στα ενθέματα στις 26 του φλεβάρη

Standard

Έργο της Brigitte Cloosterman

Από εδώ και εμπρός, η διαμάχη των ιδεών: Νικόλας Σεβαστάκης

Αστοχίες και στοχεύσεις της οικονομικής πολιτικής, μέρος Β΄: Από την Ανατολική Γερμανία στον ευρωπαϊκό Νότο: Χρήστος Χατζηιωσήφ

Αριστερά και πολιτικός φιλελευθερισμόςΣτέφανος Δημητρίου

Καταστροφές στην εποχή της παγκοσμιοποίησης: Γιώργος Μ. Χατζηστεργίου

Ανασχεδιάζοντας την ιστοσελίδα των ΑΣΚΙ: Ιωάννα Βόγλη και Στάθης Παυλόπουλος

Οι δεκαπέντε μέρες που το Υπουργείο Υγείας έγινε όντως Υπουργείο Αλληλεγγύης: Αποστόλης Σαμπαζιώτης

Οι γραφειοκράτες και η τρυφερότητα: Κώστας Αθανασίου

Από εδώ και εμπρός, η διαμάχη των ιδεών

Standard

του Νικόλα Σεβαστάκη

Χέρμπερτ Λιστ, «Ποδόσφαιρο στο δρόμο», Νάπολη 1959

Όχι πια περιγραφές του προβλήματος, λύσεις. Λύσεις στο πιάτο. Συγκεκριμένα πράγματα, ένα, δύο, τρία… Κάπως έτσι εγκαλείται αυτός που γράφει τούτες τις μέρες δίχως να έχει πρόχειρη απάντηση για το PSI, τα CDS, το τι θα περιέχουν τα άρθρα ενός μη μνημονιακού προϋπολογισμού. Κατανοητή η αντίδραση, αλλά νομίζω ότι στηρίζεται σε μια σύγχυση: απαιτεί από τον κάθε μεμονωμένο γραφιά να μεταβληθεί σε συλλογικό διανοούμενο ή σε ινστιτούτο μελετών με παραρτήματα και άφθονους πόρους. Kάτι παραπάνω: απαιτεί και από πολιτικές δυνάμεις ή χώρους που δεν κυβερνούν να είναι ήδη μια τέλεια οργανωμένη πολιτική εξουσία με όλες τις απαντήσεις για τις λεπτομέρειες της διαχείρισης της κρίσης και για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Ας μην παραλογιζόμαστε. Άλλο η εύλογη προγραμματική ζήτηση, και άλλο η μετατροπή των διανοουμένων σε εικονικούς λειτουργούς μιας μελλοντικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Άλλο πράγμα είναι η κριτική γνώμη και εμπειρογνωμοσύνη, και διαφορετική εκείνη η αφελής στάση που απαιτεί υπερπαραγωγή βεβαιοτήτων σε μια στιγμή όπου κανένας δεν μπορεί να πουλά βεβαιότητες. Συνέχεια ανάγνωσης

Από την Ανατολική Γερμανία στον ευρωπαϊκό Νότο

Standard

ΑΣΤΟΧΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΜΕΡΟΣ Β΄

του Χρήστου Χατζηιωσήφ

Τζωρτζ Γκρος, «Ρομπότ της δημοκρατίας», 1920

Γκρέθε Γιούργκενς, «Γραφείο ευρέσεως εργασίας», 1929

Τα χρόνια 1991-1993, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, πουλήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες χιλιάδες επιχειρήσεις, συχνά ως απλά ακίνητα, και βρέθηκαν στο δρόμο 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Οι αγοραστές ήταν γνωστές δυτικογερμανικές και μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, μαζί με εκατοντάδες τυχάρπαστους επιχειρηματίες ποικίλων προελεύσεων. Η αξία της κρατικής βιομηχανίας της Ανατολικής Γερμανίας είχε εκτιμηθεί ανάμεσα σε 200 και 600 δισεκατομμύρια μάρκα. Από τη ρευστοποίησή της όμως η Treuhand εισέπραξε μόνο 44 δισεκατομμύρια και πήρε υποσχέσεις από τους αγοραστές ότι θα επένδυαν άλλα 170 δισεκατομμύρια στις επιχειρήσεις που απέκτησαν.

