Ο Πέρες, ο Αχμαντινετζάντ και το αριστερό συναίσθημα

Standard

  του Νικόλα Σεβαστάκη

 Η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Πέρες, τον Πρόεδρο του Ισραήλ, δημιούργησε, ως γνωστό, «θέμα» στον χώρο. Ζητήθηκαν εξηγήσεις και διατυπώθηκαν ερωτήματα είτε για τη σκοπιμότητα είτε για το περιεχόμενο της συνάντησης αυτής.

Το γεγονός και τα σχόλια που ξεσήκωσε έχει τη σημασία του. Θα μπορούσε κάποιος να δει στην ενόχληση που εκδηλώθηκε κάτι σαν σύγκρουση ανάμεσα στην ηθική της πεποίθησης του αριστερού με την ηθική της ευθύνης ενός πολιτικού οργανισμού ο οποίος έχει κατακτήσει τη θεσμική θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτή η σύγκρουση, υπαρκτή σε κάθε περιβάλλον με έντονες ιδεολογικές αναφορές, θα εξηγούσε εν μέρει την αντίδραση στην είδηση της συνάντησης Τσίπρα και Πέρες.

Αποδεχόμενος αυτή την εκδοχή, θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει μια ευαισθησία του κοινού της Αριστεράς, η οποία αντιστέκεται στη λογική της πολιτικής εθιμοτυπίας και στους κανόνες που φέρει μαζί της η εκλογική και πολιτική κλίμακα του 27%.

Η ανησυχία ενός κόσμου της ριζοσπαστικής Αριστεράς για το ενδεχόμενο μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πιο συμβατική και «πραγματιστική» πολιτική δύναμη, θα μπορούσε επίσης να είναι μια από τις πηγές της συγκεκριμένης αντίδρασης. Και ακόμα, πρέπει να συνυπολογίσουμε τις ευαισθησίες για τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, ευαισθησίες και εμπειρίες αλληλεγγύης που έχουν ένα βάθος χρόνου στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο στην ελληνική Αριστερά».

Έτσι, το όλο συμβάν, δεν φαίνεται να παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο μυστήριο. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αμφισβητείται η σχέση κάποιων κινήσεων της αριστερής ηγεσίας με τα συναισθήματα και τις βαθύτερες ευαισθησίες των αριστερών. Και, εύλογα, δεν θα είναι και η τελευταία φορά.

Δεν μπορώ, παρόλα αυτά, να μην κάνω κάποιες άλλες σκέψεις, κάπως πιο δύστροπες και ίσως με μια δόση θυμού για το θέμα. Διότι, πέρα από όλα τα παραπάνω, το θέμα δεν είναι η ένταση (εύλογη και πολλές φορές παραγωγική) ανάμεσα σε real politik και πεποίθηση, ανάμεσα στην τάξη της πολιτικής αρχών και στη σφαίρα της πρακτικής πολιτικής. Όλα αυτά είναι σημαντικά, τα συναντούμε διαρκώς μπροστά μας, τα γνωρίζουμε από την ιστορία και την, όποια, προσωπική μας μετοχή σε διλήμματα τα οποία προκύπτουν ανά πάσα στιγμή από αυτή την ιστορία. Το θέμα είναι ότι στην αντίδραση του νέου για τη συνάντηση Τσίπρα και Πέρες, διακρίνει κανείς ένα ιδιαίτερο πάθος, μια ξεχωριστή φόρτιση. Ακόμα και έναν τόνο «συναγερμού» για κάτι που δεν  δηλώνεται ευθέως αλλά φτιάχνει μια ατμόσφαιρα συνωμοσίας (τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ τους;). Αυτή ωστόσο η φόρτιση ακουμπά πράγματι σε ένα υπόστρωμα συναισθημάτων και ηθικών ευαισθησιών με μεγάλο βάθος χρόνου στην Αριστερά και ιδιαίτερα στη δική μας την ελληνική Αριστερά.

