Στις 18 (Ιουνίου) σοσιαλισμό;Τι σημαίνει κυβέρνηση της Αριστεράς;

Standard

Απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα
Εκδήλωση των Ενθεμάτων και του Red Notebook

Παρασκευή 1η Ιουνίου, 20.30, στο εντευκτήριο των Ενθεμάτων

ομιλητές: Κώστας Αθανασίου και Θόδωρος Παρασκευόπουλος

Παρίσι, 1936. Ο πρωθυπουργός Λεόν Μπλουμ και άλλοι ηγέτες του «Λαϊκού Μετώπου»

Το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ έθετε ήδη από την προεκλογική περίοδο, εισέβαλε ορμητικά στο πολιτικό προσκήνιο μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου και κυριαρχεί στην πορεία προς τις εκλογές του Ιουνίου. Ποια είναι τα πρώτα μέτρα μιας τέτοιας κυβέρνησης, ποιες κοινωνικές και διεθνείς συμμαχίες θα χρειαστεί, πώς μπορεί να σταθεί στη συγκυρία της κρίσης είναι μερικά από τα βασικά ερωτήματα που τίθενται.

Σε μια προσπάθεια να συζητήσουμε όλα αυτά και άλλα ερωτήματα, τα «Ενθέματα» της Αυγής και το RedNotebook οργανώνουν ανοιχτή συζήτηση με θέμα Τι σημαίνει κυβέρνηση της Αριστεράς; Απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα. Θα μιλήσουν οι:

Κώστας Αθανασίου, μεταφραστής, συντονιστής της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Θόδωρος Παρασκευόπουλος, μεταφραστής, οικονομολόγος, συντονιστής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, στην εκδήλωση δεν θα ακουστούν μόνο οι εισηγήσεις των ομιλητών. Θα θέλαμε όσοι και όσες βρεθούμε την Παρασκευή στη  βεράντα των «Ενθεμάτων» να θέσουν ερωτήματα και να καταθέσουν απόψεις. Στόχος μας, να  ανοίξει η συζήτηση και να γίνει μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε θέματα που μας απασχολούν όλους και ενδεχομένως μένουν αναπάντητα μέσα στη ροή της καθημερινής πολιτικής.

Η συζήτηση θα γίνει στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος), την Παρασκευή 1η Ιουνίου, στις 20.30.

Mετά το πέρας της συζήτησης θα ακολουθήσει, όπως πάντα, στην [αριστερή] βεράντα του εντευκτηρίου, ποτό (φιλοκυβερνητικόν] μετά μουσικής (αντικυβερνητικής] και χορού (αριστεροδεξιοτεχνικού)

Με συναγωνιστικούς και κυβερνητικούς χαιρετισμούς

Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας

Οι αντικυβερνήτες Βιάρος και Αυγουστίνος

Ο κυβερνοχώρος (ως έννοια)

Τα φαλανστήρια (σε συνεργασία με τα σοβιέτ και τον εξηλεκτρισμό)

Η δυαδική εξουσία Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα στις 27 Μαΐου

Standard

venceremos! Πηγή: steki-venceremos.blogspot.com

Οι δυο ρεαλισμοί και η πιθανότητα του ΣΥΡΙΖΑ: Νικόλας Σεβαστάκης

Αντανακλάσεις: Μάνος Αυγερίδης

Η τούρτα: Αριστείδης Μπαλτάς

Το μέλλον της ευρώπης κρίνεται στην Ελλάδα: Ετιέν Μπαλιμπάρ / Μικαέλ Λεβύ / Ελένη Βαρίκα

Tο ιστορικό διακύβευμα είναι η δημιουργία μιας νέας ηγεμονίας: Αντώνης Λιάκος

Τέσσερα χρόνια από το θάνατο του Άγγελου Ελεφάντη, τρία χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Ελληνική κρίση, μια κρίση παραδειγματική: Γκυ Μπουρζέλ

Οι δυο ρεαλισμοί και η πιθανότητα του ΣΥΡΙΖΑ

Standard

του Νικόλα Σεβαστάκη

Νταβίντ Μπουρλιούκ, «Μελαγχολικό φεγγάρι», 1913

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιθανότητες να είναι πρώτη πολιτική δύναμη στις εκλογές του Ιουνίου. Ακόμα όμως και αν δεν συμβεί αυτό, το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας στρέφεται προς μια δύναμη της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει ιδιαίτερη σημασία. Το λέω αυτό αναλογιζόμενος κυρίως τις δύο, μάλλον χοντροκομμένες, «εξηγήσεις» για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τις προτείνουν οι αντίπαλοί του εδώ και πολλές μέρες. Την εξήγηση που μιλά για «αυταπάτη των απελπισμένων», αλλά και την άλλη υπόθεση, αυτή της νοσταλγίας για κάποια φιλόστοργη παλαιοπασοκική μήτρα. Αμφισβητώ αυτές τις εύκολες προσεγγίσεις, μένοντας απλώς σε ένα και μόνο δεδομένο της κατάστασης: στο ότι οι άνθρωποι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου προέρχονται κατά κανόνα από τις λεγόμενες παραγωγικές ηλικίες και τις μεγάλες πόλεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρόκειται ακριβώς για κόσμο ο οποίος ένιωσε και νιώθει πάντα στο σαρκίο του τις δραματικές μεταβολές στην εργασία, τις ανατροπές της καθημερινότητας, την μετάλλαξη των συνθηκών ζωής. Κάτι δηλαδή τελείως διαφορετικό από την αργόσχολη τάξη, την οποία κατακεραυνώνουν ο Πάγκαλος και άλλοι. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται, αντίθετα, στην κόψη του πικρού ενήλικου ρεαλισμού. Έχει ζήσει και την άνοδο και πτώση των παραμυθητικών εξάρσεων των προηγούμενων τριών δεκαετιών. Συνέχεια ανάγνωσης

