στα ενθέματα στις 22.4

Standard

Παιδονόμοι: Πολυμέρης Βόγλης

Το «πρωτότοκο» των Ενθεμάτων: Ιωάννα Μεϊτάνη

Τράπεζα τροφίμωνΦλώρα Νικολιδάκη

Εκλογές, τα βαρομετρικά της δημοκρατίας: Νίκος Παρασκευόπουλος

Elephant Gun: Mάνος Αυγερίδης

Η τυραννία της ασημαντότητας: Μιχάλης Μάτσας

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΕΛΑΝΣΟΝ

Η αγάπη, μια ιδέα ριζοσπαστικήΖαν-Λυκ Μελανσόν

Ο μεγάλος μας εθνικός ποιητής: Αλαίν Ντυαμέλ

Ο λάτρης της ποίησης που ξεσηκώνει τα πλήθη: Angelique Chrisafis

Πώς φτάσαμε στην 21η Απριλίου: Κώστας Παπαϊωάννου

Οι παιδονομοι

Standard

 του Πολυμέρη Βόγλη

Παρίσι, οδός Μουφτάρ, 1952. Φωτογραφία του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν

Παιδονόμος: το άτομο στο οποίο έχει ανατεθεί η επιτήρηση των παιδιών σε εκπαιδευτήριο, οικοτροφείο κτλ.

(Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής)

Οικεία εφηβική ανάμνηση: καβγάδες με τους γονείς για τα ρούχα, τα μαλλιά, τα σκουλαρίκια, την αργοπορημένη επιστροφή στο σπίτι. Το κύριο επιχείρημα: «Δεν σκέφτεσαι τι θα πει η γειτονιά (η πολυκατοικία, το χωριό κτλ.)».

Σχολιασμός των «έγκυρων» μέσων ενημέρωσης για διαδηλώσεις και απεργίες: «αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό», «θλιβερές εικόνες που κάνουν το γύρο του κόσμου», «να δούμε τι λένε οι Ευρωπαίοι για όλα αυτά».

Ένα από τα μοτίβα του κυρίαρχου λόγου είναι ότι η ελληνική κοινωνία διακρίνεται για την «ανωριμότητά» της. Δεν έχει μπει ακόμη στη φάση της «ενηλικίωσής» της, συμπεριφέρεται με ανευθυνότητα όπως οι ανήλικοι που θεωρούν ότι έχουν μόνο δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις, που το μυαλό τους είναι μόνο στην καλοπέραση και τη διασκέδαση. Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέχθηκε η λέξη «πάρτυ» για να περιγράψει την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας την δεκαετία του 2000, για να υπογραμμιστεί ο ευδαιμονισμός ή ο «οίστρος της ακολασίας» (όπως γράφτηκε κάπου) που επικρατούσε τότε. Ο κυρίαρχος λόγος για την «ανωριμότητα» της ελληνικής κοινωνίας σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση η ίδια να αναλάβει τις ευθύνες και να αντιληφθεί τα πραγματικά συμφέροντά της, ότι αντιδρά συναισθηματικά και όχι ορθολογικά, ότι έχει ανάγκη από διαπαιδαγώγηση και καθοδήγηση όπως ακριβώς οι ανήλικοι. Με αυτό τον τρόπο κάποιοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές έχουν ανακηρυχθεί σε αυτόκλητους παιδονόμους, επιφορτισμένοι με την ευθύνη να διαπαιδαγωγήσουν την ελληνική κοινωνία υποδεικνύοντας τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει. Η λογική αυτής της «παιδαγωγικής» φέρνει για άλλη μια φορά στην επιφάνεια αντιλήψεις για τη σχέση της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Για πάρα πολλές δεκαετίες η Δυτική Ευρώπη συνιστά το παράδειγμα, το μοντέλο της σύγχρονης κοινωνίας, το οποίο η Ελλάδα (όπως και πολλές άλλες χώρες εντός και εκτός Ευρώπης) όφειλε να αντιγράψει ώστε κάποτε να μπορέσει να φτάσει σε ανάλογο επίπεδο. Το πρόταγμα του εκσυγχρονισμού, της προόδου, της ευημερίας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιδέα του «εξευρωπαϊσμού», δηλαδή τη σύγκλιση της Ελλάδας με τις χώρες-παραδείγματα της Δ. Ευρώπης, στην ουσία την υιοθέτηση αντίστοιχων θεσμών, αξιών, συνηθειών κλπ. Αυτή η σχέση διαμόρφωσε μια «αρνητική» συνείδηση. Σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο, η Ελλάδα δεν ήταν μια αρκετά ευρωπαϊκή χώρα, ενώ η «καθυστέρηση» συνδεόταν με την επιβίωση μη ευρωπαϊκών («ανατολίτικων», «βαλκανικών» κλπ.) στοιχείων. Ο λόγος αυτός αμβλύνθηκε κάπως στη δεκαετία του 2000, όταν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και η υιοθέτηση του ευρώ δημιούργησαν την αίσθηση της ταύτισης με την Δ. Ευρώπη, ειδικά σε σχέση με το χάσμα που χώριζε τις χώρες της Ευρωζώνης από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Όλα αυτά μέχρι το 2009… Από τότε ο βραχύβιος μύθος της ισχυρής Ελλάδας αντικαταστάθηκε από έναν νέο αρνητικό λόγο με έντονα ηθικολογικά στοιχεία: η Ελλάδα ήταν μια αποτυχημένη χώρα, που είχε εξαπατήσει τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και λαθραία είχε ενταχθεί στο κλαμπ των ισχυρών της Ευρώπης. Η Ελλάδα, για άλλη μια φορά, δεν ήταν μια αρκετά ευρωπαϊκή χώρα και εάν ήθελε να παραμείνει στην ευρωπαϊκή «οικογένεια» θα έπρεπε να τεθεί υπό καθεστώς επιτήρησης και τιμωρίας. Συνέχεια ανάγνωσης

