Βίντεο και φωτογραφίες από την ολονυκτία του Γέροντος Παστιτσίου

Standard

Περιέχει ποίημα, εμπνευσμένο από την τελευταία Ποιμαντική Εγκύκλιο του Μητροπολίτη Πειραιώς.

Μην το χάσετε!

Επιμέλεια βίντεο: Αρχάγγελος Καλοδούκας

Ένα σωσίβιο από μολύβι

Standard

του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Aντρέ Ντεραίν, «Σπουδή στο γυμνό», 1906

Όλη η συζήτηση που γίνεται για την «επιμήκυνση» του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής επιβεβαιώνει πλήρως όσα υποστήριζε όχι μόνο η ελληνική αλλά και η ευρωπαϊκή Αριστερά: Ότι αυτό το πρόγραμμα βοήθειας, υποτίθεται, προς την Ελλάδα ήταν, πρώτον, όπως το είχε αποκαλέσει ένας γερμανός βουλευτής της Αριστεράς, ένα «σωσίβιο από μολύβι», το οποίο τραβάει τη χώρα προς τα κάτω. Και, δεύτερον, ότι τα λεφτά τα οποία δόθηκαν για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους είναι πεταμένα. Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι επιβαρύνθηκαν χωρίς λόγο ή, ακριβέστερα, για έναν και μοναδικό λόγο: να βοηθηθούν οι τράπεζες. Αυτά έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτά ήταν μέρος της επιχειρηματολογίας του όταν καταψήφισε στη Βουλή μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους· τα ίδια είπαν οι βουλευτές του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία και του Die Linke στη Γερμανία. Αυτή ήταν επίσης η επιχειρηματολογία της ολλανδικής Αριστεράς, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στις πρόσφατες εκλογές. Επιμήκυνση του προγράμματος σημαίνει άλλα δύο χρόνια θυσίες προς όφελος των τραπεζιτών. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τη χωροταξική αναδιοργάνωση των πανεπιστημίων

Standard

του Λόη Λαμπριανίδη

Λάιονελ Φάινγκερ, «Πλοία στο λιμάνι», 1963

 Γράφω αυτό το άρθρο αυτό με αφορμή τη «συζήτηση» που γίνεται, εδώ και δυο χρόνια περίπου, αναφορικά με τη διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης επί υπουργίας Διαμαντοπούλου και σήμερα επί Αρβανιτόπουλου για τη χωροταξική και διοικητική αναδιοργάνωση της ανώτατης εκπαίδευσης (σχέδιο Καλλικράτης και τώρα Αθηνά τα οποία όμως δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ). Το θέμα αυτό απασχολεί άμεσα μια πληθώρα συναδέλφων στα περιφερειακά πανεπιστήμια όπου μάλιστα κάποιοι, έχοντας αποκτήσει κάποιες συνήθειες και θεωρώντας ότι μπορεί να αλλάξει δραστικά την καθημερινότητα τους  παρακολουθούν με δισταγμό την όλη συζήτηση. Εδώ θα αναφερθώ μόνο στην επιτακτική αναγκαιότητα για τη χωροταξική αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων, κάτι που μάλιστα θα έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια πριν. Συνέχεια ανάγνωσης

Για το νέο κόμμα: Διάλογος πέρα από τα προφανή

Standard

του Δημήτρη Γιατζόγλου

Αντρέ Κερτέζ, «Ακορντεονίστας», 1916

αποσαφηνίσουμε τον στόχο. Το νέο κόμμα συγκροτείται εντός προκαθορισμένων ορίων. Μια προϋπάρχουσα πολιτική δομή, ο υπαρκτός ΣΥΡΙΖΑ, θα μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Αν αυτός ο μετασχηματισμός θα σημάνει μια «ριζική αναμόρφωση, ώστε να γεννηθεί ένα μαζικό, δημοκρατικό, αριστερό κόμμα», είναι ζήτημα ανοιχτό.

Αυτή η διαδικασία έχει τα πλεονεκτήματά της: υπάρχει μια κοινότητα ιδεών, ένα σημαντικό απόθεμα εμπειριών, μια ιστορικότητα. Όλα αυτά όμως συνυπάρχουν με αρκετές αβεβαιότητες, ασυμφωνίες και αποσιωπήσεις, που λειτουργούν ως αδρανειακή μάζα.

Υπάρχει, βεβαίως, η ώθηση της κοινωνικής δυναμικής και «οι νέες συνθήκες», η επιτάχυνση που η συγκυρία προσδίδει στον πολιτικό χρόνο. Μόνο που ένα εγχείρημα όπως η συγκρότηση ενός αριστερού κόμματος δεν προκύπτει ως αυτόματη αντανάκλαση της «αντικειμενικότητας», ως προσαρμογή στην προφάνεια της συγκυρίας. Η κοινωνική δυναμική πρέπει να γονιμοποιηθεί από ιδέες και να πολιτικοποιηθεί δραστικά. Συνέχεια ανάγνωσης

Η φυσική τάξις των πραγμάτων

Standard

 KI  ΥΣΤΕΡΑ ΓΙΝΑΜΕ ΩΡΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

στον Τόλη

Για μερικούς θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της ευτυχίας. Κατά κάποιο τρόπο συνάγεται εκ της εικόνος, φυσικά και αβίαστα: Η φάτσα της ηλικιωμένης εκδοχής (της σύγχρονης, μιλώντας σε αφηγηματικό χρόνο) είναι σαφώς η πλέον χαρούμενη, περισσότερο και από αυτή του ανέμελου πιτσιρικιού. Τι άραγε προκαλεί αυτή την ιλαρότητα; Η ανάμνηση των προηγούμενων φωτογραφικών ενσταντανέ, το στοίχημα με τη ζωή που πιθανά είχε βάλει σε καθένα από αυτά; Ένα στοίχημα που κέρδισε: έστι μεν τεκμήριον οράν η φωτογραφία.

