Μεγάλο καλοκαιρινό πάρτυ των «Ενθεμάτων»!

Standard
Μεγάλο  καλοκαιρινό πάρτυ των «Ενθεμάτων»!
Παρασκευή 29 Ιουνίου, στον δροσερό κήπο του Συλλόγου Ελλήνων
Αρχαιολόγων (Ερμού 134-136)

Τα «Ενθέματα» έχουν τη χαρά να σας καλέσουν στο καλοκαιρινό πάρτυ τους.

Θα συζητήσουμε, θα ανταλλάξουμε απόψεις σε μετεκλογικό, κινηματικό και αντι-μνημονιακό κλίμα, θα πιούμε από τα δυνατά ποτά που πίνουν οι γενναίοι (και οι γενναίες) της ηδονής και θα χορέψουμε μέχρι πρωίας. Στα ντεκ θα είναι ο dj και ραδιοφωνικός παραγωγός Θανάσης Μήνας (σε συνεργασία με τον  Πολυμέρη Βόγλη και τον Παναγιώτη Κοτσίρη).

Την Παρασκευή 29 Ιουνίου, από τις 10 το βράδυ και μετά, στον δροσερό και καταπράσινο κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134-135, στο ύψος του Θησείου).

Στα Ενθέματα την Κυριακή 24 Ιουνίου

Standard

Χουάν Μιρό, Η ελπίδα, 1946.

Κόκκινη κλωστή: Νίκος Μπελαβίλας

Δημοκρατική και ενωτική πόλωση: Κύρκος Δοξιάδης

Τρία μετεκλογικά σενάρια: Στρατής Μπουρνάζος

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Φόβος πάνω από την πόλη: Φωτεινή Μαργαρίτη

Η ελληνική κρίση ως εκβιασμός και οργανωμένο έγκλημα: Δέσποινα Λαλάκη

Το συναίσθημα που ‘χει κάτι απ’ τη φωτιά: Δημήτρης Παπανικολάου

Ο Κώστας Χάρης, επίτιμος διδάκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; : Βασίλης Καρδάσης

Μνήμη Αλέξη Δημαρά: Για μια μεταρρύθμιση που δεν έγινε: Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Κόκκινη κλωστή

Standard

του Νίκου Μπελαβίλα

 «Καλομαθημένοι Οννεδίτες, και καλοταϊσμένα golden boys πως θα τα βγάλουν πέρα με εξαρχειώτες street fighters; (του ΣΥΡΙΖΑ)” ρωτούσε o “Προφήτης” την εποχή των Δεκεμβριανών του 2008 – για να θυμηθούνε κάποιοι πώς, μεταξύ άλλων, φτάσαμε μέχρι εδώ».

Προπύλαια, εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ, βράδυ της 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου
Καλοδούκα, από το μπλογκ http://www.aformi.gr

Αυτά έγραφε στις 28  τουΜάη ο FactorX, κεντρικός σχολιαστής ενός από τα μπλογκ της πρώτης γραμμής παραγωγής πολιτικής της Δεξιάς. Το άρθρο ισχυρίζεται πως όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβρη.  Ο αρθρογράφος διαπράττει το αιώνιο λάθος της εξουσίας: αγνοεί την κοινωνία, αναζητώντας συνωμοσίες σκοτεινών ομάδων. Όντως, μια κόκκινη κλωστή συνδέει παρελθόντα και παρόντα. Ναι, από τον Δεκέμβρη κάτι συνέβη και φτάσαμε ως εδώ, αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζει ο FactorX. Και, για να πιάσουμε το νήμα,  χρειάζεται να πάμε ακόμη πιο πίσω· στο άρθρο 16, στο Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, στη Γένοβα του 2001. Τότε που μια πανευρωπαϊκή διαδήλωση διεκδικεί όχι να διαμαρτυρηθεί, αλλά να διαλύσει (!) τη σύνοδο των G8 — και εν μέρει τα καταφέρνει. Οι Οκτώ συνεδρίασαν άρον-άρον σε συνθήκες πολέμου και η εικόνα που εκπέμφθηκε σε όλο τον πλανήτη δεν ήταν η «οικογενειακή φωτογραφία» των ηγετών, αλλά τα οδοφράγματα και ο νεκρός Κάρλος Τζουλιάνι. Κάπου εκεί, συντελείται μια ανατροπή παγκόσμιας σημασίας στα ριζοσπαστικά κινήματα, όταν το νέο Κοινωνικό Φόρουμ, με μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, μίλησε για τον «άλλο κόσμο» που είναι εφικτός. Εκεί, βρίσκουμε κάτι σαν εκκίνηση.

Πάμε στο επόμενο ορόσημο.  Άρθρο 16. Πανεπιστημιακές και φοιτητικές συλλογικότητες αποφασίζουν να τα βάλουν με όλο το πολιτικό σύστημα και τη νομοτελειακή, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή τάση, ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.  Αρχές του 2007, εκατοντάδες κινήσεις φοιτητών και εκπαιδευτικών –χωρίς κομματικό σχεδιασμό– απλώνουν το κίνημα σε όλη την Ελλάδα. Ο τότε ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί με δέος την αποκοτιά που εντός ολίγων εβδομάδων αλλάζει την πολιτική ισορροπία της χώρας. Βοηθάει, συμμετέχει ενεργά, αλλά όχι όλος. Ένα κομμάτι του βρίσκεται ανάμεσα στους «πρόθυμους», δίπλα στην υπουργό Παιδείας, πλαγιοκοπώντας την κινητοποίηση. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν τη συντριπτική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, αλλά χάνουν. Η αναθεώρηση του Συντάγματος επί το χείρον ματαιώνεται. Το πανεπιστημιακό κίνημα δεν μπορεί να μετασχηματίσει τη νίκη σε δημιουργία, βυθίζεται στις έριδές του, όμως το ρήγμα έχει συντελεστεί. Η νίκη δεν είναι πλέον ουτοπία. Συνέχεια ανάγνωσης

Δημοκρατική και ενωτική πόλωση

Standard

του Κύρκου Δοξιάδη

Aνρί Μανιγκέν, «Τσιγγάνα στο ατελιέ» (λεπτομέρεια), 1906

 Πριν πολλά χρόνια, στα «Ενθέματα», σ’ ένα άρθρο μου με τίτλο «Γιατί θα ψηφίσω Συνασπισμό» (19.3.2000 — τόσο παλιά), είχα γράψει τα εξής:

«[…]Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται το φαινόμενο του να “φυλλορροεί” ο Συνασπισμός προς την κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ. Το φαινόμενο αυτό, κατά μια έννοια τουλάχιστον, ήταν εντελώς αναμενόμενο. Για όσους την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, η διαφορά μεταξύ του κόμματος της ανανεωτικής αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ συνίστατο στη διαφορά μεταξύ “εκσυγχρονιστικής” και “λαϊκιστικής” σοσιαλδημοκρατίας, τώρα που το ΠΑΣΟΚ έγινε κι αυτό “εκσυγχρονιστικό”, η εν λόγω διαφορά έπαψε να υπάρχει. Μακροπρόθεσμα λοιπόν, αυτό ειδικά το “φυλλορρόημα” ίσως βοηθήσει το Συνασπισμό να ξεπεράσει την “κρίση ταυτότητας”».

Από τότε έχουν συμβεί πολλά — έχει αρχίσει να μεταβάλλεται άρδην και κατά τρόπο συγκλονιστικό το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, όσον αφορά την προαναφερθείσα τάση «φυλλορροήματος», μέχρι σχετικά πρόσφατα αυτή εξακολούθησε σταθερά να υπάρχει σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του τεράστιου διαστήματος που μεσολάβησε από τότε που έγραφα τις παραπάνω σειρές. Κατά την άποψή μου, η δημιουργία και η όλη πολιτεία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν είναι παρά το αποκορύφωμα της εν λόγω τάσης: η συγκρότηση και λειτουργία ενός ακόμη κόμματος «εκσυγχρονιστικής» σοσιαλδημοκρατίας, που προέκυψε από τους «εκσυγχρονιστές» του ΣΥΝ, και που δυνάμει, με το πλήρωμα του χρόνου, όταν θα έχουν «ωριμάσει οι συνθήκες», θα ενωθεί εις σάρκα μίαν με το ήδη υπάρχον, ήτοι με το «εκσυγχρονισμένο» ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια ανάγνωσης

Τρία μετεκλογικά σχόλια

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Προπύλαια 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα

 Έχουν περάσει μόλις πέντε μέρες από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου και ο πολιτικός χρόνος εξακολουθεί να καλπάζει. Οι εκλογές φαίνονται ήδη μακρινές – και ας μη μιλήσουμε για την περίοδο πριν από τις 6 Μαΐου, που μοιάζει να απέχει χρόνους πολλούς. Έτσι συμβαίνει με τον πολιτικό και ιστορικό χρόνο, γνωρίζει ανόμοιες πυκνώσεις, και ένα γεγονός που συνέβη δύο μήνες πριν μπορεί να είναι πιο κοντινό με όσα συνέβαιναν πριν δύο χρόνια, παρά με το σήμερα. Γι’ αυτό, και καθώς έχουν γραφτεί πολλά και καλά για το εκλογικό αποτέλεσμα (κάποια θα τα διαβάσετε και στο σημερινό φύλλο της Αυγής), θα περιοριστώ σε τρία μικρά σχόλια για τις πραγματικότητες που διαμορφώνονται μετά την 17η Ιουνίου.

Το πρώτο έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν νίκησε, όπως θα θέλαμε. Το 27% όμως και η δεύτερη θέση, που συνιστούν σπουδαία επιτυχία (με όποια κριτήρια κι αν το μετρήσουμε: διεθνή, ιστορικά, της συγκυρίας), τον υποχρεώνουν να αλλάξει πολλά, και πρώτα απ’ όλα την οργανωτική του δομή. Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί άνθρωποι, σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να πλαισιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, να ενταχθούν σ’ αυτόν, να προσφέρουν τις ιδέες τους, τις δυνάμεις τους και, κυρίως, τον εαυτό τους. Το δείχνουν οι ανοιχτές συνελεύσεις, τα τηλεφωνήματα στα γραφεία, μας το λένε οι παλιοί φίλοι και σύντροφοι που ξανασυναντάμε. Όπως το είπε επιγραμματικά ο Αλέξης Τσίπρας, τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια ακόμα συνιστώσα, και αυτή είναι η πιο μεγάλη και πιο καθοριστική: ο λαός. Όλος αυτός ο κόσμος –και μιλάμε για χιλιάδες– δεν έχει πού να αποταθεί, δεν υπάρχει διαδικασία και δομή να τον υποδεχθεί. Δεν ανοίγω τη συζήτηση πώς μπορεί να γίνει αυτό. Αλλά ας συμφωνήσουμε ότι είναι επείγον, πολύ επείγον. Γιατί θα είναι τρομερό όλη αυτή η διάθεση, η δύναμη και ο ενθουσιασμός να μείνουν ξεκρέμαστα και να διαχυθούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Standard

Όποιος και όποια θέλει να υπογράψει το κείμενο, μπορούν να το κάνουν στο http://amvlosis-turkey.blogspot.gr

Πρωτοβουλία κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων στην Τουρκία

Τον περασμένο μήνα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο υπουργός Υγείας της χώρας Ρετζέπ Ακντάγ δήλωσαν ότι στα τέλη του Ιουνίου το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης πρόκειται να καταθέσει νομοσχέδιο που θα θέτει εκτός νόμου τις αμβλώσεις μετά την τέταρτη εβδομάδα της κύησης. Σε σχετικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός εξίσωσε την άμβλωση με την ανθρωποκτονία, αναφέροντας μάλιστα ότι η μη παρέμβαση του κράτους στο ζήτημα αυτό θα ισοδυναμούσε με το να παρακολουθούμε κάποιον να αυτοκτονεί και να μην τον σταματήσουμε. Και οι δύο πολιτικοί επιτέθηκαν ακόμη, στις γεννήσεις με καισαρική τομή, αναφέροντας ότι αυτή αποτελεί μέρος σχεδίου για την πληθυσμιακή αποδυνάμωση της Τουρκίας.