To «πρωτότοκο» των Ενθεμάτων

Standard

Μια βραδιά για την «Τυραννία του αυτονόητου» του Ν. Σεβαστάκη

Στις 9 Απριλίου, τα «Ενθέματα» και το RedNotebook, παρουσίασαν με μεγάλη χαρά και εύλογη, πιστεύουμε, υπερηφάνεια το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη Η τυραννία του αυτονόητου. Σχόλια για τον ψυχισμό της εποχής. Η παρουσίαση έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ, όπου αρχικά ο ίδιος ο Νικόλας Σεβαστάκης έκανε μια ομιλία με θέμα «Η αντίθεση και η απόχρωση. Για την κοινωνική κριτική σε χαλεπούς καιρούς» κι έπειτα για το βιβλίο μίλησαν ο Αριστείδης Μπαλτάς, ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, ο Νίκος Ξυδάκης και ο Σπύρος Παπαδόπουλος· ο Νίκος Φίλης χαιρέτισε εκ μέρους της Αυγής.

Από την παρουσίαση του βιβλίου στην ΕΣΗΕΑ, 9.4.2012

Η έκδοση είναι η πρωτότοκη στις Εκδόσεις των Ενθεμάτων, και προέκυψε από την όρεξη, το κέφι, αλλά και την εκτίμησή μας ότι η συγκέντρωση των άρθρων του Νικόλα Σεβαστάκη από την Ελευθεροτυπία, την Εποχή, τα Ενθέματα και το διαδικτυακό RedNotebook (στο διάστημα 2007-2012) είναι σχεδόν αναγκαία: μέσα στη δύσκολη συγκυρία, η ματιά του Σεβαστάκη παραμένει ψύχραιμη, επαρκώς αποστασιοποιημένη ώστε να είναι διαυγής αλλά και απολύτως αριστερή, κυρίως δε μαχητική. Η ανάγνωση των εβδομήντα περίπου κειμένων, έτσι όπως είναι συγκεντρωμένα, εκτός από αναγνωστική απόλαυση προσφέρει και δύο ακόμη σημαντικές υπηρεσίες: μας θυμίζει, καταρχάς, πόσα πολλά έγιναν στο τόσο σύντομο και συνάμα πυκνό διάστημα των τεσσάρων τελευταίων χρόνων· από την προ κρίσης εποχή του 2007, όπου ο αρθρογράφος είχε ακόμη την πολυτέλεια να θίγει μια πληθώρα θεμάτων, ως τις πρώτες ρωγμές της κρίσης, από τις μεγαλειώδεις πορείες και το τραγικό γεγονός της Μαρφίν, την Υπατία, την Κερατέα και το κίνημα των πλατειών μέχρι τη σημερινή όξυνση και τις επερχόμενες εκλογές. Ακόμη, μας δίνει χρήσιμα και μάχιμα επιχειρήματα για όλα σχεδόν τα θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα και την Αριστερά, θέματα για τα οποία καλούμαστε κάθε μέρα να υποστηρίξουμε μια θέση αριστερή και πειστική. Τέλος, διαβάζοντας τα κείμενά του, το κυριότερο που αποκομίζει κανείς είναι, πιστεύουμε, η ελπίδα και η ισχυροποίηση της πεποίθησης ότι επιμένοντας αριστερά, με γερά επιχειρήματα και σαν στάση ζωής, μπορούμε όντως να προχωρήσουμε, κατακτώντας νίκες, μικρές και μεγαλύτερες.