Και τι γίνεται όταν διαταράσσεται αυτή η «φυσική τάξις των πραγμάτων»; Όταν στη φωτογραφία που καδράρεις λείπει κάποιο πρόσωπο; Όταν δεν μπορείς, από πολύ νωρίς, να συνοδεύεσαι από τα πιο προσφιλή σου πρόσωπα σε καμιά φωτογραφία; Τι νόημα έχει τότε το οποιοδήποτε στοίχημα;

 Θα θυμηθώ την ρήση του Μ. Καραγάτση πάνω στην οποία έστησε τον «Γιούγκερμαν»: «Η μοίρα των θεών είναι η λήθη, η μοίρα των ανθρώπων ο θάνατος». Ο θάνατος, όπως οι κενές θέσεις των προσώπων στις φωτογραφίες σου. Όπως τα δάκρυα που παίρνουν τις θέσεις τους.  Όπως η αδυναμία να καταλάβεις το γιατί. Συνέχεια ανάγνωσης

Αντιακροδεξιά στρατηγική και αντιφασιστικό μέτωπο

Standard

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Roger de la Fresnaye, «Μάχη», 1911

Απέναντι στην πολιτική αναγέννηση του νεοναζισμού, προς υπεράσπιση δεν είναι απλώς οι μετανάστες, αλλά η δημοκρατία, η ίδια η πολιτική κοινότητα. Το ζητούμενο σήμερα για μια Αριστερά ενός πλειοψηφικού εθνικού ακροατηρίου είναι η συμβολή στη συγκρότηση μιας πλατιάς αντιφασιστικής συμμαχίας. Αλλιώς, μίζερα, θα πρέπει να αναμετριόμαστε διαρκώς με θεωρίες για την «ανομία» και τα «άκρα». Εδώ όμως έχουμε τέσσερα προβλήματα τα οποία θα προσπαθήσω να θέσω με συνοπτικό τρόπο, όχι για αναιρέσω τη λογική του μετώπου, αλλά για να την ενισχύσω: 1) την καθοριστική τομή που επέφερε στον ελληνικό πολιτικό κόσμο το Μνημόνιο, 2) τη «θεωρία των άκρων», 3) την ηθική ανυποληψία του ελληνικού αστικού κόσμου, 4) την αγοραία αντιμνημονιακή ρητορεία εναντίον της υποτέλειας και της κλεπτοκρατίας.

Η τομή του Μνημονίου

1. Το Μνημόνιο επέφερε ή ενέτεινε μια βαθιά διαίρεση στην ελληνική κοινωνία, τόσο στο επίπεδο της υλικής της υπόστασης όσο, κυρίως, σε αυτό της ιδεολογικής της αναπαράστασης. Ένθεν και ένθεν. Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία και δεξιοτεχνία, διότι ένα αντιφασιστικό μέτωπο προϋποθέτει συμμαχίες μεταξύ αντιπάλων στην κατεξοχήν τομή της ελληνικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό δεν είναι εύκολο. Για να επέλθει αυτή η συμμαχία πρέπει να συμφωνήσουμε, και η μια και η άλλη πλευρά, σε ένα θέμα: στην ανάδειξη της αντιμετώπισης του νεοναζισμού σε αυτοτελές πολιτικό διακύβευμα, μη υποκείμενο σε συμψηφισμούς εξαιτίας της βαρύτατης πολιτειακής και γενικότερης απαξίας που έχει ως τέτοιο. Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας υπέρμετρης ηθικοποίησης και αισθητικοποίησης του πολιτικού λόγου καθώς η ως τώρα εμπειρία απομόνωσης του ναζισμού, κυρίως στη Γερμανία και την Αυστρία, κατέστη εφικτή διά της αναγωγής της ιδεολογίας αυτής στο απόλυτο κακό με όρους σχεδόν μεταφυσικούς και με υπολογίσιμο κόστος στον τομέα των εγγυήσεων και των δικαιωμάτων, καθώς η ποινικοποίηση του λόγου των εν λόγω κομμάτων προτάχθηκε ως συνταγματική επιταγή. Συνέχεια ανάγνωσης

Πτυχές του Παστίτσιου

Standard

του Ιωάννη Σταφίδα

Ο δημιουργός του «Γέροντος Παστιτσίου». Από τη συνέντευκή του στον Κώστα Βαξεβάνη (http://www.koutipandoras.gr/?p=25937)

Έχουν γραφτεί ήδη αρκετά για τον «γέροντα Παστίτσιο». Δεν χρειάζεται, έτσι, να επαναλάβω τα αυτονόητα αλλά και ουσιώδη, ότι δηλαδή η δίωξη πλήττει στην καρδιά του, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, καθώς η συγκεκριμένη σελίδα δεν περιείχε ούτε απειλές ούτε προτροπές σε βιαιοπραγίες ούτε τίποτα παρόμοιο. Θα περιοριστώ σε δύο πτυχές που νομίζω ότι δεν προσέχτηκαν πολύ.

Το πρώτο είναι ότι ο συλληφθείς δεν μοίραζε φυλλάδια και εικόνες του «γέροντος» στην Ομόνοια, ούτε, έστω, στην κεντρική πλατεία των Ψαχνών. Για να συλληφθεί, χρειάστηκε να κινητοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (και εδώ υπάρχει το σοβαρό ζήτημα, εάν το facebook έδωσε τα στοιχεία ή εάν η ΕΛΑΣ τα υφάρπαξε με «ψάρεμα»), εντόπισε τον δράστη, εκδόθηκε ένταλμα, η αστυνομία κατέφθασε σπίτι του, τον συνέλαβε και τον παρέπεμψε στο αυτόφωρο. Η δυσαναλογία με τις  πλημμεληματικού βαθμού κατηγορίες, είναι τερατώδης. Για ποιους έχει κινηθεί ανάλογη διαδικασία, όλα τα τελευταία χρόνια; Για διακινητές παιδικής πορνογραφίας και μεγαλοεκβιαστές, νομίζω. Συνέχεια ανάγνωσης

Μικρασιατική Καταστροφή, 90 χρόνια μετά

Standard

«Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές…»

 της Σίας Αναγνωστοπούλου

Έλληνες στρατιώτες στην Λύγδα της Μ. Ασίας (Μουσείο Ελευθερίου Κ. Βενιζέλου)

