Τρία μετεκλογικά σχόλια

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Προπύλαια 17.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα

 Έχουν περάσει μόλις πέντε μέρες από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου και ο πολιτικός χρόνος εξακολουθεί να καλπάζει. Οι εκλογές φαίνονται ήδη μακρινές – και ας μη μιλήσουμε για την περίοδο πριν από τις 6 Μαΐου, που μοιάζει να απέχει χρόνους πολλούς. Έτσι συμβαίνει με τον πολιτικό και ιστορικό χρόνο, γνωρίζει ανόμοιες πυκνώσεις, και ένα γεγονός που συνέβη δύο μήνες πριν μπορεί να είναι πιο κοντινό με όσα συνέβαιναν πριν δύο χρόνια, παρά με το σήμερα. Γι’ αυτό, και καθώς έχουν γραφτεί πολλά και καλά για το εκλογικό αποτέλεσμα (κάποια θα τα διαβάσετε και στο σημερινό φύλλο της Αυγής), θα περιοριστώ σε τρία μικρά σχόλια για τις πραγματικότητες που διαμορφώνονται μετά την 17η Ιουνίου.

Το πρώτο έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν νίκησε, όπως θα θέλαμε. Το 27% όμως και η δεύτερη θέση, που συνιστούν σπουδαία επιτυχία (με όποια κριτήρια κι αν το μετρήσουμε: διεθνή, ιστορικά, της συγκυρίας), τον υποχρεώνουν να αλλάξει πολλά, και πρώτα απ’ όλα την οργανωτική του δομή. Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί άνθρωποι, σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να πλαισιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, να ενταχθούν σ’ αυτόν, να προσφέρουν τις ιδέες τους, τις δυνάμεις τους και, κυρίως, τον εαυτό τους. Το δείχνουν οι ανοιχτές συνελεύσεις, τα τηλεφωνήματα στα γραφεία, μας το λένε οι παλιοί φίλοι και σύντροφοι που ξανασυναντάμε. Όπως το είπε επιγραμματικά ο Αλέξης Τσίπρας, τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια ακόμα συνιστώσα, και αυτή είναι η πιο μεγάλη και πιο καθοριστική: ο λαός. Όλος αυτός ο κόσμος –και μιλάμε για χιλιάδες– δεν έχει πού να αποταθεί, δεν υπάρχει διαδικασία και δομή να τον υποδεχθεί. Δεν ανοίγω τη συζήτηση πώς μπορεί να γίνει αυτό. Αλλά ας συμφωνήσουμε ότι είναι επείγον, πολύ επείγον. Γιατί θα είναι τρομερό όλη αυτή η διάθεση, η δύναμη και ο ενθουσιασμός να μείνουν ξεκρέμαστα και να διαχυθούν.Το δεύτερο σχόλιο έχει να κάνει με τη ΔΗΜΑΡ, που κι αυτή κατέγραψε σοβαρή επιτυχία με τη διατήρηση των ποσοστών της στις συνθήκες της πόλωσης. Η απόφασή της να συγκυβερνήσει με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν πρέπει να αποτιμηθεί, κατά τη γνώμη μου, με βασικό κριτήριο τι θα μπορέσει να πετύχει σε συγκεκριμένους τομείς (με βάση τους όρους που έθεσε ή τα πρόσωπα που τοποθέτησε). Ακόμα και αν τα κέρδη είναι μεγάλα, το κομβικό ζήτημα για μένα είναι: σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, η ΔΗΜΑΡ προσφέρει χείρα βοηθείας και συγκυβερνά με αυτούς που έθρεψαν τη διαφθορά και τη διαπλοκή, με το απαξιωμένο και αλαζονικό βενιζελικό ΠΑΣΟΚ και την πιο δεξιά Δεξιά της μεταπολίτευσης, τη ΝΔ που έχει μέσα της και το μισό ΛΑΟΣ. Δεν είμαι βέβαιος για το αν μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα μεγαλουργούσε· είμαι όμως βέβαιος ότι η ήττα των σημερινών ΠΑΣΟΚ-ΝΔ συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για να μπούμε σε μια πορεία ανόρθωσης, πολιτικής, κοινωνικής και αξιακής. Και αυτό για μένα αποτελεί λυδία λίθο: τη στιγμή που αυτό το φθαρμένο και διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας πνέει τα λοίσθια, η ΔΗΜΑΡ, με τη στάση της, του δίνει μια ανάσα.

Το τρίτο σχόλιο αφορά τη Χρυσή Αυγή, ένα μεγάλο νικητή των εκλογών. Τα όσα είπε ο Νίκος Μιχαλολιάκος το βράδυ των εκλογών, «ήρθαμε για να μείνουμε» είναι δυστυχώς αλήθεια. Έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Παρά την πόλωση, παρά την ευκαιρία να το ξανασκεφτούν και να «διορθώσουν» την ψήφο τους, παρά τα όσα αποκαλύφθηκαν στο μεσοδιάστημα για τις ναζιστικές της απόψεις και την εγκληματική της πρακτική, 425.000 συμπολίτες μας επέμειναν να ψηφίσουν τον «Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή». Η ποιοτική ανάλυση της ψήφου κάνει τα πράγματα ακόμα πιο ανησυχητικά: παρά τη γενικευμένη αντίληψη, τους νεοναζιστές δεν τους ψηφίζουν κάτι αμόρφωτα γερόντια ή οι περίφημες «γιαγιάδες» που τις συνοδεύουν ευγενικά οι περιποιητικοί Χρυσαυγίτες στα ΑΤΜ. Αντιγράφω από έρευνα της public issue: Ηλικίες 18-24, Χρυσή Αυγή: 13%, ηλικίες 25-34: 17%, ηλικίες55-64: 4%, ενώ στους άνω των 65 μόνο 2%. Επίσης: απόφοιτοι στοιχειώδους εκπαίδευσης: 3%, μέσης: 9%, ανώτατης: 6%.

Η μάχη εναντίον της Χρυσής Αυγής πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για μας. Χρειάζεται να κατανοήσουμε τους λόγους της επιρροής της, ενώ ταυτόχρονα χρειαζόμαστε άμεσες δράσεις εναντίον της. Σ’ αυτό τον αγώνα, η Αριστερά πρέπει να είναι πρωτοστάτης, αλλά δεν μπορεί να είναι μόνη. Χρειάζεται συμμαχίες, ένα μίνιμουμ (και όχι μάξιμουμ) δυναμικό και αποτελεσματικό πλαίσιο, που να αναχαιτίζει τη εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, να απαξιώνει τις ναζιστικές και ρατσιστικές της ιδέες και να υψώνει τείχος προστασίας για όσους βρίσκονται στο στόχαστρό της, κυρίως τους μετανάστες. Το θέμα παρουσιάζει δυσκολίες, αλλά είναι και εξαιρετικά επείγον. Θα συνεχίσω σε επόμενο φύλλο. Μέχρι τότε, συστήνω ανεπιφύλακτα το (κύριο) άρθρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη στη Νέα Εστία που κυκλοφορεί, με τίτλο «Ζοφερή Νύχτα» και θέμα τη Χρυσή Αυγή. Όχι επειδή συμφωνώ στα πάντα, αλλά επειδή έχει μεγάλη ηθική και πολιτική αξία, και ανοίγει τα μεγάλα θέματα που πρέπει να συζητήσουμε για την ακροδεξιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s