Αυτά και άλλα πολλά έθιξαν οι ομιλητές στην παρουσίαση, γι’ αυτά και για άλλα πολλά μιλήσαμε στη θερμή δεξίωση που είχαμε ετοιμάσει στο εντευκτήριο των Ενθεμάτων, όπου, με το στομάχι ησυχασμένο από τα πλούσια και εύγευστα εδέσματα (ευγενική χορηγία φίλων, φίλων και μαμάδων) και την καρδίαν μας να ευφραίνεται από τον δροσερόν οίνον, συναναστραφήκαμε ως αργά το βράδυ. Συνέχεια ανάγνωσης

Τράπεζα Τροφίμων

Standard

«ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»

της Φλώρας Νικολιδάκη

Μια παρέα από τα Πετράλωνα δημιούργησε προσφάτως την «Τράπεζα Τροφίμων», ένα εγχείρημα διπλό: αφενός η ομάδα μαγειρεύει κάθε μέρα για τους εργαζόμενους στο κτίριο της Κουμουνδούρου (Συνασπισμός, ΑΣΚΙ), αλλά και λειτουργεί μια μικρή καντίνα σε εκδηλώσεις, ημερίδες και συνεδριάσεις. Τα φαγητά και τα σνακ φτιάχνονται πάντοτε με διαλεχτά υλικά και πωλούνται σε χαμηλές τιμές. Κάποιοι από εσάς ίσως να έχετε ήδη γευτεί και απολαύσει τα νοστιμότατα και μυρωδάτα εδέσματά τους, και σίγουρα θα προτιμάτε να τρώτε περιποιημένο σπιτικό φαγητό κάθε μέρα στη δουλειά και μικρά σνακ στις συνεδριάσεις παρά να αγοράζετε απέξω τα ίδια βαρετά σάντουιτς και τις λιγδιάρικες τυρόπιτες. [Όσοι από εσάς βρεθήκατε στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» μετά την παρουσίαση του βιβλίου του Νικόλα Σεβαστάκη στις 9 Απριλίου θα δοκιμάσατε τα υπέροχα τυροπιτάκια και τα κεφτεδάκια τους.] Αφετέρου, επιδίωξη της ομάδας είναι, όπως λέει και το όνομά της, να δημιουργήσει μια «τράπεζα τροφίμων» στην οποία θα συμμετέχουν παραγωγοί και καταναλωτές. Περισσότερα, κυρίως γι’ αυτή τη δεύτερη λειτουργία, στο κείμενο αυτοπαρουσίασης που ακολουθεί και εντάσσεται στη στήλη μας «Εγχειρηματικότητα», μια προσπάθειά μας να αναδείξουμε εμπνευσμένα εγχειρήματα και αξιόλογες απόπειρες που όλο και ξεφυτρώνουν τον τελευταίο καιρό.