Φέτος συμπληρώθηκαν ενενήντα χρόνια από τη μεγάλη περιπέτεια που άρχισε το 1919 και ολοκληρώθηκε δραματικά το 1922, με μια εθνική καταστροφή: τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πυρκαγιά στην πόλη-θρύλο ευμάρειας και κοσμοπολιτισμού, τη Σμύρνη, και τα ανθρώπινα ράκη στο λιμάνι της που, κυνηγημένα από τον τουρκικό στρατό, αναζητούσαν μια θέση στην ελπίδα, συνιστούν τις κορυφαίες στιγμές της επώδυνης βαλκανικής, εθνοποιητικής διαδικασίας που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα και ολοκληρώθηκε με προσφυγιά, πολύ αίμα και μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών το 1922. Όμως, παρά το ότι το 1922 εντάσσεται στην ευρύτερη βαλκανική διαδικασία, στην οποία το τελευταίο έθνος-κράτος ήταν η Τουρκία, έχει και κάποιες άλλες διαστάσεις που το καθιστούν εμβληματική χρονολογία. Το 1922 συναντήθηκαν στη Μικρά Ασία συμπυκνωμένα στοιχεία πολλών και σύνθετων παγκόσμιων ιστορικών φαινομένων που ακούμπαγαν σε πολλούς κόσμους (αποικιακός ιμπεριαλισμός και αντιιμπεριαλισμός, εθνικισμός και αντιαποικισμός) που ωστόσο εκφράσθηκαν τελικά ως μια, μέχρι θανάτου, ελληνοτουρκική σύγκρουση.

Σμύρνη, αρχές του 20ού αιώνα. Επιστολικό δελτάριο

Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σήμανε το οριστικό τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: για τις παραδοσιακές, σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής έμενε προς διευθέτηση ένας μεγάλος χώρος, ενώ για μια νέα δύναμη, τις ΗΠΑ, προσφερόταν προς εξάσκηση της παγκόσμιας εμβέλειάς της. Από την άλλη, ωστόσο, η πτώση και ο διαμοιρασμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάμεσα στις Δυνάμεις συσπείρωσε δυναμικά για πρώτη φορά τον αποικιοκρατούμενο –μουσουλμανικό και όχι μόνο– κόσμο, για τον οποίο η κατάκτηση της έδρας του χαλίφη (Κωνσταντινούπολη) σηματοδοτούσε την πλήρη ταπείνωση του αποικιοκρατούμενου κόσμου. Αυτή η αντιαποικιακή, αντιιμπεριαλιστική δυναμική συναντιόταν με την άλλη  μεγάλη δυναμική που γεννήθηκε με την Οκτωβριανή Επανάσταση και άλλαξε τους όρους της παγκόσμιας Ιστορίας. Συνέχεια ανάγνωσης

Δύσκολοι αποχωρισμοί

Standard

Η «Νέα Εστία» του Σταύρου Ζουμπουλάκη

 του Στρατή Μπουρνάζου

Τεύχος 1843, Απρίλιος 2011

«Μετά από 14 πλήρη χρόνια, 152 τεύχη και 30.000 σελίδες ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού». Με τον λιτό αυτό τρόπο αποχαιρετά ο Σταύρος Ζουμπουλάκης τους αναγνώστες της Νέας Εστίας στο τεύχος 1855, που βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία από τον Ιούλιο. Και συνεχίζει: «Στο τεύχος 1704, τον Σεπτέμβριο του 1998, όταν άρχιζε η τέταρτη περίοδος της Νέας Εστίας υπό τη δική μου διεύθυνση, αποφεύγοντας εκτενείς προγραμματικές δηλώσεις, έκλεινα τον προλογικό χαιρετισμό λέγοντας ότι κάθε δέντρο γνωρίζεται από τους καρπούς του. Ούτε τώρα θα κάνω απολογισμό. Τους καρπούς θα τους κρίνουν οι αναγνώστες».

Οι καρποί, μπορούμε τώρα πια να το πούμε με σιγουριά, ήταν πολλοί και εύχυμοι. Αρκούν δύο κινήσεις για να βεβαιωθεί κανείς: ας βάλει δίπλα δίπλα το τεύχος 1704, το πρώτο υπό τη διεύθυνση Ζουμπουλάκη, και το αμέσως προηγούμενο. Και, μετά, ας βάλει παραδίπλα και το 1855, το πιο πρόσφατο. Η διαφορά, και στις δύο συγκρίσεις, είναι εντυπωσιακή. Με δυο λόγια, ο νέος διευθυντής κατάφερε να αναστήσει ένα περιοδικό που το 1998 ήταν μάλλον σκιά της βαριάς ιστορίας του, να φτιάξει μια νέα Νέα Εστία. Του εμφύσησε νέα πνοή, χαρίζοντάς μας ένα περιοδικό έγκυρο, πλούσιο και ζωντανό, βαρύ αλλά και διαυγές, που άνοιγε ορίζοντες και έδινε το παρών στην πνευματική κίνηση. Όλα όσα ζηλεύει κάθε διευθυντής και εκδότης. Συνέχεια ανάγνωσης

Ποια δημοκρατική Ευρώπη; Απάντηση στον Γιούργκεν Χάμπερμας

Standard

του Ετιέν Μπαλιμπάρ

μετάφραση: Χρυσάνθη Αυλάμη

Το κείμενο του Γιούργκεν Χάμπερμας, του   Πέτερ Μπόφινγκερ και του Γιούλιαν Νίντα-Ρίμελιν, στο οποίο απαντάει ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, δημοσιεύθηκε στα ελληνικά, σε μετάφραση Κάκης Μπαλή, στην Αυγή στις 19.8.2012. Η απάντηση του Ετιέν Μπαλιμπάρ, δημοσιεύθηκε στη Liberation, στις 3.9.2012.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Τάκης Κατσουλίδης, «Η Λήδα και ο κύκνος», 1993

