Σκέψεις για τη διαχείριση της τέχνης και του πολιτισμού «αύριο»

Standard

του Κυριάκου Κατζουράκη

Πάρτυ των «Ενθεμάτων», Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, 29.6.2012. Φωτογραφία του Άγγελου Καλοδούκα.

Η τέχνη είναι η ταπεινή Πυθία που αφουγκράζεται τη βοή του κόσμου και καλούνται οι πολίτες να ερμηνεύουν τους χρησμούς της. Αυτό που σήμερα έχουμε ανάγκη να ακούσουμε, να δούμε, να διατυπώσουμε –έστω άτσαλα χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις με όποιους τρόπους έχουμε– είναι το όραμα της Αριστεράς για τον πολιτισμό και την τέχνη. Αυτό σήμερα είναι το μεγάλο ζητούμενο και δεν είναι δευτερεύον.

Η Αριστερά όμως είμαστε εμείς όλοι, δεν είναι άλλη. Και δεν είναι η ώρα των παραπόνων και της ενδοσκόπησης. Είναι η ώρα του σκληρού αγώνα για να πετύχουμε το «ειρηνικό πέρασμα» στη άλλη πλευρά –το γράφω και μου φαίνεται απίστευτο ακόμα και σαν φράση– εκεί που θα μπορούμε να ονειρευόμαστε ότι οι άνθρωποι γύρω μας δεν θα αυτοκτονούν, θα ορίζουν τη μοίρα τους σε ένα κόσμο που μπορεί να γίνει όμορφος. Πολλοί από εμάς περιμέναμε κάποια λύση από άλλους, πολλοί από εμάς κλειστήκαμε στον δικό μας τρόπο να ερμηνεύουμε την πολιτική και τον πολιτισμό στην κοινωνία, και πολλοί από εμάς είμαστε ανέτοιμοι να διατυπώσουμε το όραμα της Αριστεράς. Αυτό το όραμα πρέπει να χτιστεί χωρίς βιασύνη, γιατί θα αλλάζει συνεχώς και θα πλάθεται από ανθρώπους με διάθεση να ανατρέπουν κάθε στιγμή τα κοινωνικά αυτονόητα. Το όραμα περιέχει το τραγούδι της επανάστασης που ποτέ δεν σταματά και ποτέ δεν ολοκληρώνεται. Στην τέχνη αυτό είναι το πιο βασικό συστατικό και μπορεί να μπολιάζει τους ανθρώπους και τις εκφράσεις τους.Είμαι σίγουρος και ξέρω ότι ικανοί σύντροφοι και συντρόφισσες επεξεργάστηκαν με έντιμο και ανιδιοτελή τρόπο, στο πρόγραμμα του κόμματος, τις θέσεις για τον πολιτισμό, γνωρίζοντας ότι το ζήτημα δεν είναι δευτερεύον. Έχουν κατατεθεί στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πολύ καλές προτάσεις και ιδέες, ο χρόνος όμως ήταν ελάχιστος και ο όγκος των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων τεράστιος. Γι’ αυτό στην επικεφαλίδα αναφέρομαι στο αύριο και για την ακρίβεια στο «συνεχές αύριο».

Σήμερα έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα εξαθλιωμένης κοινωνίας και πραγματικά ζαλίζομαι και που το σκέφτομαι, από πού αρχίζει κανείς να συμμαζεύει τα ασυμμάζευτα δυο κυβερνήσεων που επί σαράντα χρόνια ρήμαξαν τον τόπο και σύλησαν τους τάφους της ιστορίας και τον πολιτισμό.

Δεν γνωρίζω κάποια μαγική λύση, κανείς δεν γνωρίζει και κανείς δεν χρειάζεται να ισχυριστεί ότι γνωρίζει. Γνωρίζω όμως ότι η βάση των προβλημάτων στην κοινωνία καθορίζεται από τα σχολεία, από την πρώτη βαθμίδα της παιδείας μέχρι τα πανεπιστήμια. Εκεί κατασκευάζεται ή όχι κάθε έννοια δημοκρατίας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπισμού. Δε ξέρω ποια πρότυπα έχουμε στο μυαλό μας για την παιδεία, το φινλανδικό, το σουηδικό ή όποιο άλλο, αλλά η παιδεία συνδέεται άρρηκτα με τον πολιτισμό. Και σίγουρα η συνεργασία παιδείας και πολιτισμού είναι απαραίτητη στα σχέδια μιας δομικής αλλαγής αύριο. Και δεν προτείνω συγχώνευση υπουργείων, δεν ξέρω, δεν είμαι αρμόδιος και ούτως ή άλλως θέλει πολύ σκέψη και μελέτη η διαμόρφωση της διαχείρισης του πολιτισμού σε σχέση με την παιδεία.

Το όραμα για τον πολιτισμό αύριο θα είναι διαφορετικό. Αύριο όταν θα αρχίσει η μεγάλη αλλαγή και ανατροπή της διαχείρισης της εξουσίας από εμάς τους ίδιους, εμείς θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες διαφάνειας και συνέχειας στο χρόνο.

Εμείς οι ίδιοι που κάνουμε κριτική, αύριο πρέπει να προτείνουμε τα στοιχεία του οράματος:

Ονειρευόμαστε

Ένα συνεχές τραγούδι για μια κοινωνία χωρίς αδικία.

Ονειρευόμαστε

Μια πολύ καλή δημόσια εκπαίδευση στις επιστήμες και στις τέχνες.

Ονειρευόμαστε

Να αλλάζουν οι υπεύθυνοι συνεχώς για να μη γίνουν ποτέ συστημικοί.

Ονειρευόμαστε

Η διαχείριση του κράτους να χρηματοδοτεί τις τέχνες που κάνουν σκληρή κριτική, γιατί έτσι θα διορθώνει τα λάθη και τις παραλείψεις.

Ονειρευόμαστε

Μια εξουσία που επιθυμεί να είναι πάντα στη διάθεση αυτών που την επέλεξαν να είναι εξουσία. Μια εξουσία δική μας, προσωρινή και έτοιμη να αλλάζει όταν δεν είναι επαρκής.

Ονειρευόμαστε

Μια κοινωνία με συλλογικότητες που θα αλλάξουν τον συνδικαλισμό και τις εκπροσωπήσεις στα όργανα διεκπεραίωσης και εφαρμογής κανόνων που εμείς θα διαμορφώσουμε. Και σε μια τέτοια κοινωνία τα θηρία εξημερώνονται και γαλουχείται η καλή πλευρά των πολιτών.

Μια κοινωνία που σταδιακά θα διαμορφώσει αξιοκρατία και λειτουργία όλων των οργάνων διαχείρισης χωρίς διαπλοκές.

Σε μια τέτοια κοινωνία θα διαμορφωθεί ο πολιτισμός που σήμερα ονειρευόμαστε. Αύριο θα ξεκινήσει.

Ο Κυριάκος Κατζουράκης είναι ζωγράφος

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Σκέψεις για τη διαχείριση της τέχνης και του πολιτισμού «αύριο»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s