Θεωρώ ότι έχει φτάσει η ώρα να συζητηθεί ανοιχτά αυτό το δύσκολο θέμα, κι ας μοιάζει εκτός ημερήσιας διάταξης. Είναι, όπως είπα, μια ιστορία με βάθος χρόνου, με καταγωγή από τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Από τότε, το ηθικό «περί δικαίου αίσθημα» των αριστερών καθορίζεται αποκλειστικά από τον αντιφασισμό και το είδος του ειρηνισμού το οποίο πλαισίωνε τη διαίρεση του κόσμου στο «αμυντικό» (ο θεός να το κάνει) σοσιαλιστικό στρατόπεδο και σε μια επιθετική Δύση. Οτιδήποτε υπονοούσε σύνδεση ή συναρμογή με τα δυτικά συμφέροντα ήταν εξορισμού το κακό και μάλιστα το μοναδικό κακό. Επομένως, κάθε δύναμη αλλά και κάθε πολιτική ρητορική που εμφανιζόταν να αποκλίνει ή να εχθρεύεται τη Δύση, είτε έχαιρε συμπάθειας είτε εντασσόταν στην «πολιτική ύφεσης και ειρήνης».

Αυτή η πρώτη και μοιραία φιλοσοβιετική μήτρα υπήρξε γέννημα θρέμμα περισσότερο των αντιφασιστικών αισθημάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρά κάποιου σοσιαλιστικού διεθνισμού. Στην πορεία εμπλουτίστηκε με την ιδέα των αντιαποικιακών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, με την αίγλη των ηρωικών αγώνων ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης στις χώρες του «τρίτου κόσμου». Με τη σειρά τους, αυτοί οι αγώνες συνδέθηκαν στο αριστερό περί δικαίου αίσθημα, στην αριστερή συναισθηματική χώρα, με την αντιαμερικανική και αντιδυτική δέσμευση. Τούτη η δέσμευση ήταν πάνω από όλα ψυχική και σχεδόν υπαρξιακή για την αριστερή ανάγνωση του κόσμου και των αντιθέσεών του.

Πέρασαν τα χρόνια, η Αριστερά διασπάστηκε στις πιο διαφορετικές εκδοχές, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέπεσε. Πολλά από τα νέα πολιτικά και πολιτισμικά δεδομένα της τελευταίας εικοσαετίας φαίνονται ακατανόητα από τη σκοπιά της παραδοσιακής ανάλυσης. Οι ισλαμικές επαναστάσεις, ο σαλαφισμός, τα εθνοτικά και θρησκευτικά χαοτικά φαινόμενα. Πριν από αυτά, ελάχιστα κατανοήθηκε η φύση των καθεστώτων που διαμορφώθηκαν από εκδοχές του λαϊκού αραβικού εθνικισμού ή των αντιαποικιακών κινημάτων απελευθέρωσης στην Αφρική.

Η ηθική της πεποίθησης των αριστερών ανθρώπων, ακόμα και εκείνων που υιοθέτησαν την κριτική στο όνειδος του υπαρκτού σοσιαλισμού, παραμένει εγκλωβισμένη στον αντιφασιστικό ειρηνισμό. Για την ακρίβεια, δονείται και αποκτά υψηλές συχνότητες όταν απέναντί της ή στο στόχαστρό της έχει ένα δυτικό υποκείμενο. Το ισραηλινό κράτος, πέρα από τις συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες των ελίτ του στην υπόθεση της Παλαιστίνης, αντιπροσωπεύει την κατεξοχήν «δυτική» ταυτότητα στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Σε άλλες περιπτώσεις, εκεί δηλαδή όπου ο κρινόμενος είναι φορέας μιας στρατηγικής απόκλισης ή μιας αντιιμπεριαλιστικής ιδιοτυπίας ή ενός είδους αντιστασιακού φρονήματος (όποια και αν είναι η ουσία του) μπορεί να υπάρξει καταδίκη, ακόμα και κάποια σκληρά λόγια. Αλλά τα λόγια αυτά και η καταδίκη –που ακόμα και σήμερα πολλά τμήματα της Αριστεράς τη βρίσκουν ύποπτη– είναι άνευρα, δίχως τη ξεχωριστή ένταση και το ρέον πάθος που συναντούμε στις κλασικές περιπτώσεις αντίθεσης στους «σφαγείς των λαών».

Παράδειγμα: εδώ και πολύ καιρό, αλλά και προχθές, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και άλλοι της ιρανικής ηγεσίας εκστομίζουν τα πιο τερατώδη πράγματα. Μιλούμε για λόγο καθαρά ναζιστικό, για ρητορική της εξολόθρευσης των παρασίτων, του «σιωνιστικού καρκίνου». Αναρωτιέμαι: στην υποθετική περίπτωση όπου ένας Τσίπρας θα συναντούσε τον Αχμαντινετζάντ θα αφυπνιζόταν άραγε το αντιφασιστικό ειρηνιστικό περί δικαίου αίσθημα; Θα υπήρχε απαίτηση για εξηγήσεις; Θα εμφανιζόταν ο ίδιος φόβος ότι κάτι άλλο παίζεται, ότι εδώ κάτι περίεργο κρύβεται;

