Στα Ενθέματα την Πρωταπριλιά

Standard

Neuzz + Zime, γκράφιτι στο Μέξικο Σίτυ

Το δίλημμα: Νικόλας Σεβαστάκης

Επίθεση στη διαφορετικότητα: Δημήτρης Ζάχος

Μετά τις εκλογές: Χάρης Γολέμης

Περί κοινωνικής οικονομίας και κοινωνικού ανταγωνισμού: Σοφία Αδάμ

Η νέα οικονομία της τροφής: Αντρέας Κουλουρίδης

Η εποχή των Μνημονίων: Φώτος Λαμπρινός

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ – Λες και τις άλλες μέρες μας λένε αλήθεια…: Νίκος Σαραντάκος

Tοπική επιχειρηματικότητα και κατανάλωση: Δήμος Χλωπτσιούδης

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ – Τo παλιό πείσμα: Βαγγέλης Καραμανωλάκης

ΟΡΘΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ – Χρυσοχοϊδική Αυγή: Old Boy

Το δίλημμα

Standard

 του Νικόλα Σεβαστάκη

Φωτογραφία του Χέρμπερτ Λιστ, Νάπολη 1959

Συνηθίζουν οι σχολιαστές και τα επιτελεία να μιλούν για το δίλημμα των εκλογών και, έπειτα, την ώρα της αποτίμησης και των συμπερασμάτων, για το περίφημο μήνυμα που έστειλε ο λαός. Εννοείται: το πρώτο πρέπει απαρέγκλιτα να είναι «ισχυρό και καθαρό», ενώ το δεύτερο θα χαρακτηριστεί, όπως πάντα, «ηχηρό και σοφό».

Αλλά ας μιλήσουμε εδώ για το δίλημμα, αφού τα μηνύματα είναι ακόμα μακρινά και ανεξιχνίαστα. Το πρώτο που έρχεται στο νου είναι ότι, για διάφορους παράγοντες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, δίλημμα συνιστά ακόμα η ίδια η διεξαγωγή των εκλογών. Γι’ αυτούς τους παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι και ο νέος αλλά ψημένος υπουργός «Προστασίας του Πολίτη», οι εκλογές είναι κίνδυνος, πρόβλημα, αρνητική εξέλιξη. Θα έλεγε κανείς ότι σε τούτη την περίπτωση οι εκλογές λογαριάζονται ως μια λαϊκίστικη παραμόρφωση της σοβαρής πολιτικής, μια υποχώρηση στις συνήθειες του «παλιού κόσμου», τον οποίο βεβαίως θα έπρεπε να αφήσουμε πίσω μαζί με τις κακές του συνήθειες και τα χαμηλής αξίας πάθη του.

Ας πούμε όμως ότι αυτή η κάπως εξτρεμιστική γραμμή δεν περπατάει, για πολλούς και διάφορους λόγους. Οι εκλογές, καλώς ή κακώς, θα γίνουν. Με ποιο βασικό δίλημμα όμως; Και εδώ μπορεί να δει κανείς ότι, πέρα από τις επιμέρους κινήσεις αυτοσυντήρησης των δυο «κεντρικών κομμάτων του έθνους» (για να δανειστώ την πομπώδη φρασεολογία του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ), το δίλημμα το οποίο θέτουν είναι κοινό: εμείς ή το χάος, σταθερότητα ή όλεθρος, διακυβέρνηση ή περιπέτειες.

Αυτή λοιπόν η ακραία εκφορά αποκαλύπτει τον πρωταρχικό πρωτόγονο πυρήνα της «αστικής πολιτικής» ως αρνητικής πολιτικής, ως διαχείρισης του φόβου του θανάτου, για να θυμηθούμε τον Τόμας Χομπς. Όλα τα συμπληρωματικά διλήμματα που εκφωνούνται από τις ίδιες δυνάμεις (Ευρώπη ή απομόνωση, ευρώ ή δραχμή) είναι ήδη «εποικοδόμημα» του πρώτου και αρχαϊκού στην ουσία του ερωτήματος: Θέλετε λοιπόν να ζήσετε ή να πεθάνετε, να συντηρηθείτε ή να χαθείτε στην κόλαση;

Τα περιεχόμενα της πολιτικής, η όποια θετική υπόσχεση, τα περιβόητα προγράμματα δεν παίζουν εδώ κανένα σημαντικό ρόλο. Ο οδικός χάρτης των Μνημονίων τα έχει καταστήσει περιττά και πάντως ελάχιστα πιστευτά. Το κρυφό κείμενο της συγκεκριμένης εκλογικής μάχης δεν αφορά έτσι τον τρόπο του βίου των ανθρώπων σε μια πολιτική κοινότητα, τη συγκρότηση μιας αληθινής ελπίδας. Αφορά κυρίως τον τρόπο αποφυγής του «βίαιου θανάτου» ή, αλλιώς, το στοιχειώδες της «επιβίωσης του έθνους».

