Φόβος πάνω από την πόλη

Standard

 Τα αδιέξοδα του εξωραϊσμού και της αυτορρύθμισης

 

της Φωτεινής Μαργαρίτη

 

Η πόλη Πάλμα, 16ος αιώνας. Τείχη και οπλισμένοι φύλακες προστατεύουν την πόλη από τον έξωθεν κίνδυνο.

Τελευταία,  με άξονα την μαζική συγκέντρωση των ξένων σε κεντρικές συνοικίες της Αθήνας, εδραιώθηκε η κουλτούρα της σύγκρουσης, του φόβου και της απειλής στην πόλη. Οι πρόσφατες θεαματικές επιχειρήσεις κάθαρσης και καταστολής, αναβιώνουν το πρωτόγονο δόγμα πως η εγκληματικότητα είναι συνδεδεμένη με τους ξένους και τους αποκλεισμένους. Το θέαμα συμπληρώνει η δυναμική εμφάνιση της «Χρυσής Αυγής», με τα εκφοβιστικά κλισέ των χιτλερικών παρελάσεων. Όμως ακόμη και αν  η κατάσταση παραπέμπει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ένα κορυφαίο γεγονός –ο όλεθρος του πολέμου που επακολούθησε– μάλλον δημιουργεί μια υγιή αντίδραση στον εκφοβισμό!

Οι ξένοι στο κενό του κέντρου. Το κέντρο της Αθήνας εγκαταλείφθηκε μαζικά από τη μικρομεσαία τάξη και όσοι Έλληνες απέμειναν ήταν οι εκτοπισμένοι μιας άγριας ανάπτυξης. Η εγκατάσταση της πρώτης γενιάς μεταναστών συνέπεσε με την εξέλιξη αυτή και συμπλήρωσε τα αστικά κενά. Δούλεψαν σκληρά για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες (π.χ. οικοδομή), αλλά και για να εμπλουτίσουν το κέντρο της πόλης με δραστηριότητες,  τις οποίες, πριν από τον θρίαμβο του «shopping center», φιλοξενούσε (επί ένα αιώνα τουλάχιστον) η παραδοσιακή αγορά της Αθήνας.

Απουσία δημόσιας παρέμβασης. Η Αθήνα έχασε μια ευκαιρία αυτή την εποχή. Η υποχώρηση της κοινωνικής πολεοδομίας σε όφελος των εξωραϊστικών παρεμβάσεων και η ανεύθυνη πανάκεια της αυτορρυθμιζόμενης πόλης, οδήγησαν στην γκετοποίηση του κέντρου και όχι οι μετανάστες!

Στο έκτρωμα της Ομόνοιας αποδεικνύεται αυτό που ο Άγγλος αρχιτέκτονας R.Rogers («Cities for a small planet») θα μας θυμίσει: πως οι περιμετρικές χρήσεις  και τα ανθρώπινα δικαιώματα, επηρεάζουν τη λειτουργία μιας πλατείας πολύ πιο αποφασιστικά από το οδόστρωμα.

Οι μετανάστες, όπως οι επαρχιώτες μετά τον Εμφύλιο, έλυσαν μόνοι τους το πρόβλημα κατοικίας και επεδίωξαν να δημιουργήσουν «νησίδες» της πατρίδας στην Αθήνα. Υποκαθιστώντας την έλλειψη κοινωνικής συνοχής στις περιοχές εργασίας ή κατοικίας,  έκαναν εντατική χρήση του δημόσιου χώρου –του δρόμου, της πλατείας, των πάρκων– ανατρέποντας τις συμβατικές του λειτουργίες.Μιντιακά στερεότυπα. Αρχικά τα μιντιακά στερεότυπα ενίσχυσαν τον εξωτισμό, την αισθητικοποίηση των ξένων και της πολυεθνικής Αθήνας, ακόμη και της υποβάθμισης της πόλης. Τη «φαντασίωση του Σόχο» υπηρέτησε ακόμη και η τέχνη.

