεταναστευτικό και εθνικιστικό του πάθος».[2] Έτσι λοιπόν διαμορφώθηκε αυτό που εύστοχα αναγνωρίστηκε ως η «Ακροδεξιά του μεσαίου χώρου» (κατά τον Δ. Αναγνωστόπουλο-Παπαδάτο), υπό την έννοια ότι και η Ακροδεξιά θεσμοποιείται, αλλά και τα μέινστριμ κόμματα και μίντια ενστερνίζονται τις πολιτικές παραδοχές της.

Φραντς Μαρκ, «Η κίτρινη αγελάδα», 1911

Δεύτερο επιχείρημα, επίσης οικείο στο χώρο της κυβερνητικής παράταξης, ήταν πως η Aριστερά δια της a priori κατακραυγής της όποιας κυβερνητικής επερχόμενης σύνθεσης κατ’ ουσίαν λειτούργησε ως ηθικός αυτουργός για τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ, καθώς δια της αποχής της έσπρωξε το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση δίνοντάς του το ζωτικό χώρο που του έλειπε και που διακαώς αναζητούσε. Εφόσον, κατά το επιχείρημα αυτό, η Αριστερά λέει συνέχεια «όχι», κατ’ ουσίαν αφήνει το πολιτικό βαρόμετρο να γέρνει προς τα Δεξιά με τα γνωστά αποτελέσματα. Το επιχείρημα προσωπικά δεν με αφήνει αδιάφορο και θα επιχειρηματολογήσω στη συνέχεια για ποιο λόγο υπάρχουν διαφορετικές διαβαθμίσεις του «όχι», δηλαδή αυξομειούμενης έντασης αρνήσεις οι οποίες συγκροτούν διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές.

Για να προϊδεάσω λίγο για τα συμπεράσματα, πιστεύω ότι είναι διαφορετικής έντασης το «όχι» στην κυβέρνηση Παπαδήμου με το ΛΑΟΣ από το «όχι» στην ίδια κυβέρνηση χωρίς το ΛΑΟΣ. Επιχειρηματολογώ δηλαδή για λόγους αρχής υπέρ της αυτόνομης πολιτικής απαξίας της συμμετοχής της Ακροδεξιάς στο κυβερνητικό μπλοκ εντός ενός φιλελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματος.

Επανέρχομαι όμως στο προηγούμενο επιχείρημα που ρίχνει το ανάθεμα στην Αριστερά. Το αντεπιχείρημα εδώ δεν είναι δύσκολο: κανείς δεν είχε ανάγκη την κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ για να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση. Αυτή είναι η ελληνική ιδιομορφία την οποία νομίζω θα πασχίζουν οι πολιτικοί επιστήμονες να τυποποιήσουν και να ταξινομήσουν στο μέλλον. Δεν είναι όμως μόνον ότι το ΛΑΟΣ δεν ήταν κοινοβουλευτικά αναγκαίο. Εκ των πραγμάτων φαίνεται πως η συμμετοχή του αντιμετωπίστηκε ως μια κατεξοχήν επιθυμητή επιλογή, πριν μάλιστα από τη συμμετοχή οποιουδήποτε άλλου κόμματος. Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού θα αναφερθώ σε ένα ενδιαφέρον απόσπασμα μιας πρόσφατης συνέντευξης του Φώτη Κουβέλη (Τα Νέα, 26-27.11.11). «ΕΡ.: Ο Παπανδρέου δεν σας πρότεινε να συμμετέχετε στην κυβέρνηση; ΑΠ.: Όχι […] ΕΡ.: Αν ο Παπανδρέου πριν συμφωνήσει με το ΛΑΟΣ σάς είχε πει να συζητήσετε το ενδεχόμενο μιας κεντροαριστερής κυβέρνησης με τη συμμετοχή και της Νέας Δημοκρατίας θα το συζητούσατε; ΑΠ.: Με τα χαρακτηριστικά της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ναι». Συνέχεια ανάγνωσης

«Είμαστε το 99%»: Αμφισβητώντας το Αμερικάνικο Όνειρο

Standard

του Μιχάλη Βεληζιώτη

«Η παρέλαση των φτωχών, Ουάσινγκτον, 1968». Φωτογραφία του Κώστα Μάνου.