            Είναι προφανές ότι οι λόγοι της εκπόνησης ενός τέτοιου νομοσχεδίου καθόλου δεν σχετίζονται με  τη μέριμνα για την υγεία των γυναικών, όπως ισχυρίστηκε ο υπουργός Υγείας, αλλά είναι καθαρά πολιτικοί. Εγγράφονται στο πλαίσιο του γενικότερου ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και της κεμαλικής/ φιλοατλαντικής πτέρυγας (ο μέχρι τώρα ισχύων νόμος εκδόθηκε το 1983 και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται «προϊόν του πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου»), καθώς και των δημογραφικών/ γεωπολιτικών στόχων της Τουρκίας. Για την εξυπηρέτηση των στόχων αυτών στοχοποιείται ένα μεγάλο τμήμα του τουρκικού πληθυσμού, στο οποίο το κράτος αρνείται το δικαίωμα του ελέγχου πάνω στο ίδιο του το σώμα.

            Είναι ολοφάνερο ότι κάτι τέτοιο αποτελεί καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των γυναικών, τις οποίες η κυβέρνηση υποτάσσει σε συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Το νομοσχέδιο αυτό θα έρχεται επίσης σε κατάφωρη αντίθεση με τη σχετική νομοθεσία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η άμβλωση είναι ελεύθερη μέχρι τη 12η εβδομάδα της κύησης (σε κάποιες χώρες και αργότερα). Θα είναι επομένως ασύμβατο με την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, δηλαδή με τις αρχικές εξαγγελίες του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, δεδομένου ότι ο σεβασμός στα ατομικά δικαιώματα, η ισότητα των δύο φύλων και η προοπτική της ευρωπαϊκής ένταξης αποτέλεσαν τα εμβλήματα του κόμματος που το έφεραν στην εξουσία το 2002. Θα είναι ασύμβατο ακόμη με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών που η Τουρκία ενέκρινε το 1985. Το υπό μελέτη νομοσχέδιο θα αντιβαίνει, τέλος, στα δεδομένα της επιστήμης, όπως δήλωσε ο Τουρκικός Ιατρικός Σύλλογος (TTB), ο οποίος ανακοίνωσε ότι το περιθώριο της άμβλωσης στις 10 εβδομάδες της κύησης, που ο παρών νόμος προσφέρει, είναι απόλυτα συμβατό επιστημονικά, καθώς και ότι τα σχεδιαζόμενα περιοριστικά μέτρα θα θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των γυναικών, υποχρεώνοντάς τις να προβαίνουν σε παράνομες και συνεπώς αμφίβολης ιατρικής ασφάλειας αμβλώσεις.

            Οι Έλληνες πολίτες που υπογράφουμε το κείμενο αυτό  δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε τέτοιου είδους μεθοδεύσεις και καλούμε το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας να επανεξετάσει τη στάση του στο συγκεκριμένο ζήτημα. Εκφράζουμε δε την αμέριστη συμπαράστασή μας στις τουρκικές γυναικείες οργανώσεις που αντιδρούν στο σχεδιαζόμενο περιορισμό των αμβλώσεων.

 http://amvlosis-turkey.blogspot.gr/

Φόβος πάνω από την πόλη

Standard

 Τα αδιέξοδα του εξωραϊσμού και της αυτορρύθμισης

 

της Φωτεινής Μαργαρίτη

 

Η πόλη Πάλμα, 16ος αιώνας. Τείχη και οπλισμένοι φύλακες προστατεύουν την πόλη από τον έξωθεν κίνδυνο.

Τελευταία,  με άξονα την μαζική συγκέντρωση των ξένων σε κεντρικές συνοικίες της Αθήνας, εδραιώθηκε η κουλτούρα της σύγκρουσης, του φόβου και της απειλής στην πόλη. Οι πρόσφατες θεαματικές επιχειρήσεις κάθαρσης και καταστολής, αναβιώνουν το πρωτόγονο δόγμα πως η εγκληματικότητα είναι συνδεδεμένη με τους ξένους και τους αποκλεισμένους. Το θέαμα συμπληρώνει η δυναμική εμφάνιση της «Χρυσής Αυγής», με τα εκφοβιστικά κλισέ των χιτλερικών παρελάσεων. Όμως ακόμη και αν  η κατάσταση παραπέμπει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ένα κορυφαίο γεγονός –ο όλεθρος του πολέμου που επακολούθησε– μάλλον δημιουργεί μια υγιή αντίδραση στον εκφοβισμό!

Οι ξένοι στο κενό του κέντρου. Το κέντρο της Αθήνας εγκαταλείφθηκε μαζικά από τη μικρομεσαία τάξη και όσοι Έλληνες απέμειναν ήταν οι εκτοπισμένοι μιας άγριας ανάπτυξης. Η εγκατάσταση της πρώτης γενιάς μεταναστών συνέπεσε με την εξέλιξη αυτή και συμπλήρωσε τα αστικά κενά. Δούλεψαν σκληρά για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες (π.χ. οικοδομή), αλλά και για να εμπλουτίσουν το κέντρο της πόλης με δραστηριότητες,  τις οποίες, πριν από τον θρίαμβο του «shopping center», φιλοξενούσε (επί ένα αιώνα τουλάχιστον) η παραδοσιακή αγορά της Αθήνας.

Απουσία δημόσιας παρέμβασης. Η Αθήνα έχασε μια ευκαιρία αυτή την εποχή. Η υποχώρηση της κοινωνικής πολεοδομίας σε όφελος των εξωραϊστικών παρεμβάσεων και η ανεύθυνη πανάκεια της αυτορρυθμιζόμενης πόλης, οδήγησαν στην γκετοποίηση του κέντρου και όχι οι μετανάστες!

Στο έκτρωμα της Ομόνοιας αποδεικνύεται αυτό που ο Άγγλος αρχιτέκτονας R.Rogers («Cities for a small planet») θα μας θυμίσει: πως οι περιμετρικές χρήσεις  και τα ανθρώπινα δικαιώματα, επηρεάζουν τη λειτουργία μιας πλατείας πολύ πιο αποφασιστικά από το οδόστρωμα.