Αντανακλάσεις

Standard

του Μάνου Αυγερίδη

Carrer de Ferlandina, Ραβάλ, Βαρκελώνη. Φωτογραφία: Μ. Βαλεαρίδης

 Βαρκελώνη, 24 Μαΐου. Δύο μικρές ιστορίες: Μια φίλη περπατάει σ’ ένα απ’ τα στενά δρομάκια της Ραβάλ, στο κέντρο της Βαρκελώνης. Η Ραβάλ, μια από τις παλιότερες συνοικίες της πόλης, συνδυάζει τη φήμη του «εναλλακτικού» και του «ψαγμένου» με αυτή του «επικίνδυνου». Από τη μία είναι γεμάτη μουσεία και γκαλερί, δισκάδικα, ωραία μπαράκια και εστιατόρια, από την άλλη παραμένει μια φτωχογειτονιά, τόπος κατοικίας για πολλούς μετανάστες. Τα περισσότερα κτίρια είναι ψηλά, παλιά και ετοιμόρροπα. Σηκώνοντας το κεφάλι κυριαρχεί η εικόνα των απλωμένων ρούχων, στριμωγμένων στα σκοινιά μπροστά απ’ τα μικρά μπαλκονάκια· μερικές δορυφορικές κεραίες, κάποιες σημαίες της Μπάρτσα και της Καταλονίας εδώ κι εκεί. Στο ισόγειο, μαγαζιά μεταναστών, πουλάνε ή επιδιορθώνουν ό,τι χρειάζεται να καταναλωθεί ή να επιδιορθωθεί. Διάφορες «ύποπτες φάτσες» όπως έχουμε συνηθίσει να ακούμε, συχνάζουν στις γωνίες, συνήθως σε παρέες· καπνίζουν, μιλάνε, γελάνε ή τσακώνονται. Οι έντονες μυρωδιές, ωραίες ή ανυπόφορες, συμπληρώνουν την αίσθηση του ανοίκειου, με την έννοια της ανασφάλειας, συχνά, ιδίως τις νυχτερινές ώρες, και συγχρόνως του ελκυστικού και ενδιαφέροντος. Κάπως έτσι είναι η Ραβάλ, για μένα, στο λίγο διάστημα που την έχω γνωρίσει.

Ξαναρχίζω λοιπόν: Μια φίλη περπατάει σ’ ένα απ’ τα στενά δρομάκια της περιοχής. Είναι μόνη της και ο πεζόδρομος εκείνη την ώρα άδειος. Την πλησιάζει ένας ψηλός, μαύρος άντρας, μια απ’ αυτές τις «ύποπτες φάτσες», όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε· της μιλάει. Η κοπέλα κρατάει την τσάντα της σφιχτά, σύμφωνα με τις οδηγίες που παίρνει κανείς όταν φτάνει στην πόλη. Το πρώτο συναίσθημα είναι ο φόβος. Ο άντρας τής λέει πως είναι όμορφη, την καλημερίζει, κάνει μια μικρή κίνηση, σαν υπόκλιση. Η κοπέλα του χαμογελάει, τον ευχαριστεί, ανταποδίδει τον χαιρετισμό και χωρίζουν. Το χαμόγελο τη συντροφεύει για το υπόλοιπο της ημέρας, εκείνη τη μέρα ένιωθε πιο όμορφη, γιατί εκείνος ο άντρας της το είπε. Δεν θυμάμαι να έχω κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο, και νιώθω πως αυτός ο άντρας καταλαβαίνει την άνοιξη –ίσως και τη ζωή– κάπως καλύτερα από μένα. Συνέχεια ανάγνωσης

Η τούρτα

Standard

του Αριστείδη Μπαλτά

Γιόεφ Ριπλ Ρόναϊ, «Γονυπετής νεαρή γυναίκα», 1910

Μια πυκνή πολιτική περίοδος αποκαλύπτει στην κοινή θέα το πραγματικό περιεχόμενο θέσεων και αποφάνσεων. Πρόκειται για περιεχόμενο που προηγουμένως οι πολλοί έτειναν να στη σφαίρα του αυτονόητου, για περιεχόμενο που αφηνόταν έτσι στη σοβαρή ενασχόληση μόνο των ειδικών. Χαρακτηριστική τέτοια περίοδος υπήρξε εκείνη των διερευνητικών εντολών, ενώ το περιεχόμενο στο οποίο αναφέρομαι αφορά το στερεότυπο «κρίση του πολιτικού συστήματος».

Όπως όλοι ξέρουμε, δεν προκηρύχθηκαν εκλογές επειδή κατέρρευσε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Ούτε γιατί είχαν εξαντληθεί τα συνταγματικά περιθώρια που θα μπορούσε να επικαλεστεί τυπικά η τελευταία. Οι εκλογές έγιναν για λόγους καθαρά πολιτικούς: με την κατά το δυνατόν πιο ουδέτερη διατύπωση, η εξόφθαλμη αναντιστοιχία της λαϊκής βούλησης με τη κυβερνητική πολιτική διάβρωνε εκ των έσω την κυβερνητική πλειοψηφία, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη τη συντεταγμένη διακυβέρνηση. Τόσο απλά. Συνέχεια ανάγνωσης

Το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται στην Ελλάδα

Standard

της Ελένης Βαρίκα, του Μικαέλ Λεβύ και του Ετιέν Μπαλιμπάρ

μετάφραση: Ελένη Καλαφάτη

István Huber Dési, «Διαδήλωση», 1928

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση πρωτοφανη, τουλάχιστον απο το τέλος της γερμανικής Κατοχής το 1944: αποτομη μείωση των μισθών και των συντάξεων, 50% ανεργία των νέων,   xρεοκοπημένες επιχειρήσεις, εμπορικά καταστήματα, εφημερίδες, εκδοτικοί οίκοι. Χιλιάδες  επαίτες και άστεγοι στους δρόμους. υπερβολικοί και αυθαίρετοι φόροι, αλλεπαλληλες περικοπές μισθών και συντάξεων, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση) και της κοινωνικής ασφάλισης. Οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται. Και ο κατάλογος των δεινών του «Μνημονίου» δεν έχει τελειωμό.

Αντίθετα, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και η Εκκλησία (ο πιο σημαντικος γαικτημονας), αυτοί, δεν φορολογούνται. Αποφασίζεται δια ουκαζιου η μείωση όλων των κοινωνικών δαπανών αλλά κανείς δεν τολμα να αγγιξει τις  υπέρογκες  «αμυντικές» δαπάνες: Η Ελλάδα εξαναγκαζεται να συνεχίσει να αγοράζει στρατιωτικό υλικό εκατομμυρίων ευρώ από  τους ιδιους ευρωπαίους προμηθευτές οι οποίοι – καθαρή σύμπτωση- ειναι αυτοιπου απαιτούν την πληρωμή του χρέους (Γερμανία, Γαλλία).