Τα στερεότυπα λειτούργησαν ως προλείανση του εδάφους για την ανάπλαση της πόλης στην βάση ενός νέου real estate (π.χ.Μεταξουργείο), όταν όμως ολόκληρα τμήματα του κέντρου μετατράπηκαν σε «γκέτο», ανέσυραν την δαιμονοποίηση των ξένων.

Αυτόχθονες αποκλεισμένοι δίπλα στους ξένους. Έχουμε εισέλθει πια σε μια εποχή που οι μετανάστες της Αθήνας δεν έχουν σχέση με τους παλιούς.

Η έρευνα του Αμερικανού  Μάικ Ντέιβις για τον «πλανήτη των slums» (παραγκουπόλεων), το 2006, θα αποδείξει πως η μαζική μετακίνηση των πληθυσμών, είναι απόρροια  μιας συγκλονιστικής παγκόσμιας πραγματικότητας. Στις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου, οι κάτοικοι των slums αποτελούν το 78.2 τοις εκατό επί του πληθυσμού τους, ποσοστό που ισοδυναμεί με το 1/3 του παγκόσμιου αστικού πληθυσμού. Το νέο αστικό προλεταριάτο, αποθηκευμένο στις πόλεις και εξορισμένο από την θεσμική παγκόσμια οικονομία, αποτελεί απρόβλεπτη εξέλιξη για τον «πρώτο κόσμο».

Το απέδειξε ο τελευταίος αραβικός επαναστατικός αναβρασμός, με  αιτήματα που σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης καθίστανται ζωτικά και για την Δύση. Στο διογκούμενο ρεύμα των παράνομων  μεταναστών προστίθενται πλέον ταχύτατα οι αυτόχθονες αποκλεισμένοι.

Περιτειχισμένη ευρωπαϊκή ένωση. Η Ευρώπη (ειδικότερα ο Βορράς) αντιδρά στον έξωθεν κίνδυνο, ανασύροντας το μοντέλο της μεσαιωνικής περιτειχισμένης πόλης.

Η συμφωνία «Δουβλίνο ΙΙ» (2003) προβλέπει την επαναπροώθηση των μεταναστών που αιτούνται άσυλο, στη χώρα από την οποία εισήλθαν στη Ευρωπαϊκή Ένωση και επιχειρεί να τους απωθήσει εκτός των τειχών της.

Η Ελλάδα τείνει να εξελιχθεί σε μια ζώνη αυξημένων μέτρων ασφαλείας, ένα είδος  τάφρου και προτειχίσματος. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ανάλογες ζώνες θεσμοθετούνται ως (ελεύθερες από φορολογία και δεσμεύσεις εργατικής νομοθεσίας) περιοχές απώθησης και εκμετάλλευσης μεταναστών (σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ). Η εξειδίκευση της ιδέας  στα ελληνικά δεδομένα αποτελεί ήδη πρόταση του κόμματος «Δημιουργία, ξανά!».

Η ταύτιση του κοινωνικού φαινομένου με την αρρώστια, οι μέθοδοι καταστολής και ελέγχου, τα κτίρια φιλανθρωπίας, εγκλεισμού κλπ, συνελήφθησαν από τον Δυτικό Μεσαίωνα για να αντιμετωπισθεί η εντός των τειχών «τρίτη τάξη» των αναξιοπαθούντων. Η Ελλάδα αναλαμβάνει σήμερα να υλοποιήσει τα παραπάνω επί του εδάφους της.

Συμμορίες στο κενό του κοινωνικού κράτους. Είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο, όπου ανατρέπονται οι γνωστές κατηγορίες αστικού πληθυσμού. Στους παλιούς αποκλεισμένους (Έλληνες και ξένους), προστίθεται  και ένα μεγάλο τμήμα της διευρυμένης μεσαίας τάξης, που η άρχουσα ελίτ εξαναγκάζεται σε συνθήκες κρίσης να εγκαταλείψει.

