Για τη γενική απεργία στον Νότο της Ευρώπης

Standard

του Φρανσί Χαβιέρ Μουνιόζ

μετάφραση από τα ισπανικά: Μαρία Καλαντζοπούλου

#14Ν. Δεν είναι υπόθεση των συνδικάτων, είναι υπόθεση όλων μας. #Απεργία Γενική # Απεργία του 99% # Απεργία της Κοινωνίας. Ενωμένοι ενάντια στην κακοκυβέρνηση.

Είναι δύσκολο, ή ορθότερα αδύνατον, να φανταστεί κανείς αριστερή πολιτική ή πρόταση εξουσίας σε μία ευρωπαϊκή χώρα χωρίς ένα πολιτικό σχέδιο και όραμα για όλη την Ευρώπη. Η οικοδόμηση όμως ενός τέτοιου σχεδίου, ενός σύγχρονου διεθνισμού γίνεται, όσο δύσκολη και αν είναι, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και με συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες, την προσπάθεια να αναδειχθούν κοινά προβλήματα, αιτήματα, σχέδια και λύσεις — αλλιώς κινδυνεύει να μείνει γράμμα κενό. Σε αυτή την προοπτική λοιπόν, η γενική απεργία της 14ης Νοεμβρίου σε πολλές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και όχι μόνο (η πρωτοβουλία ξεκίνησε από συνδικάτα στην Ισπανία, την Πορτογαλία, ενώ μετέχουν με απεργίες και στάσεις συνδικάτα στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, αλλά και τη Γερμανία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο κ.ά.)  έχει μεγάλη πολιτική σημασία.

Κοινός τόπος των απεργιακών καλεσμάτων  είναι η ανατροπή του κυρίαρχου αφηγήματος της ευθύνης των λαών της Ευρώπης για την κρίση, ενώ τονίζεται ότι η κρίση χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την καταπάτηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, υπέρ της αγοράς. Με την ευκαιρία αυτή, διαλέξαμε ένα  ισπανικό και όχι ελληνικό άρθρο, με θέμα ακριβώς τον συντονισμό των αγώνων στον ευρωπαϊκό Νότο, τη σημασία της 14ης του Νοέμβρη, το ρόλο και την ευθύνη των συνδικάτων να ξεπεράσουν τις εθνικές περιχαρακώσεις. Δυστυχώς, η απόφαση της ΓΣΕΕ, που περιορίζεται σε τρίωρη στάση  την ημέρα αυτή φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τους φόβους και το απαισιόδοξο κομμάτι των σκέψεων του συγγραφέα.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Ευρωπαϊκή Γενική Απεργία, 14 Νοεμβρίου 2012. Δεν χρωστάμε τίποτα, δεν πληρώνουμε τίποτα

Στην αρχή, οδήγησαν στη χρεοκοπία τους Έλληνες. Αφού δεν ήμασταν Έλληνες, δεν κάναμε τίποτα. Μετά οδήγησαν στη χρεοκοπία τους Ιρλανδούς. Αφού δεν ήμασταν Ιρλανδοί, δεν κάναμε τίποτα. Στη συνέχεια, οδήγησαν στη χρεοκοπία τους Πορτογάλους. Αφού δεν ήμασταν Πορτογάλοι, δεν κάναμε τίποτα. Λίγο αργότερα, οδήγησαν στη χρεοκοπία τους Ισπανούς. Αφού δεν ήμασταν Iσπανοί, δεν κάναμε τίποτα. Τέλος, οδήγησαν στη χρεοκοπία κι εμάς, τους Ιταλούς. Σίγουρα, τώρα είναι πια αργά. Ρώμη, 2013.