Το ζήτημα δεν είναι τα περίφημα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το ζήτημα είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό το «πράγμα» (ο Αχμαντινετζάντ και ο έτερος πόλος εξουσίας στο Ιράν, οι «πνευματικοί ηγέτες») σχετίζεται ουσιαστικά με τη σκλήρυνση και τα αδιέξοδα της ισραηλινής πολιτικής. Όπως δεν καταλαβαίνουμε ότι η παρουσία της Αλ Κάιντα στα κατεχόμενα εδάφη και στον ευρύτερο παλαιστινιακό χώρο βαραίνει στην εμπειρία ήττας και απαξίωσης των διαφορετικών φωνών μέσα στο ίδιο το Ισραήλ.

Ίσως όμως να υπήρχε μια άλλη αίσθηση των πραγμάτων αν στην αριστερή ηθική της πεποίθησης, στον αριστερό ψυχισμό, επιδρούσε όχι μόνο ο αντιφασισμός αλλά και ένας αριστερός αντιολοκληρωτισμός, αυτή η λησμονημένη παράδοση που θάφτηκε από τους «φιλελεύθερους» απολογητές του Ψυχρού Πολέμου και τους εκλαϊκευτές της σοβιετικής σοφίας. Αν επιζούσε το κριτικό και οξύ πνεύμα ενός Καμύ, ενός Βικτόρ Σερζ, ενός Όργουελ, ενός Ίρβινγκ Χάου. Αν μπορούσε να εμπνεύσει η κληρονομιά εκείνων που εν μέσω σοβιετολατρίας είπαν ένα μεγάλο και καθαρό όχι, παραμένοντας στην άβολη θέση μιας μειονότητας που ήθελε να είναι υπέρ των κοινωνικών αλλαγών αλλά όχι στην υπηρεσία του αντιδυτικού συνδρόμου.

Μιλούμε τώρα, και σωστά, για την «κινεζοποίηση του λευκού εργαζόμενου». Τι δηλώνει αυτή η διεργασία πέρα από την ώσμωση μεταξύ νεοφιλελεύθερης βιοπολιτικής και ενός «ασιατικού» ηθικού και πολιτικού αυταρχισμού; Υπάρχει άραγε κάποιο ηθικό ισοδύναμο της αιώνια κακής Δύσης στο συναίσθημα του αριστερού; Η επιβίωση μιας και μόνο κληρονομιάς ( του αντιφασισμού ή έστω ενός σχηματικού αντικαπιταλισμού) φαίνεται ότι εμποδίζει, με αδιόρατο τρόπο, την πολιτική τοποθέτηση απέναντι σε συστήματα εξουσίας που δεν παραπέμπουν στη ιστορία της Δύσης και στην κληρονομιά των δικών της εγκλημάτων. Η απέχθεια για τον πουτινισμό ή το κινέζικο μοντέλο μοιάζει πολύ πιο υποτονική από κάθε υψίφωνη «καταγγελία του σφαγέα Πέρες».

Οφείλουμε να σκεφτούμε πάνω σε αυτό το μείζον έλλειμμα, σε αυτή την ατελή μορφοποίηση μιας αριστερής σκέψης της ελευθερίας. Ασφαλώς δεν αφορά τα τρέχοντα πολιτικά παιχνίδια ούτε το εγχείρημα του νέου ΣΥΡΙΖΑ, το 4% ή το 27%. Το πρόβλημα είναι ότι στο ηθικό αίσθημα του αριστερού –των περισσότερων έστω– εξακολουθεί να είναι δικαιωμένος ο Σαρτρ τού «Οι κομμουνιστές και η ειρήνη» και όχι ο Καμύ τού «ούτε δήμιοι ούτε θύματα». Και αυτό ακριβώς το μυστήριο μπορεί να κρύβεται πίσω από μια ανάγνωση του κόσμου στην οποία ο σκανδαλισμός για την επίσκεψη Πέρες μπορεί να συνυπάρχει με αγαθά αισθήματα για την Χεζμπολάχ, της οποίας ο ηγέτης Νασράλα είναι τώρα ο πιο πιστός σύμμαχος του Άσαντ…

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

16 σκέψεις σχετικά με το “Ο Πέρες, ο Αχμαντινετζάντ και το αριστερό συναίσθημα

  1. Επανέρχομαι γιατί θέλω να επισημάνω μια έλλειψη που με στενοχώρησε. Μνημονεύετε Καμύ, Όργουελ, Σερζ, αλλά καλό θα ήταν να ακουστούν και ονόματα ντόπια όπως Κορνήλιος Καστοριάδης και Κώστας Παπαϊωάννου.