Το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος καταρρέει. Ήδη από την δεκαετία του ’80, η Αμερική θα απελευθερώσει την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία και θα επιβάλλει το μοντέλο της σε όλο τον κόσμο:  έλλειψη  συγκεντρωμένης θεσμικής εξουσίας, που αφήνει μεγάλο περιθώριο στην παράνομη παράλληλη δράση.

Αστυνομικός εποπτεύει το Χάρλεμ στη Ν. Υόρκη, 1972.
Αυξημένα μέτρα ασφαλείας για τον φόβο του κινδύνου
στο εσωτερικό της πόλης. (Από Jacques Le Goff, «Pour l’
amour des villes» [Χάριν των πόλεων], 1998)

Ας θυμηθούμε τις συμμορίες (gangs) της Ν. Υόρκης,  από τις περιγραφές του δημοσιογράφου Herbert Asbury (1928). Ηρωοποιούνται σε συνθήκες μεγάλων αντιθέσεων πλούτου-φτώχειας, αναλαμβάνουν την προστασία των αθλίων, τους προσηλυτίζουν και τους δίνουν κοινωνικό πλαίσιο. Επίσης κατευθύνουν τις ψήφους των κομμάτων και τη διαφθορά.

Εάν ο 19ος αιώνας γέννησε τον «gang», ο 20ός αιώνας γέννησε τον μοντέρνο gangster και τέλος το οργανωμένο έγκλημα, που αλλάζει χέρια από μαφία σε μαφία.

Χρυσή Αυγή: Με την λογική της συμμορίας. Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε πεδίο δράσης συμμοριών, όπου το πρωτόγονο συμβιώνει με το υπερμοντέρνο. Το φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής» εμπίπτει στην παραπάνω εξέλιξη. Στα κενά από την δημόσια παρέμβαση στην πόλη  και  την  κατάρρευση της κοινωνικής προστασίας, εργάσθηκε συστηματικά, ξεκινώντας από τα πιο ευάλωτα γεωγραφικά σημεία της πόλης και παρέχοντας προστασία στους «ανυπεράσπιστους», με μεθόδους που θυμίζουν τις πρώτες αμερικανικές συμμορίες.

Φυλετική περιχαράκωση. Εργάσθηκε βέβαια σε έτοιμο υπόβαθρο. Αρχικά οι Έλληνες εναντιώθηκαν στους ξένους, όχι γιατί διακινδύνευαν θέσεις εργασίας, αλλά για λόγους ανασφάλειας. Η ανασφάλεια φέρνει την παρακμή της νόησης…

Τότε  επιστρατεύονται οι φυλετικοί νόμοι και τα έτοιμα σύμβολα περί εθνικής ανωτερότητας και καθαρότητας, για να υπηρετήσουν την φασιστική ιδεολογία, η οποία θα εκφρασθεί με τον ΛΑΟΣ και βέβαια με την μακάβρια «Χρυσή Αυγή»…

Συνθήκες κοινωνικής κατάρρευσης. Η Αθήνα βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση κοινωνικών καταστροφών ανάλογων με τις φυσικές (σεισμούς, πλημμύρες) ή πολεμικές καταστροφές.

Η πολιτεία και ο Δήμος της Αθήνας μπορεί να παίξουν τον ρόλο του «πνευματικού απελευθερωτή» μόνο αν απευθύνουν μια οριζόντια ανοιχτή πρόσκληση, ώστε ομάδες κοινωνιολόγων, αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων κλπ να εργασθούν στον δρόμο και να επεξεργασθούν ένα σχέδιο διάσωσης για την Αθήνα.