Ο Γιούργκεν Χάμπερμας τοποθετήθηκε ξεκάθαρα όσον αφορά την κατάσταση στην Ευρώπη και τις αποφάσεις που απαιτεί: μετά το Zur Verfassung Europas(Για το ευρωπαϊκό Σύνταγμα), που μεταφράστηκε τον Μάη στα γαλλικά, η εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε στις 27.8.2012 το άρθρο «Ευρώπη, περισσότερο παρά ποτέ», που ο γερμανός φιλόσοφος συνυπογράφει με τον Π. Μπόφινγκερ και τον Γ. Νίντα-Ρίμελιν. Επί της ουσίας, η θέση του Χάμπερμας είναι ότι η κρίση του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με τα «λάθη» των σπάταλων κρατών που δυσκολεύονται να φτάσουν τα  «οικονόμα» κράτη (στα γερμανικά, η λέξη Shuld σημαίνει λάθος και χρέος…). Σχετίζεται, κυρίως, με την ανικανότητα των κρατών –που οι κερδοσκόποι βάζουν σε ανταγωνισμό–, να εξουδετερώσουν το παιχνίδι των αγορών και να επιβάλουν μια παγκόσμια ρύθμιση της οικονομίας. Γι’ αυτό τον λόγο δεν θα βγούμε από την κρίση, εάν η Ευρώπη δεν αποφασίσει να «κάνει το βήμα» της πολιτικής ενοποίησης που θα της επέτρεπε να υπερασπιστεί το νόμισμά της και, ταυτοχρόνως, να δρομολογήσει στο εσωτερικό της κοινωνικές πολιτικές όπως και πολιτικές μείωσης των ανισοτήτων που δικαιολογούν την ύπαρξή της. Ο φυσικός χώρος αυτής της μεταμόρφωσης είναι ο «ευρωπαϊκός πυρήνας» (Kemeuropa), δηλαδή η  ευρωζώνη, ενισχυμένη από τα κράτη που αναμένεται να ενσωματωθούν σ’ αυτήν (και ιδιαιτέρως την Πολωνία). Συνέχεια ανάγνωσης

Οι παραλλαγές της κωλοτούμπας

Standard

               του Χριστόφορου Κάσδαγλη

(neverest1@gmail.com)

Έργο του Βίκτορ Μπαρτ, 1910

Είναι έτοιμη η Αριστερά να κυβερνήσει; Το γεγονός ότι η κεντροδεξιά δεν τα καταφέρνει δεν αρκεί. Ναι, εκείνοι δεν είναι επαρκείς — αυτό δεν συνεπάγεται ότι η Αριστερά είναι έτοιμη.

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος, πράγμα αναμενόμενο: έλλειψη πληροφόρησης, ένδεια ώριμου στελεχικού δυναμικού, προγραμματική αμηχανία σε τομείς-κλειδιά, απουσία παραστάσεων από δημόσια διαχείριση. Όλο αυτό το δυσθεώρητο άλμα από το 4% στο 27%!

Κι από κάτω χάσκουν ιδεοληψίες διαχρονικές, σύνδρομα μιας Αριστεράς που έμαθε να ζει ως αντιπολίτευση, σαν ποδοσφαιρική ομάδα που ξέρει καλά μονάχα να αμύνεται, σαν κυνηγημένο ζώο κρυμμένο σε λαγούμι ή, έστω, σαν στρατός που προετοιμάζεται για έφοδο σε χρόνο ουτοπικό. Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλυτικό ρεπορτάζ από τη λιτανεία και περιφορά του παστιτσίου στα Εξάρχεια

Standard

 και η ολονυκτία στη σκήτη «Ενθεμάτων»

[στο τέλος του ρεπορτάζ, βίντεο από τη λιτανεία

στο ακόμα πιο τέλος, απολυτίκια του Παστιτσίου υπό της ευλαβούς Αικατερίνης]

Η ευλογία του παστιτσίου υπό του ιερομονάχου Ευστρατίου. Φωτό της μοναχής Έλενας

Σε κατανυκτικό κλίμα, εκατοντάδες πιστοί εόρτασαν το βράδυ της Παρασκευής τη μνήμη του αγρίου και θερμοφόρου πατρός Παστιτσίου, προστάτη της  ιεράς σκήτης των «Ενθεμάτων».

Η περιφορά της εικόνας και του παστιτσίου (ένα ταψί) ξεκίνησε στις 9.30 το βράδυ από τη σκήτη «Ενθεμάτων», στην οδό Βαλτετσίου (παραπλεύρως της μονής Αγράφων και έναντι του ναϋδρίου  του αγίου Σαλέρο).

H θαυματουργός εικών, έργο του πετραλωνίτου αγιογράφου Παναγιώτου. Φωτό της αδελφής Ζακού

Ο ιερομόναχος Ευστράτιος ο Κρης, μοναχός της σκήτης, απευθυνόμενος στους  πιστούς εξήγησε πώς «κατά τη διάρκεια του απεχθούς και τυραννικού μνημονιακού ζυγού, ο σεπτός Παστίτσιος προυφύλαξεν την σκήτην ημών και το ευλαβές εκκλησίασμά της (μαρξιστάς, κομμουνιστάς, τροστκιστάς, συριζιστάς,  ανταρσυστάς, αντιεξουσιαστάς, ενίοτε και ρεφορμιστάς) από πάσα απειλήν, κρατικήν αυθαιρεσίαν, ου μην αλλά και καταστολήν». Ταυτόχρονα, εξέφρασε τη συγκίνησή του που θα συλλειτουργούσε με δύο εκλεκτούς αδελφούς, «υπέρλαμπρους αστέρες του πασταφαρισμού και του ελληνισμού», όπως τους χαρακτήρισε, τον θεοφιλέστατο χωρεπίσκοπον Τσαμαδού Ιωάννην και τον υπέρτιμον και έξαρχον πάσης Ηλιουπόλεως Εμμανουήλ.