  2. Με την δημοσίευση στην επίσημη εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ αυτής της τοποθέτησης , κατά την οποία με έντεχνο τρόπο μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι θύτες και θύματα , αντί να δικαιολογήσει τον Τσιπρα , δικαιώνει όσους αντέδρασαν σε μια συνάντηση η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ( και να κλείσει ) ως μια απλή εθιμοτυπική συνάντηση έστω και με έναν πολιτικό με τον οποίο υπάρχει διάσταση απόψεων .
    Δυστυχώς το 27% μας θυμίζει τα λόγια του Μάο που έλεγε στους πολίτες ,
    « μην με ανεβάζετε τόσο ψηλά γιατί πέφτοντας θα σκάσω σαν καρπούζι »
    Κρίμα για τον Ελληνικό Λαό
    Η τοποθέτηση των οικονομικά ισχυρών ότι , « για να ελέγχει ένας λαός πρέπει να ελεγχθεί πρώτα η αντιπολίτευση » με τέτοια δημοσιεύματα δυστυχώς επιβεβαιώνεται

  3. Εξαιρετικό! Δεν είναι τόσο ότι συμφωνώ όσο ότι μας ανοίγει έναν ορίζοντα σκέψης. Μας είχε λείψει η πένα του Σεβαστάκη!

  4. Έχω την εντύπωση ότι το «ηθικό «περί δικαίου αίσθημα» των αριστερών» πηγάζει από την σχετική…κοινωνιολογία. Και η κοινωνιολογία της παραδοσιακής αριστεράς κυριαρχείται από μια έντονη τάση προσωποποίησης των αφηρημένων μορφών κοινωνικής διαμεσολάβησης [αφηρημένη εργασία, αξία, εμπόρευμα, κεφάλαιο] που αναλύθηκαν από τον Μαρξ. Και αυτό είναι το θέμα…

    “Όταν εξετάζει κανείς τα ειδικά χαρακτηριστικά που αποδίδει στους Εβραίους ο σύγχρονος αντι-Σημιτισμός – αφαιρετικότητα, αϋλότητα, καθολικότητα, κινητικότητα – είναι εντυπωσιακό ότι όλα είναι χαρακτηριστικά της αξιακής διάστασης των κοινωνικών μορφών που αναλύθηκαν από τον Μαρξ. Επιπλέον, αυτή η διάσταση, όπως και η υποτιθέμενη εξουσία των Εβραίων, δεν εμφανίζεται ως τέτοια, αλλά με την μορφή ενός υλικού φορέα, του εμπορεύματος”
    -Moishe Postone, “Anti-Semitism and National Socialism“ ( http://reocities.com/cordobakaf/postone_holcaust.pdf )

  5. Το να συγκρίνομαι οποιοδήποτε Αχμαντινετζάντ με τον Πέρες η οποίο άλλο ισραηλινό αξιωματούχο.. είναι τουλάχιστον άτυχες..
    το να συγκρίνουμε δηλώσεις (Φασιστικές όπως λέτε & ενήμερη συμφωνώ) με κατοχή & σφαγές 65 και χρονών του Ισραήλ ισόβαρος των Παλαιστίνιων είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ!!
    το ΙΡΑΝ με όλα τα στραβά του & πρώτα από όλα το καθεστώς του.. δεν έχει προχωρήσει σε κατοχή καμίας χώρας , παίζει μεν ένα άσχημο ρολό στην Σύρια, αλλά ποιος δεν παίζει?
    το πρόσχημα της διάσωσης των λαών της μέσης ανατολής δεν είναι προνόμιο μόνο της δύσης.

    http://zerocoolgr.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html

  6. Το άρθρο μας υποδεινύει έναν σύνθετο τρόπο να σκεφτόμαστε. Κι αυτό έχει μεγάλη αξία, ηθικά και πολιτικά. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Και κατά τη γνώμη μου μπορεί κανείς να κάνει ταυτόχρονα κριτική στις αγριότητες του ισραηλινού *και* στους μουλάδες του Ιράν μπορεί να συνυπογράφει πλήρως το άρθρο και να είναι πλήρως αντίθετος στην πολιτική του Ισραήλ
    Τώρα, τα περί «επίσημης εφημερίδας» προτιμώ να μην τα σχολιάσω: αλλίμονο αν ό,τι γράφεται στην «Αυγή» κρίνεται με αυτό το μέτρο!