Έναντι των πολυσυζητημένων τελευταία απεχθών «στρατοπέδων συγκεντρώσεως» μεταναστών,  ανασύρουμε μεταξύ άλλων την καινοτόμα ιδέα του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Shigeru Ban για τα φτηνά «χάρτινα σπίτια» και την εφαρμογή της στους προσωρινούς καταυλισμούς που έκτισε  μαζί με τα θύματα του σεισμού ή του εμφυλίου (Τουρκία 2000, Ρουάντα 1999). Εκτός από μια χούφτα βαρβάρων, όσοι  έχουμε κοινή αιτία ύπαρξης με το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων, οφείλουμε να πάμε στον αντίποδα και να ανακαλύψουμε τις ριζοσπαστικά νέες δυνατότητες, με τις οποίες η ανθρωπότητα μπορεί να επιβιώσει στον πολιτισμό!

 

Η  Φωτεινή  Μαργαρίτη είναι αρχιτέκτων, διδάκτωρ φιλοσοφίας

 

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Φόβος πάνω από την πόλη

  1. Ευφορία – Αφορία. Φιλία – εποχή Αφιλίας. Ευτυχισμένη Αθήνα – Ξεφτισμένη Αθήνα. Το «κίνημα» Ευτυχισμένες Παρασκευές (Happy Fridays)…και άλλα τινά.
    Περπατώ, περπατώ στην Αθήνα, όταν ο Λύκος δεν είναι ‘δω…Λύκε, Λύκε είσαι ‘δω; Λύκε…; Δηλαδή, περπατώ εις «τας Αθήνας» μόνο τις ευτυχισμένες Παρασκευές (Σαββατοκύριακα), εγώ ο «αυτόχθων πολίτης και επήλυδας» από την άλλη αθήνα, τη μικρή αθήνα, την αποκάτω αθήνα.
    «…Η πείνα σου κατοίκησε τα μάτια μου, το ουρλιαχτό σου στοίχιωσε το τραγούδι μου, η ψυχή μου, αγρίεψε και αφού καταβρόχθισες τα χρόνια μου κι όλα τα ευγενικά μου δώρα, άρχισες να κυνηγάς σώματα ξένα… Δε λέω, υπήρξαν και καλές στιγμές… Λύκε μου, πήγαινε με πίσω, να πάρουμε το παραμύθι από την αρχή… Σ’ αφήνω λύκε.
    Και συ που το όνομα σου στ’ αρχαία χρόνια ήτανε φως μείνε και ψόφα στο σκοτάδι
    Πάω να βρω τους φίλους μου. Θα πω τ’ ανομολόγητα, και θα σε καταδώσω». (Τάνια Τσανακλίδου- Λύκε, λύκε).
    Δεν θα υποδυθώ τον ρόλο της Κοκκινοσκουφίτσας. Άλλωστε η Αμάντα Σέιφραϊντ, στον ρόλο της Κοκκινοσκουφίτσας είναι αξεπέραστη. Θα χρειαστούμε, ωστόσο, για το ξετύλιγμα του μίτου του μύθου της ευτυχισμένης Παρασκευής, την κόκκινη κάπα. «Η κόκκινη κάπα της Κοκκινοσκουφίτσας συμβολίζει πολλά πράγματα: την ανάγκη για έλεγχο, την υπαρκτή αλλ’ ενίοτε χαμένη σεξουαλικότητα, τον αισθησιασμό, τον αποχαιρετισμό του παρθενικού υμένα», όπως εξηγεί η σκηνοθέτις του έργου Κάθριν Χάρντγουικ.