Οι μετανάστες, όπως οι επαρχιώτες μετά τον Εμφύλιο, έλυσαν μόνοι τους το πρόβλημα κατοικίας και επεδίωξαν να δημιουργήσουν «νησίδες» της πατρίδας στην Αθήνα. Υποκαθιστώντας την έλλειψη κοινωνικής συνοχής στις περιοχές εργασίας ή κατοικίας,  έκαναν εντατική χρήση του δημόσιου χώρου –του δρόμου, της πλατείας, των πάρκων– ανατρέποντας τις συμβατικές του λειτουργίες. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ελληνική κρίση ως εκβιασμός και οργανωμένο έγκλημα

Standard

 της Δέσποινας Λαλάκη

«Τράβαγα φωτογραφίες στο κεντρικό προεκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ. Η ικανοποίηση ήταν έκδηλη για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ (παρά τη σχετική απογοήτευση της απώλειας της πρώτης θέσης). Κάποια στιγμή, το μάτι μου πήρε έναν κουλουριασμένο άνθρωπο. Πλησίασα και του τράβηξα μια φωτογραφία. Δεν ξέρω… Ίσως ευθύνεται η εκλογική νίκη της φασίζουσας Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά ή τα επίμονα υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής, αλλά αυτή η φωτογραφία με ανατριχιάζει. Μέρες Δημοκρατίας Βαϊμάρης…». AΓΓΕΛΟΣ ΚΑΛΟΔΟΥΚΑΣ

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου έχει, ως επί το πλείστον, ερμηνευθεί ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Θα ήθελα, εδώ, να προσφέρω μια διαφορετική ανάγνωση.

Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Τσαρλς Τίλλυ χρησιμοποιεί μια ενδιαφέρουσα αναλογία ανάμεσα στο κράτος, όπου εδρεύει η οργανωμένη βία, και τον εκβιασμό ή το οργανωμένο έγκλημα. Ορίζοντας ως εκβιαστή «κάποιον ο οποίος δημιουργεί μια απειλή και έπειτα απαιτεί χρήματα για τον περιορισμό της», έτσι ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο και να παγιώσει τη δύναμή του, ο Τίλλυ λέει ότι το κράτος και η κυβέρνηση διαφέρουν λίγο από το οργανωμένο έγκλημα, στον βαθμό που οι απειλές, από τις οποίες προστατεύουν τους πολίτες, είναι πλασματικές ή απορρέουν από τη δική τους δράση.[1]

Λαμβάνοντας υπόψη μας την εξαθλίωση και την κοινωνική υποβάθμιση που έχει προκαλέσει στη χώρα τα τελευταία χρόνια η πολιτική διακυβέρνηση, ως αποτέλεσμα δικών της οικονομικών και πολιτικών σχεδιασμών, πάντα υπό την απειλή μιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής καταστροφής, η αναλογία του Τίλλυ μας προσφέρει ένα χρήσιμο εργαλείο, έτσι ώστε να εκτιμήσουμε την παρούσα κρίση, καθώς και τους μηχανισμούς του υπάρχοντος καθεστώτος φόβου.

Το ΠΑΣΟΚ, υπό το ένδυμα του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» κυβέρνησε για περισσότερο από τριάντα χρόνια, οδεύοντας σταθερά από κεϋνσιανές οικονομικές πολιτικές σε άκρατο νεοφιλελευθερισμό. Η ΝΔ, με την οποία εναλλάσσεται στην εξουσία από το 1981, πρέσβευε τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό». Σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες νεποτισμού, αχαλίνωτης διαφθοράς και οικονομικών σκανδάλων, η ιδεολογική σύγκλιση των δύο κομμάτων είναι πλήρης.

Η συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. επιτάχυνε την ελληνική οικονομία. Με τη βοήθεια σημαντικών οικονομικών εισροών, το ΠΑΣΟΚ ήταν σε θέση να κάνει μια σημαντική αναδιανομή του πλούτου. Στο μεταξύ, ωστόσο, ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός», εγκλωβισμένος στις πελατειακές σχέσεις και την αναξιοκρατία, εξελίχτηκε σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού της διαφθοράς. Η διαβόητη πλέον και χυδαία δήλωση του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θόδωρου Πάγκαλου, το 2010, «Μαζί τα φάγαμε», αναφέρεται ακριβώς στις κυβερνητικές τακτικές οι οποίες επί χρόνια εξασφάλιζαν θέσεις εργασίας στους ψηφοφόρους, σε μια συνεχώς επεκτεινόμενη γραφειοκρατική μηχανή, που υπηρετούσε αυτό τον σκοπό. Συνέχεια ανάγνωσης

Τα συναίσθημα που ’χει κάτι απ’ τη φωτιά

Standard

του Δημήτρη Παπανικολάου

 Ο φόβος· από την άλλη η ελπίδα∙ στη μέση η αγωνία, η ένταση, η απογοήτευση. Και γύρω τους η βία και οι συναισθηματικές της πλαισιώσεις∙ το μίσος, ο φθόνος, η αηδία. Να ο πραγματικός χάρτης των τελευταίων εκλογών. Οι εκλογές πάντα, θα πει κανείς, γίνονται στιγμές έξαψης των συλλογικών συναισθημάτων, οπότε το να χαρακτηρίσει κανείς τις τελευταίες ως ιδιαίτερα συναισθηματικές, μοιάζει και λίγο ταυτολογικό.

Προπύλαια, βράδυ της 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα από το μπλογκ http://www.aformi.gr

Όμως, αν κάποτε τα συναισθήματα αντιμετωπίζονταν ως παράγοντες εκτροπής της δημοκρατικής διαδικασίας, κάτι «ψεύτικο» που «ακύρωνε» την πραγματική βούληση του λαού, ή γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης, σήμερα, αντίθετα, γίνονται πόλοι παραγωγής πολιτικής. Το πολιτικό κοινό δεν χειραγωγείται με την έξαψη συναισθημάτων∙ αντίθετα, καλείται στη βάση αυτών να αναγνωρίσει την πολιτική του θέση και πρακτική. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Κώστας Χάρης, επίτιμος διδάκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Standard

Από την τελετή της αναγόρευσης

Επίτιμος διδάκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών αναγορεύτηκε πριν λίγες μέρες ο παλαίμαχος εκπαιδευτικός Κώστας Χάρης. Είναι μια πράξη τιμής και δικαιοσύνης, που γεμίζει χαρά την εκπαιδευτική κοινότητα, και ευρύτερα τον κόσμο των γραμμάτων που ξέρει και τιμά το επιστημονικό και διδακτικό έργο του.