Η όλη επιχείρηση εξελίχθηκε σε λεηλασία της δημόσιας περιουσίας τόσο της τέως Ανατολικής, αλλά και της Δυτικής Γερμανίας. Παρά τον στόχο της ιδιωτικοποίησης στο όνομα της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας του ιδιωτικού σε σχέση με το δημόσιο, η διαδικασία ήταν άκρως πολιτικοποιημένη. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα έλεγχε την Treuhand, η Μπρίγκιτ Μπρόυελ, που διαδέχθηκε τον Ρόβεντερ, ήταν υπουργός Οικονομικών της χριστιανοδημοκρατικής κυβέρνησης της Κάτω Σαξωνίας και συγγένευε με επικεφαλής ιδιωτικών τραπεζών και μεγάλων βιομηχανιών. Οι Χριστιανοδημοκράτες φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από παράνομες πληρωμές, οι οποίες ως σκάνδαλα σημάδεψαν την αποχώρηση του Χέλμουτ Κολ από την πολιτική. Ορισμένα από αυτά φημολογείται ότι συνδέονταν με παρεμβάσεις ξένων κυβερνήσεων υπέρ των δικών τους επιχειρήσεων, που διεκδικούσαν κομμάτια από το κουφάρι της ανατολικογερμανικής βιομηχανίας.

Τα σκάνδαλα της Treuhand απασχόλησαν επί σειρά ετών τα δικαστήρια, καθώς δεκάδες υπάλληλοί της κατηγορήθηκαν ότι χρηματίσθηκαν και πολλοί αγοραστές επιχειρήσεων διώχθηκαν για αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων και απάτη. Για την ανατολικογερμανική κοινωνία το τραύμα δεν υπήρξε όμως μόνο οικονομικό, αλλά ταυτόχρονα δημογραφικό και ηθικό. Μέσα σε λίγα χρόνια, ο πληθυσμός της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μειώθηκε από 18 σε 15 περίπου εκατομμύρια, ενώ η πτωτική τάση συνεχίζεται. Ειδικευμένοι εργάτες, μηχανικοί, γιατροί και γενικότερα τα νεότερα και δυναμικότερα μέλη της κοινωνίας εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Γερμανία, όπου μπορούσαν να βρουν εργασία και με καλύτερους όρους. Αντίστροφα, μερικές χιλιάδες στελέχη της πολιτικής, της διοίκησης, της εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων από τη Δυτική Γερμανία, που δεν είχαν σπουδαίες προοπτικές εκεί, βρήκαν διέξοδο αναλαμβάνοντας ως οιονεί στελέχη αποικιακής διοίκησης ανώτερες θέσεις στις ανατολικογερμανικές «Νέες Χώρες». Συνέχεια ανάγνωσης

Αριστερά και πολιτικός φιλελευθερισμός

Standard

του Στέφανου Δημητρίου

 

Έργο του Βίκτορ Μπαρτ, 1910

Η συνάφεια ανάμεσα στην Αριστερά και στον πολιτικό φιλελευθερισμό αρχικώς μπορεί να φαίνεται παράδοξη. Ωστόσο, μπορούμε να άρουμε την αμηχανία που προκαλεί η υποστήριξη αυτής της συνάφειας, όχι μόνο στην Αριστερά αλλά και σε όσους αναφέρονται μονομερώς στον πολιτικό φιλελευθερισμό, όταν, αποπειρώμενοι να προσδιορίσουμε τον όρο «δημοκρατικός σοσιαλισμός», βλέπουμε ότι δυσκολευόμαστε να αποσαφηνίσουμε τον συγκεκριμένο επιθετικό προσδιορισμό του σοσιαλισμού. Μπορούμε να το θέσουμε και διαφορετικά: ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν μπορεί πλέον να προσδιορίζεται σε αντιδιαστολή και αντιπαράθεση με τον καταρρεύσαντα ολοκληρωτικό, υπαρκτό σοσιαλισμό. Χρειάζεται ο θετικός προσδιορισμός του και προϋπόθεση, για να διατυπωθεί εναργώς και να αποδοθεί τέτοιος προσδιορισμός, είναι η αποσαφήνιση της δημοκρατικότητας του σοσιαλισμού. Με ποια σημασία της δημοκρατίας, άρα και σύμφωνα με ποια θεωρία της δημοκρατίας, είναι δημοκρατικός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός και το μεταρρυθμιστικό του περιεχόμενο;

Χρειαζόμαστε, σήμερα, μια κανονιστική θεωρία της δημοκρατίας;