Είναι το κεντρικό και ίσως το πιο «πιασάρικο» σύνθημα του κινήματος του Occupy Wall Street: «Είμαστε το 99%». Στο μπλογκ όπου κάθε πολίτης που νιώθει μέρος αυτού του 99% της αμερικάνικης κοινωνίας ανεβάζει μια φωτογραφία με το μήνυμά του/της wearethe99percent. tumblr.com), μέλη του κινήματος εξηγούν τι ακριβώς εννοούν: «Δεν παίρνουμε τίποτα, ενώ το υπόλοιπο 1% παίρνει τα πάντα». Είναι όμως έτσι;

Το περιεχόμενο μιας πρόσφατης έκθεσης του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου των ΗΠΑ, μπορεί να μας δείξει σε γενικές γραμμές τι περίπου έχουν στο μυαλό τους οι ακτιβιστές στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.[1] Την περίοδο 1979-2007 το μέσο πραγματικό εισόδημα του πλουσιότερου 1% των αμερικάνικων νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 275%. Οι αντίστοιχες αυξήσεις ήταν κατά πολύ μικρότερες για τα υπόλοιπα εισοδηματικά στρώματα. Για παράδειγμα, τα εισοδήματα των νοικοκυριών που ανήκουν στο φτωχότερο 20% του πληθυσμού αυξήθηκαν κατά μόλις 18%. Ως αποτέλεσμα, η συνολική «πίτα» του αμερικάνικου εθνικού εισοδήματος μοιράζεται πλέον πιο άνισα: το πλουσιότερο 1% των νοικοκυριών καρπωνόταν το 2007 το 17% του μετά φόρων πραγματικού εισοδήματος. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο κατά  9 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 1979, οπότε και ανερχόταν στο 8% του συνολικού εισοδήματος.

Φυσικά, η κύρια πηγή εισοδήματος για κάθε νοικοκυριό είναι η εργασία των μελών του. Αν περάσουμε λοιπόν από τα συνολικά εισοδήματα των νοικοκυριών στις αμοιβές των εργαζομένων, το συμπέρασμα για τη διαχρονική έκρηξη της ανισότητας στις ΗΠΑ παραμένει το ίδιο. Στοιχεία προερχόμενα από το έγκριτο The State of Working America του Ινστιτούτου Οικονομικής Πολιτικής δείχνουν πως από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, η διάμεση πραγματική ωριαία αμοιβή (η αμοιβή δηλαδή που χωρίζει την κατανομή των μισθών στην οικονομία περίπου στη μέση, όταν όλοι οι μισθοί τοποθετηθούν σε σειρά από το μικρότερο στο μεγαλύτερο).[2] Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι στα ανώτερα μισθολογικά κλιμάκια γνώρισαν συνεχείς πραγματικές αυξήσεις στις αμοιβές τους, κάτι που διεύρυνε το μισθολογικό χάσμα μεταξύ πλουσιότερων και φτωχότερων εργαζομένων. Συνέχεια ανάγνωσης

Αίγυπτος: Η Επανάσταση πρέπει να είναι διαρκής

Standard

συνέντευξη του Μοχάμεντ Χασάν Χαλίν

Ο Θανάσης Θεοδώρου, ο Δημήτρης Παπανικολόπουλος, η Μαρίνα Παπανικολοπούλου και ο Βασίλης Ρόγγας βρέθηκαν πριν δεκαπέντε μέρες στο Κάιρο, και ήρθαν σε άμεση επαφή με το κλίμα της προεκλογικής περιόδου. Την προπαραμονή των εκλογών συνάντησαν σ’ ένα από τα παλιότερα και πιο κεντρικά καφέ του Καΐρου τον Mohamed Hassan Khalin, καρδιολόγο και ιδρυτικό μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αιγύπτου. Τα «Ενθέματα» φιλοξενούν σήμερα την ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαν μαζί του.

Κάιρο, Νοέμβριος 2011

Ξεκινώντας, θα θέλαμε να μας κάνετε μια αναδρομή στις συνθήκες που επικρατούσαν στην Αίγυπτο πριν την επανάσταση.

 Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της αιγυπτιακής επανάστασης είναι η εναντίωση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Η Αίγυπτος είχε υιοθετήσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές από το 1974 —  πρόκειται γι’ αυτό που ονομάστηκε «πολιτική ανοιχτών θυρών» στην ελεύθερη αγορά. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εντάθηκαν μετά  το 2002. O πρόεδρος Σαντάτ εφάρμοσε μια θεραπεία-σοκ. Τον Ιανουάριο του 1977, και λόγω αυτής της πολιτικής, οι τιμές των προϊόντων ανέβηκαν. Οι διαμαρτυρίες που ξέσπασαν ονομάστηκαν «διαδηλώσεις για το ψωμί»· τις δύο ημέρες των διαδηλώσεων, οι αρχές δολοφόνησαν 300 ανθρώπους.