 Η Ελλάδα έχει γίνει ένα εργαστήριο για την Ευρώπη. Εκεί δοκιμάζονται πάνω σε ανθρώπινα πειραματόζωα οι μέθοδοι που στη συνέχεια θα εφαρμοστούν στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία και ούτω καθ’ εξής.  Οι υπεύθυνοι αυτού του πειράματος, η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ) και οι συνεταίροι τους των ελληνικών κυβερνήσεων, δεν ανησυχούσαν: ειδε  κανείς ποτέ ινδικά χοιρίδια, ποντίκια εργαστηρίου, να αντιτίθενται σε ένα επιστημονικό πείραμα; Ω του θαύματος! Τα ανθρώπινα πειραματόζωα εξεγέρθηκαν: παρά την άγρια καταστολή που ασκείται από μια αστυνομία σε μεγάλο βαθμό διαβρωμένη από τους νεοναζί, οι οποίοι στρατολογήθηκαν τα τελευταία χρόνια, οι γενικές απεργίες, οι καταλήψεις των πλατειών, οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες δεν έχουν σταματήσει εδώ κι ένα χρόνο. Και τώρα, αποκορύφωμα του θράσους, οι Έλληνες ψήφισαν κατα της συνέχισης του «πειράματος», μειώνοντας στο μισό την εκλογική δύναμη  των κυβερνητικών κομμάτων  και τετραπλασιάζοντας  τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

 Δεν χρειάζεται να ανήκει κανείς στην ριζοσπαστική Αριστερά για να δει πόσο καταστροφικές είναι οι νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας. Ο Πωλ Κρούγκμαν, βραβείο Νόμπελ Οικονομίας, δεν παύει να το λεει:πως ειναι δυνατόν να   «εξυγιανθουν τα δημοσιονομικά» της Ελλάδας αν γονατίσε η χώρα, αν  επιταθεί η ύφεση, η οποία, προφανώς, δεν μπορεί παρά να μειώσει τα έσοδα και να προκαλέσει ελλείμματα στον προϋπολογισμό; Σε τι χρησίμευσαν, άραγε, τα «γενναιόδωρα» δάνεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ;  Μα, για να πληρωθεί… το χρέος προς τις τράπεζες, έστω και αν η χώρα φορτώνεται με καινούριο χρέος. Οι «ειδικοί» της τρόικας έχουν τον καπιταλισμό για θρησκεία (Β. Μπένγιαμιν, 1921): μια θρησκεία της οποίας οι θεότητες –οι χρηματιστικές αγορές με τα απρόβλεπτα, αυθαίρετα και παράλογα θεσπίσματά τους– απαιτούν θυσίες (ανθρώπινες).

Μετατρέποντας την αυθαιρεσία, την αδιαφάνεια και τον φόβο σε τρόπο διακυβέρνησης, μια τέτοια πολιτική βίαιης καθυποταξης ενός λαού δεν μπορούσε παρά να προκαλέσει αντιδράσεις οργής, σύγχυσης, θυμού. Ένα τμήμα αυτού του θυμού διοχετευτηκε προς μια αποτρόπαιη  ρατσιστική, αντισημιτική και ξενόφοβη δύναμη, την Χρυσή Αυγή. Αλλα οι «αγανακτισμένοι», στην μεγάλη πλειοψηφία τους, στήριξαν, για πρώτη φορά μετά το 1958, στην ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτή η Αριστερά είναι βαθιά ευρωπαϊκή. Δεν έχει καμιά πρόθεση να εγκαταλείψει το ευρώ, αλλά αρνείται κατηγορηματικά το Μνημόνιο που επέβαλε η τρόικα και αποδέχτηκαν οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων: το ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια η κυβερνηση της «εθνικής ενότητας», με τη Νέα Δημοκρατία και την άκρα Δεξιά.

 Η αριστερά αυτή  προτείνει  συγκεκριμένη εναλλακτική  πολιτική, ρεαλιστική και άμεσα εφαρμόσιμη:  μορατόριουμ για το χρέος,   που θα συνοδεύεται από διεθνή λογιστικό έλεγχο που θα εξακριβώσει τη νομιμότητά του, κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών, κατάργηση των αντικοινωνικών μέτρων τα οποία πήραν οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν το Μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη στήριξη ενός ευρέος φάσματος δυνάμεων που εντάσσονται στο ρεύμα της δημοκρατικής Αριστεράς,  των κοινωνικών κινημάτων, των αγανακτισμένων, των εργαζομένων που αγωνίζονται, των δικτύων υποστήριξης των μεταναστών, των φεμινιστικών  ομάδων, των ομάδων queer, των οικολογικών κινημάτων,  πέτυχε να γίνει η δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας.

 «Δεν ήξεραν ότι ήταν αδύνατο, και γι’αυτο το έκαναν», θα έλεγε ο Μαρκ Τουαίν.

Μια νεα εκλογική αναμέτρηση θα διεξαχθεί τον Ιούνιο. Ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη ριζοσπαστική Αριστερά στην πρώτη θέση. Για εμάς, είναι σαφές ότι το μέλλον της Ευρώπης   κρινεται στην Ελλάδα. Οι εκπρόσωποι του χρηματιστικού κεφαλαίου, ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο ή ο Βόλφγκανγκ  Σόιμπλε το έχουν καταλάβει και γι’αυτό απειλούν τους Έλληνες με κάθε είδους αντίποινα, αν τολμήσουν να μην ψηφίσουν τους υποψήφιους που εγκρίνουν οι τράπεζες και το ΔΝΤ.  Η νέα γαλλική κυβέρνηση, που οχυρώνεται πίσω από μια  συνετή σιωπή, θα έπρεπε να δηλωσει δυνατά και ξεκάθαρα , ότι θα σεβαστεί τις αποφάσεις του ελληνικού λαού, και ότι θα απορρίψει κάθε πρόταση απομάκρυνσης  της Ελλάδας από την Ευρώπη ή την Ευρωζώνη.

 Είναι επείγον να υποστηρίξουμε την ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά, να ενισχύσουμε τη δημοκρατική, αντιφασιστική και ενωτική ορμή που την ωθεί. Βρίσκεται, αυτή την στιγμή, στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για την απαλλαγή της Ελλάδας και κατά συνέπεια τηs Ευρώπηs, από τον εφιάλτη της νεοφιλελεύθερης λιτότητας.

Το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.των Etienne Balibar, Michaël Löwy και  Ελένης Βαρίκα είναι προσιτό στο http://blogs.mediapart.fr/edition/les-invites-de-mediapart/article/230512/l-avenir-de-l-europe-se-joue-en-grece, στις 23.5.2012.

