Κοινωνικός φιλελευθερισμός ή κοινωνική δικαιοσύνη; Ελευθερία, ισότητα, αυτονομία, αλληλεγγύη, σήμερα.

Standard

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ, Παρασκευή 12 Oκτωβρίου (15.30-21.00) Σάββατο 13 Οκτωβρίου (11.00-15.00)

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ)

Οργάνωση: «Αναγνώσεις» και «Ενθέματα» της Αυγής, Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», RedNotebook

 Ομιλητές: Στέφανος Δημητρίου, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Νικόλας Σεβαστάκης, Μανόλης Αγγελίδης,Αλίκη Λαβράνου, Ιφιγένεια Καμτσίδου, Κώστας Σταμάτης, Χρήστος Παπαστυλιανός, Στέργιος Μήτας, Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης, Γιώργος Μερτίκας, Αλέξανδρος Κιουπκιολής, Κώστας Δουζίνας, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Ανδρέας Καρίτζης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιάννης Δραγασάκης.

 Διημερίδα με τίτλο «Κοινωνικός φιλελευθερισμός ή κοινωνική δικαιοσύνη; Ελευθερία, ισότητα, αυτονομία, αλληλεγγύη, σήμερα» οργανώνουν οι «Αναγνώσεις» και τα «Ενθέματα» της Αυγής, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και το RedNotebook την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Οκτωβρίου στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια).

Μπαλτύς, «Ο δρόμος», 1933

Στόχος του διημέρου είναι να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά τα οποία συνθέτουν τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», ο οποίος –και επισήμως, πλέον– αποτελεί την ιδεολογική ταυτότητα του μεγαλύτερου τμήματος της σύγχρονης συντηρητικής παράταξης. Ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» συστήνεται ως εκφραστής των αξιών της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Αυτές, όμως, είναι αξίες οι οποίες εμπεριέχονται στην έννοια «κοινωνική δικαιοσύνη» και, μάλιστα, προϋποτίθενται για τον ορισμό της. Μπορεί, λοιπόν, ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» να εκφράσει το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από τη συνάφεια ελευθερίας και αλληλεγγύης;   Ποια μπορεί και ποια πρέπει να είναι η απάντηση σε αυτή την πρόκληση από τη μεριά της Αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού; Ποια σημασία της δημοκρατίας και της ελευθερίας προϋποθέτει ο τελευταίος; Αυτά τα ερωτήματα αποτελούν τους άξονες που θα κινηθούν οι  εργασίες του διημέρου. Συνέχεια ανάγνωσης

Τι σημαίνει η συγχώνευση του ΕΚΚΕ στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών;

Standard

του Αλέξανδρου Αφουξενίδη

Έργο του Κάζιμιρ Μάλεβιτς, 1915

 Η υποτιθέμενη αναδιάρθρωση του ερευνητικού ιστού της χώρας μας αποτελεί ουσιαστικά μια άσκηση εντάξεων και συγχωνεύσεων διαφόρων, συχνά ετερόκλητων, φορέων. Οι ερευνητικοί φορείς αντιμετωπίζονται με απίστευτη αλαζονεία από την πολιτική εξουσία, η οποία διαρκώς αμφισβητεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τη συνεισφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, θέτοντας με αυτό το τρόπο υπό σαφή αμφισβήτηση την επιστημονική γνώση και την τεκμηριωμένη άποψη. Συνεπώς, αν κάποιοι κατέχουν τον Λόγο (discourse) της Αλήθειας, από εδώ και πέρα αυτοί είναι μόνο οι ιδεολογικά προσκείμενοι αλάνθαστοι πολιτικοί και οι περί αυτούς  υπάλληλοί τους.

Έχουμε αναφέρει και αλλού (βλ. πρόσφατο μήνυμα στο  http://www.opengov.gr/minreform/?p=578&cpage=1#comments) ότι πέρα από τα οποιαδήποτε νομικά η άλλα συνταγματικά ζητήματα –και αυτά είναι πολλά– η συγχώνευση (ένταξη;) του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ σηματοδοτεί βασική στροφή στην πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης αναφορικά με την έρευνα. Ορισμένοι από τους λόγους παρατίθενται σύντομα παρακάτω:

α) Πολλές πολιτικές και κυβερνητικές αποφάσεις που αφορούν διάφορα σημαντικά κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα θα λαμβάνονται από εδώ και πέρα χωρίς να βασίζονται καθόλου σε παραγωγή συστηματικών και τεκμηριωμένων στοιχείων για τη χώρα μας. Συνέχεια ανάγνωσης