    Κατά τα λοιπά: ημέρα Παρασκευή: (sexta sabbati, κατά τον Τερτυλλιανό ή dies Veneris), και λοιπόν;
    «Παρασκευή – Παρασκευή φεύγει η βδομάδα. Μ’ αφρόλουτρο ψοφάει η βιοπάλη
    Και πνίγετ’ η ρουτίνα μες στο λούκι. Φοράω το καλό μου το κεφάλι
    Παρασκευή… Κι εσύ θα βάλεις τα καλά σου και θα τρέξεις. Αυτόν που περιμένεις να διαλέξεις. Μα δε θα ‘ρθει… (Μουσικό Γκρουπ Ενδελέχεια -Στίχοι – Μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης).
    Και η μετοχή «ευτυχισμένη», ως επιθετικός προσδιορισμός; (μετοχή του ρήματος ευτυχώ που σημαίνει πετυχαίνω κάνοντας κάτι). Μια πολύ πρόχειρη και γρήγορη, λόγω οικονομίας χρόνου και χώρου, προσέγγιση μας οδηγεί στα παρακάτω: Η ετυμολογική σημασία της λέξης αναφέρεται στην ευνοϊκή τύχη, από το ελληνικό πρόθεμα ευ και τύχη, από τη ρίζα τυγχάνω, που παρουσιάζει αντιστοιχία και με τον αγγλοσαξονικό όρο happiness από το happen με την έννοια του γεγονότος που συμβαίνει κατά τύχη, καθώς και το γερμανικό gluck από τη γερμανική ρίζα gelingen που σημαίνει επιτυγχάνω. (http://sciencearchives.wordpress.com/2010/04/10).
    Μόνο που, τις ευτυχισμένες Παρασκευές (Happy Fridays) που σχετικά εύκολα, στους μεγαλύτερους στην ηλικία,… στου ’60 τους εκδρομείς… ανακαλεί στη μνήμη, τραύματα και θραύσματα των “Happy Days” του Παντελή Βούλγαρη και των προσωπικών του βιωμάτων στη χουντική και βάρβαρη Μακρόνησο και τα ακούσματα του «Λαϊκός τραγουδιστής-Θητεία» του Σαββόπουλου με τη μπάσα κι αντρίκια φωνή του μεγάλου Μιχάλη Μενιδάτη. «…Να απολυθώ, να φύγω τι θ’ αντικρίσω, τι θα βγει τούτο το καψόνι μοιάζει να είν’ ολόκληρη η ζωή…». Κι αλήθεια, θα μπορούσε, κάλλιστα, η δημοτική μπάντα να παιανίζει και ο λαός των αυτοχθόνων κι όχι μόνο, να «άδει» «…τόση καλωσυνη γύρω μου κι εντός από του παντός τη μεγαλωσύνη πάντα με προσμένει μ’ ανοιχτό πανί κι οι εφτά ουρανοί πάνω μου ανοιγμένοι…». Σε τι διαφέρει η εποχή της Αθήνας της Μακρονήσου από την Τροϊκανή Αθήνα, τη σημερινή Αθήνα του Ιούνη του 2012, έτσι όπως καταγράφεται καθημερινά η σύγχρονη αθηναϊκή και ελληνική πραγματικότητα, μέσα από τις ζοφερές και επανατροφοδοτούμενες εικόνες κοινωνικού, οικογενειακού και οικονομικού μαρασμού; Συνεπώς, ο τίτλος της φιέστας των Παρασκευών στη μνημονιακή Αθήνα, στην ελληνική του έκφραση κα γραφή θα προξενούσε, ενδεχομένως μικρότερους κραδασμούς από την αγγλική διεθνή έκφραση «Happy Friday».