Η Πορτογαλία θα λάβει μέρος στη γενική απεργία, στις 14 Νοεμβρίου, για τα μέτρα που ενέκρινε το Κοινοβούλιό της, μέτρα που προβλέπουν περαιτέρω περικοπές, μολονότι αυτές που έχουν ήδη επιβληθεί δεν έχουν ανοίξει κάποιο δρόμο για την ανάκαμψη της χώρας. Αντιθέτως, έχουν βαθύνει την ύφεση. Αυτό το κάλεσμα σε γενική απεργία σε μια γειτονική με την Ισπανία χώρα μοιάζει να έχει κινητοποιήσει, επιτέλους, τα μεγαλύτερα εργατικά μας συνδικάτα ώστε να προκηρύξουν επίσης γενική απεργία γι’ αυτή την ημερομηνία,  τις 14 Νοέμβρη, όπως και στην Ελλάδα και την Ιταλία. Υπήρξαν αρκετές ευκαιρίες τα τελευταία τέσσερα χρόνια της κρίσης, αλλά τώρα δημιουργούνται οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις, που συμπίπτουν χρονικά επιτρέποντας την ενοποίηση όλων των εθνικών γενικών απεργιών σε μία απεργία σε όλο τον Νότο της Ευρώπης,  μια σχεδόν ευρωπαϊκή γενική απεργία. Στην Ισπανία, η κυβέρνηση κατέθεσε τον προϋπολογισμό του 2013, τον πιο αυστηρό  από την εποχή αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα. Και στην Ελλάδα επιβάλλεται, κατόπιν διαπραγματεύσεων με την τρόικα, το νέο πακέτο περικοπών, που πρέπει να τύχει της ευλογίας της γερμανίδας καγκελαρίου και επικεφαλής της πραγματικής κυβέρνησης της Ε.Ε., Άνγκελα Μέρκελ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η άκαμπτη θεωρία και η «ευέλικτη» αγορά εργασίας

Standard

του Μιχάλη Βεληζιώτη

Λούντβιχ Λίλε, από τη συλλογή «Δώδεκα γκραβούρες», 1958

Η θεωρητική δικαιολόγηση των «μνημονιακών» πολιτικών στην αγορά εργασίας χρειάζεται τη συμβολή ειδικών που θα οπλίσουν τη μία πλευρά της ιδεολογικής σύγκρουσης με τα απαραίτητα επιχειρήματα. Οι θεωρίες αυτές συχνά παρουσιάζονται ως η μόνη αλήθεια, ως «κοινή λογική», και προκρίνουν την πολιτική της περαιτέρω απορύθμισης ως τη μόνη διέξοδο από την κρίση. Την ίδια στιγμή, οι ειδικοί αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας πληροφορήσουν για τα ποικίλα θεωρητικά και εμπειρικά προβλήματα που έχουν οι θεωρίες τους ξεκαθαρίζοντας έτσι από την αρχή ότι τα επιχειρήματά τους κινούνται περισσότερο στο πεδίο της ιδεολογίας και λιγότερο σε αυτό της επιστήμης.

Εδώ και τρία χρόνια, το ρόλο μιας πλατφόρμας για την παρουσίαση των ιδεών αυτών τον έχει αναλάβει, μεταξύ άλλων, το TheAthensReviewofBooks. Στο άρθρο  αυτό, εξετάζω  κριτικά δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα κειμένων αυτού του είδους που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό. Τα κείμενα περιλαμβάνονται επίσης και στο συλλογικό τόμο που εξέδωσε το περιοδικό στα μέσα του 2012 υπό τον τίτλο Απρονοησία και Νέμεση: Ελληνική κρίση 2001-2011. Συνέχεια ανάγνωσης

Το Πανεπιστήμιο της ολιγαρχίας: ένας κατάλογος προσόντων

Standard

του Νίκου Παρασκευόπουλου

Αντί εισαγωγής, ένας τόπος κοινής αποδοχής: οι γνώσεις είναι το όπλο της νέας εποχής. Στις προνεωτερικές κοινωνίες, οι αλλόφυλοι, οι δούλοι, οι περιθωριακοί, δεν μπορούσαν να φέρουν όπλα. Στις νέες κοινωνίες της ανισότητας, οι φτωχοί είναι εκείνοι που δεν μπορούν πια να έχουν πρόσβαση στις γνώσεις. Ο παραλληλισμός, μάλιστα, ενέχει μια ένταση. Τότε, τα όπλα ήταν κατά βάση μέσα επίθεσης και αρπαγής. Τώρα, οι γνώσεις είναι κάτι ακόμη πιο ζωτικό: έχουν γίνει εργαλεία επιβίωσης, σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει το φάσμα της περιβαλλοντικής καταστροφής και της πλήρους κοινωνικής απορρύθμισης.