Ευλογία στην πύλη της σκήτης «Ενθεμάτων» (Φωτό: J. Utopie)

Τέσσερις ευλαβείς νέοι σήκωσαν την τάβλα, στο κέντρο της οποίας ήταν  τοποθετημένο εντός γυάλας πυρέξ το ιερόν παστίτσιον, ενώ ο π. Ιωάννης ανέλαβε το εικόνισμα (έργο του μεταβυζαντινού πετραλωνίτου μοναχού Παναγιώτου). Το πλήθος, σε κατάσταση ένθεου ενθουσιασμού, ακολουθούσε την τάβλαν, ψάλλοντας μαζί με τους τρεις πατέρες κοντάκια και απολυτίκια όπως «Του οσίου Παστιτσίου», «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά», «Η θρησκοληψία είναι ένα βίτσιον,  λευτεριά στον Γέρονταν Παστίτσιον», «Εκ της νεότητος ο πειρασμός»,  «Του Γέροντος η μπεσαμέλ ποτέ της δεν σουρώνει, μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», «Τη υπερμάχω»,  «Έραναν το φέισμπουκ παστίτσιο με κρέμα», «Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμοοοοός!».

Έπειτα από σύντομη στάση στο κατειλημμένον κοινωνικόν κέντρον «Βοξ», ένθα ευσεβείς καταληψίαι επροσκύνησαν την εικόνα του οσίου, περνώντας κάτω από την τάβλα, ενώ οι τρεις ιεράρχες ευλόγησαν τον χώρο, θυμιάζοντας και ραίνοντάς τον με βασιλικόν, η λιτανεία, διαμέσου της πλατείας Εξαρχείων, έφτασε στην (κοινωνικήν) μητρόπολιν Τσαμαδού.

Στιγμιότυπο από τη λιτανεία. (Φωτό: J. Utopie)

Πλήθος ευλαβών, συγκεντρωμένοι-ες από νωρίς, είχαν στολίσει τον περίβολον του πεζοδρομίου και τους προαύλιους χώρους του καφενείου «Αθήναιον» και του Στεκίου Μεταναστών με κεριά, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης, ενώ άλλοι θαμνώνες περίμεναν γονυπετείς στις καρέκλες τους. Ο ιερομόναχος Ευστράτιος συνόψισε ξανά τη σημασία της βραδιάς, ανεπέμφησαν ύμνοι και δεήσεις, εψάλη η συνταγή του παστιτσίου («ενάμισι πακέτο μακαρόνια νο 5 χονδρά, ¾ κιλού κιμά, ¼ κιλού κεφαλοτύρι τριμένο, 3-4 τομάτας ωρίμους ή τοματάκι ψιλοκομμένον ή πελτέ κλπ. κλπ) ενώ η βραδιά κορυφώθηκε με τον θρησκευτικό ύμνο «Έχετε ψαράδες ψάρια, αστακούς και καλαμάρια;» (η ερώτηση του Ιησού στους αλιείς κατά την περιοδεία του στη Γαλιλαία) και το ιδιόμελον (σε πλάγιο δεύτερο) «Έχουμε καλή σαρδέλα, σαν την όμορφη κοπέλα!» (η απάντηση των αλιέων στον Κύριον)  από το «Κατά Παστίτσιον» Ευαγγέλιον (2, 5).

Η περιφορά ολοκληρώθηκε στη σκήτη «Ενθεμάτων». Ο π. Ευστράτιος ανέγνωσε σύντομον ευχήν («Κύριε, ο τον διάβολον καταργήσας, ο τον θάνατον πατήσας, προφύλαξον ημάς από του τρισκατάρατου Μνημονίου και παντός άλλου δαιμονίου, πολλαπλασίασον τον παστίτσιον ετούτον, ως τους άρτους και τους ιχθύς, ευλόγησον τους κοινωνικούς αγώνας και την ταξικήν πάλιν, αμήν), ενώ οι π. Εμμανουήλ, και Ιωάννης ευλόγησαν το παστίτσιον  το οποίο και  επολλαπλασιάσθη (τρία ταψιά). Ακολούθησε, έμπροσθεν της εικόνας του οσίου παστιτσοκλασία και  κρασοκατάνυξις, σε βαθιά κατανυκτικό κλίμα.

 ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΣΚΗΤΗΣ

φωτογραφίες είναι της εν Παστιτσίω αδελφής  Jaquou Utopie

Δείτε επίσης και άλλα σχετικά δημοσιεύματα ευσεβών στο http://parallhlografos.wordpress.com/

Το κάτωθεν ιερόν βίδεο ετραβήχθη από τον π. Αναδυόμενο Γαλαξία τον Πλατσανιστή:

Συνέχεια ανάγνωσης

Ολονυκτία του Γέροντος Παστιτσίου και περιφορά του παστιτσίου

Standard

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, ώρα 21.00

Σκήτη των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος)

Χοροστατούν: Ο ιερομόναχος Ευστράτιος της σκήτης Βαλτετσίου, ο θεοφιλέστατος χωρεπίσκοπος Τσαμαδού κ. Ιωάννης και ο υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ηλιουπόλεως κ. Εμμανουήλ

 Μια ιδιαίτερη βραδιά, γεμάτη κατάνυξη, προσευχή και παστίτσιο θα λάβει χώρα στη σκήτη των «Ενθεμάτων», αυτή την Παρασκευή το βράδυ. Το πρόγραμμα της βραδιάς έχει ως εξής:

 21.00: Συγκέντρωση στη σκήτη των «Ενθεμάτων», Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος. Θυμίαμα και απολυτίκια.

21.30 (αυστηρά): Περιφορά του παστιτσίου (τρία ταψιά). Θα ακολουθήσει την εξής διαδρομή: Βαλτετσίου-Πλατεία Εξαρχείων-Τσαμαδού-Τοσίτσα-Οικονόμου και επιστροφή στη σκήτη των Ενθεμάτων. Στην οδό Τσαμαδού θα συνενωθούμε με πλήθος παστιτσιαστών, που θα αναμένουν συγκεντρωμένοι.

21.45. Λειτουργία του  γέροντος Παστιτσίου στη σκήτη των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52). Θα χοροστατήσει ο ιερομόναχος Ευστράτιος της σκήτης Βαλτετσίου, ο θεοφιλέστατος χωρεπίσκοπος Τσαμαδού Ιωάννης και άλλοι άγριοι πατέρες.