«Ε»

Η Τράπεζα Τροφίμων δημιουργήθηκε για να συμβάλλει στον αγώνα για την ελεύθερη πρόσβαση όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων στα τρόφιμα, δηλώνοντας τη θέση της ότι η τροφή δεν μπορεί πλέον να είναι εμπόρευμα· για να καταθέσει τις δυνάμεις της στον αγώνα κατά του μεγαλύτερου πειράματος στην ιστορία του ανθρώπινου είδους: την έκθεσή του στα τρόφιμα του εργαστηρίου, δηλαδή στα τεχνητά τρόφιμα.

Ο προοδευτικός χώρος της κοινωνίας, στον οποίο ανήκει και η Αριστερά, επιμένει, δυστυχώς, σε έναν τρόπο διατροφής –και τελικά σε έναν τρόπο ζωής– στον αντίποδα των επιθυμιών και των στόχων για μια ριζικά διαφορετική, καλύτερη ζωή.

Σκοπός της Τράπεζας Τροφίμων είναι να αναδείξει γεύσεις και μυρωδιές, να ανασύρει μνήμες και συναισθήματα που συνδέονται στενά με τη διαδικασία του φαγητού. Νομίζουμε ότι ιδιαίτερα οι γυναίκες, αλλά και πολλοί άνδρες, συμφωνούμε ότι ένα καλοστρωμένο τραπέζι είναι αγαπημένος τόπος συνάντησης που διευκολύνει την επικοινωνία και την ανταλλαγή εμπειριών ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες σε τέτοια έκταση και βάθος, που δύσκολα μπορούμε να το συγκρίνουμε με κάτι άλλο.

Με αυτές τις σκέψεις θα θέλαμε να σας παρουσιάσουμε τη λειτουργία της Τράπεζας Τροφίμων (ΤΤ), που είναι κατά κύριο λόγο μια γυναικεία υπόθεση.

Η τράπεζά μας λειτουργεί με λογαριασμούς κατάθεσης και ανάληψης. Συνέχεια ανάγνωσης

Εκλογές, τα βαρομετρικά της δημοκρατίας

Standard

του Νίκου Παρασκευόπουλου

Στάνισλαφ Βίτκιεβιτς, "Σύνθεση με πέντε φιγούρες", 1920

Τις προτελευταίες δεκαετίες η λέξη δημοκρατία είχε φθαρεί. Βασικός λόγος, η προσχηματική χρήση της, προκείμενου να δικαιολογούνται εξωτερικές επεμβάσεις σε ανεξάρτητες χώρες, καθώς και εσωτερικές διαχειρίσεις κίνδυνων που απορρέουν από κοινωνικές διαμαρτυρίες. Το (δήθεν) αδιανόητο, υπό καθεστώς δημοκρατίας, της πολιτικής ανυπακοής και, αντίθετα, η προώθηση οποιουδήποτε ανελεύθερου μέτρου, εφόσον αυτό έχει αποφασιστεί τυπικοδημοκρατικά, αποτελούν προϊόντα αυτής της διαστρέβλωσης. Στην παραφθορά της λέξης «δημοκρατία» συνέβαλαν επίσης οι εικονικότητες των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, η παραδοσιακή αντίληψη για τις ολιγομελείς επαναστατικές πρωτοπορίες, καθώς και η θεώρηση των μειονοτήτων και των αποκλινόντων ως προνομιακών φορέων ριζοσπαστικής αλλαγής.

 Όλα αυτά όμως τελειώνουν σήμερα.