Θα πει κανείς: Μα ποιον μπορεί να πείσει αυτή η ρητορική της υπαρξιακής ασφάλειας και των αντίστοιχων κινδύνων; Από τη στιγμή που η καθημερινότητα, η πρακτική ζωή των πολιτών έρχεται αντιμέτωπη με ποικίλες και αλλεπάλληλες αρνητικές εμπειρίες, πόσο μπορεί να λειτουργήσει ο εκβιασμός; Κανείς δεν είναι σε θέση να το προβλέψει. Ούτε καν οι δημοσκόποι που ταξινομούν και επεξεργάζονται τις δηλωμένες προτιμήσεις ενός στατιστικού δείγματος. Συνέχεια ανάγνωσης

Επίθεση στη διαφορετικότητα

Standard

του Δημήτρη Θ.  Ζάχου

Αντρέ Ντεραίν, "Ο χορός", 1906

 Οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών είχαν αντίκτυπο και στην κυριαρχία των κρατών. Η ανάδειξη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ανώτατες πλανητικές αξίες και αρχές δικαίου επέφεραν αλλαγές σε ορισμένα –μέχρι τότε απαράβατα– εθνικά δικαιώματα (π.χ. στα σύνορα). Παράλληλα, οι εθνικές πολιτικές σε σημαντικά ζητήματα, όπως της οικονομίας, της εκπαίδευσης και της υγείας ωθήθηκαν σε «ομογενοποίηση». Διεθνείς οργανισμοί (Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) και υπερεθνικές ενώσεις (Ευρωπαϊκή Ένωση) φάνηκε να παίρνουν ένα μέρος από τις αρμοδιότητες, αλλά και από τις δραστηριότητες των εθνών-κρατών.

Το συγκεκριμένο διεθνές περιβάλλον άσκησε πίεση στα κράτη υπέρ των ποικίλων εκφάνσεων ετερότητας, ιδιαίτερα της πολιτισμικής. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό των κρατών, ασκήθηκαν ανάλογες πιέσεις που επήλθαν κυρίως από τη δράση μιας σημαντικής μερίδας ανθρώπων που είχαν απογοητευτεί από την αδυναμία εκπλήρωσης των πολιτικών τους οραμάτων. Το αίτημα για ισότητα όλων των ανθρώπων μετατράπηκε σε αιτήματα αναγνώρισης των κοινωνικών διαφοροποιήσεων και τα κινήματα υποστήριξης των δικαιωμάτων μειονοτικών ομάδων, όπως των εθνικών/ εθνοτικών/πολιτισμικών ομάδων, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τοπικών πολιτισμών και των τοπικών γλωσσών γνώρισαν μεγάλη άνθιση. Συνέχεια ανάγνωσης

Μετά τις εκλογές

Standard

του Χάρη Γολέμη

Δεν μου αρέσει η, σανταμ-χουσεϊνικής προέλευσης, έκφραση «μητέρα των μαχών» για τις σημαντικές πολιτικές ή κοινωνικές αναμετρήσεις. Ακόμα και αν  η χρήση της γίνεται απλώς για να τονιστεί η κρισιμότητα ορισμένων ιστορικών στιγμών, δεν παύει να παραπέμπει σε μια τελική σύγκρουση όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τσακίζεται μέχρι πλήρους εξαφάνισης. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το 1958, εννιά μόλις χρόνια μετά την συντριβή του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο και το Βίτσι, το εκλογικό ποσοστό της ΕΔΑ έφτασε το 25%, ενώ ούτε η δικτατορία κατάφερε να διαλύσει την Αριστερά — αντίθετα, ενίσχυσε το γόητρό της. Ο δημοκρατικός δρόμος για τον σοσιαλισμό, ως αέναη διαδικασία διαρθρωτικών αλλαγών και ρήξεων, ενέχει και ήττες και κατατρεγμούς. Ένας είναι ο θανάσιμος κίνδυνος που μπορεί να πληγώσει θανάσιμα την Αριστερά: η ήττα της στο πεδίο της ιδεολογίας.