Το παραπάνω πρόβλημα οδηγεί στην αναζήτηση των όρων που καθιστούν διακριβώσιμη τη συνάφεια ανάμεσα στην Αριστερά και τον πολιτικό φιλελευθερισμό, αλλά και στον εντοπισμό των ορίων που διασώζουν τα διαφοροποιητικά τους γνωρίσματα. Ο εντοπισμός και των δύο εξαρτάται από το καθεστώς της σχέσης ανάμεσα στην ελευθερία και την ισότητα. Η σύνδεση ή, ακριβέστερα, η συνάφεια ανάμεσα στη σοσιαλιστική και τη φιλελεύθερη παράδοση εξαρτάται από το αν αποτελεί θεωρητικό ζητούμενο και πολιτική διακύβευση η ισόρροπη σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές αρχές. Η αναφορά στη φιλελεύθερη παράδοση, που μας ενδιαφέρει, δεν περιλαμβάνει τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή αλλιώς νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος αντιμάχεται τις αξίες του κλασικού πολιτικού φιλελευθερισμού και αποσυνδέει την πολιτική από την οικονομία, ενώ, παραλλήλως, αναγνωρίζει ως αποκλειστικό προσδιοριστικό γνώρισμα της έννοιας «ελευθερία» την παντελή απουσία πολιτικών ρυθμίσεων της οικονομικής δραστηριότητας.

Η σχέση ελευθερίας και ισότητας ιστορικώς απετέλεσε το βασικό κριτήριο διάκρισης, εφόσον μάλιστα προαπαιτείται για τη διατύπωση και την αντιμετώπιση του προβλήματος περί το πώς είναι δυνατό – εάν πράγματι είναι (σε επίπεδο του θεωρητικού προβληματισμού δεν πρέπει να φοβόμαστε την αναμέτρηση με τέτοια προβλήματα) – να εξασφαλίσουμε την αναγκαία, για τις μεταρρυθμιστικές και στρατηγικού χαρακτήρα χειραφεσιακές σκοπεύσεις, συμβατότητα δικαιοσύνης και ελευθερίας. Είναι δηλαδή αναπόφευκτος ο περιορισμός της ελευθερίας, προκειμένου να επιτευχθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Θα πρέπει αναποδράστως να μειώσουμε το εύρος της δικαιοσύνης και του πολιτικού χαρακτήρα των δικαιωμάτων, προκειμένου να μην υποστεί περιορισμούς η αρχή της ελευθερίας; Συνέχεια ανάγνωσης

Καταστροφές στην εποχή της παγκοσμιοποίησης

Standard

του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου

Η ζωή στην κατεστραμμένη από την ατομική βόμβα Χιροσίμα το 1945. Εικόνες από γιαπωνέζικο καρτούν της δεκαετίας του 1970.

Οι πρόσφατες μεγάλες οικολογικές καταστροφές στην Ιαπωνία και στον Κόλπο του Μεξικού πέρασαν γρήγορα στο περιθώριο των ειδήσεων υπό το βάρος της βαριάς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής την οποία βιώνει αργά και βασανιστικά η Ελλάδα, η Ευρώπη και ο πλανήτης ολόκληρος. Όμως, τα ερωτήματα που προέκυψαν από αυτές παραμένουν πάντοτε ανοιχτά, και περιμένουν τις απαντήσεις που μπορούν να μας δώσουν το κλειδί για την αντιμετώπιση και των δύο τύπων καταστροφής: της οικολογικής και της οικονομικής.

Γεφύρι της Άρτας, Λισσαβόνα και Τσερνομπίλ

Από την εποχή του περίφημου γεφυριού της Άρτας που γκρεμιζόταν και ξαναχτιζόταν για να βρεθεί ο σωστός τρόπος να σταθεί χωρίς πρόβλημα, μέχρι τον σύγχρονο καλπασμό προς τη μεγαλειώδη κάλυψη πολύ μεγάλων ανοιγμάτων που έχει κι αυτός τις δικές του παράπλευρες απώλειες με καταρρεύσεις γεφυρών και στεγάσεων, όπως αυτές του Θόλου του Βουκουρεστίου ή του Κολοσσαίου του Χάρτφορντ στο Κολοράντο των ΗΠΑ, τα κατορθώματα της τεχνολογίας έχουν και τη σκοτεινή τους όψη. «Κάθε νέα τεχνολογική ανακάλυψη κουβαλάει και την πιθανότητα ενός νέου τύπου ατυχήματος», σύμφωνα με την περίφημη ρήση του γάλλου πολεοδόμου και στοχαστή επί των καταστροφών Πώλ Βιριλιό, που κατέληγε: «Η επινόηση του υπερωκεάνιου έφερε την πιθανότητα να συμβεί το ναυάγιο του Τιτανικού».