 Οι εξωτερικές επεμβάσεις και οι εσωτερικές διαχειρίσεις δεν χρειάζονται πλέον προσχήματα, αρκεί η καθεστωτική ρητορεία στα ΜΜΕ. Οι κυβερνήσεις δεν αυτοχαρακτηρίζονται σοσιαλδημοκρατικές και οι μειονότητες δεν αποτελούν αντίπαλο, αλλά μέρος των χειμαζόμενων πλειοψηφιών. Τότε, όμως, ποιος βρίσκεται από την άλλη πλευρά της δημοκρατίας; Ο καπιταλισμός ως σχέση-υποκείμενο; Η ολιγαρχία, μια συγκυριακή ελίτ, η άλλο τι;

 Στο μεγάλο ερώτημα αν οι καπιταλιστικές σχέσεις συνιστούν υποκείμενο ή εργαλείο μιας ολιγαρχίας δεν χωρεί υπεριστορική (εκτός χρόνου και γεωγραφίας) απάντηση. Άλλοτε και αλλού οι ρόλοι αντιστρέφονται. Με τηλεγραφική συντομία και με ιδέες ευρείας αποδοχής ακολουθούν τα παρακάτω:

 Λογικά, οι αντίπαλοι των πολλών δεν μπορεί παρά να είναι κάποιοι «λίγοι». Αφού πια οι μειονότητες των κατατρεγμένων μοιράζονται κοινά συμφέροντα με πλειονότητες νεόπτωχων και στριμωγμένων αστών, στον άλλο πόλο της συγκρουσιακής σχέσης βρίσκονται οι στενοί κύκλοι των κυρίαρχων.

 Πραγματικά, χωρίς στέγη, παιδεία, περίθαλψη και πληροφόρηση η ψήφος γίνεται στην ουσία αδύνατη. Χωρίς έδαφος, δηλαδή κατά τη νεωτερικότητα χωρίς εθνική κυριαρχία, το πολίτευμα του κοινού τόπου (δημοκρατία) δεν είναι εφαρμόσιμο. Ο άρρωστος είναι ανήμπορος να πάει στην κάλπη, ο αμαθής πολεμά σκιάχτρα. Η εθνική νομοθεσία γίνεται δέσμια διεθνών και μάλιστα ιδιωτικών συμφερόντων, η κυβέρνηση εκτελεί, η δικαιοσύνη μεμονωμένα αντιστέκεται και συχνά συμμορφώνεται (δόγμα Α. Διαμαντοπούλου: «ο νόμος είναι νόμος», ό,τι κι αν γράφει το Σύνταγμα, ό,τι κι αν υπαγορεύει ο στοιχειώδης ανθρωπισμός;). Όσο για τον νεοφιλελευθερισμό, σύγχρονη εκδοχή του καπιταλισμού, κάποτε κι αυτός ακόμη γίνεται πρόσχημα αντί εξήγησης.

 Είναι αρκετές οι επίκαιρες ενδείξεις για τα παραπάνω. Στη σφαίρα της οικονομίας, για παράδειγμα, οι οίκοι αξιολόγησης περισσότερο καθοδηγούν παρά αποτυπώνουν την ελεύθερη αγορά και τον ανταγωνισμό. Χάρη στους μηχανισμούς τους, ελάχιστα άτομα φαίνονται να χειρίζονται τις τύχες δισεκατομμυρίων άλλων.

 Σαφές είναι ιδίως το παράδειγμα των «μεταρρυθμίσεων» στην ανώτατη εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο της Νέας Τάξης δεν έχει ως κύριο χαρακτηριστικό, αλλά μόνο ως πρόφαση και ως παράπλευρη ωφέλειά του, τις χαμηλές δαπάνες λειτουργίας. Εν μέσω βέβαια οικονομικής κρίσης, το συγκεκριμένο μεταρρυθμιστικό πρόσχημα πείθει αρκετούς, αποσιωπώντας το υψηλό κόστος της προβλεπόμενης δημιουργίας νέων ξεχωριστών σχολών (μεταπτυχιακών, διά βίου) που προϋποθέτουν ασφαλώς νέες υποδομές, γραμματείες κλπ., τις δαπάνες για προσκλήσεις ξένων εκλεκτόρων, για μεταφράσεις των έργων των κρινόμενων και αλλά πολυτελή. Συνέχεια ανάγνωσης