Εφόσον  έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οι επερχόμενες εκλογές, αν και συνιστούν πράγματι μια εξαιρετικά κρίσιμη μάχη με διακυβεύσεις δομικού τύπου που ξεπερνούν τα εθνικά σύνορα, δεν παύουν να είναι μια στιγμή στη μακρόχρονη πορεία της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής Αριστεράς στη χώρα μας. Γι’ αυτή τη δική μας Αριστερά, με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και τις γνωστές διεθνείς αναφορές, η αύξηση του αριθμού των μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας της δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εντάσσεται στον στόχο της να αλλάξει τον κόσμο, να φέρει τα πάνω κάτω στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Υπ’ αυτή την έννοια, τα δύσκολα μας περιμένουν κυρίως μετά τις εκλογές, είτε πάμε πολύ καλά όπως ευχόμαστε και προσδοκούμε, είτε λιγότερο καλά όπως προσεύχονται να συμβεί οι εγχώριοι και ξένοι εχθροί μας. Το δικό μας καθήκον μας είναι να έχουμε την ετοιμότητα ψύχραιμης αντιμετώπισης και των δύο ενδεχομένων, αφού, όπως μάθαμε στο σχολείο μας, το μέλλον διαρκεί πολύ. Συνέχεια ανάγνωσης

Περί κοινωνικής οικονομίας και κοινωνικού ανταγωνισμού

Standard

Μια κριτική προσέγγιση

 της Σοφίας Αδάμ

Τον τελευταίο καιρό οι έννοιες τρίτος τομέας, κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία έχουν αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα στην Ελλάδα, μια χώρα που μέχρι πρόσφατα απουσίαζε από τις περισσότερες διεθνείς συγκριτικές μελέτες, επειδή ακριβώς δεν είχε να παρουσιάσει σημαντικές πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση.[1] Προφανώς, ο δριμύς χαρακτήρας που πήρε η καπιταλιστική κρίση στην περίπτωση της Ελλάδας δημιούργησε το υπόστρωμα για την αναζήτηση νέων τρόπων παραγωγής, ανταλλαγής, κατανάλωσης και κοινωνικής φροντίδας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα παραδείγματα που αναδύονται χαίρουν υποστήριξης από ένα ευρύ φάσμα, συχνά αντιθετικών, αντιλήψεων για την κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής και το ρόλο του κράτους. Πριν επιχειρήσουμε να συνδέσουμε τα εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας με ευρύτερα ζητήματα πολιτικής στόχευσης, είναι χρήσιμο να αποκτήσουμε μια κοινή γλώσσα για το συγκεκριμένο πεδίο. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να συνδράμει σ’ αυτή την κατεύθυνση, μέσα από μια επισκόπηση των ιδεολογικών πλαισίων που έχουν εμποτίσει τα εγχειρήματα αυτά στην πορεία του χρόνου και των βασικών εννοιών που έχουν χρησιμοποιηθεί διεθνώς για την περιγραφή τους. Στη συνέχεια, θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε την προβληματικότητα μιας a priori αποδοχής ή κατακραυγής της κοινωνικής οικονομίας. Τέλος, θα επιχειρήσουμε να θέσουμε ορισμένες κατευθύνσεις για την προσέγγιση του πεδίου από μια ριζοσπαστική οπτική.

Ιδεολογικές παρακαταθήκες: Σε ποιον ανήκει η κοινωνική οικονομία;

 Αρχικά, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι τα εγχειρήματα του τρίτου τομέα (συνεταιρισμοί, κοινωνίες αλληλοβοήθειας, πρωτοβουλίες άρνησης μεσαζόντων, κοινωνικά ιατρεία) ούτε υπάγονται σε ένα ενιαίο ιδεολογικό πλαίσιο ούτε ανήκουν δικαιωματικά σε έναν διακριτό πολιτικό χώρο. Απεναντίας, σχεδόν όλες οι πολιτικές παραδόσεις έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει τη δημιουργία τέτοιων εγχειρημάτων, η καθεμιά για τους δικούς της λόγους. Συνέχεια ανάγνωσης

H νέα οικονομία της τροφής

Standard

του Αντρέα Κουλουρίδη

Αναζητώντας πατάτες στην Ιρλανδία την εποχή της Μεγάλης Πείνας "Illustrated London News", 1847

Τώρα που καταλάγιασε λιγάκι το θέμα με τις πατάτες και τα λοιπά αγαθά που ως εκ θαύματος άρχισαν να πωλούνται απευθείας από τους παραγωγούς στους καταναλωτές σε αρκετά χαμηλότερες από τις μέχρι πρότινος τιμές, μπορούμε να ασχοληθούμε με τα επιμέρους ζητήματα που έχουν ανοίξει.