István Huber Dési, «Διαδήλωση», 1928

Tο ιστορικό διακύβευμα είναι η δημιουργία μιας νέας ηγεμονίας

Standard

 Για το νέο κοινωνικό ζήτημα, τη σημασία της 6ης Μαΐου για την Ευρώπη, τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, τον «αντιλαϊκισμό» ως μορφή λαϊκισμού, την «κυβέρνηση της Αριστεράς»

συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου

Ρόμπερτ Μπερένι, «Γυμνή γυναίκα ξαπλωμένη», 1907

 Έπειτα από δύο χρόνια εφαρμογής του Μνημονίου, και στο περιβάλλον της διεθνούς κρίσης, με ποιους νέους όρους τίθεται σήμερα το κοινωνικό ζήτημα;

Στον 19o και στον 20ό αιώνα το κοινωνικό ζήτημα αφορούσε τη συμμετοχή και την ένταξη των εργατικών στρωμάτων στο κοινωνικό σώμα και στους πολιτικούς θεσμούς. Ήταν μια πορεία προοδευτικής ενσωμάτωσης. Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο: μια πορεία προοδευτικής απώθησης, απόσχισης, αποσωμάτωσης. Η απάντηση στο παλαιό κοινωνικό ζήτημα ήταν η δημιουργία του κράτους πρόνοιας, σήμερα η κατεδάφισή του. Τα τρία μεγάλα ζητήματα είναι βέβαια το δημοσιονομικό και η τύχη του ευρώ (που αφορά μια οικονομική και κοινωνική αρχιτεκτονική της Ευρώπης, αλλά και τη διαχείριση των δημόσιων θεσμών), δεύτερο το πρόβλημα της ανεργίας και της μη ανάπτυξης, που συμπαρασύρει συντάξεις και υγειονομική ασφάλιση, και τρίτο το πρόβλημα της μετανάστευσης με την ανασφάλεια που προκαλεί, η οποία, με τη σειρά της, τρέφει τον ρατσισμό και τον φασισμό.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου και η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει –και συγχρόνως συγκροτεί περαιτέρω– ένα ρεύμα αντίστασης, το οποίο φαίνεται να αποδεικνύεται ανθεκτικό και το αμέσως επόμενο διάστημα, επιμένει. Τι σηματοδοτεί, κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά, αυτό το ρεύμα;

Συγκεφαλαιώνει μετατοπίσεις οι οποίες συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργώντας αστερισμούς ιδεών και στάσεων. Την κριτική στην προηγούμενη περίοδο η οποία διεύρυνε τα χάσματα πλούτου και φτώχειας, ασφάλειας και ανασφάλειας, την κριτική στα ΜΜΕ και τον τιμωρητικό λόγο των συντηρητικών διανοουμένων, τον πολιτικαντισμό και τη στειρότητα των κομμάτων. Τα κινήματα Οccupy, και ό,τι έρχεται ως καλλιτεχνική διαμαρτυρία. Όταν οι πολιτικές μετατοπίσεις συνοδεύονται και από πολιτισμικές μετατοπίσεις, δείχνουν πού πάνε τα πράγματα. Είδατε λ.χ. καμιά μνημονιακή ταινία, ακούσατε κανένα μνημονιακό τραγούδι; Φυσικά, όλοι όσοι ψήφισαν το κόμμα αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην αριστεροί, και αυτό πρέπει να μας προβληματίζει για το αν πρέπει να σκεφτόμαστε τη γεωγραφία των ψηφοφόρων με πολιτικούς ή με κοινωνικούς χάρτες. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι κουβέντες με τον Άγγελο και οι μονόλογοί του

Standard

TΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΕΛΕΦΑΝΤΗ


του Μάκη Καβουριάρη

…Εκείνα τα ξαφνικά βραδινά τηλεφωνήματά του: «Έλα το βράδυ στο σπίτι, έχω μαγειρέψει. Α, πού είσαι, όπως έρχεσαι πάρε και κάνα μπουκάλι κρασί (καμιά φορά πρόσθετε και ψωμί, άντε να το βρεις βραδιάτικα). Και κοίτα μην αργήσεις!» (το θεωρούσε ένα από τα κουσούρια μου, μαζί με άλλα που τα απέδιδε στην ικαριώτικη καταγωγή μου). Και πάντα πήγαινα, γιατί ήταν ο Άγγελος και γιατί η κουβέντα μαζί του με γοήτευε. Δηλαδή οι μονόλογοί του γι’ αυτά που τον απασχολούσαν εκείνη την περίοδο ή εκείνη τη στιγμή. Τα μικρά και τα μεγάλα. Τα δέντρα του, όταν έμενε στη Μάρκου Μουσούρη, οι γλάστρες του όταν μετακόμισε στη Δόμπολη, το μικρό άνοιγμα ανάμεσα στα απέναντι σπίτια που έφτανε, λόγω υψομετρικής διαφοράς, μέχρι τη θάλασσα. Την ιστορία του ΚΚΕ, το αντάρτικο, τον Εμφύλιο, τις μετέπειτα ζωές της αριστεράς, την αριστερά που μας «έλαχε» (κρίμα που δεν έζησε την 6η Μαΐου, κρίμα που δεν θα δώσει το παρών στις 18 Ιουνίου), το έθνος, για το οποίο έγραφε στο τέλος της ζωής του (ελπίζω κάποτε να βρεθεί το χειρόγραφο αυτής της δουλειάς), τα βιβλία που τον ενδιέφεραν, το θέατρο, την Άννα στο θέατρο, το προσεχές ταξίδι του Nicola στην Αθήνα. Και βέβαια για τη ζωή μας στο Παρίσι. Για τους δασκάλους του, τον Λερουά-Γκουράν και τον Χάουπτ, τους ανθρώπους εκείνης της εποχής και την πορεία τους… Τα minima memoralia που ξαναζούσαν στην αφήγησή του. Συνέχεια ανάγνωσης

Η δεύτερη γραφή μιας ιστορίας που δεν γράφτηκε

Standard

 

TΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΕΛΕΦΑΝΤΗ

του Νίκου Πολτη

«Ο Εμφύλιος έφτανε στο τέλος του. Τα γύρω χωριά είχαν ήδη χαθεί απ’ τους αντάρτες. Ένασούρουπο έπεσε και το δικό μας. Ορμάγαν λυσσασμένοι οι φαντάροι, πυροβολούσαν και λεηλατούσαν ό,τι εύρισκαν μπροστά τους. Mπούκαραν και στο δικό μας το σπίτι. Το τι έγινε, δύσκολα περιγράφεται. Ένα μόνο σου λέω, πως οι εικόνες αυτές είναι ακόμη και τώρα ολοζώντανες στη μνήμη μου. Τέλος πάντων. Τελευταίος μπήκε ένας φαντάρος λίγο σαστισμένος, φοβισμένος ίσως κι αυτός; Δεν ξέρω. Οι άλλοι τα ’χαν πλιατσικολογήσει όλα, κι ετούτος δεν είχε πια τίποτα να πάρει. Κάνει μια με τη ζώνη του, την περνάει στο λαιμό του σκύλου μας, τον τραβάει και φεύγει. Τα γαβγίσματα αυτά, τι γαβγίσματα δηλαδή; ουρλιαχτά ήταν, τ’ άκουγα για πολύν καιρό. Συνέχεια ανάγνωσης

Αριστερός αρχάγγελος

Standard

TΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΕΛΕΦΑΝΤΗ

του Κυριάκου Κατζουράκη

Από το «Τέμπλο» του Κ. Κατζουράκη

Η απορία πολλών φίλων του Άγγελου είναι τι θα έλεγε σήμερα. Αν κοιτάξεις όμως τα κείμενα του ξέρεις τι θα έλεγε και αν θέλεις μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις.

Ακριβώς πριν από είκοσι χρόνια ζωγράφισα τον Άγγελο «Αριστερό αρχάγγελο» στο «Τέμπλο». Ερχόταν τα βράδια και πόζαρε όρθιος, γυμνός απ’ τη μέση και πάνω. Εκείνη την περίοδο είχαμε ανησυχήσει όλοι οι φίλοι του με την υγεία του και προσπαθούσα να αποφύγω αυτή την ανησυχία για να τον ζωγραφίσω. Όσο προσπαθούσα τόσο πιο πολύ δυσκολευόμουν. Ένα βράδυ έτσι που πόζαρε όρθιος τον κοίταξα σαν να τον έβλεπα πρώτη φορά και κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να αποφύγω την ανησυχία μου. Κατάλαβα ότι ο κίνδυνος δεν ήταν στο σώμα του, ότι η νόσος ήταν η δική μου ανησυχία. Άκουγα τη φωνή του και ζωγράφιζα με ένταση. Πριν απ’ όλα ήταν το βλέμμα του. Σταματούσε να μιλάει — σταματούσα κι εγώ. Ήταν ένα ντουέτο εμβάθυνσης στα πιο καθημερινά ζητήματα, που κράτησε πολλές μέρες. Ένιωθα την ενέργεια να βγαίνει από μέσα του χωρίς βιασύνη κι έτσι δεν βιαζόμουν. Αυτά τα αισθήματα που εξέπεμπε ο Άγγελος ήταν οικεία σε μένα, τα έχω νοιώσει μερικές φορές με έργα του Πικάσο. Αυτό το μαγικό αίσθημα ότι η τέχνη είναι κάτι πολύ απλό, ότι τα λόγια πολλές φορές περισσεύουν και ότι η φιλία είναι η οικειότητα με τον εαυτό. Όταν τέλειωσα το έργο, μέσα μου όρισα τον Άγγελο δάσκαλό μου στη ζωγραφική και του κότσαρα στο δεξί χέρι ένα πορτραίτο του Πικάσο, αναμνηστικό αυτής της εμπειρίας, μια «γυναίκα κλαίουσα».

Εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τον Άγγελο ως δάσκαλό μου στη ζωγραφική, δίπλα στον Μόραλη, τον Ριβέρα, τον Μάλεβιτς, τον Μπέκμαν, και κουβαλάω πάντα μαζί μου το βλέμμα του. Συνέχεια ανάγνωσης

Μάιος 2012

Standard

της Μαριάννας Δήτσα

Μάης ο μήνας, μνημονεύω Μιχάλη Παπαγιαννάκη, για τα τρία του, γιατί τα μνημόσυνα συνιστούν κανονιστικές τελετουργικές σημαδούρες: σαρανταήμερο, ετήσιο, τριετές, κι αν κάποιος είναι ανθεκτικός στην ισχνή μνήμη των ανθρώπων, στα δέκα πάλι, όπως έγινε με τόση φιλότητα για τον Δήμο Μαυρομάτη. Ο Άγγελος Ελεφάντης είναι αυτήν τη χρονιά στα αζήτητα, αφού τέσσερα είναι τα χρόνια από τότε που πέθανε.

Αυτό τον καιρό πολιτικολογούμε: πολιτική συν λόγος. Ερώτηση κρίσεως: Γιατί αυτό το ρήμα προσέλαβε απαξιωτική χροιά; Στις παρέες ευτυχώς συνέχεια πολιτικολογούμε και αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε ο Άγγελος· και εγώ πάντα προσθέτω τι θα έλεγε και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Η πολιτική γυροβολιά μάς έβγαλε από κατατονία και μονοτονία. Αναρωτιόμαστε τι θα έλεγα. Δεν ξέρουμε, αφού είναι πεθαμένοι. Οι ζωντανοί είναι πάντα απρόβλεπτοι. Η μόνη ηλίθια ερώτηση που άκουσα είναι: Τι θα ψήφιζε ο Άγγελος; Συνέχεια ανάγνωσης

Επανάσταση στη ζωή, μεταρρύθμιση στην πολιτική

Standard

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

 του Κώστα Ζαχαριάδη

Είναι δύσκολο να γράψεις ένα άρθρο για τον Παπαγιαννάκη. Τι να γράψεις σε λίγες λέξεις; Η ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, οι νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αριστερά, οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη φέρνουν πολλές φορές την πολιτική ατζέντα και την αντιπαράθεση σε αχαρτογράφητες περιοχές… Αχαρτογράφητες; Όχι ακριβώς. Τα «νέα» ζητήματα που προκύπτουν είναι αρκετά «παλιά». Στην Αριστερά, και όχι μόνο, υπήρχαν πολιτικοί που είχαν εγκαίρως ανοίξει την κουβέντα και είχαν προειδοποιήσει, ανεξάρτητα από το πόσο είχαν εισακουστεί ή μπόρεσαν να συμβάλουν. Μια ανασκόπηση και ιστορική αναδρομή βοηθά να ατενίσουμε το μέλλον με μεγαλύτερη πληρότητα και αισιοδοξία. Είναι ίδιον της ελληνικής πολιτικής σκηνής η βραχεία μνήμη και η λήθη για το παρελθόν. Και σήμερα η μάχη ενάντια στη λήθη είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Συνέχεια ανάγνωσης