22.00. Πέρας της  λειτουργίας. Αρτοκλασία-παστιτσοκλασία.  Βρώση παστιτσίου και κρασοκατάνυξις. Συνέχεια ανάγνωσης

Τη μέρα της γενικής απεργίας στο εντευκτήριο

Standard

Ζωντανή κάλυψη της απεργίας της Τετάρτης στο RedNotebook
από το εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52)
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου, από τις 11.30 το πρωί και μετά

Την Τετάρτη,  ημέρα της γενικής απεργίας θα βρισκόμαστε  στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος) από τις 11.30 το πρωί. Εκείθα εγκατασταθεί ολιγομελές κλιμάκιο του RedNotebook και των Ενθεμάτων (το πολυμελές θα είναι στην πορεία), το οποίο θα καλύπτει, για λογαριασμό του Red (και στους λογαριασμούς στο τουίτερ Red και Ενθεμάτων) την απεργία με σχόλια, ειδήσεις και πληροφορίες.
Μετά το πέρας της (μεγαλειώδους ελπίζουμε) πορείας σας περιμένουμε στο εντευκτήριο για (μεγαλειώδες) κέρασμα με τσικουδιά Χανίων.

Τη ζωντανή κάλυψη μπορείτε να την παρακολουθείτε, αύριο, Tετάρτη, στο http://www.rednotebook.gr/details.php?id=6855 (ανανεώνοντας κάθε τόσο τη σελίδα, πατώντας το κουμπί F5)

Συνδιοργάνωση:
Εξεγερμένοι Διαχειριστές (της Πολυκατοικίας) και Οργισμένα Κοινόχρηστα
Ξεπουπουλιασμένα Κοτόπουλα του Αστικού Συστήματος
Πιστοί Εντολοδόχοι του Λαού και του Τόπου
Ορκισμένοι εχθροί της Ολιγαρχίας, φλογεροί  φίλοι του Red και των Ενθεμάτων Συνέχεια ανάγνωσης

Έξι θέσεις για τον φασισμό

Standard

του Μάκη Κουζέλη

O κήπος των Αρχαιολόγων πλημμύρισε την Τετάρτη το βράδυ, ο κόσμος σκαρφάλωνε και στους τοίχους για να ακούσει, στην εκδήλωση των «Ενθεμάτων» και του Unfollow για τον νεοφασισμό και τη ρατσιστική βία. Και ήταν ωραία αυτή η μαζική προσέλευση (πάνω από 500 άνθρωποι, όπως εκτιμούσαν οι «ειδήμονες» στις καταμετρήσεις) σε μια συζήτηση για ένα θέμα δύσκολο και απειλητικά. Ήταν σημαντικά όσα είπαν οι ομιλητές, αλλά και η προσοχή με την οποία ακούστηκαν, η  διάθεση εμπλοκής, η αγωνία, ο δυναμισμός των ανθρώπων, όλα αυτά μαζί, που αναδείχθηκε στη συζήτηση.  Γιατί δείχνουν ότι υπάρχει η πολιτική και ψυχική ετοιμότητα για τη συγκρότηση μαζικών αντιφασιστικών αντιστάσεων.  Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του Μάκη Κουζέλη. Θα ακολουθήσουν και οι άλλες, στα επόμενα φύλλα.

ENΘΕΜΑΤΑ

Χαρακτικό του Γιάννη Στεφανίδη, από παράνομο έντυπο του ΕΑΜ

Θα διατυπώσω έξι επισημάνσεις με τη μορφή θέσεων, που αποτελούν –ελπίζω– κοινούς τόπους.

1. Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός –κανείς δεν μπορεί να κάνει πως δεν τον είδε, κανείς πως δεν καταλαβαίνει– και ο φασισμός της έχει απήχηση — κανείς δεν την ψήφισε «κατά λάθος».

Η Χ.Α. δεν είναι απλώς ακροδεξιά, απλώς ξενοφοβική ρατσιστική οργάνωση· είναι φασιστική νεοναζιστική συμμορία. Ανήκει στις στρατιές της σβάστικας, είναι παρακλάδι αυτών που έκαιγαν τα ελληνικά χωριά. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική εκδοχή φασισμού στην ελληνική κοινωνία ή και την ελληνική πολιτική σκηνή· είχε και έχει συμμάχους, υποστηρικτές, προπαγανδιστές και προπομπούς. Εκτός από τα SA, υπάρχουν και οι θεσμικότεροι παράγοντες πολιτικής εκπροσώπησης ενός εθνικοσοσιαλιστικού εργατισμού. Συνέχεια ανάγνωσης

Το κενό μεταξύ των δύο «άκρων»

Standard

 του Πολυμέρη Βόγλη

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου, εκδήλωση των «Ενθεμάτων» και του Unfollow για τον νεοφασισμό και την έξαρση της ρατσιστικής βίας. Φωτογραφίες Άγγελος Καλοδούκας-Εύα Καραγκιοζίδου

Η «θεωρία των δύο άκρων» άρχισε να εμφανίζεται στο δημόσιο λόγο πριν από τις εκλογές του Μαΐου. Βασιζόταν σε μια σχετικά απλή και φαινομενικά ορθή διαπίστωση: ο διαφαινόμενος καταποντισμός των δύο μεγάλων κομμάτων που δέσποζαν στο χώρο του Κέντρου, θα οδηγούσε στην άνοδο των δυνάμεων που τοποθετούνταν σαφέστερα στον χώρο είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς. Ωστόσο η διαπίστωση αυτή ήταν η αφετηρία για την προσπάθεια συσχέτισης των δύο άκρων, την απόπειρα, δηλαδή, να κατασκευαστεί μια βαθύτερη ταύτιση των δύο χώρων, της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς. Η «θεωρία των δύο άκρων», λίγους μήνες μετά την εμφάνισή της, τείνει πλέον να μετατραπεί σε  «κοινό τόπο», μια «αλήθεια»,  που επαναλαμβάνεται από δημοσιογράφους, πολιτικούς και διανοούμενους.