  7. Σημαντικές οι παρατηρήσεις σας κύριες Σεβαστάκη, οπωσδήποτε παρατηρείται στην αριστερά ένα αντανακλαστικός αντιιμπεριαλισμός που τείνει να αντιμετωπίζει κάθε πολέμιο της Δύσης ως σύμμαχο και προοδευτικό. Ωστόσο, κρατώντας αυτή την επιφύλαξη, οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψιν την υποκειμενική θέση εκείνου που τοποθετείται για τα ζητήματα που κάνετε λόγο. Διότι δεν υπάρχει ουδέτερη θέση που επιτρέπει σε κάποιους να γίνουν ανεξάρτητοι τιμητές καταστάσεων. Πιο συγκεκριμένα η ελληνική αριστερά ενοικεί σε μία χώρα που είναι τμήμα της Δύσης και άρα φέρει σημαντικό μέρος της ευθύνης για την μη αποτροπή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της τελευταίας απέναντι στις χώρες του Αναπτυσσόμενου Κόσμου. Πριν λοιπόν γίνει τιμητής καθεστώτων και πολιτικών δυνάμεων αυτών των χωρών οφείλει να ιεραρχήσει ως πρώτιστο καθήκον της την αντιιμπεριαλιστική πάλη και την αποτροπή της όποιας συμμετοχής της δικής της χώρας στο ευρύτατο και περίπλοκο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών πολιτικών. Επίσης οφείλει να αποδομεί τους «οριενταλιστικούς» εκείνους λόγους που διεκδικούν να πλάσουν με τέτοιο τρόπο τα αντικείμενα τους (τις υπό στόχευση χώρες και δυνάμεις του Τρίτου Κόσμου και όχι μόνο) ώστε να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών της Δύσης η όποια παρέμβαση. Τέλος οφείλει αυτή η αριστερά να αναγνωρίσει τις ευθύνες της Δύσης για την ανάπτυξη καθεστώτων όπως αυτό των Μουλάδων στο Ιράν ή της Χεσμπολάχ στο Λίβανο και της Χαμάς στην Παλαιστίνη.

    Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω πως η αριστερά πρέπει να υποστείλει τη σημαία της κριτικής απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό του Αχμαντινετζάντ. Πρέπει όμως η κάθε κριτική να γίνεται πάνω στο έδαφος της ανεπιφύλακτης και αδιαπραγμάτευτης καταδίκης της Δυτικής επιθετικότητας απέναντι στη χώρα αυτή. Η καταδίκη και η πάλη ενάντια στην πολιτική της Δύσης προς τις χώρες αυτές δεν μπορεί να γίνεται υπό όρους και προϋποθέσεις, Μόνο τότε αποκτούμε το ηθικό δικαίωμα άσκησης κριτικής προς τις ηγεσίες αυτών τω χωρών. Μόνο τότε μπορούμε να διαχωριστούμε στη συνείδηση των πολιτών αυτών των χωρών, που υφίστανται τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών πολιτικών, από τους «απελευθερωτές» και «εκπολιτιστές» των F16. Για να μην ξαναφτάσουμε στο μακρινό 2001 όταν ο Συνασπισμός αρνήθηκε να καταδικάσει την επέμβαση στο Αφγανιστάν εξαιτίας του χαρακτήρα του καθεστώτος των Ταλιμπάν και της «νομιμοποίησης» της από τον ΟΗΕ.

    Από αυτή την άποψη λοιπόν δεν θα ήταν της ίδιας τάξης ατόπημα η συνάντηση του Τσίπρα με τον Αχμαντινετζάντ ή τον Νασράλα με εκείνη με τον Πέρες. Ο τελευταίος είναι μέρος της ιστορικής ηγεσίας του σημαντικότερου και πιο προωθημένου φυλακίου και συμμάχου του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, ενώ οι πρώτοι είναι (προβληματικές σίγουρα) ηγέτες χωρών που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού. Η υποστήριξη μας απέναντι σε μία χώρα που συγκεντρώνει την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, κομμάτι του οποίου είναι και η Ελλάδα, δεν μπορεί να εξαρτάται από την ποιότητα της ηγεσίας αυτής της χώρας, εκτός και υποστηρίζουμε πως μπορούν οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές να έχουν και θετικές συνέπειες για τα θύματα τους.