Τα πρώτα χρόνια υπηρέτησε δάσκαλος στην ορεινή Δωρίδα. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, από τις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Tο 1951-52 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1952-55, με υποτροφία του ΙΚΥ, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Το 1956 καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης και το 1962 διευθυντής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας. Το 1965 σύμβουλος του νεοϊδρυμένου Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, από τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης Παπανδρέου-Παπανούτσου, πρόεδρος του Τμήματος για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και επόπτης των Παιδαγωγικών Ακαδημιών. Το 1967, με την κατάργηση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου από τη χούντα, επανήρθε στην προηγούμενη θέση, του διευθυντή Παιδαγωγικής Ακαδημίας, και στη συνέχεια απολύθηκε από την υπηρεσία.

Mε τη μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε ως σύμβουλος του Ανωτέρου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και στη συνέχεια του ΚΕΜΕ και του Παιδαγωγικού. Ινστιτούτου. Στο διάστημα 1976-80 επιδόθηκε, με έδρα τη Βόννη, στην οργάνωση της εκπαίδευσης των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Το 1982-85  ήταν εκπρόσωπος του ΥΠΕΠΘ στις Επιτροπές Παιδείας της ΕΟΚ και του ΟΟΣΑ. Την περίοδο της ελληνικής προεδρίας (1983), πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας της ΕΟΚ.

Από τις συγγραφικές του εργασίες (εκτός από τα  δημοσιεύματα σε εκπαιδευτικά περιοδικά, πάνω σε θέματα του κύκλου των επιστημών της αγωγής, ειδικά άρθρα στην εννιάτομη Παιδαγωγική – Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια, Ελληνικά Γράμματα 1985-1993, της οποίας ήταν διευθυντής σύνταξης) σημειώνουμε: Η ψυχολογική κατανόηση και περιγραφή της ατομικότητας του μαθητή (Τρίπολη 1960), Προβλήματα αγωγής στην οικογένεια και το σχολείο (Μορφωτική (Αθήνα 1974), Ελληνική Παιδεία για τον Ελληνισμό της Διασποράς (Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004), Από το οδοιπορικό ενός δασκάλου: Σελίδες από τη ζωή και την εκπαίδευση στη διαδρομή του 20ού αιώνα» (Γαβριηλίδης 2011), Από την παιδαγωγική θεωρία στην εκπαιδευτική πράξη (Gutenberg, 2011).

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Standard

του Βασίλη Καρδάση

 

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

 Κ.Π.  Καβάφης, «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

Προπύλαια, βράδυ της 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα από το μπλογκ http://www.aformi.gr

Κλείσαν τα φώτα των εκλογών και έπεσε η αυλαία της τρομολαγνίας. Απαξάπαντες έβαλαν κατά του ρεύματος που δημιουργήθηκε γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ μέχρι τον Σαμαρά, τον Πρετεντέρη, ακόμη και τον Ψαριανό, ο οποίος παρεμπιπτόντως τείνει να εξελιχθεί σε αριστερό Πάγκαλο. Ξεχάστηκε το Μνημόνιο για να γίνει σημαία το Ευρώ. Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου, άντε μετά τη συνεδρίαση του Ecofin στις 28 Ιουνίου θα είχαμε δραχμές στα χέρια μας εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το εξωφρενικό, στα όρια της χυδαιότητας επιχείρημα, μπήκε στη φαρέτρα όλων, εκείνων που έβαλαν στόχο την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Γυρίσαμε αποφασιστικότερα στα ίδια, «κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι». Στις επικείμενες περικοπές, στις επιδιωκόμενες απολύσεις και στις καταργήσεις των συλλογικών συμβάσεων που, σύμφωνα με την τρόικα, έχουν καθυστερήσει. Μα, προπάντων, στην παρατεταμένη ύφεση που είναι συνέπεια της δημοσιονομικής αναπροσαρμογής και οδηγεί στο κλείσιμο μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων προκαλώντας δυσθεώρητα ποσοστά ανεργίας. Από τη στιγμή επιπλέον που παρουσιάζεται ανακολουθία στη συμβατική εκπλήρωση των στόχων του Μνημονίου με κύριο πρόβλημα την υστέρηση των εσόδων, η τρόικα δεν έχει άλλη επιλογή από το να απαιτεί περαιτέρω μειώσεις δαπανών. Δεν ετέθη τυχαία λοιπόν από στόματος Λαγκάρντ η προοπτική των μισθών της Λετονίας. Κι αυτό συνεπάγεται παράλληλα την ελαχιστοποίηση των κοινωνικών δαπανών. Η νέα κυβέρνηση επομένως θα αποτύχει στην οικονομία, στην εφαρμογή του Μνημονίου, στη διατήρηση της ύφεσης, στην καταπολέμηση της ανεργίας, στην απαραίτητη ανακατανομή των φορολογικών βαρών. Το μέλλον αυτής της πολιτικής είναι η εξαθλίωση των εργαζομένων, μόνο οι αργυρώνητοι του κόσμου τούτου αποφεύγουν να το ομολογήσουν. Συνέχεια ανάγνωσης

Μνήμη Αλέξη Δημαρά: Για μια μεταρρύθμιση που δεν έγινε

Standard

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

 Κάθε εποχή και οι άνθρωποί της· σκέφτομαι τον Αλέξη Δημαρά, που χάσαμε ξαφνικά την προηγούμενη εβδομάδα. Ποια άλλη από τη μειλίχια μορφή του μπορεί να εικονογραφήσει καλύτερα την ιστορία της εκπαίδευσης και την εκπαιδευτική πολιτική στη μεταπολίτευση; Όχι μόνο γιατί όλα αυτά τα χρόνια, από το 1974 και μετά, πρωτοστάτησε στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, σταθερός σύμβουλος σε ώτα μη ακουόντων συνήθως υπουργών Παιδείας. Ούτε πάλι για τους θεσμούς που οργάνωσε ή συνετέλεσε στην ίδρυσή τους, για την τυπική και άτυπη μαθητεία κοντά του ενός μεγάλου αριθμού νέων ερευνητών. Αλλά κυρίως γιατί, όπως ορθά επισημαίνουν ο Παναγιώτης Κιμουρτζής και ο Αντώνης Χουρδάκης, στο αποχαιρετιστήριο κείμενο της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, ο Δημαράς υπήρξε ο «γενάρχης του πεδίου της ιστορίας της ελληνικής εκπαίδευσης».

