Μεγάλο καλοκαιρινό πάρτυ των «Ενθεμάτων»!

Standard
Μεγάλο  καλοκαιρινό πάρτυ των «Ενθεμάτων»!
Παρασκευή 29 Ιουνίου, στον δροσερό κήπο του Συλλόγου Ελλήνων
Αρχαιολόγων (Ερμού 134-136)

Τα «Ενθέματα» έχουν τη χαρά να σας καλέσουν στο καλοκαιρινό πάρτυ τους.

Θα συζητήσουμε, θα ανταλλάξουμε απόψεις σε μετεκλογικό, κινηματικό και αντι-μνημονιακό κλίμα, θα πιούμε από τα δυνατά ποτά που πίνουν οι γενναίοι (και οι γενναίες) της ηδονής και θα χορέψουμε μέχρι πρωίας. Στα ντεκ θα είναι ο dj και ραδιοφωνικός παραγωγός Θανάσης Μήνας (σε συνεργασία με τον  Πολυμέρη Βόγλη και τον Παναγιώτη Κοτσίρη).

Την Παρασκευή 29 Ιουνίου, από τις 10 το βράδυ και μετά, στον δροσερό και καταπράσινο κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134-135, στο ύψος του Θησείου).

Στα Ενθέματα την Κυριακή 24 Ιουνίου

Standard

Χουάν Μιρό, Η ελπίδα, 1946.

Κόκκινη κλωστή: Νίκος Μπελαβίλας

Δημοκρατική και ενωτική πόλωση: Κύρκος Δοξιάδης

Τρία μετεκλογικά σενάρια: Στρατής Μπουρνάζος

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Φόβος πάνω από την πόλη: Φωτεινή Μαργαρίτη

Η ελληνική κρίση ως εκβιασμός και οργανωμένο έγκλημα: Δέσποινα Λαλάκη

Το συναίσθημα που ‘χει κάτι απ’ τη φωτιά: Δημήτρης Παπανικολάου

Ο Κώστας Χάρης, επίτιμος διδάκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; : Βασίλης Καρδάσης

Μνήμη Αλέξη Δημαρά: Για μια μεταρρύθμιση που δεν έγινε: Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Κόκκινη κλωστή

Standard

του Νίκου Μπελαβίλα

 «Καλομαθημένοι Οννεδίτες, και καλοταϊσμένα golden boys πως θα τα βγάλουν πέρα με εξαρχειώτες street fighters; (του ΣΥΡΙΖΑ)” ρωτούσε o “Προφήτης” την εποχή των Δεκεμβριανών του 2008 – για να θυμηθούνε κάποιοι πώς, μεταξύ άλλων, φτάσαμε μέχρι εδώ».

Προπύλαια, εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ, βράδυ της 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου
Καλοδούκα, από το μπλογκ http://www.aformi.gr

Αυτά έγραφε στις 28  τουΜάη ο FactorX, κεντρικός σχολιαστής ενός από τα μπλογκ της πρώτης γραμμής παραγωγής πολιτικής της Δεξιάς. Το άρθρο ισχυρίζεται πως όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβρη.  Ο αρθρογράφος διαπράττει το αιώνιο λάθος της εξουσίας: αγνοεί την κοινωνία, αναζητώντας συνωμοσίες σκοτεινών ομάδων. Όντως, μια κόκκινη κλωστή συνδέει παρελθόντα και παρόντα. Ναι, από τον Δεκέμβρη κάτι συνέβη και φτάσαμε ως εδώ, αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζει ο FactorX. Και, για να πιάσουμε το νήμα,  χρειάζεται να πάμε ακόμη πιο πίσω· στο άρθρο 16, στο Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, στη Γένοβα του 2001. Τότε που μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση διεκδικεί όχι να διαμαρτυρηθεί, αλλά να διαλύσει (!) τη σύνοδο των G8 — και εν μέρει τα καταφέρνει. Οι Οκτώ συνεδρίασαν άρον-άρον σε συνθήκες πολέμου και η εικόνα που εκπέμφθηκε σε όλο τον πλανήτη δεν ήταν η «οικογενειακή φωτογραφία» των ηγετών, αλλά τα οδοφράγματα και ο νεκρός Κάρλος Τζουλιάνι. Κάπου εκεί, συντελείται μια ανατροπή παγκόσμιας σημασίας στα ριζοσπαστικά κινήματα, όταν το νέο Κοινωνικό Φόρουμ, με μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, μίλησε για τον «άλλο κόσμο» που είναι εφικτός. Εκεί, βρίσκουμε κάτι σαν εκκίνηση.