    ΥΓ. Ο Νασράλα και η Χεσμπολαχ στηρίζουν το καθεστώς του Άσαντ διότι είναι απαραίτητο για τη δική τους επιβίωση. Πρόκειται περισσότερο για πραγματιστική επιλογή παρά για ιδεολογικοπολιτική ταύτιση. Το ίδιο κάνουν και ο Κάστρο και ο Τσάβες (με λάθος τρόπο κατά την άποψη μου). Θυμίζω επίσης πως και το νεοσύστατο Σοβιετικό κράτος, επί Λένιν, υποστήριξε τον Κεμάλ για γεωπολιτκούς λόγους, παρά την πολιτική εθνοκάθαρσης του τελευταίου. Όταν δίνεις αγώνα επιβίωσης δεν μπορείς να είσαι και τόσο επιλεκτικός ως προς τους συμμάχους σου.

    • Ξέρετε, υπάρχει και η άλλη άποψη (των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών), του μαρξιστή διανοητή Robert Kurz…

      «Μετά την κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού και των “εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων” τα οποία είχαν καταρτίσει ένα πρόγραμμα “καθυστερημένης ανάπτυξης” πάνω στη βάση της παγκόσμιας αγοράς, ο χαρακτήρας αυτής της προβολικής σύγκρουσης άλλαξε εκ βάθρων. Στη θέση των κοσμικών αναπτυξιακών καθεστώτων εμφανίστηκε ο αποκαλούμενος Ισλαμισμός, ο οποίος μόνο φαινομενικά λειτουργεί σαν ένα παραδοσιακό θρησκευτικό κίνημα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μεταμοντέρνα κουλτουραλιστική κρισιγενή ιδεολογία ενός μέρους των προ πολλού δυτικοποιημένων ελίτ των Ισλαμικών χωρών, η οποία αναπαριστά το αυταρχικό δυναμικό του μεταμοντέρνου και η οποία έχει εμποτιστεί με την απολύτως μη-Ισλαμική ιδεολογία του Ευρωπαϊκού αντι-Σημιτισμού. Τα τμήματα του κεφαλαίου στην περιοχή τα οποία απέτυχαν στην παγκόσμια αγορά, κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στους Εβραίους ως μια υποδειγματική πάλη ενάντια στην δυτική κυριαρχία. Αντιστρόφως, ο δυτικός κρισιγενής ιμπεριαλισμός, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, κατέστησε τον Ισλαμισμό τον νέο βασικό εχθρό, αφού πρώτα τον εξέθρεψε κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και τον προμήθευσε με όπλα.»
      Robert Kurz, «Ο πόλεμος ενάντια στους Εβραίους«

  8. Και σ’ αυτό αλλά και σε ένα άλλο άρθρο σας που έχω υπόψη μου σχετικά με τη Λιβύη, μιλάτε για τη στάση της «αριστεράς» που σας απογοητεύει. Αν δεν κάνω λάθος, μιλάτε εξ ονόματος μιας αριστεράς κι εσείς, άρα ο ισχυρισμός σας απ’ αυτή την άποψη δεν είναι αληθινός. Υπάρχει ένα τμήμα της αριστεράς (αναλόγως του ποιος λογίζεται αριστερός, αυτό το τμήμα μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο) που πλησιάζει πάρα πολύ τις δικές σας ευαισθησίες. Αναρωτιέται απλώς κανείς γιατί εξαντλεί τη δράση του σε συγγραφή άρθρων και σε γκρίνιες και δεν προβαίνει σε πιο δυναμικές ενέργειες, π.χ. διαμαρτυρίες έξω από πρεσβείες, έμπρακτη σύνδεση με κινήματα, αποστολή ακτιβιστών κλπ. Προφανώς αυτά τα μέσα θεωρούνται ξεπερασμένα απ’ αυτό το κομμάτι της αριστεράς.