Το ότι η πιθανότητα του ατυχήματος είναι εγγενής στην τεχνολογία δεν αναιρεί τις δυνάμει ευεργετικές επιπτώσεις της στη ζωή των ανθρώπων ούτε μπορεί να σταματήσει την εξέλιξή της. Αυτό που έχει όμως σημασία και διαφοροποιεί ριζικά την εποχή μας από τις προηγούμενες είναι ότι έχει απείρως πολλαπλασιαστεί η δυνητική ένταση της καταστρεπτικότητας. Αν πολλούς αιώνες πριν η αποτυχία των προσπαθειών να θεμελιωθεί με ασφάλεια το γεφύρι της Άρτας είχε ως θύμα της, σε συμβολικό επίπεδο, τη γυναίκα του πρωτομάστορα, και πάντως όχι ολόκληρο το χωριό, ακόμα και σε περιπτώσεις πολύ μεγάλων καταστροφών του παρελθόντος υπήρχε το περιθώριο της δημιουργικής διαχείρισής τους, ώστε «το πτώμα να γίνει γεγονός αναστάσιμο». Είναι ενδεικτική η περίπτωση της Λισσαβώνας που γκρεμίστηκε από τσουνάμι και σεισμό 9 Ρίχτερ το 1755 και όχι μόνο δεν σβήστηκε από τον χάρτη αλλά χτίστηκε από την αρχή με βάση τη λογική του Διαφωτισμού, οπότε και μεταμορφώθηκε, από καθυστερημένη και μεσαιωνική, σε σύγχρονη αστική πόλη. Το Σικάγο μετά την ολοσχερή καταστροφή από τη Μεγάλη Πυρκαγιά το 1871 έγινε η «πόλη των ουρανοξυστών», σύμβολο της νέας εποχής του ραγδαία αναπτυσσόμενου αμερικανικού καπιταλισμού. Μπορεί όμως κανείς να πει το ίδιο για το Τσερνομπίλ ή τη Φουκουσίμα; Μπορεί να υπάρξει μετά θάνατον ζωή για πόλεις ή περιβάλλοντα που καταστρέφονται από την πυρηνική ενέργεια; Και, βεβαίως, τα πυρηνικά είναι μόνο ένα παράδειγμα. Ο Κόλπος του Μεξικού είναι ένα άλλο. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι δεκαπέντε μέρες που το Υπουργείο Υγείας έγινε όντως Υπουργείο Αλληλεγγύης

Standard

του Απόστολου Σαμπαζιώτη

 Το μπλογκ  του Συντονισμού Εργαζομένων-Απολυμένων Ψυχικής Υγείας-Πρόνοιας και Κατά των Εξαρτήσεων:  http://syntergpsyex.blogspot.com/

Φρανσίς Πικαμπιά, "Το φιλί"

Οι εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία και την ειδική αγωγή από το 2005 ζούμε με όρους «μνημονίου»: οι δομές ειδικής αγωγής και αποασυλοποίησης –ξενώνες, οικοτροφεία, κέντρα ημέρας κλπ.–  υποχρηματοδοτούνται συστηματικά, μισθοί και λειτουργικά έξοδα καθυστερούν μήνες, με αποτέλεσμα κατά καιρούς να βρισκόμαστε σε κινητοποιήσεις.