Πάμε στο επόμενο ορόσημο.  Άρθρο 16. Πανεπιστημιακές και φοιτητικές συλλογικότητες αποφασίζουν να τα βάλουν με όλο το πολιτικό σύστημα και τη νομοτελειακή, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή τάση, ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.  Αρχές του 2007, εκατοντάδες κινήσεις φοιτητών και εκπαιδευτικών –χωρίς κομματικό σχεδιασμό– απλώνουν το κίνημα σε όλη την Ελλάδα. Ο τότε ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί με δέος την αποκοτιά που εντός ολίγων εβδομάδων αλλάζει την πολιτική ισορροπία της χώρας. Βοηθάει, συμμετέχει ενεργά, αλλά όχι όλος. Ένα κομμάτι του βρίσκεται ανάμεσα στους «πρόθυμους», δίπλα στην υπουργό Παιδείας, πλαγιοκοπώντας την κινητοποίηση. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν τη συντριπτική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, αλλά χάνουν. Η αναθεώρηση του Συντάγματος επί το χείρον ματαιώνεται. Το πανεπιστημιακό κίνημα δεν μπορεί να μετασχηματίσει τη νίκη σε δημιουργία, βυθίζεται στις έριδές του, όμως το ρήγμα έχει συντελεστεί. Η νίκη δεν είναι πλέον ουτοπία. Συνέχεια ανάγνωσης

Δημοκρατική και ενωτική πόλωση

Standard

του Κύρκου Δοξιάδη

Aνρί Μανιγκέν, «Τσιγγάνα στο ατελιέ» (λεπτομέρεια), 1906

 Πριν πολλά χρόνια, στα «Ενθέματα», σ’ ένα άρθρο μου με τίτλο «Γιατί θα ψηφίσω Συνασπισμό» (19.3.2000 — τόσο παλιά), είχα γράψει τα εξής:

«[…]Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται το φαινόμενο του να “φυλλορροεί” ο Συνασπισμός προς την κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ. Το φαινόμενο αυτό, κατά μια έννοια τουλάχιστον, ήταν εντελώς αναμενόμενο. Για όσους την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, η διαφορά μεταξύ του κόμματος της ανανεωτικής αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ συνίστατο στη διαφορά μεταξύ “εκσυγχρονιστικής” και “λαϊκιστικής” σοσιαλδημοκρατίας, τώρα που το ΠΑΣΟΚ έγινε κι αυτό “εκσυγχρονιστικό”, η εν λόγω διαφορά έπαψε να υπάρχει. Μακροπρόθεσμα λοιπόν, αυτό ειδικά το “φυλλορρόημα” ίσως βοηθήσει το Συνασπισμό να ξεπεράσει την “κρίση ταυτότητας”».

Από τότε έχουν συμβεί πολλά — έχει αρχίσει να μεταβάλλεται άρδην και κατά τρόπο συγκλονιστικό το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, όσον αφορά την προαναφερθείσα τάση «φυλλορροήματος», μέχρι σχετικά πρόσφατα αυτή εξακολούθησε σταθερά να υπάρχει σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του τεράστιου διαστήματος που μεσολάβησε από τότε που έγραφα τις παραπάνω σειρές. Κατά την άποψή μου, η δημιουργία και η όλη πολιτεία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν είναι παρά το αποκορύφωμα της εν λόγω τάσης: η συγκρότηση και λειτουργία ενός ακόμη κόμματος «εκσυγχρονιστικής» σοσιαλδημοκρατίας, που προέκυψε από τους «εκσυγχρονιστές» του ΣΥΝ, και που δυνάμει, με το πλήρωμα του χρόνου, όταν θα έχουν «ωριμάσει οι συνθήκες», θα ενωθεί εις σάρκα μίαν με το ήδη υπάρχον, ήτοι με το «εκσυγχρονισμένο» ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια ανάγνωσης

Τρία μετεκλογικά σχόλια

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Προπύλαια 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα

 Έχουν περάσει μόλις πέντε μέρες από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου και ο πολιτικός χρόνος εξακολουθεί να καλπάζει. Οι εκλογές φαίνονται ήδη μακρινές – και ας μη μιλήσουμε για την περίοδο πριν από τις 6 Μαΐου, που μοιάζει να απέχει χρόνους πολλούς. Έτσι συμβαίνει με τον πολιτικό και ιστορικό χρόνο, γνωρίζει ανόμοιες πυκνώσεις, και ένα γεγονός που συνέβη δύο μήνες πριν μπορεί να είναι πιο κοντινό με όσα συνέβαιναν πριν δύο χρόνια, παρά με το σήμερα. Γι’ αυτό, και καθώς έχουν γραφτεί πολλά και καλά για το εκλογικό αποτέλεσμα (κάποια θα τα διαβάσετε και στο σημερινό φύλλο της Αυγής), θα περιοριστώ σε τρία μικρά σχόλια για τις πραγματικότητες που διαμορφώνονται μετά την 17η Ιουνίου.