Το ιστορικό υπόβαθρο αυτής της θεωρίας βρίσκεται στις απόψεις που κυκλοφορούν εδώ και δεκαετίες και οι οποίες εξομοιώνουν τον ναζισμό και τον κομμουνισμό. Αρχικά, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η εξομοίωση επιχειρήθηκε στο πλαίσιο του ερμηνευτικού σχήματος του «ολοκληρωτισμού», και μετά το 1989, στην κατασκευή μιας κοινής ευρωπαϊκής αφήγησης για τον 20ό αιώνα, η οποία να συμπεριλαμβάνει και τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, μια αφήγηση καταδίκης τόσο του ναζισμού όσο και του κομμουνισμού, οι οποίοι προκάλεσαν στην Ευρώπη δεινά και καταστροφές. Η σύνδεση του Χίτλερ με τον Στάλιν ως των δύο «δεινών» της Ευρώπης του 20ού αιώνα  είχε ως συνέπεια να απαξιωθούν όχι τόσο το σοβιετικό καθεστώς όσο οι ιδέες της επανάστασης και της κοινωνικής ισότητας. Επιπλέον, κάποιοι εξακολουθούν να ταυτίζουν την Αριστερά με τον Στάλιν και τα γκούλαγκ, παρά το γεγονός ότι η Αριστερά στο πέρασμα των δεκαετιών έχει μεταμορφωθεί μέσα από κριτική και διασπάσεις, την ώσμωση με κοινωνικά κινήματα, τη διάνοιξη νέων ιδεολογικών οριζόντων. Συνέχεια ανάγνωσης

Από την αντιποίηση της αρχής στην ανατροπή της δημοκρατίας

Standard

της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Η επίθεση στη Ραφήνα, 7.9.2012

Στην ελληνική ποινική θεωρία, η χωρίς δικαίωμα ενέργεια έρευνας ή κατάσχεσης από εμφανιζόμενο ως δήθεν αστυνομικό ή το να ζητάει κάποιος στοιχεία από διερχόμενο είναι τα κλασσικά παραδείγματα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν το αδίκημα της αντιποίησης αρχής. Η σχετική διάταξη του Ποινικού Κώδικα προστατεύει την εξουσία της πολιτείας και των αρχών της και τιμωρεί όποιον εν γνώσει του προβαίνει σε πράξεις δημόσιας εξουσίας χωρίς αντίστοιχη αρμοδιότητα. Το να εμφανίζεται κάποιος ως αστυνομικός δεν προϋποθέτει το να φοράει στολή, να έχει μεταμφίεση, να προβαίνει στην πράξη αυτή με εξαπάτηση κτλ.

Το επιχείρημα της Χρυσής Αυγής ότι τα μέλη της έχουν δικαίωμα –όπως κάθε πολίτης– κατ’ άρ. 275 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας «να συλλάβουν το δράστη» αυτόφωρων κακουργημάτων ή πλημμελημάτων θα μπορούσε να ισχύει στο βαθμό που γνώριζαν ότι τελείται κάποιο αδίκημα και πράγματι συλλαμβάνανε τον δράστη, άμεσα προσάγοντάς τον στις αρχές. Αυτό ορίζει η διάταξη αυστηρά με ρητή υπόμνηση τήρησης των συνταγματικών διατάξεων. Τα μέλη όμως της Χ.Α. αφενός δεν γνώριζαν εάν πράγματι συνέτρεχε περίπτωση αδικήματος (δεν γνώριζαν εάν είχαν ή όχι άδειες) αλλά το υπέθεταν με το ρατσιστικό κριτήριο της καταγωγής, αφετέρου όχι απλώς δεν «συνέλαβαν» κανέναν, αλλά, δέρνοντας και σπάζοντας πάγκους, προέβησαν ίδιοι στη διάπραξη αυτόφωρων εγκλημάτων. Η λογική της διάταξης που επικαλείται η Χ.Α. είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να πιάσει το ληστή που φεύγει με τη σακούλα απ την τράπεζα, το φονιά που τρέχει με το όπλο στο χέρι, τον τσαντάκια που κλέβει τη γιαγιά κι αυτή φωνάζει «βοήθεια» και άμεσα, όπως ρητά ορίζεται, να τον προσάγει στις αρχές. Συνέχεια ανάγνωσης

Η στάση του Βάλια Σεμερτζίδη απέναντι στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό

Standard

 

 ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

της Μαρίας Πούλου

Ο Βάλιας Σεμερτζίδης είναι ιδιότυπη περίπτωση αριστερού καλλιτέχνη. Η ιδεολογία έχει καθοριστική παρουσία στη σκέψη και το έργο του, όμως, ενώ από τη μια εξέφερε έναν αισθητικό λόγο πραγματικά στρατευμένο, με ευκρινή τον κομματικό απόηχο, από την άλλη, εξίσου σταθερά απέκλινε από και απέρριπτε το σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

Όπως κι ένα σημαντικό ποσοστό αριστερών καλλιτεχνών ήδη από το μεσοπόλεμο, υποστήριζε μια πιο διευρυμένη εκδοχή μαρξιστικής τέχνης, ανοιχτή σε μορφοπλαστικές καινοτομίες του μοντερνισμού, στο πλαίσιο πάντοτε της παραστατικότητας. Πίστευε ότι τα νεωτερικά «ζωγραφικά στοιχεία»,[1] η προσέγγιση του σχεδίου, του χρώματος και της σύνθεσης μέσα από την απεξαρτημένη από το νατουραλισμό αντίληψη της εικαστικής αναγωγής, είναι αναγκαίος όρος για τη δημιουργία ενός σύγχρονου ρεαλισμού. Τις απόψεις αυτές, τις κατέθεσε επανειλημμένα σε προσωπικές σημειώσεις, κείμενα και συνεντεύξεις.