Elephant Gun

Standard

του Μάνου Αυγερίδη

«-Παιδιά πάμε να φύγουμε, ο βασιλιάς βγήκε για κυνήγι!
-Ο βασιλιάς της ζούγκλας, το λιοντάρι;
- Όχι φίλε, της ζούγκλας, της Ισπανίας!»
Σκίτσο του Robins Meunier (18.4.2012)

Βαρκελώνη, 19 Απριλίου 2012. «Έμαθες τι έγινε με το βασιλιά;» Η ερώτηση επιβεβαίωνε τους αρχικούς μου φόβους για την περίπτωση που θα χρειαζόταν να ανοίξω συζήτηση με τον καταλανό ταξιτζή. Φόβους, καταρχάς διότι το επίπεδο των ισπανικών μου είναι επιεικώς μέτριο. Εκτός αυτού, η λέξη «βασιλιάς» που περιλαμβανόταν στην φράση δεν ξεκινούσε την κουβέντα με τους καλύτερους οιωνούς. Στην αρχική δειλή και κάπως απολογητική μου απάντηση –ότι είμαι από την Ελλάδα και δυστυχώς δεν μιλάω πολύ καλά τη γλώσσα– ο ταξιτζής ανταποκρίθηκε με αναπάντεχο ενθουσιασμό: «Εσένα είναι που πρέπει να στα πω, θα με καταλάβεις μια χαρά!». Και τελικά τον κατάλαβα. Ο βασιλιάς της Ισπανίας (και γαμπρός του τέως δικού μας), Χουάν Κάρλος, εν μέσω κρίσης –μιας κρίσης που σφίγγει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της χώρας του– ταξίδεψε με την πολυμελή του συνοδεία στη μακρινή Μποτσουάνα για να επιδοθεί στο αγαπημένο του σπορ: το κυνήγι ελεφάντων. Το χόμπι της δολοφονίας ζώων υπό εξαφάνιση ακούγεται πως κόστισε στο ισπανικό δημόσιο περίπου 30.000 ευρώ ανά άτομο. Το ταξίδι θα παρέμενε μυστικό αν ο Χουάν Κάρλος, για κακή του τύχη (δικής του και της κυβέρνησης Ραχόι), δεν είχε τραυματιστεί στο πόδι, γεγονός που επέβαλε την επείγουσα επιστροφή του για νοσηλεία. Συνέχεια ανάγνωσης

Η τυραννία της ασημαντότητας

Standard

του Μιχάλη Ματσα

Παρίσι, 20 Απριλίου 2012. Χάρη στο θεσμοθετημένο πλαίσιο για την αφισοκόλληση, κατά την προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία, οι αφίσες τοποθετούνται σε ειδικά σημεία, όπου κάθε υποψήφιος έχει ίσα δικαιώματα παρουσίας. Έτσι, δίνεται το δικαίωμα στον ψηφοφόρο να δει όλες τις αφίσες μαζί και φυσικά να κρίνει και να συγκρίνει.

Αν και δεν έχω διαβάσει ακόμα το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη Η τυραννία του αυτονόητου αυτός ο τίτλος μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα για πρώτη φορά συγκεντρωμένες τις αφίσες των υποψηφίων στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, συνδυασμένος με τον καστοριαδικό τίτλο Η άνοδος της ασημαντότητας. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτη η έλλειψη έμπνευσης και φαντασίας που χαρακτηρίζει τις αφίσες, τα συνθήματα και τα σποτάκια των γαλλικών εκλογών. Λες και δεν απευθύνονται σε σκεπτόμενα άτομα, αλλά συμμετέχουν όλοι οι υποψήφιοι μαζί σε ένα παιχνίδι χιλιοειπωμένων στερεοτύπων, πολυδοκιμασμένων επικοινωνιακών συνταγών, με ντιζάιν, σκηνοθεσία και συνθήματα άλλης εποχής, χωρίς την παραμικρή διάθεση ανανέωσης ή τόλμης, τόσο που δίνουν μια ιδέα για το πώς θα μοιάζει και το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό. Συνέχεια ανάγνωσης