Το πρώτο έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν νίκησε, όπως θα θέλαμε. Το 27% όμως και η δεύτερη θέση, που συνιστούν σπουδαία επιτυχία (με όποια κριτήρια κι αν το μετρήσουμε: διεθνή, ιστορικά, της συγκυρίας), τον υποχρεώνουν να αλλάξει πολλά, και πρώτα απ’ όλα την οργανωτική του δομή. Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί άνθρωποι, σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να πλαισιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, να ενταχθούν σ’ αυτόν, να προσφέρουν τις ιδέες τους, τις δυνάμεις τους και, κυρίως, τον εαυτό τους. Το δείχνουν οι ανοιχτές συνελεύσεις, τα τηλεφωνήματα στα γραφεία, μας το λένε οι παλιοί φίλοι και σύντροφοι που ξανασυναντάμε. Όπως το είπε επιγραμματικά ο Αλέξης Τσίπρας, τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια ακόμα συνιστώσα, και αυτή είναι η πιο μεγάλη και πιο καθοριστική: ο λαός. Όλος αυτός ο κόσμος –και μιλάμε για χιλιάδες– δεν έχει πού να αποταθεί, δεν υπάρχει διαδικασία και δομή να τον υποδεχθεί. Δεν ανοίγω τη συζήτηση πώς μπορεί να γίνει αυτό. Αλλά ας συμφωνήσουμε ότι είναι επείγον, πολύ επείγον. Γιατί θα είναι τρομερό όλη αυτή η διάθεση, η δύναμη και ο ενθουσιασμός να μείνουν ξεκρέμαστα και να διαχυθούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Standard

Όποιος και όποια θέλει να υπογράψει το κείμενο, μπορούν να το κάνουν στο http://amvlosis-turkey.blogspot.gr

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Τον περασμένο μήνα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο υπουργός Υγείας της χώρας Ρετζέπ Ακντάγ δήλωσαν ότι στα τέλη του Ιουνίου το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης πρόκειται να καταθέσει νομοσχέδιο που θα θέτει εκτός νόμου τις αμβλώσεις μετά την τέταρτη εβδομάδα της κύησης. Σε σχετικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός εξίσωσε την άμβλωση με την ανθρωποκτονία, αναφέροντας μάλιστα ότι η μη παρέμβαση του κράτους στο ζήτημα αυτό θα ισοδυναμούσε με το να παρακολουθούμε κάποιον να αυτοκτονεί και να μην τον σταματήσουμε. Και οι δύο πολιτικοί επιτέθηκαν ακόμη, στις γεννήσεις με καισαρική τομή, αναφέροντας ότι αυτή αποτελεί μέρος σχεδίου για την πληθυσμιακή αποδυνάμωση της Τουρκίας.

            Είναι προφανές ότι οι λόγοι της εκπόνησης ενός τέτοιου νομοσχεδίου καθόλου δεν σχετίζονται με  τη μέριμνα για την υγεία των γυναικών, όπως ισχυρίστηκε ο υπουργός Υγείας, αλλά είναι καθαρά πολιτικοί. Εγγράφονται στο πλαίσιο του γενικότερου ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και της κεμαλικής/ φιλοατλαντικής πτέρυγας (ο μέχρι τώρα ισχύων νόμος εκδόθηκε το 1983 και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται «προϊόν του πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου»), καθώς και των δημογραφικών/ γεωπολιτικών στόχων της Τουρκίας. Για την εξυπηρέτηση των στόχων αυτών στοχοποιείται ένα μεγάλο τμήμα του τουρκικού πληθυσμού, στο οποίο το κράτος αρνείται το δικαίωμα του ελέγχου πάνω στο ίδιο του το σώμα.

            Είναι ολοφάνερο ότι κάτι τέτοιο αποτελεί καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των γυναικών, τις οποίες η κυβέρνηση υποτάσσει σε συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Το νομοσχέδιο αυτό θα έρχεται επίσης σε κατάφωρη αντίθεση με τη σχετική νομοθεσία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η άμβλωση είναι ελεύθερη μέχρι τη 12η εβδομάδα της κύησης (σε κάποιες χώρες και αργότερα). Θα είναι επομένως ασύμβατο με την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, δηλαδή με τις αρχικές εξαγγελίες του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, δεδομένου ότι ο σεβασμός στα ατομικά δικαιώματα, η ισότητα των δύο φύλων και η προοπτική της ευρωπαϊκής ένταξης αποτέλεσαν τα εμβλήματα του κόμματος που το έφεραν στην εξουσία το 2002. Θα είναι ασύμβατο ακόμη με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών που η Τουρκία ενέκρινε το 1985. Το υπό μελέτη νομοσχέδιο θα αντιβαίνει, τέλος, στα δεδομένα της επιστήμης, όπως δήλωσε ο Τουρκικός Ιατρικός Σύλλογος (TTB), ο οποίος ανακοίνωσε ότι το περιθώριο της άμβλωσης στις 10 εβδομάδες της κύησης, που ο παρών νόμος προσφέρει, είναι απόλυτα συμβατό επιστημονικά, καθώς και ότι τα σχεδιαζόμενα περιοριστικά μέτρα θα θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των γυναικών, υποχρεώνοντάς τις να προβαίνουν σε παράνομες και συνεπώς αμφίβολης ιατρικής ασφάλειας αμβλώσεις.