    Λέτε «πολλά από τα νέα πολιτικά και πολιτισμικά δεδομένα της τελευταίας εικοσαετίας φαίνονται ακατανόητα από τη σκοπιά της παραδοσιακής ανάλυσης». Τι όμως πραγματικά σας φαίνεται ακατανόητο στην επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη ή στο Αφγανιστάν; Και θεωρείτε ότι ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός ήταν αυτός που συνέβαλε στη γέννηση και ύπαρξη του δυτικού ιμπεριαλισμού ή μάλλον το αντίστροφο;

    Σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτηση, η συζήτηση για τον Πέρες και τη συνάντησή του με τον Τσίπρα δεν γίνεται γενικώς και αορίστως, αλλά μέσα σ’ ένα περιβάλλον όπου η Δύση (στην οποία ανήκομεν) ετοιμάζεται για πόλεμο κατά της Συρίας. Αν ο Τσίπρας συναντιόταν με τον Αχμαντινετζάντ σε καιρό προετοιμασίας πολέμου από μέρους του Ιράν κατά της Δύσης, για παράδειγμα, να είστε σίγουρος ότι τα ερωτήματα θα ήταν ανάλογα. Και μια δική μου απορία: σας ενοχλεί που ένα κομμάτι της αριστεράς δεν μιλάει όσο πρέπει για τον αυταρχισμό του Αχμαντινετζάντ ή για τον Πούτιν ή για την Κίνα. Δεν έχει τύχει όμως να ακούσω παρόμοια παράπονα για δεκάδες άλλα αυταρχικά καθεστώτα στην Αφρική ή την Ασία. Ποια είναι τα κριτήρια καταδίκης των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το αν προετοιμάζεται ή όχι να τα βομβαρδίσει η Δύση;

    Και ένα τελευταίο ερώτημα: πολλοί διανοούμενοι μίλησαν εκτενώς στη Δύση για τη θέση της γυναίκας στο Αφγανιστάν, με επιχειρήματα παρόμοια με τα δικά σας ως προς τις αριστερές ευαισθησίες, πριν αλλά και μετά την εισβολή των Δυτικών. Ποια είναι η θέση των γυναικών τώρα, μετά την εισβολή; Έχει βελτιωθεί; Βασικό μας κριτήριο δεν πρέπει να είναι τελικά η τύχη των ίδιων των ανθρώπων που υποτίθεται ότι υπερασπιζόμαστε; Προτεραιότητα δεν πρέπει να είναι να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα γι’ αυτούς; Τι περίεργο έχει λοιπόν η έμφαση στην καταστροφή που θα προκληθεί από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όταν μάλιστα γνωρίζουμε ποιες ήταν οι συνέπειες αλλού; Μια γραμμή «ίσων αποστάσεων» δεν είναι πιθανότερο να αμβλύνει ακόμα περισσότερο την αντίσταση των λαών της Ευρώπης στις δυτικές επεμβάσεις (ιδίως μέσα σε περιβάλλον κρίσης);

  9. Για να ευθυμήσουμε …
    https://bit.ly/UBI2Af
    Ανοικτή επιστολή στον Δρ. Τάσο Κουράκη
    Ζαν Κοέν Πέμπτη, 16 Αύγουστος 2012

    Αγαπητέ σύντροφε καπιταλίστα και συντοπίτη μου Δρ. Κουράκη,

    Φίλος μου έστειλε τη συνέντευξη που δώσατε με αφορμή την επίσκεψη Πέρες στο Κόκκινο 105,5 και ομολογώ ότι μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια, όχι από συγκίνηση, όχι από χαρά και φυσικά όχι από αγαλλίαση. Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια από τα γέλια.

    Καταρχάς αγαπητέ μου συντοπίτη ως άνθρωπος της πολιτικής επικοινωνίας πρέπει να σας συγχαρώ που διαλέξατε το σταθμό του κόμματος Κόκκινο 105,5 να δώσετε τη συνέντευξη καθότι οποιοσδήποτε άλλος δημοσιογράφος άλλου σταθμού άκουγε αυτά που λέγατε θα σας είχε τουλάχιστον διορθώσει τις ανακρίβειες που είπατε.

    Επιπλέον, ακούγοντας τη συνέντευξη η ευρυμάθεια σας σχετικά με τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή με άφησαν σε τέτοιο σημείο άναυδο που σκέφτηκα να σκίσω ό,τι διπλώματα έχω, ας είναι καλά η γυναίκα μου που με σταμάτησε. Ειδικά μου άρεσε όταν αναφερθήκατε στα περί στρατευμάτων κατοχής στη Γάζα, που φυσικά δεν υπάρχουν από το 2005.

    Πάντως ως συντοπίτης μου και θέλοντας να σας βοηθήσω να μη γίνετε στο μέλλον περίγελος επιτρέψτε μου να σας πω πως στρατεύματα κατοχής υπάρχουν στη Δυτική Όχθη, ξέρετε πoια είναι αυτή, το κομμάτι που συνορεύει με τον Ιορδάνη ποταμό και την Ιορδανία; Α γεια σου.