Σπάνια άνθρωπος του σιναφιού μας πρόσφερε τόσο απλόχερα τις γνώσεις και τη βοήθεια του στους νεότερους, συνομιλώντας διαρκώς μαζί τους, στηρίζοντας με το κύρος του ατομικές πρωτοβουλίες και συλλογικά εγχειρήματα. Συνδυάζοντας την ανάγκη για την επιστημονική γνώση αλλά και για την εκπαιδευτική αλλαγή, ο Δημαράς υπερασπίστηκε τις απόψεις του με σθένος και προσωπική τιμιότητα, τέτοια που σε έκανε πάντα να τον σέβεσαι ακόμη και εάν διαφωνούσες με τις επιλογές του. Σε όλη τη δημόσια παρουσία του έγραφε και έπραττε επιχειρώντας κάθε φορά να προωθήσει τη μεταρρύθμιση, εκείνη που δεν έγινε, στην οποία πίστεψε όσο τίποτε άλλο. Μια μεταρρύθμιση για την οποία μίλησε ήδη από το πρώτο του έργο, την δίτομη ανθολογία του 1973 με τον τόσο χαρακτηριστικό και οικείο πια τίτλο: Η μεταρρύθμιση που δεν έγινε. Συνέχεια ανάγνωσης

Εκδήλωση την Τρίτη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ: ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία

Standard

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012, ώρα 20.00, στο παρκάκι της Τσαμαδού 10, Εξάρχεια

Η εκδήλωση διοργανώνεται με αφορμή την επίσκεψη του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στην Αθήνα και αποτελεί συνεργασία του Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ, με το Red Notebook και τα Eνθέματα της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ.

Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, ένας από τους σημαντικότερους γεωγράφους διεθνώς, και καθηγητής στο μεταπτυχιακό Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, βρίσκεται στην Αθήνα, προσκεκλημένος του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου.  Tην Τρίτη θα μιλήσει με θέμα: «Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία».

Θα υπάρχει διαδοχική μετάφραση.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Οι εκλογές της 17.6 και ο ρόλος της Αριστεράς

Standard

έκτακτη ανακοίνωση: λόγω του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας -Γερμανίας, η εκδήλωση θα αρχίσει 20.15 αυστηρά. Στις 21.45 θα ολοκληρωθεί και θα ακολουθήσει προβολή (στον γιγαντότοιχο του μπαλκονιού) του αγώνα

Oι εκλογές και  ο ρόλος της Αριστεράς (μέρος  β΄)

την Παρασκευή 22 Ιουνίου, ώρα 20.00

στο εντευκτήριο των Ενθεμάτων, Βαλτετσίου 50-52 (6ος όροφος)

Ομιλητές: Ν. Γιαννόπουλος, Π. Κλαυδιανός, Δ. Χριστόπουλος

Οργάνωση: Ενθέματα και RedNotebook

Από το σάιτ http://www.inprecor.gr

 Τι σημαίνει το εκλογικό αποτέλεσμα της  Κυριακής, για την Ελλάδα και την Ευρώπη; Πώς το αποτιμάμε, σε σχέση με το προηγούμενο της 6ης Μαΐου; Aποτελεί επιτυχία ή αποτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε να κερδίσει; Τι σημαίνει το ποσοστό της Χρυσής Αυγής; Τι σημαίνει η νίκη της ΝΔ; Πόσο θα αντέξει η νέα κυβέρνηση; Τι πρέπει να κάνει η Αριστερά από εδώ και πέρα, ποια είναι τα καθήκοντα και οι προοπτικές της στη νέα πραγματικότητα; Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα θα συζητήσουμε την Παρασκευή το βράδυ, στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων».

Την Παρασκευή 22 Ιουνίου, ώρα 20.00, λοιπόν, στο μπαλκόνι του εντευκτηρίου των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος) ο Νίκος Γιαννόπουλος (μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα), ο Παύλος Κλαυδιανός (εφημερίδα Η Εποχή) και ο Δημήτρης Χριστόπουλος (Πάντειο Πανεπιστήμιο, μέλος του συντονιστικού της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας) θα μιλήσουν με θέμα «Oι εκλογές της 17ης Ιουνίου  και  ο ρόλος της Αριστεράς στο νέο τοπίο».

Σημ. Θυμίζουμε ότι  λίγες μέρες μετά τις  προηγούμενες εκλογές  της 6ης Μαΐου, τα «Ενθέματα» και το RedNotebook είχαν οργανώσει ανοιχτή συζήτηση με  το ίδιο θέμα και τους ίδιους ομιλητές. Μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ: =http://rnbnet.gr/details.php?id=5645).

Συνδιοργανωτές:

Φιλοπρόοδος Όμιλος «Σύριζα από την κυβέρνηση»

Περιπατητικός Σύλλογος «Οι συνοδοιπόροι» (και άλλες συρριζαϊκές δυνάμεις)

Καλλιτεχνικός Σύλλογος «Οι συγκυβερνήτες» Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα την Κυριακή των εκλογών, 17 Ιουνίου

Standard

Αμεντέο Μοντιλιάνι, «Καρυάτιδα»

Καλύτερα δεύτερος; Στρατής Μπουρνάζος

Η κυβέρνηση της Αριστεράς, η δημοκρατία και το κόμμα: Θόδωρος Παρασκευόπουλος

Δημοκρατική νομιμότητα και πολιτική αντίσταση: Στεφανος Δημητρίου

Kατά «εχεφρόνων»: Σπύρος Ασδραχάς

H σχέση μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού και η «επόμενη μέρα»: Μανώλης Mελισσάρης

Στη σφενδόνη, πάλι στη σφενδόνη: Πολυμέρης Βόγλης

Νέοι, εργασία και πολιτική στην Ευρώπη της κρίσης: Μιχάλης Βακαλούλης

Τακτικές και φόβοι: Δημοσθένης Δαγκλής

Αρετή/αμαρτία και Χρυσή Αυγή: Αλέξανδρος Κεσσόπουλος Συνέχεια ανάγνωσης

Καλύτερα δεύτερος;