    Έτσι δεν τις ονόμασαν τις εκδηλώσεις αυτές; Και γιατί, δεν αποκαλούν τις Παρασκευές (πόσες είναι πολλές-λίγες, δεν γνωρίζω πόσο θα διαρκέσει αυτό το Feast (Πανηγύρι), με τις ελληνικές λέξεις «Ευτυχισμένες Παρασκευές»; Τι ντρέπονται; Την σημασία του επιθετικού προσδιορισμού «ευτυχισμένος-η-ο» ή την ημέρα Παρασκευή; Μέσω του προσδιορισμού των λέξεων, δεν γίνεται καμια αναφορά στον ευτυχισμένο πρίγκηπα του Oscar Wilde, αν και θα μπορούσε εκεί, δίπλα στην παιανίζουσα δημοτική φιλαρμονική, στην πλατεία του «Κλαυθμώνος», να στέκεται το επιχρυσωμένο άγαλμά του, χορηγία κι αυτό των χορηγών της Μεγάλης αυτής Ιδέας της επαναγένησης του αθηναϊκού κέντρου. Θα ήταν ένας πρίγκηπας «όμορφος σαν ανεμοδούρα», αλλά ίσως όχι τόσο χρήσιμος για θεατές πλήρεις αρνητικών αισθημάτων αφορίας και αφιλίας και χωρίς καμια ουσιαστική και αναγεννητική πρωτοβουλία των κινήσεων που να έρχονται από τα κάτω, δηλαδή από τους ίδιους, πέραν της καλπάζουζας οικονομικής αποδιάρθρωσης. Αντ’ αυτού του αγάλματος, θα μπορούσε ίσως κάποιος ηθοποιός αντάξιος του Δημήτρη Χορν, στις παύσεις των παιάνων της δημοτικής μπάντας, να απαγγέλει τον «ευτυχισμένο πρίγκηπα». Βέβαια, άλλο να βλέπεις κι άλλο ν’ ακούς, αλλά, μέρες που είναι να μη διασπάται με την απαγγελία ο γκρίζος συλλογισμός της άλλης, της Καρυωτάκειας μπάντας. Άσε που τα περισσότερα βιβλιάρια των θεατών, αυτό τον καιρό ούτε κατάθεση σε δραχμές τριάντα δεν μπορούν να αντέξουν. Ας παιάνιζαν, τουλάχιστον, το «μυστικό τοπίο» του Σαββόπουλου «Μου ‘στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι σαν το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει… Όλα διαβήκαν απ’ τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες. Κι όμως εγώ σ’ αφουγκράστηκα… Για να σ’ αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω, όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ, που ποθώ ν’ αποδώσω».