Η οικονομική κρίση και η κοινωνική δίνη επιδρούν καταλυτικά στην απόκτηση και τη μετάδοση της γνώσης. Καταλυτικά, οπωσδήποτε, αλλά όχι και ασύντακτα. Με εμπειρικές παρατηρήσεις ή με θεωρίες συνωμοσίας, με σταδιακές αναλύσεις ή με αιφνίδιες αφαιρέσεις, συγκλίνουμε στο ίδιο εύρημα: η μετανεωτερική κρίση στην εκπαίδευση έχει ως σταθερό και σαφέστερο όλων προσανατολισμό την ολιγαρχική διαχείριση της γνώσης. Σε μια συμπυκνωμένη περιγραφική αναφορά, τα πιο ευδιάκριτα σημεία που σηματοδοτούν την παραπάνω πορεία είναι τα ακόλουθα. Συνέχεια ανάγνωσης

Ξένοι ολετήρες

Standard

του Δημήτρη Δημητρόπουλου

Οι Μεγάλες Δυνάμεις ετοιμάζονται, αυτή τη φορά, να καταβροχθίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

 Ο δημόσιος λόγος και η πολιτική συζήτηση των δύο αιώνων που μεσολαβούν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως σήμερα έχει σφραγιστεί από την παρουσία των «ξένων», των εκτός Ελλάδος δυνάμεων (κρατών, κυβερνήσεων, προσωπικοτήτων, οικονομικών παραγόντων και συμφερόντων), που αποτέλεσαν κοινό στόχο μιας αντιφατικής, αλλοπρόσαλλης κριτικής, η οποία εκκινούσε από διαφορετικές προελεύσεις και κατέληγε συνήθως στην αδιαφοροποίητη καταγγελία του ρόλου που διαδραμάτισαν στα ελληνικά πράγματα. Σύμφωνα με τις εδραίες αυτές αντιλήψεις, «οι ξένοι», συλλήβδην, πρόδιδαν, υπονόμευαν, εκμεταλλεύονταν, εκβίαζαν το μικρό και πτωχό, πλην τίμιο και ηρωικό, ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του. Συνέχεια ανάγνωσης

Το φως της ελπίδας

Standard

Τροχαία: όχι ατυχήματα, αλλά εγκλήματα. 18 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων

του Γιώργου Κουβίδη

Aφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Την επόμενη Κυριακή 18 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος ο σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» οργανώνει, για τέταρτη χρονιά στην Αθήνα, εκδηλώσεις στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων. Φέτος συμμετέχουμε στην ευρωπαϊκή πρωτοβουλία «Light of Hope», μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων (FEVR), που προσπαθεί να φωτίσει το ζήτημα μπροστά στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών.

Θα είμαστε εκεί με μια φωτογραφία των ανθρώπων που χάσαμε, με λίγα λόγια γι’ αυτούς κι αυτές, με λουλούδια που κόπηκαν όπως εκείνοι, με κεριά για να παραμένουν πάντα ορατά τα πρόσωπα αλλά και το μέγεθος του προβλήματος. Με τη Σιωπή μας και με τη Φωνή μας.

Σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους 1.300.000 άνθρωποι στους δρόμους του κόσμου, θύματα τροχαίων συγκρούσεων. Πολλαπλάσιοι είναι οι τραυματίες που η ζωή τους θα σημαδευτεί από κάποια βαριά αναπηρία. Κανένας πόλεμος, καμιά επιδημία, καμιά φυσική καταστροφή δεν είχε ποτέ τέτοια αποτελέσματα. Συμφωνα με τους υπολογισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αν δεν ληφθούν ουσιαστικά μέτρα ο αριθμος θα φτάσει τα 2,4 εκατομμύρια κάθε χρόνο στα τέλη του 2020, με το 85% της αύξησης να αφορά τις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες, τις «νέες αγορές» δηλαδή της αυτοκινητοβιομηχανίας. Συνέχεια ανάγνωσης

Το υπέρτατο αγαθό της ζωής και η σχετικοποίησή του

Standard

Τροχαία: όχι ατυχήματα, αλλά εγκλήματα. 18 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων

της Τασίας Χριστοδουλοπούλου

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Στη νομική επιστήμη διατυπώνεται η άποψη ότι η ποινική προστασία στο έννομο αγαθό της ζωής είναι απόλυτη. Παρόλα αυτά όμως, η νομική θεωρία αποδέχεται ότι η ποινική προστασία είναι σχετική. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο βιβλίο της Εγκλήματα κατά της ζωής (2001), η καθηγήτρια Ελισάβετ Συμεωνίδου-Καστανίδου, «αν η ποινική προστασία της ανθρώπινης ζωής ήταν απόλυτη, θα έπρεπε να απαγορεύεται και να τιμωρείται οποιαδήποτε δραστηριότητα που μπορεί να θέτει κινδύνους ή να βλάπτει το έννομο αγαθό». Και συνεχίζει: «Η λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων, η μόλυνση του περιβάλλοντος από την ανάπτυξη της βιομηχανίας και την κίνηση των οχημάτων, ο εξοπλισμός των κρατών με πυρηνικά όπλα κλπ δημιουργούν σοβαρότατους κινδύνους για αόριστο αριθμό ατόμων […] Οι κίνδυνοι αυτοί θεωρούνται επιτρεπτοί από όλες τις έννομες τάξεις […]. Η ίδια λοιπόν η κοινωνική ζωή ή το κράτος για τον εαυτό του […] αναγνωρίζει χώρους επιτρεπόμενης κινδυνώδους δράσης».

Το παράθεμα δείχνει πώς η ηγεμονική ιδεολογία σχετικοποιεί όλες τις σύγχρονες εκπομπές κινδύνου, που έχουν ως τίμημα την ανθρώπινη ζωή, τις μετατρέπει από έγκλημα σε ατύχημα στην κοινή συνείδηση, στην προοπτική της μελλοντικής απεγκληματοποίησής τους. Έτσι μιλάμε πλέον όλοι για «εργατικό ατύχημα», «τροχαίο ατύχημα», «πυρηνικό ατύχημα» κ.λπ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ψυχολογία του οδηγού: Σε τι διαφέρει από αυτήν του «κανονικού» ανθρώπου;

Standard

Τροχαία: όχι ατυχήματα, αλλά εγκλήματα. 18 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων

του Αλέξανδρου Αστρινάκη

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Η ψυχολογική διερεύνηση της συμπεριφοράς του οδηγού έχει αξία όταν τα συμπεράσματα χρησιμεύουν για την οικοδόμηση κάποιων εργαλείων που θα βοηθήσουν να σωθούν ανθρώπινες ζωές. Η κακή συμπεριφορά του οδηγού δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για να διορθωθεί, όπως γίνεται σε άλλες περιστάσεις: όταν τραυματισθεί ή πεθάνει ένας άνθρωπος στον δρόμο, όσο και να αλλάξει η συμπεριφορά του υπεύθυνου οδηγού, το κακό δεν αναπληρώνεται. Στο άρθρο αυτό, η ψυχολογία του οδηγού προσεγγίζεται με τρεις διαφορετικές έννοιες: α) το αμάξωμα-δέρμα, β) τη δυναμική της ομάδας εντός του αυτοκινήτου, γ) τον μεταβατικό χώρο του αυτοκινήτου.

Το αμάξωμα-δέρμα. Το δέρμα είναι το περίβλημα του σώματος. Όταν ο οδηγός μπαίνει στο αυτοκίνητο, η αίσθηση των ορίων του σώματος αλλοιώνεται. Το σώμα σχεδόν ακινητοποιείται σε μια θέση. Το αμάξωμα γίνεται το νέο «δέρμα». Τα όρια του σώματος επεκτείνονται. Αποκτούμε ένα ατσάλινο δέρμα και ένα σώμα με τελείως διαφορετικές δυνατότητες στον χώρο. Αλλάζει το οπτικό πεδίο, ακινητοποιούνται σχεδόν τα πόδια, αυξάνεται η ταχύτητα των αντανακλαστικών κινήσεων. Τι επιπτώσεις έχει όμως σε ψυχολογικό επίπεδο το αμάξωμα-δέρμα; Η επέκταση των ορίων του σώματος από το δέρμα στο αμάξωμα αυξάνει τον εγωισμό του οδηγού και αλλάζει σχεδόν την εξωτερική του εμφάνιση. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένα μήνυμα στον Άρη