Μπετατζήδες, 1960, μονοτυπία.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 θα διατυπώσει μια απρόσμενη εκτίμηση. Σε συνέντευξη που δίνει στον Γιώργο Πετρή για την Επιθεώρηση Τέχνης, το 1959, θα δηλώσει σχετικά με τις ρεαλιστικές τάσεις της εποχής που αποτελούν τον «ισχυρό» αντίλογο στην αφαίρεση: «Ο νεορεαλισμός, μια τάση που πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε πως έχουν μέσα της οι Μεξικάνοι το προβάδισμα, έχει μεγάλους καλλιτέχνες, στην Ιταλία, τη Γαλλία και στις άλλες χώρες. Ύστερα δεν θα πρέπει να ξεχνούμε το ρεαλισμό των Ανατολικών χωρών σαν την Κίνα, τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες […]».[2]

Με την τοποθέτηση αυτή, ο Σεμερτζίδης αποκλίνει από την κομματική γραμμή με μια ανώδυνη, για την εποχή, όχι όμως λιγότερο εύγλωττη δήλωση. Στο πεδίο της αισθητικής, η μεγάλη ιδεολογική διαμάχη των χρόνων εκείνων διεξάγεται μεταξύ ρεαλισμού και αφαίρεσης και, από τη σκοπιά αυτή, η άποψη του ζωγράφου βρίσκεται στη σωστή πλευρά. Όμως, η επίσημη κομμουνιστική θέση για το νεορεαλισμό είναι απορριπτική, γεγονός που δίνει διαφορετική χροιά στην απάντησή του. Συνέχεια ανάγνωσης

Διμέτωπος αγώνας

Standard

του Κύρκου Δοξιάδη

István Dési Hußer, «Νέα τάξη», 1928

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά και πιο πρόσφατα, στη δουλειά μου γενικότερα αλλά και σε κάποια από τα κείμενά μου εδώ στα «Ενθέματα», έχω διαφοροποιηθεί από την τάση της Αριστεράς να ερμηνεύει τα πάντα με βάση κάποιο διπολικό σχήμα: κεφάλαιο / εργασία, καπιταλισμός / σοσιαλισμός, μονοπώλια / αντιμονοπωλιακές δυνάμεις, ιμπεριαλισμός / αντιιμπεριαλισμός, παγκοσμιοποίηση / αντιπαγκοσμιοποίηση. Τάση η οποία υποστηρίζω ότι σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον οικονομικό αναγωγισμό και στον φιλοσοφικό ολισμό που χαρακτηρίζουν τον παραδοσιακό μαρξισμό. Επειδή όμως το μέλημά μου σε τούτο εδώ το κείμενο είναι περισσότερο πολιτικό παρά θεωρητικό, θα επισημάνω και μια άμεσα πολιτική αιτία για την διπολιστική τάση της Αριστεράς.

Είναι πιο εύκολο να έχεις έναν αντίπαλο παρά δύο (ή περισσότερους). Ακόμη και αν εξακολουθείς να εναντιώνεσαι σε (τουλάχιστον) δύο διακριτές και μη αναγώγιμες μεταξύ τους δυνάμεις, συχνά επιλέγεις τη χειρότερη από τις δύο και προσωρινά τουλάχιστον αγωνίζεσαι εναντίον εκείνης, αφήνοντας τη λιγότερο κακή στην ησυχία της. Αν μάλιστα αυτό είναι εφικτό, συμμαχείς κιόλας με τη δεύτερη εναντίον της πρώτης. Η Αριστερά στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν σταμάτησε να είναι αντικαπιταλιστική στην ιδεολογία της, κάθε άλλο. Επέλεξε όμως να συμμαχήσει με όλες τις αντιφασιστικές και αντιναζιστικές δυνάμεις των καπιταλιστικών χωρών. Σε εκείνη μάλιστα την περίπτωση δεν ήταν απλώς «πιο εύκολο» για την Αριστερά να έχει έναν αντίπαλο, το ενιαίο μέτωπο εναντίον του φασισμού-ναζισμού επιβαλλόταν από τις συνθήκες – κάθε άλλη επιλογή της Αριστεράς πιθανότατα θα είχε ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα. Συνέχεια ανάγνωσης

Έπαρση και υποστολή

Standard

 ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΓΙΝΑΜΕ ΩΡΑΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Είναι νομίζω δύσκολο να σχολιάσεις μια φωτογραφία που έχεις τραβήξει. Άλλωστε, μετά το κλικ της μηχανής, σπάνια επιστρέφω σε μια φωτογραφία. Και πάλι τότε για να τη διαβάσω με έναν διαφορετικό, από τον αρχικό, τρόπο.

Πριν λίγα χρόνια, χαζεύοντας από το πίσω παράθυρο της δουλειάς στον ακάλυπτο, το βλέμμα σταμάτησε σε μια ελληνική σημαία που κρεμασμένη μια απλώστρα. Οι υποθέσεις πολλές. Μια πατριωτική οικογένεια σε μια περιοχή με πολλούς μετανάστες; Ναι, αλλά γιατί η γαλανόλευκη με μανταλάκια, συντροφιά με τα ασπρόρουχα και όχι σε κοντάρι; Εν είδει προφύλαξης της μπουγάδας; Από αιδώ για τα εσώρουχα; Άραγε δεν έβρισκε κάποιο άλλο πανί η νοικοκυρά; Δεν έμαθα ποτέ. «Υπεστάλη», όταν πιθανόν αναχώρησαν οι ιδιοκτήτες της.

Την θυμήθηκα ξανά με αφορμή έναν κόσμο που υψώνει το λάβαρο· έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζω. Τα «παλικάρια» και τις εφόδους τους που — τα ξυρισμένα κεφάλια  συντεταγμένα με τις σημαίες– πλασάρονται ως οι μόνοι γνήσιοι δικαιούχοι και καπηλεύονται τη χρήση της. Φαινόμενο σαφώς όχι πρωτόγνωρο, αλλά σίγουρα ανησυχητικό. Δεν νομίζω να έχω δακρύσει ποτέ αντικρίζοντας την γαλανόλευκη, ωστόσο σηματοδοτούσε κάποια πράγματα για μένα. Αλλά φοβάμαι ότι έχω αρχίσει να βλέπω σημαία και να ανατριχιάζω, και όχι από συγκίνηση. Εκεί που κάποιοι κάνουν έπαρση, εγώ βλέπω υποστολή.

Αγγελική Χριστοδούλου Συνέχεια ανάγνωσης