Καταρχήν, οι πατάτες μας ξαναματαθύμισαν το πόσο βαθιά και συστημικά και σε πόσους πολλούς τομείς λειτουργούν μονοπώλια ή ολιγοπώλια στην ελλάδα. Στην προκειμένη περίπτωση «ανακαλύψαμε» «πέφτοντας από τα σύννεφα» (μα πόσα ψέματα μας έχουν πει πια, και μας λένε, αυτοί οι δημοσιογράφοι και αυτοί οι πολιτικοί τόσα χρόνια; πόσα;) ότι οι χονδρέμπορες και τα σούπερμάρκετ ελέγχουν και καθορίζουν με μοναδικό γνώμονα το κέρδος τους τις τιμές σε μια εκτενή σειρά προϊόντων, όπως οι πατάτες, το λάδι, το αλεύρι, τα όσπρια κ.λπ. Παρόμοια ολιγοπώλια αυτή τη στιγμή (όπως έχει δημοσιοποιηθεί παλιότερα ή και πιο πρόσφατα, και που σε κάποιους αρέσει πολύ να ξεχνάμε χρησιμοποιώντας την «επικαιρότητα» ως μέσο ύπνωσης και αποχαύνωσης και όχι ενημέρωσης και γνώσης) υπάρχουν στο γάλα και τα γαλακτοκομικά, στον καφέ και τη σοκολάτα, στην αγορά φαρμάκων, στις τράπεζες, στο πετρέλαιο, στο ρεύμα, στις τηλεπικοινωνίες, στις αερομεταφορές. Συγχωρέστε με αν κάτι ξεχνάω ή δεν έχω ανακαλύψει ακόμη.

Δυστυχώς, σε ό,τι από τα παραπάνω δεν αφορά τη διατροφή μας, ως πολίτες αυτή τη στιγμή, και έτσι όπως είναι δομημένη η ελληνική κοινωνία, έχουμε ελάχιστη δύναμη να αλλάξουμε την κατάσταση και είμαστε έρμαια των κυβερνήσεων να κάνουν αυτή τη δουλειά για λογαριασμό μας. Μιας και καμία κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα δεν έχει κάνει το παραμικρό προς αυτή την κατεύθυνση (τουναντίον μάλιστα), ως λογικό συμπέρασμα έρχεται το ότι μόνο μια αριστερή κυβέρνηση θα ασχοληθεί με αυτά τα ζητήματα, καθώς είναι και αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογίας της αριστεράς να αντιτίθεται στα καρτέλ και τους κερδοσκόπους. Μια παρένθεση εδώ: αν και μια αριστερή κυβέρνηση μας απογοητεύσει (ή δεν σχηματιστεί ή τα βρει σκούρα, που θα τα βρει σίγουρα), έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κινήσεις προς μια καλύτερη για μας κατεύθυνση αν οργανωθούμε σε μαζικές ομάδες. Είναι ούτως ή άλλως τραγικό λάθος να περιμένουμε μόνο από τους κυβερνώντες να αποφασίζουν για μας, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Π.χ. εγώ συμμετέχω αυτή τη στιγμή σε μια βρετανική ομάδα με ένα εκατομμύριο μέλη, όπου 200 χιλιάδες από εμάς ζητήσαμε χαμηλότερη τιμή στο ρεύμα και το γκάζι κοινοποιώντας σε όλες τις εταιρίες ότι θα πάμε από τη μια μέρα στην άλλη στον πάροχο που θα μας προσφέρει αυτή τη χαμηλότερη τιμή. Ακόμη δεν έχει γίνει η κίνηση, αλλά φαίνεται ότι θα λειτουργήσει η συγκεκριμένη καμπάνια μέχρι κάποιο βαθμό. Υπάρχουν λύσεις, να το θυμάστε. Πάντοτε υπάρχουν λύσεις για όποιον ψάχνει, οργανώνεται και συμμετέχει. Συνέχεια ανάγνωσης