Standard

95 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 της Μπέσσυ Μπίττυ

μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής

Στην Οκτωβριανή Επανάσταση είναι αφιερωμένος ο τόμος 7 του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη που μόλις κυκλοφόρησε, εικονογραφημένος με σπάνιο φωτογραφικό υλικό. Το  πλούσιο αφιέρωμα, που φωτίζει τις ριζοσπαστικές αλλαγές και τους μετασχηματισμούς σε πολλούς τομείς (οικονομία, κρατική οργάνωση, κοινωνική πολιτική, παιδεία, πολιτισμό, τέχνη), περιλαμβάνει άγνωστα κείμενα φιλομπολσεβίκων δημοσιολόγων που επισκέφτηκαν τη Ρωσία στη διάρκεια της Επανάστασης,  άρθρα μπολσεβίκων ηγετών, μαρτυρίες από την πλευρά των Λευκών και αντιμπολσεβίκικα «ντοκουμέντα»  από βρετανικές και αμερικανικές πηγές, καθώς κείμενα στοχαστών (Γκόρκι, Σορέλ, Μπαρμπίς, Ράσελ, Λάσκι). Δημοσιεύουμε σήμερα, με μικρές περικοπές, το κείμενο της Μπέσσυ Μπίττυ (τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της The Red Heart of Russia, Νέα Υόρκη 1918). Η Μπίτι,  αμερικανίδα δημοσιογράφος και αγωνίστρια, επισκέφθηκε την επαναστατική Ρωσία το 1917 και το 1921, οπότε και πήρε συνεντεύξεις από τον Λένιν,  τον Τρότσκι και τον Καλίνιν.  Επίσης, ένα απόσπασμα από το κείμενο του Μπέρτραντ Ράσελ (από τον πρόλογο του βιβλίο του The Practice and Theory of Bolshevism, γραμμένο μετά την επίσκεψη του στη Σοβιετική Ρωσία, Λονδίνο 1920).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 

Η Μπέσσυ Μπίττυ

 Ήμασταν πέντε στο μικρό μπλε δωμάτιο στο Πολεμικό Ξενοδοχείο εκείνο το βράδυ. Ήταν ένα από τα τελευταία μου στην Πετρούπολη. Τα ηλεκτρικά φώτα, που τρεμόσβηναν στην καλύτερη περίπτωση, είχαν σβήσει εντελώς. Η μικρή συρτή φλόγα του καντηλιού αποκάλυπτε μακρινά οράματα στα μάτια του Ζαμιάτιν. Ο Ζαμιάτιν, ένας από τους νεαρότερους ρώσους συγγραφείς, ένας βαθύς, ήρεμος, ευφάνταστος τύπος, μιλούσε με μύθους, με μακρά διαστήματα σιωπής ενδιάμεσα.

Οι μπολσεβίκοι ήταν το αντικείμενο της συζήτησής μας. Επιχειρηματολογούσαμε χωρίς ανάσα, με ξαναμμένα πρόσωπα και λαμπερά μάτια, όπως πάντα επιχειρηματολογούσε κανείς στη Ρωσία των ταραγμένων ημερών και νυχτών του κόκκινου ρωσικού χρόνου. Ο Ζαμιάτιν απόθεσε το φλιτζάνι του τσαγιού του, και με τον δείκτη του άρχισε να ψηλαφεί το βυσσινί μοτίβο στο κάλυμμα Μπουχάρας του τραπεζιού.

«Ο Μπολσεβίκος», διάσημος πίνακας του Μπόρις Κουστόντιεφ (1920)

«Όταν ήμουν παιδί», είπε, «γύρω στα δεκατρία ή τα δεκατέσσερα, διάβασα ένα βιβλίο που έχω ξεχάσει το όνομά του· μια ρωσική έκδοση ενός πράγματος σαν το Ρομάντσο των δύο κόσμων. Έκανε να στριφογυρίζουν παράξενες φαντασιώσεις στο μυαλό μου. Είπα στους συντρόφους μου γι’ αυτό, και ενθουσιάστηκαν όπως εγώ.