Κάιρο, Νοέμβριος 2011

* Τι έχει συμβεί την τελευταία δεκαετία; Ποιος ήταν ο ρόλος του Μουμπάρακ;

Τον Ιούλιο του 2002 ο Μουμπάρακ επισκέφθηκε τις ΗΠΑ μαζί με το γιο του, η θεσμική θέση του οποίου ήταν αυτή του προέδρου της «Αμερικανοαιγυπτιακής Επιχειρηματικής Συμμαχίας».  Ο Μουμπάρακ γνωστοποίησε στους Αμερικανούς την πρόθεσή του να τον διαδεχτεί ο γιος του. Οι ιδιωτικοποιήσεις είχαν αρχίσει από το 1991, έπειτα από συμφωνία που υπογράφτηκε με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Εκείνη την περίοδο, όμως, προχωρούσαν αργά και οι ΗΠΑ ήθελαν την επιτάχυνσή τους.

Ποιες ήταν οι εξελίξεις στην οικονομία;

Τέσσερις μήνες αργότερα, το αιγυπτιακό νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 60% σε σχέση με το δολάριο, και αυτό οδήγησε στην άνοδο των τιμών όλων των προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των απολύτως απαραίτητων ειδών διατροφής.  Μέσα σε 10 μήνες το ποσοστό φτώχειας ανέβηκε περίπου κατά 7%.

Παρόλο  που και τα προηγούμενα χρόνια είχαμε εκρήξεις, όπως η εξέγερση των αγροτών το 1997 ή η εξέγερση υπέρ του παλαιστινιακού λαού το 2000, το σημείο καμπής είναι το 2003. Από τότε, και καθώς προχωράμε προς το σήμερα, έχουμε συνεχώς κινηματικά γεγονότα που κλιμακώνουν την ένταση. Συνέχεια ανάγνωσης

Ακυβέρνητες πολιτείες του χθες και του σήμερα

Standard

 

Μυρτώ Φερεντίνου, «Χαρτογράφηση Εξεγέρσεων. Γέφυρα Kasr el Nile Κάιρο». Οξυγραφία open bite και ακουατίντα σε τσίγκο, 60χ40 εκ

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Στρατή Τσίρκα, το Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου οργάνωσε μια έκθεση με έργα φοιτητών του Β΄ Εργαστηρίου Χαρακτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, εμπνευσμένα από την τριλογία του συγγραφέα Ακυβέρνητες πολιτείες. Σύμφωνα με τους οργανωτές, το σκεπτικό της έκθεσης ήταν «να δημιουργηθεί ένας διάλογος ανάμεσα στους νέους καλλιτέχνες του σήμερα που πειραματίζονται με νέες τεχνικές, τεχνολογίες αλλά και ιδέες και τα πρωτοποριακά, για την εποχή τους, κείμενα του Τσίρκα, που μέσα από τις προσωπικές και καθολικές ιστορίες που αφηγούνται εκφράζουν έναν βαθύ ανθρωπισμό». Το αισθητικό αποτέλεσμα του εγχειρήματος, που χρειάστηκε πολλούς μήνες επίπονης και δημιουργικής προσπάθειας για να ολοκληρωθεί, δικαιώνει τους εμπνευστές του. 16 νέοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν πρωτότυπα χαρακτικά, με μια ιδιαίτερη οπτική πάνω στο έργο του συγγραφέα. Η λογοτεχνία και η ιστορία ως κειμενικές αφηγήσεις παραχωρούν τη θέση τους στην εικόνα και αφήνονται να περιπλανηθούν ελεύθερα στον τόπο και το χρόνο. Συνέχεια ανάγνωσης

Χαρτογράφηση εξεγέρσεων

Standard

της Μυρτώς Φερεντίνου

Μυρτώ Φερεντίνου, «Χαρτογράφηση Εξεγέρσεων. Ιστορικό Τρίγωνο. Αθήνα». Οξυγραφία open bite και ακουατίντα σε τσίγκο, 60χ40 εκ

Αφετηρία μου, οι ακυβέρνητες πολιτείες όπου εκτυλίσσεται η δράση στην τριλογία του Στρατή Τσίρκα: Ιερουσαλήμ, Κάιρο και Αλεξάνδρεια. Στην πορεία, όταν άρχισαν τα γεγονότα και στην Ελλάδα, πρόσθεσα το ιστορικό τρίγωνο της Αθήνας.

