Η Συλλογική Κουζίνα στη Χαλυβουργία. Μια ανάσα αντίστασης και αλληλεγγύης

Standard

Από το μπλογκ του Σκύλου της Βάλια Κάλντα, valiacaldadog.blogspot.com

της Κυριακής Κλοκίτη

 Τα συνθήματα «H αλληλεγγύη είναι το όπλο μας» και «Kανείς μόνος του στην κρίση» είναι ωραίο να παίρνουν σάρκα και οστά. Αυτό έγινε το προηγούμενο Σάββατο, 10 του Δεκέμβρη, στο εργοστάσιο της Χαλυβουργίας. Με πρωτοβουλία της Συλλογικής Κουζίνας (elChef!) του Στεκιού Μεταναστών-Κοινωνικού Κέντρου στα Εξάρχεια, διοργανώθηκε μια γιορτή έμπρακτης αλληλεγγύης στους απεργούς της Χαλυβουργίας (σήμερα, Κυριακή 18.12, συμπληρώνουν 49 μέρες απεργίας). Κατεβήκαμε αρκετός κόσμος από την Κουζίνα και το Στέκι, στήσαμε σε συνεννόηση και με τη βοήθεια του σωματείου της Χαλυβουργίας μια εξέδρα για μουσική και ένα χώρο για το μαγείρεμα· και βιώσαμε όλες και όλοι τι σημαίνει, στην πράξη, αντίσταση, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη. Οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία μας έδειξαν, στην μεγαλύτερη απεργία που θυμόμαστε εδώ και πολλά χρόνια, τι σημαίνει αγώνας. Η επαφή μας εκεί με έναν κόσμο που δεν είναι αυτός που συναναστρεφόμαστε κάθε μέρα, για πολλούς λόγους, ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία που σε κάνει βιωματικά να καταλάβεις πόση δύναμη μπορεί να βγαίνει αν υπάρχει αποφασιστικότητα σε έναν αγώνα, αλλά και πόση σημασία έχουν τα κινηματικά δίκτυα αλληλεγγύης.

Ζούμε στην εποχή των τεράτων; Ίσως. Ζούμε στην εποχή της κρίσης; Σίγουρα. Και όλα τα μαντάτα είναι άσχημα, όλες οι αναλύσεις απαισιόδοξες. Στη Χαλυβουργία όμως το Σάββατο μαζέψαμε πολλή ενέργεια και αισιοδοξία από δύο εντυπωσιακά συμβάντα. Το ένα είναι το πώς λειτούργησε όλη αυτή η πρωτοβουλία που πήρε η Κουζίνα και ήρθαν σε επαφή χώροι που δύσκολα βρίσκονται. Το δεύτερο, πόσος κόσμος πέρασε, όλες τις ώρες που μείναμε εκεί, για να αφήσει τρόφιμα και άλλα είδη που χρειάζονται οι απεργοί.

Σε τέτοια δίκτυα αλληλεγγύης, είτε λέγονται κουζίνες είτε κοινωνικά ιατρεία είτε συσσίτια είτε στέκια είτε «Δεν πληρώνω» πρέπει να διαχυθούμε — αυτό είναι η αρχή Εκεί συναντάς τελικά μια απάντηση στον αν υπάρχει διέξοδος από το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί, από τη δημοκρατία που καταργείται καθημερινά. Στο έδαφος των κοινών προβλημάτων και τέτοιων συνευρέσεων λύνονται πολλές απορίες για το πώς γίνεται να βγούμε από την στενωπό της κρίσης, που χρησιμοποιείται ακριβώς για να παγιδεύσει την εργασία και τα δικαιώματα, να τα αποστερήσει μαζικά από τον κόσμο. Να τον αναγκάσει να ζει μόνο για να ξυπνάει κάθε πρωί να πάει στη δουλειά ή αλλιώς ίσα-ίσα για να αναπαράγει την εργατική του δύναμη, υπάκουος…

Αυτό αρνούνται οι απεργοί της Χαλυβουργίας και επιστρέφουν στον κ. Μάνεση τους εκβιασμούς του. Η συμπαράσταση από τον κόσμο, την οποία είδαμε εκεί αλλά τη βλέπουμε και κάθε μέρα στα Προπύλαια όπου λειτουργεί μικροφωνική για τη Χαλυβουργία του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, αποδεικνύει πόσο οι άνθρωποι αισθάνονται και δική τους αυτήν την απεργία. Γι’ αυτό η απεργία αυτή πρέπει να νικήσει. Ας είμαστε εκεί με όποιον τρόπο μπορούμε

Φωτογραφίες, βίντεο και κείμενα: http://www.elchef.gr, http://kanenasmonostou.wordpress.com

Η Κυριακή Κλοκίτη είναι μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και της Συλλογικής Κουζίνας

 

H Συλλογική Κουζίνα στη Χαλυβουργία, 10.12.2011. Φωτογραφία από το μπλογκ του Σκύλου της Βάλια Κάλντα (valiacaldadog.blogspot.com/)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s