Μακριά, εκεί στο μεγάλο μαύρο ουρανό, πάνω από τις ασημένιες σημύδες ήταν ένας πλανήτης που ονομάζεται Άρης, κατοικούμενος όπως ο δικός μας από ανθρώπινα όντα. Αποφασίσαμε να έρθουμε σε επικοινωνία με αυτούς τους άλλους ανθρώπους. Σκεφτήκαμε πολλά σχέδια. Τέλος, συλλάβαμε την ιδέα να φτιάξουμε ένα μεγάλο γράμμα “Α” και να του βάλουμε φωτιά. Πιστεύαμε ότι ο Άρης θα τη δει και θα μας απαντήσει, και σε πολύ γρήγορα θα οργανώναμε ένα αλφάβητο και θα διεξάγαμε πολύωρες συζητήσεις. Ίσως θα άλλαζε ολόκληρος ο κόσμος, πού ξέρεις; Φλεγόμασταν με την ιδέα.

Κόψαμε κορμούς στο δάσος, και χτίσαμε ένα τεράστιο “Α”, μεγαλύτερο ακόμα και από τα όνειρά μας γι’ αυτό. Η μεγάλη νύχτα ήρθε. Του βάλαμε φωτιά και στη συνέχεια σταθήκαμε σιωπηλοί με κομμένη την ανάσα,  με τα μάτια καρφωμένα επάνω στο βελούδινο σκοτάδι, και περιμέναμε. Περιμέναμε και περιμέναμε. Τίποτα δεν συνέβη. Ο Άρης δεν απάντησε». Συνέχεια ανάγνωσης

Η πρακτική και η θεωρία του μπολσεβικισμού

Standard

95 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

του Μπέρτραντ Ράσελ

μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής

Ο Τρότσκι σε επετειακή εκδήλωση για τον Κόκκινο Στρατό

H Ρωσική Επανάσταση είναι ένα από τα μεγάλα ηρωικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας. Είναι φυσικό να τη συγκρίνουμε με τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά στην πραγματικότητα  είναι κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Κάνει περισσότερα για να αλλάξει την καθημερινή ζωή και τη δομή της κοινωνίας· κάνει, επίσης, περισσότερα για να αλλάξει τις πεποιθήσεις των ανθρώπων. Ο μπολσεβικισμός συνδυάζει τα χαρακτηριστικά της Γαλλικής Επανάστασης με εκείνα της ανόδου του Ισλάμ· και το αποτέλεσμα είναι κάτι ριζικά νέο, το οποίο μπορεί να κατανοηθεί μόνο με μια υπομονετική και παθιασμένη προσπάθεια της φαντασίας.

Η πιο σημαντική, με διαφορά, πτυχή της Ρωσικής Επανάστασης είναι η προσπάθεια να πραγματοποιηθεί ο κομμουνισμός. Πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι αναγκαίος για τον κόσμο, και πιστεύω ότι ο ηρωισμός της Ρωσίας έχει πυροδοτήσει τις ελπίδες των ανθρώπων με έναν τρόπο που ήταν απαραίτητος για την πραγματοποίηση του κομμουνισμού στο μέλλον. Ως μια έξοχη προσπάθεια, χωρίς την οποία η τελική επιτυχία θα ήταν πολύ απίθανη, ο μπολσεβικισμός αξίζει την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό ολόκληρου του προοδευτικού κομματιού της ανθρωπότητας. Συνέχεια ανάγνωσης

«Όσο υπάρχουν παραγκουπόλεις δεν υπάρχει δημοκρατία»

Standard

ΑΝΤΙΚΛΙΜΑΚΑ

του Κώστα Αθανασίου

O Οσβάλντο Μπάγερ

 Η αστυνομική βία έχει πλέον ξεφύγει: απρόκλητη, βάρβαρη, πάντα ατιμώρητη. Αναντικατάστατο στοιχείο της μνημονιακής εποχής. Έτσι κι αλλιώς, έχουμε απέναντί μας έναν υπουργό Δημόσιας Τάξης που, εκ μέρους της τρικομματικής κυβέρνησης, εφαρμόζει μια πολιτική και μια ατζέντα που αλληλοτροφοδοτούνται με εκείνες της Χρυσής Αυγής. Πάντως, όλο και πιο συχνά ακούει κανείς, μετά από τις πνιγμένες βραδιές των δακρυγόνων στις οποίες συνήθως καταλήγουν οι διαδηλώσεις, τη φράση «Ευτυχώς που δεν σκοτώθηκε κανένας άνθρωπος».