Λες και τις άλλες μέρες μας λένε αλήθεια…

Standard

OI ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

του  Νίκου Σαραντάκου

Πάμπλο Πικάσο, "Πιερότος και αρλεκίνος", 1920

Το σημερινό άρθρο έχει μια ιδιαιτερότητα, μια και η πρώτη Κυριακή τούτου του μήνα, του Απρίλη, είναι ταυτόχρονα και η πρώτη μέρα του· είναι πρωταπριλιά, η μέρα η παραδοσιακά αφιερωμένη στην καλοπροαίρετη φάρσα και στην προσπάθειά μας να κάνουμε τους φίλους μας να πιστέψουν το ψέμα που θα τους σερβίρουμε. Οπότε, η στήλη αφιερώνεται στο έθιμο.

Παρά το γεγονός ότι το έθιμο είναι διεθνές, μια και είναι πολλοί οι λαοί που συνηθίζουν να κάνουν φάρσες την πρώτη μέρα του Απρίλη, δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς τις απαρχές του. Μια εκδοχή που υποστηρίζεται από πολλούς είναι ότι το έθιμο γεννήθηκε στη Γαλλία όταν από το 1564 και μετά ορίστηκε πρώτη μέρα του χρόνου η 1η Ιανουαρίου, ενώ ως τότε το έτος άρχιζε από την 1η Απριλίου. Υποτίθεται ότι τα πρώτα χρόνια πολλοί εξακολούθησαν να γιορτάζουν την πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου, οπότε οι άλλοι, για να τους κοροϊδέψουν, τους έστελναν ψάρια (συνηθισμένο δώρο σε σαρακοστιανές μέρες), που όμως για την περίσταση ήταν ψεύτικα, τα οποία ονομάστηκαν, στα γαλλικά, poisson d’Avril, όπως λέγονται οι πρωταπριλιάτικες φάρσες. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις πως το έθιμο είναι παλαιότερο από τον 16ο αιώνα, κι έτσι προς το παρόν η πρωταπριλιά αντιστέκεται στην επεξήγηση, όπως αρμόζει στη μέρα της φάρσας.

Η ιστορία της λέξης φάρσα είναι ενδιαφέρουσα. Στα ελληνικά είναι δάνειο από τα ιταλικά (farsa), και αυτό από τα γαλλικά farce, που είχε αρχική σημασία «γέμιση φαγητού» — άλλωστε το ρήμα farcir στα γαλλικά σημαίνει «παραγεμίζω», οι δε γαλλομαθείς θα ξέρουν πως το γεμιστό φαγητό λέγεται farci (φαρσί). Πώς όμως από τη μαγειρική φτάσαμε στη σημερινή σημασία; Στη μεσαιωνική Γαλλία συνήθιζαν να φαιδρύνουν τις μακροσκελείς λειτουργίες της εκκλησίας παρεμβάλλοντας σύντομα επεισόδια που παρουσίαζαν δραματοποιημένο κάποιο χωρίο της Γραφής.

Αυτά τα ιντερμέδια λέγονταν farsa στα λατινικά της εποχής, επειδή έμπαιναν όπως Συνέχεια ανάγνωσης