Ελληνική κρίση, μια κρίση παραδειγματική

Standard

Χρειαζόμαστε μια κοινωνική και δημοκρατική ευρωπαϊκή ιδέα

  του Γκυ Μπουρζέλ

μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου

Λάιονελ Φάινινγκερ, «Ατμομηχανή 4», 1933

Η ελληνική κρίση επανέρχεται στο προσκήνιο, θέτοντας σε κίνδυνο τα πρώτα  βήματα της γαλλικής προεδρίας. Είναι ανάγκη να επιστρέψουμε λοιπόν στη στοιχειώδη παιδαγωγική, πρωταρχική αρχή της οποίας είναι η επανάληψη. Αν μέσα στο τοπίο καταστροφής, που παρουσιάζει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα,  θέλουμε να διακρίνουμε απλώς και μόνο την έκφραση της κυβερνητικής αβελτηρίας και της κοινωνικής αδιαφορίας, δικαιολογημένων ασφαλώς από τη θεραπεία λιτότητας με δόσεις που αντιστοιχούν σε άλογο, αφενός θα σκοτώσουμε τον ασθενή, αλλά, πάνω απ’ όλα, δεν θα έχουμε κατανοήσει στο παραμικρό τις ιστορικές διαδικασίες μεταλλαγών, το ότι οι συγκυρίες μας οδηγούν να αναψηλαφήσουμε τις πιο άμεσες αιτίες. Με αυτή την έννοια, η ελληνική σάγκα είναι αποκαλυπτική. Εμφανίζεται στην τομή τριών αυτόνομων λογικών: μιας κρίσης της κοινωνίας, μιας κρίσης του κράτους μια κρίσης της Ευρώπης.

Κατά τη διάρκεια των δύο σχεδόν αιώνων της σύγχρονης ιστορίας της, η Ελλάδα δόμησε την οικονομική της ανάπτυξη πάνω σε ένα κοινοτιστικό μοντέλο. Συνέχεια ανάγνωσης

Στην υπηρεσία του φόβου: ΜΜΕ, κατευθυνόμενη ενημέρωση και παραπληροφόρηση

Standard

Εκδήλωση των Ενθεμάτων και  του RedNotebook

την Παρασκευή 25.5, ώρα 20.30, στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων»

 

«Φόβος». Έργο του Τιμ Πάρις

Η μονοφωνία και η κατευθυνόμενη ενημέρωση που κυριαρχεί, όλο και περισσότερο,  στο τοπίο της ενημέρωσης εξελίσσεται σε μείζον ζήτημα όχι μόνο για την πληροφόρηση των πολιτών, αλλά συνολικότερα για τη δημοκρατία.  Έτσι, τα Ενθέματα και το RedNotebook οργανώνουν ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «Στην υπηρεσία του φόβου: ΜΜΕ, κατευθυνόμενη ενημέρωση και παραπληροφόρηση, πριν και μετά τις 6 Μαΐου». Θα μιλήσουν:

Τάσος Κορωνάκης (μέλος ΠΓ ΣΥΝ, υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ)

Γιώργος Κυρίτσης (δημοσιογράφος, Η Αυγή, Στο Κόκκινο)

Δημήτρης Τρίμης (δημοσιογράφος, πρόεδρος ΕΣΗΕΑ)

Η συζήτηση θα γίνει στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52 6ος όροφος), την Παρασκευή 25 Μαΐου, στις 20.30.

  Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα στις 20 του Μάη

Standard

Έργο του σύγχρονου αμερικανού ζωγράφου Brad Holland. Πηγή: bradholland.net

Ante portas: Στρατής Μπουρνάζος

Αυτή η Αριστερά δεν πρέπει και δεν μπορεί να ηττηθεί – με τίποτα όμως! Σία Αναγνωστοπούλου

Ξανά: Δεξιά και Αριστερά: Πολυμέρης Βόγλης

Για τις οροθετικές, ξανά: Χρυσοβαλάντης Παπαθανασίου

Γαλλία: το τέλος της κακοδαιμονίας για την Αριστερά: Αντουάν Σβαρτς

Το ίχνος του εσωτερικού εχθρού: Τάσος Κωστόπουλος

Τι σημαίνει αριστερή κυβέρνηση; Νίκος Γιαννόπουλος

Για την προφορική ιστορία και τη βιογραφική έρευνα στην Ελλάδα: Γιώργος Τσιώλης

Ante portas

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Παρίσι 1936. Υποστηρικτές του Λαϊκού Μετώπου. Φωτογραφία του Ρόμπερτ Κάπα

Μεγάλωσα, και μεγαλώσαμε οι περισσότεροι, όπως έγραφε η Σοφία Κουσιάντζα στις «Συναντήσεις» (Αυγή, 17.5.2012) με μια Αριστερά συνηθισμένη να χάνει· μια Αριστερά στον ρόλο της μικρής δύναμης που πάσχιζε, στην καλύτερη περίπτωση, να πετύχει μικρές νίκες. Δεν επρόκειτο μόνο για πραγματικότητα, αλλά και για πολιτική επιλογή: τουλάχιστον από το 1981 και μετά, κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς βασιλείας του ΠΑΣΟΚ, για την Αριστερά το να παραμένει εκτός κυβερνητικού νυμφώνος αποτελούσε όρο πολιτικής αξιοπρέπειας και επιλογή επιβίωσης. Τα εκατέρωθεν ποσοστά ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς, καθώς και οι συσχετισμοί, πολιτικοί και κοινωνικοί, προδιέγραφαν ότι η συνεργασία ή η συγκυβέρνηση οδηγούσε με βεβαιότητα –τα παραδείγματα είναι επαρκή– στην απονεύρωση, την απορρόφηση και την ενσωμάτωση.

