Το βαθύ ποτάμι

Standard

της Ιωάννας Μεϊτάνη

 

Από την ταινία «Μεσοτοιχίες»

Η οθόνη του θερινού δεν σε μετέφερε κάπου αλλού, μετατρεπόταν σε παράθυρο κι έβλεπες από μέσα την πόλη πίσω του: μες στην Αθήνα, εκεί, πίσω από τη Ριβιέρα, είναι το σύγχρονο Μπουένος Άιρες. Τα πρώτα πλάνα, πολεοδομική σπουδή. Αρκεί μια συρραφή από λήψεις κτιρίων για να φτιαχτεί ένα πλέγμα που σου φωτίζει την ίδια παρανοϊκή δόμηση, την ίδια απαξίωση για το βλέμμα και την αισθητική, τον ίδιο παραλογισμό που στριμώχνει στο οπτικό μας πεδίο τοίχους, πολλούς τοίχους, ατάκτως εγερμένους, αμετακίνητους, σκληρούς, αναπόδραστους. Κτίρια άσχημα, βίαια, παράλογα. Που μας κλείνουν μέσα τους και μας αφήνουν να βγαίνουμε με το δελτίο — κυρίως για να πάμε κάπου, όχι απλώς για να βγούμε. Που μας αναγκάζουν να κοιτάμε από μέσα τούς παράταιρους και παράλογους τοίχους τους και να βλέπουμε τη μοναξιά μας, σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, να χτυπάει μια από δω και μια από κει. Μα κι απέξω, απ’ το δρόμο, είναι οι τοίχοι ανάλγητοι με τη ματιά και τις ψυχές μας. Την ώρα που περπατάμε στο πεζοδρόμιο, περιορισμένοι απ’ τις ευθείες τους, μικροί και στον οριζόντιο και στον κάθετο άξονα.

Απαγορεύεται, λέει, ν’ ανοίξεις παράθυρο όπου θέλεις για να μακρύνει το βλέμμα σου και να μπει λίγο φως. Οι πλαϊνοί τυφλοί τοίχοι (και όχι οι παραπλανητικές Μεσοτοιχίες του ελληνικού τίτλου), αυτοί που παγώνουν το χειμώνα και ζεσταίνονται το καλοκαίρι, αυτοί που δημιουργούν τεράστιες επιφάνειες μες στην πόλη και ορθώνονται ατέλειωτα από πάνω μας, δεν κάνει να σπάσουν με ανοίγματα. Μην τυχόν και είναι αταίριαστο το παράθυρο με την αρχιτεκτονική σύλληψη της πολυκατοικίας και χαλάσει το κάδρο της φωτογραφικής μηχανής του ματιού μας.

Του ματιού μας που ξεκουράστηκε πάνω στα χείλια της Μαριάνας και στο θλιμμένο μυωπικό βλέμμα του Μαρτίν. Του ματιού μας που δεν έβλεπε τις αλλαγές των εποχών στην πόλη πίσω απ’ την οθόνη, στην Αθήνα, στο Μπουένος Άιρες. Δεν θα καταλάβαινε αν είναι χειμώνας ή άνοιξη, αν δεν το δήλωνε η ταινία: ένας τοίχος, ψηλός και οδοντωτός στην άκρη του, γράφει ότι μπήκε ο χειμώνας· μια φωτεινή επιγραφή αναγγέλλει την άνοιξη. Κι εκεί μέσα, μέσα στα κτίρια τα παράλογα, μέσα στο κινούμενο ποτάμι των ανθρώπων, η Μαριάνα αναζητάει, από μικρή, μια ριγέ μπλούζα. Ο Μαρτίν δραπετεύει στο διάστημα του υπολογιστή του. Η υποτιθέμενη διαταραχή τους (κατά τους κριτικούς του σινεμά «οι ήρωες της ταινίας είναι ελαφρώς διαταραγμένοι») είναι μια διαταραχή τόσο γνώριμη όσο και ο παραλογισμός της δόμησης· τόσο κοινή και συνάμα ιδιαίτερη, όσο και η ατομικότητα μέσα στο πλήθος. Κι από εκεί, μέσα απ’ το πλήθος, μια ριγέ μπλούζα φέγγει, η αχτίνα της μπαίνει μέσα απ’ το (παράνομα;) ανοιγμένο παράθυρο της Μαριάνας, και την κάνει να πεταχτεί έξω, να κολυμπήσει στο ποτάμι του δρόμου και να φτάσει στην άλλη όχθη, εκεί όπου δεν θα είναι πια μόνη της.

Παλιότερα ήταν τα στοιχεία της φύσης που χώριζαν τα ζευγάρια. Ain’t no mountain high, ain’t no valley low, ain’t no river wide enough, τραγουδάει ο Μάρβιν Γκέι. Τώρα είναι οι τοίχοι πολύ ψηλοί και μας καθηλώνουν, είναι το ποτάμι των ανθρώπων στο δρόμο βαθύ και τρομακτικό και μας αποτρέπει. Είναι το μέσα πιο πολύ απ’ το έξω. Μπορεί γι’ αυτό να αρέσει τόσο αυτή η ταινία. Γιατί ανοίγει αυτό το ανεπιθύμητο παράθυρο στους ανελέητους τοίχους μας και μας δείχνει ότι μέσα απ’ το πλήθος, ανάμεσα σε σχέσεις ξεζουμισμένες και γνωριμίες άκυρες, μέσα σε μια πόλη εξισωτική και μεγάλη, μέσα σε μια κρίση «που μας άφησε χωρίς δουλειές», όπως λέει η Μαριάνα, μπορεί και να βρεις έναν άνθρωπο που θα κάνει τους τοίχους διάφανους –- αν τον ψάχνεις.

***

Οι Μεσοτοιχίες του Γκουστάβο Ταρέτο παίζονται αυτές τις μέρες στα θερινά.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Το βαθύ ποτάμι

Γράψτε απάντηση στο ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s