Η εποχή των Μνημονίων

Standard

του Φώτου Λαμπρινού

 Με την κατάρρευση των δυναστειών (Καραμανλής-Παπανδρέου) έκλεισε οριστικά ο κύκλος της αποκαλούμενης «μεταπολίτευσης». Η χώρα μας, από την αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, εισήλθε στην «Εποχή των Μνημονίων». Βέβαια, ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, λόγω ονόματος, παραπέμπει στον Μεσοπόλεμο, και ιδίως στη θλιβερή Βαϊμάρη, που, αν το ψάξουμε κάπως, διακρίνουμε (με επίκεντρο το 1931) πολλά κοινά σημεία με τη δική μας σημερινή κατάσταση: η διεθνής οικονομική κρίση 1929-1931 (ανεργία, ανέχεια, απεργίες), ο πολυκομματισμός στις αλλεπάλληλες εκλογές της Γερμανίας (γύρω στα εννέα κόμματα προβλέπεται ότι θα εισέλθουν στη νέα ελληνική Βουλή), τα ιδεολογήματα του ναζισμού και η ρητορική του Χίτλερ, με αποκλειστικό αποδέκτη τους ίδιους τους Γερμανούς (θέμα μεταναστών και αντικομμουνισμού από την ελληνική λαϊκή Δεξιά), η συμπεριφορά του ΚΚ Γερμανίας και η εμμονή του Τέλμαν αφενός στους σοσιαλφασίστες και αφετέρου στη σοβιετικού τύπου λαϊκή κυριαρχία (ακριβώς όπως το ΚΚΕ), τέλος, ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ (πβ. το σύνθημα «Να καεί, να καεί το… η Βουλή»). Το σίγουρο είναι ότι οι «σοσιαλφασίστες» θα βρεθούν τον Μάιο, με τη βοήθεια του ενορχηστρωμένου μηχανισμού παραπληροφόρησης, στα έδρανα της εξουσίας, ενώ τον ίδιο μήνα θα εισέλθουν στη Βουλή νέα άνθη, εθνικοσοσιαλιστικά, με μικρό σχετικά ποσοστό, αλλά με λαμπρό μέλλον.

Ταυτοχρόνως, έχουμε μια δημοσιογραφική συμπεριφορά, ηλεκτρονική και έντυπη, ανάλογη με αυτήν του «Φόλκισε Μπεομπάχτερ», όπου για χάρη της εκάστοτε προπαγάνδας ξεχνιούνται ή αποσιωπούνται βασικά ερωτήματα, όπως τι έλεγε ο κ. Βενιζέλος το καλοκαίρι του 2011 ή τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, όταν, προκειμένου να δικαιολογήσει και να στηρίξει το PSI, υποσχόταν πλεόνασμα το 2012. Αντ’ αυτού, διεσώθησαν ασφαλώς οι τράπεζες και έμειναν ελεύθερες να συνεχίσουν το κερδοφόρο έργο τους, ενώ αφέθηκαν στην τύχη τους τα Ασφαλιστικά Ταμεία (με φαιδρές υποσχέσεις περί παραχώρησης κρατικής περιουσίας), και οι μικροεπενδυτές των ομολόγων. Όσο για το πλεόνασμα, αυτό μετατίθεται, όπως και επί Παπακωνσταντίνου, για το απώτερο μέλλον, με σίγουρη και την επόμενη διάψευση. Συνέχεια ανάγνωσης

Χρυσοχοϊδική Αυγή

Standard

ΟΡΘΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

του Old Boy

(αναδημοσίευση από το μπλογκ old-boy.blogspot.com)

Οι σκέψεις για την απλή απαγόρευση αντιασφυξιογόνων μασκών μυρίζoυν πολύ «αριστερή ιδεολογική ηγεμονία». Να μοιράζουν στον πληθυσμό δακρυγόνα και να καθίσταται υποχρεωτικός ο εκούσιος αυτοψεκασμός. Όποιος πριν από κάθε διαδήλωση δεν αυτοψεκάζεται σε βαθμό λιποθυμικό, θα διαπράττει νέο ιδιώνυμο κακουργηματικού χαρακτήρα και θα οδηγείται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λαθροημεδαπών, τα οποία θα έχουν ψυχιατρική κατεύθυνση, αφού εκεί θα κλείνονται βασικά παλαβοί αριστεροί. Η θεραπεία τους θα κυμαίνεται μεταξύ της λύσης του «Κουρδιστού Πορτοκαλιού» και αυτής της «Φωλιάς του Κούκου». Για τους αμετανόητους θα παραμένουν πάντα ακροβολισμένοι έξω από κάθε στρατόπεδο ελεύθεροι σκοπευτές, το αγαθοποιό έργο των οποίων θα επαινούν και επικοινωνούν φιλελεύθεροι στοχαστές στη πλατιά μάζα των δημοκρατών πολιτών.