Άρκεσε μία μέρα, η 6η Μαΐου –ή, σωστότερα, κάποιοι μήνες– ώστε η μακρά και εμπεδωμένη αυτή κατάσταση να αλλάξει άρδην και η Αριστερά να βρεθεί προ των πυλών της εξουσίας. Και στη νέα κατάσταση, μπορούμε να διακρίνουμε, ξανά, μια πραγματικότητα και μια πολιτική επιλογή. Η πραγματικότητα είναι το εκλογικό αποτέλεσμα: η δεύτερη θέση, το ποσοστό, η δυναμική του, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά (ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτη δύναμη σε όλο το λεκανοπέδιο και πολλά αστικά κέντρα, στις «παραγωγικές» ηλικίες κ.ο.κ.). Η πολιτική επιλογή είναι ότι, μ’ αυτά τα ποσοστά, αλλά και με δεδομένο ότι η πολιτική του Μνημονίου οδηγεί στη διάλυση της κοινωνίας και της δημοκρατίας, μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στην κρίση, (το Μνημόνιο δεν είναι μόνο άδικο και επαχθές· εκτός αυτών είναι καταστροφικό: δεν προσφέρει καμιά προοπτική για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων αυτής της χώρας, την οδηγεί στη διάλυση), ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να έχει σχέδιο διακυβέρνησης, να διεκδικήσει την εξουσία. Η εικόνα είναι πλήρως αντεστραμμένη: αν σε όλη τη μεταπολίτευση η παραμονή της Αριστεράς εκτός εξουσίας ήταν προϋπόθεση για την επιβίωσή της ως διακριτού πολιτικού φορέα, τώρα, αντίθετα, η διεκδίκηση της εξουσίας, η πρόταση της αριστερής κυβέρνησης αποτελούν μονόδρομο. Συνέχεια ανάγνωσης

Αυτή η Αριστερά δεν πρέπει και δεν μπορεί να ηττηθεί — με τίποτα όμως!

Standard


της Σίας Αναγνωστοπούλου

Έργο του Ρενέ Μαγκρίτ

Τις μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου ζήσαμε στιγμές απίστευτης πολιτικής χυδαιότητας, στιγμές που πρόσβαλαν την πολιτική ευαισθησία κάθε αριστερού πολίτη της χώρας. Σε μια σκηνοθετημένη από τα ΜΜΕ παράσταση, με πρωταγωνιστές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και κομπάρσο τη ΔΗΜΑΡ, παίχτηκε το χιλιοπαιγμένο στην ελληνική ιστορία έργο: της ανεύθυνης, καταστροφικής Αριστεράς. Η πρώτη πράξη άρχισε μόλις έκλεισαν οι κάλπες. «Να κυβερνήσετε για να μάθετε» (δηλαδή, να σας στείλουμε στη Μέρκελ, να σας γελοιοποιήσει) ήταν η ιαχή που υψώθηκε στον αέρα, από τα πρωτοπαλίκαρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Εκείνες τις κρίσιμες μέρες των διερευνητικών εντολών, οι πολιτικάντηδες που θεωρούν ότι η εξουσία του τόπου τούς ανήκει «κληρονομικώ δικαίω» και ότι η Αριστερά είναι ανίκανη να κυβερνήσει, παρά μόνο υπό την υψηλή ανοχή και καθοδήγησή τους, έστησαν κάποια ιδιότυπα «δικαστήρια», στα οποία νυχθημερόν προσήγαγαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία βομβαρδίζονταν από απανωτές ερωτήσεις, προκειμένου να αποδειχθεί το προαποφασισμένο: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνος για τη χώρα γιατί δεν γνωρίζει πώς ασκείται η πολιτική, και μάλιστα η ευρωπαϊκή. Θα μας βγάλει από το ευρώ, θα μας γυρίσει στη δραχμή, ήταν το πιο ήπιο σχόλιο, ενώ φτάσαμε και σε στιγμές πολιτικής αλητείας, με κορώνες του τύπου: Θα μας οδηγήσει στη χρεωκοπία, θα γίνει πραξικόπημα, θα βγούνε τα καλάσνικοφ, και πολλά τέτοια δείγματα «υψηλής πολιτικής». Συνέχεια ανάγνωσης

Ξανά: Δεξιά και Αριστερά

Standard

του Πολυμέρη Βόγλη

Φωτογραφία του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, 1953

Στις πρόσφατες εκλογές οι ψηφοφόροι απέρριψαν το κατασκευασμένο εκβιαστικό δίλημμα ευρώ ή δραχμή και καταψήφισαν τα δύο κόμματα που επέβαλαν την πολιτική του Μνημονίου. Η διαπίστωση αυτή είναι σωστή, αλλά δεν είναι αρκετή για να «διαβάσει» το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου ξαναχαράζουν τον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, επαναφέροντας τη διαιρετική τομή Δεξιά-Αριστερά.

Στη δεκαετία του 1990 πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριζαν ότι η διαίρεση Δεξιά-Αριστερά ήταν ξεπερασμένη. Το ρήγμα στην ελληνική κοινωνία που είχε δημιουργηθεί στη δεκαετία του 1940 είχε σε μεγάλο βαθμό γεφυρωθεί και άρα οι πολιτικές αντιθέσεις που τροφοδοτούσε είχαν ατονήσει. Η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων αποδυνάμωσε την Αριστερά και δημιούργησε μια νέα ιδεολογική και πολιτισμική πραγματικότητα. Επιπλέον, και ίσως το πιο σημαντικό, η ίδια η ελληνική κοινωνία είχε μεταμορφωθεί σε σχέση με το παρελθόν. Τα μεσαία στρώματα (δημόσιοι υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, κ.ά.) διογκώθηκαν και ισχυροποιήθηκαν σε ένα περιβάλλον τριτογενοποίησης της οικονομίας και για την εκπροσώπηση αυτών των στρωμάτων έριζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ήταν η εποχή που ο πολιτικός χάρτης σε Ελλάδα και Ευρώπη ξαναχαράχτηκε, με άξονα αναφοράς το λεγόμενο Κέντρο. Η σταδιακή ιδεολογική και πολιτική σύγκλιση των δύο μεγάλων κομμάτων δημιούργησε ένα ιδεατό «Κέντρο», το οποίο έκφραζε τα συμφέροντα της μεσαίας τάξης και έδωσε όνομα σε μια νέα πολιτική γεωγραφία: την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά.