    Αλλά και η προσπάθεια για την ανάταση του φρονήματος και του συναισθήματος των θεατών. Ποιών θεατών; Μα… «με τη συμμετοχή όλων αυτών που ζουν, εργάζονται και επισκέπτονται το κέντρο της Αθήνας…». Έτσι διαβάζω στο σχετικό άρθρο (Παρασκευή στην Αθήνα για την αναζωογόνηση του Κέντρου- Αναρτήθηκε από Nonews στις 10:48 /30-3-2012). Και αναρωτιέμαι, πως όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι, πολίτες αθηναίοι κι αυτοί, της «απόκεντρης» αθήνας, και με δεδομένο το μουντό σκηνικό της κρίσης, θα επιχειρούν, σιωπηλοί και θλιμμένοι, να αναζητήσουν τα βαθειά και διχαστικά αίτιά της, περπατώντας στους λερούς, ασήμαντους και ημισκότεινους δρόμους, χωρίς να μπορούν να ολοκληρώσουν μια πιο παραγωγική σκέψη, βυθισμένοι όπως και η περιοχή τους σε μύθους και κρυφή απόγνωση. Δεν ήρθαν ως εδώ οι εταιρείες χορηγοί να «εκθέσουν» στην Φωκίωνος», όπως στη Βουκουρεστίου, το πιάνο με ουρά, (ώρα 17:00 Ένα πιάνο με ουρά, χορηγία του οίκου Νικοτιάν και PICAR ΑΕ, στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου στο ύψος του Παλλάς, περιμένει τους μαθητές του Ελληνικού Ωδείου της τάξης πιάνου της κυρίας Αγάθης Λεϊμονή. Η συναυλία των μαθητών θα κρατήσει μέχρι τις 19.45). Ούτε από τις 22.00 άρχισε ανοιχτή milonga, αλλά ούτε τα μπαράκια πρόσφεραν το δεύτερο ποτό δωρεάν. Έτσι, οι περιοχές της «αποδώ αθήνας» βρίσκονται και αυτές σε… «διαδικασία συνεχούς διαμόρφωσης και πολιτισμικής αναμόρφωσης…». Μόνο που «αποδώ», αυτή η συνεχής διαμόρφωση-αναμόρφωση έχει λάβει πλέον διαστάσεις ταχείας αποδόμησης. Αντίθετα, το άρθρο επιμένει: […] «και αυτή την Παρασκευή επιμένουμε κεντρικά, για να κερδίσουμε ξανά την πόλη μας […],(http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/384/happy-fridays)
    Με αυτόν τον καθετοποιημένο στόχο, ούτε αποτέλεσμα θα υπάρξει, ούτε ριζοσπαστικές διαδικασίες θα αναδυθούν. Και κυρίως δεν δημιουργείται, με αυτόν τον τρόπο, η Ιστορία των απλών καθημερινών ανθρώπων. Και ένα τέτοιο αυτοαποκαλούμενο «κίνημα» δεν έχει καμιά σχέση με το τρανταχτό «OccupayWallStreet». Μέχρι να ξυπνήσουμε ένα πρωί, και να αντιληφθούμε με τρόμο, να έχουμε δημιουργήσει μία μικρή πόλη Dogville σε κάθε αστικό τετράγωνο της μικρής αθήνας, που έχει εγκαταλειφθεί και ξεπουλάει όσο όσο τα μεταπολεμικά ρετιρέ της, μακριά από την Αθήνα των παιδικών ονείρων μας, μακριά από την αίγλη της πρωτεύουσας πόλης, της πόλης των κάποιων καλύτερων ευκαιριών του 60 του 70 και του 80.
    Να σημειωθεί επίσης, ότι άλλο πράγμα είναι η περιοχή κάτω από την οδό Σταδίου, π.χ. η πάλαι ποτέ εμπορική και κραταιά και στις μέρες μας αποδομημένη στοά Δραγατσανίου και άλλο πράγμα είναι η «με το στανιό» δημιουργία της στοάς Σπυρομίλιου στα πρότυπα των γαλλικών passages… Αντίθετα, όλη αυτή η μηχανιστική διαδικασία επαναγέννησης του ιδεατού «κέντρου» εμπεριέχει και αναδίδει ένα άρωμα Γερμανίας του ’28, τηρουμένων των αναλογιών, όπου :
    Leave your troubles outside!
    So- life is disappointing? Forget it!
    We have no troubles here! Here life is beautiful…
    The girls are beautiful…
    Even the orchestra is beautiful! (1)
    (1) From Cabaret, music by John Kander, lyrics by Fred Ebb. Carlin Music Corp., 1967.