    Αλλά για να μη παρασυρθείτε και πείτε στο μέλλον κάποια κοτσάνα και γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, σας υπενθυμίζω ότι η κατοχή του Ισραήλ είναι στο 60% της Δυτικής Όχθης και στο 3% του Παλαιστινιακού πληθυσμού.

    Το 40% των εδαφών κι το 97% (και ολογράφως, ενενήντα επτά τα εκατό, για να μη νομίσετε πως το νούμερο ήταν τυπογραφικό λάθος) του Παλαιστινιακού πληθυσμού ζει εδώ και 19 χρόνια υπό την πλήρη κυριαρχία της Παλαιστινιακής Αρχής.

    Όλα τα παραπάνω όμως δεν είναι και τόσο σημαντικά. Τα πιο σημαντικά είναι ο ακτιβισμός σας και ο αγώνας σας για τους αδικημένους λαούς αυτού του κόσμου. Θα ξεκινήσω με τη συνάντηση σας με το Χαλέντ Μασαλ της οργάνωσης Χαμάς (γνωστή και επισήμως στη Δύση ως τρομοκρατική) και θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα.

    Η οργάνωση αυτή ως γνωρίζετε (ελπίζω) μετά τις εκλογές του 2006 κατέλαβε τη Γάζα δια της βίας το 2007, έδιωξε μέσα σε λιγότερο από 5 χρόνια ένα μεγάλο ποσοστό του Χριστιανικού πληθυσμού, και έχωσε στη μπουζού όποιον οπαδό της PLO τόλμησε να πει κάτι εναντίον της.

    Επίσης η Χαμάς έχει ένα καταστατικό όπου μιλάει ανοιχτά για την καταστροφή του Ισραήλ. Βέβαια θα μου πείτε αγαπητέ κύριε βουλευτά και συντοπίτη ότι έχει δίκιο η Χαμάς που θέλει να καταστρέψει το «σιωνιστικό τέρας» και γιαυτό συναντηθήκατε με το Χαλέντ, για να του δηλώσετε τη συμπαράσταση σας στο δίκιο αγώνα του.

    Ποιος λοιπόν μπορεί να σας κατηγορήσει για μεροληψία εναντίον του Ισραήλ; Εγώ σίγουρα όχι, μακριά από εμένα τέτοια σκέψη.

    Αλλά ούτε αυτό είναι που με κάνει να θαυμάζω τον ακτιβισμό σας. Αυτό που με κάνει θαυμαστή σας, είναι η θαυμαστή θέση που πήρατε κατά τη διάρκεια της «Αραβικής Άνοιξης» (κοινώς κάνατε την πάπια)

    Το γενναίο ταξίδι σας στο Σουδάν όπου πήγατε για να σώσετε τους Χριστιανούς Άραβες από γενοκτονία στα χέρια των Μουσουλμάνων Αράβων (στον ύπνο σας φυσικά)

    Τις αλλεπάλληλες σας διαδηλώσεις μπροστά από την Κινεζική πρεσβεία, που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα (λέμε τώρα μη το παίρνετε και τοις μετρητοίς)

    Και φυσικά εκείνη τη αξέχαστη ενέργεια σας (τον ύπνο του δικαίου) όταν ο Αχμαντινετζάντ του Ιράν μετά της εκλογές νοθείας πυροβολούσε ό,τι και όποιον κουνιόταν.

    Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά δεν θέλω να σας κουράσω αφού έτσι και αλλιώς εσείς τα κάνατε όλα αυτά και τα γνωρίζετε καλύτερα από εμένα.

    Τέλος, εγώ στη θέση σας αγαπητέ κύριε Βουλευτά και συντοπίτη, θα τη φύλαγα τη συνέντευξη, ώστε αν ποτέ γίνετε κυβέρνηση και χρειαστείτε να «φάτε» τα λόγια σας να μη τρέχετε να τη ψάχνετε, να την έχετε πρόχειρη. Μέχρι τότε αγαπητέ Βουλευτά και συντοπίτη, σας εύχομαι τα καλύτερα.

    Όπως πάντα με απέραντο σεβασμό (και γέλιο)
    Ζαν Κοέν.
    Ανταποκριτής της Ισραηλινής Ραδιοφωνίας στην Ελλάδα.

    Υ.Γ. Τα δέοντα στην κυρία Σακοράφα.

    Ακούστε τη ραδιοφωνική συνέντευξη του Τάσου Κουράκη στο Κόκκινο 105,5 για την συνάντηση με τον Πέρες

    http://bit.ly/MTBwp2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s