Στην εποχή του Μνημονίου, όπως έδειξαν και οι εκλογές, ο πολιτικός χάρτης άλλαξε γρήγορα και δραματικά. Ο χρόνος της Ιστορίας ξαφνικά «πύκνωσε». Οι βίαιες κοινωνικές αλλαγές που έφερε το Μνημόνιο δημιούργησαν αντίστοιχης έντασης πολιτικές ανατροπές. Σε όλο αυτό το πλέγμα των φαινομένων στα οποία αναφερόμαστε για να περιγράψουμε την κρίση (ανεργία, φτώχεια, ύφεση, απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων) αποτυπώνεται η διάλυση των μεσαίων στρωμάτων που αποτέλεσαν τον στυλοβάτη των δύο μεγάλων κομμάτων. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τις οροθετικές ξανά

Standard

του Χρυσοβαλάντη Παπαθανασίου

Με το ζήτημα της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών είχαμε ασχοληθεί στο φύλλο της 6ης Μαΐου. Η υπόθεση είναι εξαιρετικά σοβαρή και δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί μέσα στον κυκεώνα των πολιτικών εξελίξεων. Ήδη υπάρχουν επιμέρους ομάδες που ασχολούνται με το ζήτημα, συγκροτείται δε και επιτροπή αλληλεγγύης στις γυναίκες αυτές. Σε αυτή την κατεύθυνση, αναδημοσιεύουμε σήμερα απόσπασμα από μια επιστολή που έφτασε στα χέρια μας, προς το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ). Το κείμενο είναι κατά τούτο σημαντικό, γιατί αφενός προέρχεται από επιστημονικό συνεργάτη της ΕΣΔΥ και αφετέρου θίγει το ζήτημα των ευθυνών του ΚΕΕΛΠΝΟ.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Έργο του Έγκον Σίλε

[…] Η συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, εμπεριέχει και τη διάσταση του φύλου και θυμίζει τη γνωστή ιστορία της πονηρής Εύας που εξαπάτησε τον αθώο και αδαή Αδάμ και εξαιτίας της εκδιώχθηκε το ανθρώπινο ον από τον Παράδεισο. Μόνο που στην περίπτωσή μας ο Αδάμ όχι μόνο γνώριζε τον κίνδυνο, αλλά τον επιδίωκε συστηματικά, σύμφωνα με το κυρίαρχο ελληνικό πρότυπο του «αληθινού άνδρα». Ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι οι πελάτες δεν είχαν πληροφόρηση για τον HIV; Κι όμως, ενώ ήταν εκείνοι που επιδίωξαν να έχουν μια σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη, προσφέροντας μεγαλύτερο χρηματικό αντίτιμο, παρουσιάζονται ως θύματα. Κανείς δεν μιλά για τα θύματα του trafficking, για τις απάνθρωπες συνθήκες και το εξαντλητικό ωράριο εργασίας γυναικών και κοριτσιών σε οίκους ανοχής που βρίσκονται υπό τον έλεγχο οργανωμένων συμμοριών και τον καταναγκασμό των γυναικών/κοριτσιών αυτών να έρχονται σε επαφή με πελάτες χωρίς προφύλαξη, προκειμένου ο μαστροπός να αυξήσει το κέρδος του. Το απόστημα δεν σπάει με τη διαπόμπευση θυμάτων που παρουσιάζονται ως το «απόλυτο κακό», αλλά με την εκδίωξη των αληθινών θυτών.

Το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και το αρμόδιο όργανο, το ΚΕΕΛΠΝΟ, οφείλουν να δώσουν άμεσα στη δημοσιότητα (στο πλαίσιο της διαφάνειας) αναλυτικό κατάλογο με όλες τις δράσεις για την πρόληψη του AIDS από την ημερομηνία σύστασης του οργανισμού μέχρι σήμερα. Πρέπει ο ελληνικός λαός να πληροφορηθεί για το τι ακριβώς έπραξε το Κράτος για τον έλεγχο της επιδημίας του AIDS στο γενικό πληθυσμό και τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες.

Ως λειτουργοί της δημόσιας υγείας έχουμε ΧΡΕΟΣ να πάρουμε θέση –συλλογικά και ατομικά– απέναντι στο «πραξικόπημα» κατά της δημοκρατίας της υγείας, που συνέβη στην Αθήνα στις 28.4.2012…

Ο Χρυσοβαλάντης Παπαθανασίου είναι διδάκτωρ Κοινωνικής Ψυχολογίας της Υγείας, εξωτερικός επιστημονικός συνεργάτης Τομέα Κοινωνιολογίας ΕΣΔΥ

Γαλλία: Tο τέλος της κακοδαιμονίας για την Αριστερά

Standard

 του Αντουάν Σβαρτς

μετάφραση: Χάρης Λογοθέτης

Αντρέ Ντερέν, «Λουόμενοι», 1908

Oι ψηφοφόροι του Ζαν-Λικ Μελανσόν απογοητεύτηκαν από την επίδοση του υποψηφίου τους (11,1%), γιατί περίμεναν καλύτερα αποτελέσματα. Ωστόσο, σχεδόν 4 εκατομμύρια ψήφοι δεν είναι λίγες για την πρώτη εμφάνιση στις προεδρικές εκλογές ενός αριστερού γαλαξία που ήταν κατακερματισμένος για πολύ καιρό. Ήδη, το Μέτωπο της Αριστεράς ελπίζει να επηρεάσει την οικονομική πολιτική της επόμενης κυβέρνησης.

Η περιφέρεια της Ομπ (νοτιοανατολικά του Παρισιού) είναι μια περιοχή όπου κυριαρχεί η Δεξιά. Ο βουλευτής και δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης, της Τρουά, δεν είναι άλλος από τον Φρανσουά Μπαρουέν, υπουργό Οικονομίας, Οικονομικών και Βιομηχανίας του Νικολά Σαρκοζί. Πριν από την εξαφάνιση της κλωστοϋφαντουργίας, το εργατικό κίνημα είχε βαθιές ρίζες στον νομό. Σήμερα όμως το παλαιό κτήριο του Εργατικού Κέντρου είναι έτοιμο να μετατραπεί σε εμπορικό κέντρο. Σκάνδαλο, σύμφωνα με τους κομμουνιστές της Τρουά, οι οποίοι ίδρυσαν ένωση πολιτών για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης του χώρου.

Κληρονόμος των εργατικών αγώνων, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της οργάνωσης του Μετώπου της Αριστεράς στην περιοχή. Στην έδρα της εφημερίδας του κόμματος, La Dépêche delAube, στη λεωφόρο Ανατόλ Φρανς, συναντιούνται τα μέλη του Μετώπου για να οργανώσουν τις εκδηλώσεις τους και να προμηθευτούν πολιτικό υλικό. Εδώ, όπως και αλλού, η οικοδόμηση του Μετώπου της Αριστεράς είναι η ιστορία της σταδιακής υπέρβασης των επιμέρους συμφερόντων. «Η ενότητα αυτή δεν διαμορφώθηκε μέσα σε μια μέρα», μας εξηγεί ο Ζαν-Πιέρ Κορνβέν, γραμματέας περιφέρειας του ΓΚΚ. «Ξεκινήσαμε με την αποτυχία του 2007. Χρειαζόταν χρόνος για να επεξεργαστούμε κάτι καινούργιο». Συνέχεια ανάγνωσης