   Βέβαια, υπήρχαν και κάποιες (μακρινές;) εποχές που αυτό το «ευτυχώς» δεν ίσχυε. Οι εποχές που, αντί για δακρυγόνα, στην ημερήσια διάταξη ήταν οι σφαίρες. Αφορμή για να το θυμηθούμε είναι η έκδοση στα ελληνικά ενός κλασικού έργου της λατινοαμερικάνικης πολιτικής βιβλιογραφίας, της Εξέγερσης στην Παταγονία, του Αργεντίνου –«αναρχικού και ειρηνιστή», όπως αυτοορίζεται– ιστορικού, δημοσιογράφου, σεναριογράφου Οσβάλντο Μπάγερ (εκδ. Κουκκίδα, εισαγωγή και μτφ. Νίκος Κοκκάλας). Συνέχεια ανάγνωσης

Οι τόποι του ρατσισμού

Standard

του Κωστή Χατζημιχάλη

Από το έργο του Ενκί Μπιλάλ, «Η τριλογία του Νικοπόλ»

 Το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, οι πλατείες του Αγ. Παντελεήμονα, της Αμερικής και της Αττικής αναφέρονται συχνά ως τόποι εκδήλωσης ρατσιστικών επιθέσεων της Χρυσής Αυγής σε μετανάστες, εκεί εντοπίζεται η παράνομη και απροκάλυπτη βία, το αντριλίκι, η εθνικοφροσύνη, η ομοφοβία και ο σεξισμός των «λεβεντόπαιδων», όπως τους αποκαλεί έγκριτη πρωινή εφημερίδα. Μάλιστα η κυρίαρχη αφήγηση χρησιμοποιεί την παρουσία μεταναστών ως την κύρια αιτία υποβάθμισης των παραπάνω περιοχών. Η κατασκευή του προβλήματος οδηγεί και στις πολιτικές επίλυσής του και έτσι η εξουσία «νομιμοποιεί» τον Ξένιο Δία και τις φαραωνικές πεζοδρομήσεις και αναπλάσεις, εκεί ακουμπά και η Χρυσή Αυγή.

Ωστόσο οι τόποι του ρατσισμού έχουν και άλλες διαστάσεις. Είναι περιοχές όπου η παρουσία των μεταναστών είναι ορατή: τα σώματα τους με το διαφορετικό χρώμα δέρματος συναντιόνται με τους «άσπρους» γηγενείς, τα ρούχα, η ομιλία και το φέρσιμο είναι διαφορετικά, τα ονόματα είναι ξενικά, το ίδιο και τα μαγαζιά. Η επιτέλεση αυτών των δραστηριοτήτων στο δημόσιο χώρο της πόλης τους κάνει ορατούς, ενώ την ίδια στιγμή είναι αόρατοι για τη δικαιοσύνη και για τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα, ακόμη και για το δικαίωμα στη ζωή. Φανταστείτε τώρα για μια στιγμή τους μετανάστες και τις μετανάστριες σαν αόρατους/ες και ως προς τα σώματα αλλά υπαρκτούς/ες: να δουλεύουν σε υπόγειες σήραγγες για τους «επάνω», σε ειδικά φτιαγμένους χώρους παραγωγής και κατοικίας, κάτω από την επιφάνεια αλλά στο κέντρο της πόλης. Όπως στα κόμικς του Μπιλάλ την εποχή που οι κυρίαρχοι των πόλεων είχαν κεφάλι γερακιού και ατσάλινα χέρια και οι επιζώντες άνδρες και γυναίκες δουλεύουν γι’ αυτούς στα υπόγεια του μετρό που έχει καταστραφεί. Συνέχεια ανάγνωσης