Το καλοκαίρι του 2011, το Μεσοπρόθεσμο έδωσε τη χαριστική βολή: το Υπουργείο Οικονομικών σταματούσε τη χρηματοδότηση των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, εν μέσω εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Σωματεία και εργαζόμενοι, μαζί με συναδέλφους της αντιμετώπισης της εξάρτησης, οργανώσαμε τότε μαζικές κινητοποιήσεις και πετύχαμε τη συνέχιση της χρηματοδότησης μέχρι περίπου τα τέλη της χρονιάς. Σύντομα ξαναβρεθήκαμε μπροστά στην απόφαση μείωσης του προϋπολογισμού του 2012 κατά 55%, πράγμα που σήμαινε την κατάρρευση των υπηρεσιών και της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, το κλείσιμο δομών και ξενώνων, την εγκατάλειψη παιδιών, εφήβων και ενηλίκων στους οποίους παρέχουμε υπηρεσίες, τη δημιουργία ασύλων, και την ανεργία για τους εργαζόμενους. Ήδη οι εργασιακές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί σημαντικά: ανασφάλεια, απολύσεις, μη ανανεώσεις συμβάσεων, αλλαγές συμβάσεων από οκτάωρο σε τετράωρο. Έτσι, την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου οργανώσαμε κινητοποίηση και διαμαρτυρία στο υπουργείο Υγείας.

Με μια αυθόρμητη κίνηση, αποφασίσαμε να παραμείνουμε στο Υπουργείο διεκδικώντας τα αυτονόητα για την ψυχική υγεία και την ειδική αγωγή. Η εμπειρία του αγώνα του Σεπτέμβρη, τα αδιέξοδα της δουλειάς μας και η ανθρωπιστική κρίση που ζούμε αρκούσαν για να μας πείσουν. Έτσι, περνούσαμε τις μέρες και τις νύχτες μας στο ισόγειο του υπουργείου: ορίσαμε βάρδιες, ανταλλάσσαμε ιδέες, μιλούσαμε για τις αλλαγές γύρω μας, την καθημερινότητα στους χώρους εργασίας, τη ματαίωση και τον ενθουσιασμό μας, συναντιόμασταν στις συνελεύσεις. Αρχίσαμε να φέρνουμε φαγητά στην κατάληψη, να παίζουμε μουσική και να τραγουδάμε: μετά από καιρό κοινών συναντήσεων, τώρα πια συνδεόμασταν ουσιαστικά! Την Κυριακή 12 Φλεβάρη, την ημέρα της άγριας καταστολής και ψήφισης του Μνημονίου 2, αυτό που κατακτούσαμε με την παρουσία μας στην κατάληψη μας ανακούφισε από το συνηθισμένο συναίσθημα της ήττας μετά από κάθε διαδήλωση.

Παρά το ότι μέρα με τη μέρα αυτοί που καταφέρναμε να εντάξουμε την κατάληψη στην καθημερινότητά μας δεν ήμασταν όσοι στην αρχή, καθημερινά κατέφθαναν μηνύματα συμπαράστασης, δημοσιογράφοι από την Ελλάδα και άλλες χώρες, ψηφίσματα από σωματεία και εργαζόμενους από την υγεία και αλλού. Έτσι, αποφασίσαμε να επιδιώξουμε το συντονισμό όσων χώρων της υγείας πλήττονται από την πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας, με στόχο τη δημιουργία Πανυγειονομικού Συντονιστικού. Η συσπείρωση ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους στις συνελεύσεις έδειξε ότι η ανάγκη αυτή δεν ήταν μόνο δική μας: συνάδελφοι από την αντιμετώπιση της εξάρτησης, νοσοκομεία, υπουργεία, συνάνθρωποί μας που λαμβάνουν τις υπηρεσίες μας και εκπρόσωποι των οικογενειών τους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας. Η αίσθηση ότι δεν είμαστε πια μόνοι ήταν διάχυτη. Την Πέμπτη 23 του Φλεβάρη, σε μια πανηγυρική Συνέλευση, ύστερα από πορεία διαμαρτυρίας στη Βουλή και τη ΓΣΕΕ, αποφασίσαμε να λήξουμε τη κατάληψη και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς μας, στα σωματεία, στο Πανυγειονομικό Συντονιστικό. Δυο βδομάδες μετά, ο σκοπός της κατάληψης είχε δικαιωθεί: δημιουργήσαμε ένα δημόσιο χώρο, όπου συναντηθήκαμε εργαζόμενοι και απολυμένοι από αρκετούς χώρους με όπλο την ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάτι.

Αυτές τις δύο εβδομάδες καταφέραμε να δώσουμε το δικό μας νόημα στο πώς στεκόμαστε απέναντι στην κρίση, στις αποφάσεις που απαξιώνουν τη δημόσια υγεία, που υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής μας και τη δημοκρατία. Με το να απεγκλωβιστούμε από τη μοναξιά και το συναίσθημα του αβοήθητου μπροστά σε αποφάσεις που παίρνονται για εμάς χωρίς εμάς, νιώσαμε τη δύναμή μας. Το επόμενο βήμα είναι να μοιραστούμε και με άλλους συναδέλφους και συνανθρώπους μας αυτή μας την εμπειρία, να τη συμπεριλάβουμε στον τρόπο ζωής μας και στη δουλειά μας. Άλλωστε, είμαστε ό,τι κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε.