Όταν το Κράτος αποφασίζει να σου πετάξει δακρυγόνα και εσύ έχεις βρει τον τρόπο να τα αντιμετωπίζεις, τότε περιφρονείς έναν από τους πυλώνες διατήρησης της δημόσιας τάξης τις τελευταίες δεκαετίες, τότε με την πράξη σου αυτή κάνεις μια δήλωση προς το Κράτος όπου του λες τι ακριβώς; Ότι αρνούμαι αυτό που εσύ κρίνεις ότι πρέπει να αναπνεύσω; Ότι αρνούμαι το μέσο που εσύ κρίνεις ως πρόσφορο για να με καταστείλεις; Με ποιo δικαίωμα; Τι άλλο υποδηλώνει αυτή η άρνησή σου παρά μια συνολικότερη άρνηση του τρόπου λειτουργίας του πολιτεύματος, του ίδιου του πολιτεύματος, του μονοπωλίου της κρατικής βίας, της ευχέρειας της κρατικής βίας να επιλέξει με ποιόν τρόπο θα εξειδικευθεί επάνω σου;

Η ακροδεξιοποίηση της προεκλογικής ατζέντας είναι ο μόνος τρόπος απομνημονιοποίησής της και ο αποτελεσματικότερος τρόπος να χτυπηθεί η Αριστερά, η οποία θα σπεύσει να τσιμπήσει και να επαναλάβει τα δικά της; Πολύ πιθανόν. Αλλά η ακροδεξιοποίηση δεν είναι μόνο ένα τέχνασμα. Είναι και μια υπαρκτή πολιτική αλλαγή, είναι και μια συνειδητή μετατόπιση θέσεων και πρακτικών, είναι η σταδιακή νομιμοποίηση της κρατικής βαρβαρότητας, έτσι ώστε να διαγράψει ολόκληρη τη διαδρομή από το αδιανόητο στο απαράδεκτο, από το απαράδεκτο στο αναγκαίο κακό, από το αναγκαίο κακό στο απόλυτα θεμιτό και από το απόλυτα θεμιτό στο αυτονόητο. 


Το παλιό πείσμα: Η Ελληνική Βιβλιογραφία του 19ου αιώνα

Standard

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ  ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

 

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

Και τι τα θέλουμε τα βιβλία, και μάλιστα εκείνα που δεν μας ψυχαγωγούν ή δεν μας ενημερώνουν για την κρίση και την οικονομία, όταν ο κόσμος γύρω μας μαστίζεται από την ανέχεια και τον φόβο; Τι νόημα έχουν τα χαρτιά και οι μελέτες, όταν χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν; Αναρωτιέμαι και το ξανακοιτώ. Εντυπωσιακό, ογκώδες, μια πλατιά θάλασσα με εκατοντάδες μικρά νησιά μέσα της, εξώφυλλα βιβλίων, που περιβάλλονται από καταγεγραμμένα άγνωστα και γνωστά στοιχεία, πληροφορίες, σχόλια. Μια τεράστια αγκαλιά, που κρύβει έναν απίστευτο μόχθο, μόχθο που σχεδόν αποσιωπάται έντεχνα, πίσω από τα μικρά στοιχεία για τα ονόματα των συνεργατών και λίγο μεγαλύτερα για τον τίτλο: Ελληνική Βιβλιογραφία του 19ου αιώνα. Ο δεύτερος τόμος (1819-1832), αδελφάκι του πρώτου, απόντος πια του εμπνευστή και πρωτεργάτη τους, του Φίλιππου Ηλιού.  Με την αναγκαία και πολύτιμη συνδρομή του Μουσείου Μπενάκη (στο οποίο εντάσσεται σήμερα το Βιβλιολογικό Εργαστήρι «Φίλιππος Ηλιού»), και του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (με το οποίο συμπράττει πλέον το ΕΛΙΑ).

Σκέφτομαι τη σημασία του. Όχι μόνο τα αναμενόμενα: την καίρια συμβολή του στην ιστορία του βιβλίου και των νοοτροπιών, την Συνέχεια ανάγνωσης

Τοπική επιχειρηματικότητα και κατανάλωση

Standard

του Δήμου Χλωπτσιούδη

 

Χαρακτικό του Έρικ Χέκελ

Γράφαμε, σε προηγούμενο φύλλο,  ότι το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» πρέπει να μετατραπεί σε ουσιαστικό καταναλωτικό κίνημα και να σταθεί αφορμή ώστε να καλλιεργηθεί επιτέλους μια υγιής καταναλωτική συνείδηση. Ένα ερώτημα όμως που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι κατά πόσο τελικά έφυγαν από τη μέση οι μεσάζοντες. Και τούτο, όσο και να ακούγεται προβοκατόρικο, τίθεται επειδή ακριβώς το κίνημα όπως εξελίχθηκε από μια αγνή δράση (και φυσικά ακόμα υπάρχουν αγνές προθέσεις) έγινε αντικείμενο αυτοδιοικητικής δράσης και λαϊκισμού.