  2. «Το αντάρτικο πόλης, το κυνήγι του μετανάστη, ένα ποντιακό μνημόσυνο και πολύ ξύλο»:

    θα μπορούσε να είναι τίτλος κινηματογραφικής κωμωδίας. Ομως, είναι η συνοπτική περιγραφή ενός ακόμη εξαιρετικά βίαιου περιστατικού, από αυτά που έχουν γίνει καθημερινότητα πια. Ενός περιστατικού που γλαφυρά απεικονίζει την απειλή που συνιστά για την ελληνική κοινωνία η ενίσχυση των άκρων, απειλή για τον πυρήνα του δημοκρατικού κεκτημένου, αλλά και απειλή για την ζωή και την ασφάλεια όσων τύχει να βρεθούν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και να θεωρηθούν -για οποιονδήποτε λόγο- ύποπτοι από τις ομάδες που αναλαμβάνουν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους για να πραγματώσουν, διά της βίας, το δικό τους όραμα για την Ελλάδα του αύριο.

    Τα γεγονότα έλαβαν χώρα το απόγευμα της Πέμπτης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μέσα στο πανεπιστήμιο, μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό και ύποπτοι για τρομοκρατική δράση (Μπριγκίτε Ασντονκ – RAF, Αντρέας Φόγκελ – 2 Ιούνη, Σασουά Μπερτράντ – CCC, Χρήστος Τσιγαρίδας – ΕΛΑ, Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης – Επαναστατικός Αγώνας) συμμετείχαν ως ομιλητές στην πρώτη ημέρα διημερίδας με θέμα τα ένοπλα κινήματα στην Ευρώπη και την προοπτική του (ένοπλου;) αγώνα σήμερα, με κοινό προερχόμενο κυρίως από τον ακροαριστερό, αντιεξουσιαστικό χώρο. Ως «συνέδριο για ευρωπαϊκά και κοινωνικά θέματα» περιέγραψε την εκδήλωση για τις προοπτικές της τρομοκρατίας, μέλος των διδασκόντων του Πανεπιστημίου, που ρωτήθηκε για το περιστατικό, το οποίο προσπάθησε να υποβαθμίσει ως μικροσυμβάν, που δεν αξίζει καν αναφοράς. Η επί χρόνια υποβάθμιση ανάλογων περιστατικών από μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας, η ανοχή και η φιλοξενία, εντός πανεπιστημιακών χώρων, εκδηλώσεων προώθησης της βίας, η σκόπιμη κακοποίηση της έννοιας του ασύλου, είναι, αναμφίβολα, από τους παράγοντες συντήρησης και ενίσχυσης των άκρων.

    Εξω από το Πάντειο, σε υπόγεια διάβαση της Συγγρού, ανέλαβε δράση ομάδα του άλλου άκρου. Ακροδεξιοί, στο πλαίσιο της σταυροφορίας τους να «καθαρίσουν» την Ελλάδα, επιτέθηκαν σε μετανάστες μικροπωλητές, όπως συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία, καθώς η εκλογική ενίσχυση της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες εκλογές εκλαμβάνεται ως επιβράβευση αυτών των επιθέσεων. Τα μαντάτα τού τι γίνεται έξω, δεν άργησαν να φθάσουν στο αμφιθέατρο και να προκαλέσουν άμεση κινητοποίηση των αντιεξουσιαστών για να εκδιώξουν τους ακροδεξιούς από την περιοχή.

    Την ώρα που συνέβαιναν όλα αυτά, σε ταβερνάκι πίσω από το Πάντειο, οικογένεια Ελληνοποντίων είχε συγκεντρωθεί για να πενθήσει την απώλεια οικείου τους. Οι εξαγριωμένοι αντιεξουσιαστές, έπειτα από συμπλοκές γύρω από το Πάντειο, έφθασαν μέχρι το ταβερνάκι και βλέποντας συγκεντρωμένους κάποιους μαυροντυμένους, προφανώς, χωρίς να προσέξουν τις μαυροφορούσες, θεώρησαν ότι είχαν εντοπίσει τους φασίστες που αναζητούσαν και επιτέθηκαν εναντίον τους. Οταν κατάλαβαν το λάθος τους, αποχώρησαν. Στη συνέχεια, σύμφωνα με την περιγραφή γνωστής ιστοσελίδας του αντιεξουσιαστικού χώρου, «λόγω παρεξήγησης, Ρωσοπόντιοι λούμπεν από παρακείμενο μαγαζί κινήθηκαν απειλητικά προς το αίθριο του Παντείου, όπου γινόταν η εκδήλωση για τον Αγώνα και την Επανάσταση. Δύο σύντροφοι τραυματίστηκαν, αφού οι Ρωσοπόντιοι κουβαλούσαν μαχαίρια και λοστούς, αλλά τελικά απωθήθηκαν από το πλήθος των συντρόφων».

    Πρόσφορο έδαφος

    Το προχθεσινό περιστατικό του Παντείου έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογων συμπλοκών το τελευταίο διάστημα, που προσδίδουν χαρακτηριστικά βίαιης και αιματηρής βεντέτας στη σύγκρουση των άκρων του πολιτικού φάσματος. Και οι δύο πλευρές δείχνουν να «διαβάζουν» τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας ως δικαίωσή τους και ως ευκαιρία τους να βγουν από το περιθώριο, να πάψουν να είναι άκρα και να κυριαρχήσουν. Οσο η κοινωνία, τα θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας και οι Αρχές περιορίζονται σε ρόλο θεατή, τους αφήνουν πρόσφορο έδαφος να επεκταθούν. Κοινό όπλο τους, η βία.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_09/06/2012_484922

    Comment από mr Komma |

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s