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Παιδιά που φεύγουν για διακοπές, Παρίσι, Ιούλιος 1936 (λεπτομέρεια). Πρακτορείο Keystone

Άκουγα, πριν από μέρες, σε μια ωραία εκδήλωση του «Κοινωνία-Δημοκρατία» για τη φτώχεια, τον Σάββα Ρομπόλη να εξηγεί με στοιχεία την απελπιστική κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων, καταλήγοντας στο ότι το ΙΚΑ χρεοκοπεί τον Σεπτέμβρη. H σκέψη ξεπήδησε σχεδόν αντανακλαστικά στο μυαλό μου: Μήπως τελικά είναι καλύτερα να έρθει δεύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ;

Λίγο πολύ, φαντάζομαι, το έχουμε σκεφτεί όλοι μας. Όχι από ηττοπάθεια, αποφυγή των δύσκολων, φόβο μπροστά στο άγνωστο, αντιεξουσιασμό ή για τη βολή μας. Αλλά με τον εξής απλό συλλογισμό: αφού κάθε μέρα σκάει κι από μια καινούργια βόμβα (τα φάρμακα που πληρώνουν απ’ την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι, το χαρτί που δεν υπάρχει για να τυπωθούν τα σχολικά βιβλία, τα μαγαζιά που κλείνουν καθημερινά, οι ακάλυπτες επιταγές που αποτελούν πλέον τον κανόνα), και τέτοιες βόμβες θα σκάνε συνεχώς και μετά τις 17 του Ιούνη, δεν είναι κρίμα κι άδικο να κληθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το χάος, για το οποίο μάλιστα δεν ευθύνεται; Ας τα λουστεί όλα αυτά η ΝΔ (ή το ΝουδουΠασόκ), συνεχίζει ο ίδιος συλλογισμός, να απαξιωθεί εντελώς, κι αφού φτάσουμε, αργά ή γρήγορα, στο «κατώτερο σκαλί στου κακού τη σκάλα», τότε, μετά την καταστροφή, θα έρθει ένας πανίσχυρος ΣΥΡΙΖΑ, πιο ετοιμασμένος και δικαιωμένος, να σαρώσει τα πάντα.

Ο συλλογισμός δεν είναι αβάσιμος, προσκρούει όμως σε μερικά σοβαρά εμπόδια:

Πρώτον, παραγνωρίζει τη σημασία της συγκυρίας· τώρα είναι η στιγμή: την ατομική και συλλογική ελπίδα, την προσδοκία, τον αναβρασμό του κόσμου δεν μπορείς να τα βάλεις στον πάγο, και να τα ανασύρεις, ως φρεσκοκατεψυγμένα είδη, σε μερικούς μήνες, όταν θα είναι «κατάλληλες οι συνθήκες». Συνέχεια ανάγνωσης

Η κυβέρνηση της Αριστεράς, η δημοκρατία και το κόμμα

Standard

 Η «κυβέρνηση της Αριστεράς» αποτέλεσε ένα από τα βασικά επίδικα της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Λόγω της σημασίας του, και καθώς εκτιμάμε ότι θα παραμείνει στο προσκήνιο (ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σχηματίσει κυβέρνηση), δημοσιεύουμε σήμερα το κείμενο του Θ. Παρασκευόπουλου, συντονιστή της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο βασίζεται στην ομιλία του στην εκδήλωση των «Ενθεμάτων» και RedNotebook «Τι σημαίνει κυβέρνηση της Αριστεράς»; (1.6.2012). Η ομιλία του Κώστα Αθανασίου, στην ίδια εκδήλωση, δημοσιεύθηκε στα «Ενθέματα» την προηγούμενη Κυριακή (https://enthemata.wordpress.com/2012/06/10/oarkoudos/).

 του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Σουζάν Βαλαντόν, «Η πρόγνωση του μέλλοντος ή η χαρτορίχτρα», 1912

Σκεφτόμουν, όσο μιλούσε ο Κώστας Αθανασίου, πόσο θα χαιρόντουσαν την κουβέντα μας, αλλά πιο πολύ την κατάσταση που δίνει αφορμή γι’ αυτή τη συζήτηση, δύο άνθρωποι που δεν ζουν πια: ο προκάτοχος του Στρατή στη διεύθυνση των «Ενθεμάτων», ο Άγγελος Ελεφάντης και ο προκάτοχος του Κώστα στη θέση του συντονιστή της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης Μπανιάς.

To ζήτημα του κόμματος, στο οποίο αναφέρθηκε και ο Κώστας, είναι το πιο κρίσιμο, κατά τη γνώμη μου, αυτή τη στιγμή. Ίσως κρισιμότερο από τις λεπτομέρειες του κυβερνητικού προγράμματος, είναι να υπάρξει γρήγορα η δομή εκείνη η οποία θα μας επιτρέψει, εάν έρθει η καλή εκείνη ώρα που θα σχηματιστεί η κυβέρνηση της Αριστεράς, να είμαστε δημοκρατικοί.  Η Θεανώ Φωτίου μας έλεγε, σε μια συζήτηση, ότι τα κόμματα φτιάχνονται όταν ο κόσμος κινείται, όταν ο κόσμος θέλει να τα φτιάξει.  Βρισκόμαστε σε αυτή τη στιγμή. Πρέπει, αμέσως μετά τις  εκλογές, να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την ίδρυση του κόμματός μας. Συνέχεια ανάγνωσης

Δημοκρατική νομιμότητα και πολιτική αντίσταση

Standard

 του Στέφανου Δημητρίου

Μαξ Ερνστ, «Η καρμανιόλα», 1927

Αποτελεί πεποίθηση, πλέον, ότι η πολιτική που επιβλήθηκε με το Μνημόνιο επιφέρει περιορισμό της δημοκρατίας. Για την οικονομία της ανάλυσης και του επιχειρήματος, δεν θα υπεισέλθω σε ζητήματα που αφορούν τη θεωρία της δημοκρατίας, τη δικαιολόγηση ή τη θεμελίωση των αξιών της, καθώς και τη σχέση αυτών των αξιών με την υπερκείμενη αρχή της αυτονομίας. Ας δούμε το πρόβλημα: σε συνθήκες περιορισμού της δημοκρατίας, δικαιολογείται η στάση –και όχι δικαίωμα, γιατί τέτοιο δεν μπορεί να στηριχθεί– της πολιτικής αντίστασης;  Καταρχάς, θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε τους όρους με τους οποίους τίθεται το πρόβλημα, δηλαδή το αναλυτικό πλαίσιο εντός του οποίου η πολιτική αντίσταση αποτελεί πρόβλημα. Η τελευταία είναι πρόβλημα, σε σχέση με μια άλλη έννοια: τη δημοκρατική νομιμότητα. Συνέχεια ανάγνωσης