Οι μεσάζοντες που απολάμβαναν κέρδος –οικονομικό– έφυγαν και τη θέση τους πήραν μεσάζοντες με κέρδος πολιτικό και κοινωνική ή μιντιακή προβολή. Βέβαια, τα αγαθά είναι φτηνά, αλλά μπορούμε να αρκεστούμε στις πρόσκαιρες αυτές αυτοδιοικητικές δράσεις; Αν δεν θεσμοθετηθούν όμως οι ενέργειες τούτες, είμαστε καταδικασμένοι και πάλι.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει, λόγω εγγύτητας, έναν ιδιόρρυθμο ρόλο ανάμεσα στον καταναλωτή και τις τοπικές επιχειρήσεις, καθώς καλείται να στηρίξει τις τελευταίες, αλλά και να προστατεύσει τον πρώτο. Καθώς όμως η διεύρυνση της δημοκρατίας περνά μέσα από τη σύνδεση του κινήματος με πρωτοβουλίες πολιτών, η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να συνδεθεί άμεσα με το καταναλωτικό κίνημα. Αναδεικνύοντας τα ταξικά χαρακτηριστικά της μεταμοντέρνας κατανάλωσης, ανακαλύπτονται και οι κοινοί δεσμοί ανάμεσα στα δύο –φαινομενικά– αντιμαχόμενα στρατόπεδα, που ουσιαστικά όμως διαθέτουν δεσμούς συμμαχίας.

Αναγκαίο κρίνουμε να ιδρυθούν με αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες fora ή σύνδεσμοι καταναλωτών κι επιχειρήσεων με κοινές δράσεις. Ο θεσμικός –κινηματικής φύσης– άμεσος διάλογος καταναλωτών και επιχειρηματιών, υποχρεωτικά θα φέρει την αναγκαία οικονομική ισορροπία στην τοπική αγορά, μια αρμονία η οποία θα φέρει σε επαφή καταναλωτές κι επιχειρηματίες με ό,τι τούτο συνεπάγεται. Συνέχεια ανάγνωσης

Εκδήλωση των «Ενθεμάτων» την Τετάρτη για τη συριακή εξέγερση

Standard

Ο Ντάνυ Αμπντούλ Νταγιέμ στην Αθήνα

στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 15), Τετάρτη 4 Απριλίου , 8.00 μ.μ.

ομιλητές:  Χάλα Ακάρι και Ντάννυ Αμπντούλ Νταγέμ

Αφίσσα του freestyle από το flickr

Ο Ντάνυ Αμπντούλ Νταγέμ, αγωνιστής από την πόλη Χομς της Συρίας αναδείχθηκε σε έναν από τους βασικούς εκπροσώπους της «δημοσιογραφίας πολιτών» κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Χομς από τον συριακό κυβερνητικό στρατό. Με τις ανταποκρίσεις τους σε μεγάλα μέσα (CNN, BBC, Al Jazeera, al-Arabiya) ο Νταγιέμ έγινε μια από τις βασικές φωνές της συριακής εξέγερσης προς τον έξω κόσμο. Πολλές απόψεις του (έχει ταχθεί, μεταξύ άλλων, υπέρ της δημιουργίας μιας ζώνης μη πτήσεων, της στρατιωτικής επέμβασης και μιας γενικής απεργίας κατά του συριακού καθεστώτος) έχουν γίνει αντικείμενο κριτικής. Επίσης, το καθεστώς Άσαντ έχει προσπαθήσει να τον δυσφημίσει με κάθε τρόπο.

Καθώς η σφαγή του συριακού λαού συνεχίζεται, και ο Νταγιέμ βρίσκεται για λίγες μέρες στην Αθήνα, τα «Ενθέματα» οργανώνουν εκδήλωση με θέμα τη συριακή εξέγερση και γενικότερα την κατάσταση στη Συρία.

Θα μιλήσουν η Χάλα Ακάρι, δασκάλα, πρόεδρος του εκπαιδευτικού συριακού συλλόγου Αθήνας «Αl Marifa» και ο Danny Abdul Dayem.

Η συζήτηση θα γίνει την Τετάρτη 4 Απριλίου, στις 8 μ.μ. στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 15).