            Οι Έλληνες πολίτες που υπογράφουμε το κείμενο αυτό  δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε τέτοιου είδους μεθοδεύσεις και καλούμε το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας να επανεξετάσει τη στάση του στο συγκεκριμένο ζήτημα. Εκφράζουμε δε την αμέριστη συμπαράστασή μας στις τουρκικές γυναικείες οργανώσεις που αντιδρούν στο σχεδιαζόμενο περιορισμό των αμβλώσεων.

 http://amvlosis-turkey.blogspot.gr/

Φόβος πάνω από την πόλη

Standard

 Τα αδιέξοδα του εξωραϊσμού και της αυτορρύθμισης

 

της Φωτεινής Μαργαρίτη

 

Η πόλη Πάλμα, 16ος αιώνας. Τείχη και οπλισμένοι φύλακες προστατεύουν την πόλη από τον έξωθεν κίνδυνο.

Τελευταία,  με άξονα την μαζική συγκέντρωση των ξένων σε κεντρικές συνοικίες της Αθήνας, εδραιώθηκε η κουλτούρα της σύγκρουσης, του φόβου και της απειλής στην πόλη. Οι πρόσφατες θεαματικές επιχειρήσεις κάθαρσης και καταστολής, αναβιώνουν το πρωτόγονο δόγμα πως η εγκληματικότητα είναι συνδεδεμένη με τους ξένους και τους αποκλεισμένους. Το θέαμα συμπληρώνει η δυναμική εμφάνιση της «Χρυσής Αυγής», με τα εκφοβιστικά κλισέ των χιτλερικών παρελάσεων. Όμως ακόμη και αν  η κατάσταση παραπέμπει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ένα κορυφαίο γεγονός –ο όλεθρος του πολέμου που επακολούθησε– μάλλον δημιουργεί μια υγιή αντίδραση στον εκφοβισμό!

Οι ξένοι στο κενό του κέντρου. Το κέντρο της Αθήνας εγκαταλείφθηκε μαζικά από τη μικρομεσαία τάξη και όσοι Έλληνες απέμειναν ήταν οι εκτοπισμένοι μιας άγριας ανάπτυξης. Η εγκατάσταση της πρώτης γενιάς μεταναστών συνέπεσε με την εξέλιξη αυτή και συμπλήρωσε τα αστικά κενά. Δούλεψαν σκληρά για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες (π.χ. οικοδομή), αλλά και για να εμπλουτίσουν το κέντρο της πόλης με δραστηριότητες,  τις οποίες, πριν από τον θρίαμβο του «shopping center», φιλοξενούσε (επί ένα αιώνα τουλάχιστον) η παραδοσιακή αγορά της Αθήνας.

Απουσία δημόσιας παρέμβασης. Η Αθήνα έχασε μια ευκαιρία αυτή την εποχή. Η υποχώρηση της κοινωνικής πολεοδομίας σε όφελος των εξωραϊστικών παρεμβάσεων και η ανεύθυνη πανάκεια της αυτορρυθμιζόμενης πόλης, οδήγησαν στην γκετοποίηση του κέντρου και όχι οι μετανάστες!

Στο έκτρωμα της Ομόνοιας αποδεικνύεται αυτό που ο Άγγλος αρχιτέκτονας R.Rogers («Cities for a small planet») θα μας θυμίσει: πως οι περιμετρικές χρήσεις  και τα ανθρώπινα δικαιώματα, επηρεάζουν τη λειτουργία μιας πλατείας πολύ πιο αποφασιστικά από το οδόστρωμα.

Οι μετανάστες, όπως οι επαρχιώτες μετά τον Εμφύλιο, έλυσαν μόνοι τους το πρόβλημα κατοικίας και επεδίωξαν να δημιουργήσουν «νησίδες» της πατρίδας στην Αθήνα. Υποκαθιστώντας την έλλειψη κοινωνικής συνοχής στις περιοχές εργασίας ή κατοικίας,  έκαναν εντατική χρήση του δημόσιου χώρου –του δρόμου, της πλατείας, των πάρκων– ανατρέποντας τις συμβατικές του λειτουργίες. Συνέχεια ανάγνωσης