O Απόστολος Σαμπαζιώτης είναι ψυχολόγος

 

Ανασχεδιάζοντας την ιστοσελίδα των ΑΣΚΙ

Standard

Ο εμπλουτισμός της διαδικτυακής επικοινωνίας των Αρχείων με τους επισκέπτες τους

της Ιωάννας Βόγλη και του Στάθη Παυλόπουλου

Έργο του Edward McGowen, από το μπλογκ underplot.tumblr.com

Ζούνε τελικά τα πράγματα μια δεύτερη ζωή; Βλέποντας κανείς τα δεκάδες χιλιάδες ψηφιοποιημένα αρχειακά τεκμήρια στην οθόνη του υπολογιστή του, αναρωτιέται για τη δεύτερη ζωή τους, από το κλειστό κουτί στην προσωπική χρήση, ως την ανάρτηση στις ιστοσελίδες. Πώς αξιολογούμε την ιστορική πληροφορία στη σημερινή εποχή, όταν ο όγκος των πηγών και η χρήση των νέων μέσων την καθιστούν δύσκολα διαχειρίσιμη; Τι σημαίνει η ιστορική έρευνα μέσα στην πολυφωνία του ίντερνετ; Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) ήταν από τους πρώτους φορείς που ασχολήθηκαν με την ταξινόμηση και οργάνωση της ψηφιακής πληροφορίας, όπως αποτυπώθηκε και στην ιστοσελίδα τους. Το τελευταίο διάστημα έγινε ριζικός ανασχεδιασμός της ιστοσελίδας με σκοπό την ανάδειξη του έντυπου και αρχειακού πλούτου των Αρχείων και την ελεύθερη πρόσβαση των επισκεπτών της σε τεκμηριωμένες ψηφιακές συλλογές για τον ελληνικό 20ό αιώνα.

Μέσα από την ιστοσελίδα γίνεται η παρουσίαση των αρχειακών συλλογών και βιβλιοθηκών που απόκεινται στα ΑΣΚΙ. Στην ενότητα «Αρχεία και Συλλογές» μπορεί κανείς να περιηγηθεί σε αρχεία φορέων και κομμάτων, καθώς και προσώπων. Στην περίπτωση του τμήματος του Αρχείου του ΚΚΕ, της ΕΔΑ, του ΚΣ της ΕΠΟΝ, του Ραδιοφωνικού Σταθμού Ελεύθερη Ελλάδα/Φωνή της Αλήθειας περιλαμβάνεται ένα σύντομο σημείωμα με γενικές πληροφορίες για τον φορέα και ακολουθεί συνοπτική περιγραφή του αρχείου. Για τα προσωπικά αρχεία (Μιχάλη Κύρκου, Αλέξανδρου Σβώλου, Γεώργιου Μυλωνά, Ορέστη Χατζηβασιλείου ή Αλέξανδρου Ξύδη), παρέχονται πληροφορίες για τη διαδικασία πρόσκτησης, συνοπτική περιγραφή του περιεχομένου, καθώς και βιογραφικά στοιχεία για τον δημιουργό του αρχείου. Ήδη έχουν αναρτηθεί οι περιγραφές για περισσότερα από 100 αρχεία φορέων και προσώπων, ενώ συνεχίζεται ο εμπλουτισμός της ενότητας.

Στη «Βιβλιοθήκη» μπορεί κανείς να ενημερωθεί για τις θεματικές κατηγορίες και τις σειρές εκδόσεων που περιλαμβάνονται στις συλλογές των ΑΣΚΙ. Εδώ βρίσκεται και η περιγραφή για τις προσωπικές βιβλιοθήκες σημαντικών πολιτικών και διανοητών του ελληνικού 20ού αιώνα, όπως του Ηλία Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου, του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, του Φίλιππου Ηλιού, του Άγγελου Ελεφάντη και του Μανόλη Κόρακα. Σύντομα θα αναρτηθεί ο κατάλογος των ΑΣΚΙ σε ηλεκτρονική βάση δεδομένων. Συνέχεια ανάγνωσης