Κατά «εχεφρόνων»

Standard

του Σπύρου Ι. Ασδραχά

Έργο της Βάσως Κατράκη

Δεν  έχω την πρόθεση να επαναλάβω τα μυριόλεκτα, απλώς θα υπενθυμίσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δημιούργησε μια καινούργια συλλογικότητα, η οποία μπορεί να μεταλλαχθεί σε νέου τύπου ταξικότητα, με την προϋπόθεση ότι η χρηματιστική απόληξη του κλασικού καπιταλισμού δεν θα είναι σε θέση να αναχθεί σε εξισορροπητικό σύστημα. Δεν θα μιλήσω για την προδοσία μεγάλου τμήματος των οργανικών λογίων του γραπτού και κραυγαλέου προφορικού λόγου και για το αμάλγαμα συκοφαντίας, παραπληροφόρησης, και όχι αθώας προσληπτικής ανικανότητας του λόγου τον οποίο αντιμάχονται.

Θα ήθελα να σχολιάσω μια από τις συμβουλές των «εχεφρόνων», ότι δηλαδή η καλύτερη τύχη για τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ θα ήταν η θητεία του στην αξιωματική αντιπολίτευση, που θα του παρείχε τη δυνατότητα να αργαστεί, όπως η προβιά που γίνεται δέρμα. Ένας τέτοιος ρόλος είναι προφανές ότι θα ήταν αποδιαρθρωτικός της νέας συλλογικότητας πριν αυτή αναχθεί σε εργαλείο κοινωνικής ανατροπής. Βεβαίως, τούτο δε σημαίνει ότι τα συστατικά στοιχεία της νεοδημιουργημένης κοινωνικής συμμαχίας θα επέστρεφαν στα κομματικά στεγάσματα από τα οποία εκδιώχθηκαν ή αποχώρησαν. Θα ήταν μια «μάζα» που μικροί σήμερα κομματικοί μαγνήτες θα προσπαθούσαν ίσως με επιτυχία να την ανακατανείμουν, σπάζοντας την ομοψυχία και ομοθυμία που προέκυψε από τον εμποτισμό στη χώρα μας της γενικής καπιταλιστικής κρίσης.

Θα ήθελα να πω ότι, παρά τις σταθμισμένες ή αστάθμητες προβλέψεις που δίνει η δεύτερη θέση στον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, ο τελευταίος είναι καταδικασμένος από τη λογική της ζώσας ιστορίας να γίνει πλειοψηφικός. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται, έστω αυτές τις τελευταίες μέρες, βαθιά ανατροπή των εκλογέων των αριστερών κομμάτων, τα οποία  δεν είχαν την ιστορική τύχη της νέας συλλογικότητας που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Σ’ αυτούς και μόνο,  και όχι στους αναποφάσιστους πέφτει το βάρος να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ρήξης προς το κυρίαρχο σύστημα, η οποία για τους γνωστούς λόγους απέκτησε ιδιαίτερη ένταση στην Ελλάδα, ενώ στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου παρουσίασε, τουλάχιστον ως τώρα, ηπιότερες ρηγματώσεις. Κοντολογίς, η πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τους διαμορφωμένους πυρήνες της Αριστεράς, και όχι τόσο από άλλες εφεδρείες που ενδέχεται να έχουν  υποκύψει στον εκφοβισμό και στην απενεργoποίηση που αυτός συνεπάγεται.

Σπύρος Ι. Ασδραχάς, H Αυγή, 16.6.2012

Η σχέση μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού και η «επόμενη μέρα»

Standard

του Μανώλη Μελισσάρη

Αντρέ Φουζερώ, «Μητέρα και παιδί με κόκκινη ποδιά»

Το άρθρο αυτό φιλοδοξεί να θέσει ένα θεωρητικό πλαίσιο, το οποίο αφενός θα εξηγεί την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και, αφετέρου, θα χρησιμεύει ως πρώτο βήμα για τη θέση ορισμένων αρχών στις οποίες μπορεί να βασιστεί πολιτικά η χώρα από δω και στο εξής και, το κυριότερο, μακροπρόθεσμα.

Ο κεντρικός μου ισχυρισμός είναι ότι η Ελλάδα βιώνει τη μετάβαση από το κοινωνικό στο πολιτικό ως οργανωτικών αρχών, ως εγγυητών της συνοχής και λειτουργίας της. Με τον όρο «κοινωνικό» αναφέρομαι στον χώρο στον οποίο αναγνωρίζει ο ένας τον άλλο στη βάση ηθικών, θρησκευτικών και άλλων τέτοιων κοινοτήτων και όπου υποχρεώσεις και δικαιώματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τους ουσιαστικούς δεσμούς μεταξύ των μερών. Το «πολιτικό» είναι το πεδίο στο οποίο συνευρίσκονται άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους κι επιχειρούν να θέσουν ένα πλαίσιο για τη συνύπαρξή τους, που δεν θα είναι βασισμένο σε συγκυριακές και ασταθείς κοινότητες, αλλά σε μια πλατφόρμα η οποία θα μπορεί να γίνει οικουμενικά αποδεκτή. Αυτός λοιπόν ο αποχωρισμός του πολιτικού από το κοινωνικό γίνεται με τρόπο τόσο απότομο, που γεννά συγκρούσεις επί βασικών πολιτικών ζητημάτων, όπως και προβλήματα πολιτικής νομιμοποίησης. Το θεμελιώδες ερώτημα, λοιπόν, είναι τι νόημα έχει αυτή η διάσπαση και πώς μπορεί να καθορίσει την «επόμενη μέρα». Συνέχεια ανάγνωσης