Το ενδιαφέρον μου στράφηκε στα σημερινά πολιτικά γεγονότα και συγκεκριμένα στην καταγραφή και τη διάδοσή τους μέσα από το διαδίκτυο. Σαν αποτέλεσμα αυτής της έρευνας προέκυψε μια σειρά οπτικοακουστικών έργων που παρουσιάζω σε μια ενότητα: χάρτες των παραπάνω πόλεων και βίντεο-ντοκουμέντα συνθέτουν μια εικαστική καταγραφή πρόσφατων γεγονότων. Εργαλεία μου, το διαδίκτυο, η ηλεκτρονική αλληλογραφία, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το youtube. Επίσης, με την επιτόπια έρευνα, τις συνεντεύξεις, τα βίντεο-ντοκουμέντα και τις φωτογραφίες θέλησα να συλλέξω όσο το δυνατόν πιο άμεσες και ακατέργαστες πληροφορίες, ώστε να συνθέσω τελικά μια εικαστική μαρτυρία.

Μυρτώ Φερεντίνου, «Χαρτογράφηση Εξεγέρσεων. Αλεξάνδρεια Αίγυπτος». Οξυγραφία open bite και ακουατίντα σε τσίγκο, 60χ40 εκ.

Ξεκίνησα το έργο μου «ταξιδεύοντας» μέσα από το Google Earth, που είναι ένας σύγχρονος τρόπος διαδικτυακής περιήγησης της Γης μέσω δορυφόρου, συλλέγοντας εικόνες για τους χάρτες των τεσσάρων πόλεων. Μέσο έκφρασής μου, η χαρακτική γραφή. Επέλεξα την οξυγραφία σε μέταλλο και επεξεργάστηκα τους χάρτες σε τέσσερις πλάκες τσίγκου 40 x 60εκ., ώστε να παραπέμπουν σε οθόνες υπολογιστών και συγκεκριμένα σε χάρτες του Google Earth. Σκοπός μου ήταν να εκθέσω τη χαρακτική πλάκα ως αυτόνομο εικαστικό αντικείμενο. Οξείδωσα τη χαρακτική μήτρα και πειραματίστηκα με ποικίλα καλυπτικά μέσα ώστε να δημιουργήσω μια χαμηλή αναγλυφότητα και τη γκάμα των τονικοτήτων που μπορεί να αποδώσει ο τσίγκος.

Επεξεργάστηκα τα δομικά στοιχεία των χαρτών: τα οικοδομικά τετράγωνα, τους δρόμους, τις πλατείες, τις γέφυρες και τις υδάτινες επιφάνειες, συνθέτοντάς τα οργανικά με τη γραφή –αραβική, εβραϊκή και ελληνική, ανάλογα με την πόλη–, μεταφέροντας μέσω της γραφής φράσεις από συνεντεύξεις εξεγερμένων. Έτσι ο προφορικός λόγος μετατράπηκε σε γραπτό και στη συνέχεια σε εικαστικό. Συνέχεια ανάγνωσης

Η αίσθηση της εποχής και η αισθητική της μετάπλαση

Standard

της Κωνσταντίνας Γεώργα

Kωνσταντίνα Γεώργα, «Εφημερίδα». Οξυγραφία, ακουατίντα, chine colle 30x51εκ.

Στην τριλογία του Στρατή Τσίρκα Ακυβέρνητες Πολιτείες περιγράφονται ιστορικά γεγονότα που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επηρεάζοντας τις ζωές μυθιστορηματικών ηρώων. Η ουσιώδης αναλυτική περιγραφή τόπων, προσώπων, η ερμηνεία χαρακτήρων, σκέψεων και γεγονότων, δημιουργούν στον αναγνώστη εικόνες που τον μεταφέρουν σε μια χρονική περίοδο που ξεκινά πριν τον Μεσοπόλεμο και τελειώνει μετά τον Εμφύλιο.

Μέσα από το χαρακτικό μου έργο, που φέρει ως τίτλο «Εφημερίδα» και «Αρχείο», προσπαθώ να αποδώσω την αίσθηση της εποχής εκείνης, συνθέτοντας στοιχεία όπως άρθρα παλιών εφημερίδων, που ερμηνεύουν τα γεγονότα εκφράζοντας την αγωνία για το τι θα επακολουθήσει μετά το πέρας του πολέμου. Φωτογραφίες που καταγράφουν την επικαιρότητα της δύσκολης αυτής περιόδου, αλληλογραφία και αποσπάσματα από κείμενα της τριλογίας μεταπλάθονται σε εικαστικές εικόνες-ντοκουμέντα πάνω στην πλάκα του χαλκού με τη μέθοδο της οξυγραφίας, της ακουατίντα και του chine colle. Στη δουλειά μου εντάσσω σφραγίδες που έχουν δημιουργηθεί για να μεταφέρουν σύγχρονα επαναστατικά μηνύματα απελευθέρωσης πολύπαθων χωρών που τελούν υπό κατοχή, υπενθυμίζοντάς μας πως το σήμερα δεν διαφέρει ουσιαστικά από το παρελθόν.