Η Αριστερά και η Γάζα

Standard

«Αχ να ’τανε ο ουρανός αληθινός»

(μου λέει κάποιος που περνά ανάμεσα από δυο οβίδες)

Μαχμούντ Νταρουίς

 

του Γιώργου Γιαννακόπουλου

Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ, από το λεύκωμα «Σταυρός του Νότου», 1951

Διανοούμενοι και σχολιαστές, προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, του χώρου της «ευθύνης», διαμαρτύρονται συχνά ότι η υποστήριξη της καθ’ ημάς Αριστεράς στον αγώνα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία είναι εργαλειακή και μονομερής: αποσιωπά το κακό που προκαλείται στο Ισραήλ, υποβαθμίζει τη σημασία άλλων σημαντικών περιφερειακών διενέξεων. Διερωτώνται: Πώς γίνεται να βγαίνουν στους δρόμους όταν πέφτουν βόμβες στη Γάζα και όχι όταν σκοτώνονται γυναικόπαιδα στο Ισραήλ; Γιατί η πορεία του Πολυτεχνείου πορεύθηκε μόνο στην ισραηλινή πρεσβεία και δεν πέρασε και από την πρεσβεία της Συρίας;

 Ορισμένοι θέτουν αυτή τη «μονομέρεια» της Αριστεράς, τονίζοντας την ανάγκη διεύρυνσης του αριστερού διεθνισμού και αλληλεγγύης. Όχι μόνο θεμιτό, αλλά και επιτακτικό. Οι περισσότεροι, όμως, την ανάγουν σε μια ιδιότυπη ιδεολογική πρόσμιξη στοιχείων εθνολαϊκισμού, αντιαμερικανισμού και αντισημιτισμού. Τέλος, δεν λείπουν και οι θεωρίες συνωμοσίας, πασπαλισμένες με ισχυρές δόσεις ψυχροπολεμικής ρητορείας, προερχόμενες μάλιστα από πολιτικούς χώρους που δηλώνουν εραστές του Ορθού Λόγου. Μια τελευταία τέτοια θεωρία θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί αντιρατσιστικές οργανώσεις για να προωθήσει ένα μέτωπο με τους ισλαμοφασίστες της Ανατολής ενάντια στις ανοικτές κοινωνίες της Δύσης (Τάκης Μίχας στο protagon: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18989).

Το τελευταίο παράδειγμα θα παρέμενε ένα ανάξιο λόγου αποκύημα της φαντασίας, εάν δεν ήταν ενδεικτικό μιας ευρύτερης τάσης αναβίωσης της ψυχροπολεμικής λογικής στον εν Ελλάδι «μεταρρυθμιστικό» λόγο. Το πρόβλημα με τέτοιες προσεγγίσεις είναι ότι παραμένουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, προσκολλημένες στις «χρυσές εποχές» του μεταδιπολικού κόσμου, τότε που όλοι έπιναν στην υγειά του τέλους της Ιστορίας και επιχειρούσαν να προσδεθούν στο άρμα των ΗΠΑ.

 Πόσο στερεοτυπική όμως και υποκριτική είναι η στάση της Αριστεράς; Πόσο επιλεκτική η ευαισθησία της; Το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί με μια σειρά (ρητορικών) ερωτημάτων: Μπορεί να εξισωθεί ο αγώνας ενός λαού, μιας φασματικής οντότητας χωρίς κρατικοεθνική κυριαρχία, με την οργανωμένη και συστηματική βία ενός κράτους που επιτηρεί και τιμωρεί κατά το δοκούν; Μπορεί να αμφισβητηθεί η θεμελιώδης επιρροή της διένεξης σε Ισραήλ και Παλαιστίνη για το παρόν και μέλλον του αραβικού κόσμου; Μπορεί, τέλος, να λησμονηθεί η ιστορική ευθύνη των ευρωπαϊκών λαών στα γεγονότα που συνέβαλαν στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και τους μετέπειτα πολέμους;

 Η απαίτηση για εξίσωση των πρακτικών του Ισραήλ με αυτές των Παλαιστινίων, και του Παλαιστινιακού με άλλες περιφερειακές διαμάχες έχει τουλάχιστον δύο συνέπειες. Πρώτον, αβαντάρει την πολύμορφη ισραηλινή προπαγάνδα, η οποία αρθρώνεται γύρω από ένα λεξιλόγιο που συνδυάζει τις κορυφαίες στιγμές των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων» της δεκαετίας του 1990 και τις πρόσφατες του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία: χτυπήματα «χειρουργικής ακρίβειας», αποφασιστικότητα για την εξόντωση «τρομοκρατών», λύπη για τις «παράπλευρες απώλειες». Δεύτερον, οι κήρυκες της νέας πολιτικής ορθότητας παγιδεύονται στον επαρχιωτισμό που υποτίθεται ότι καταδικάζουν, όταν αγνοούν την ευρύτερη διεθνή συζήτηση στους κόλπους της Αριστεράς αλλά και τμημάτων του φιλελεύθερου χώρου. Αναλύσεις σαν αυτές του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες Richard Falk (www.aljazeera.com, 18.11.2012), εάν εκστομίζονταν από Έλληνες, θα καταγγέλλονταν ότι φλερτάρουν με ισλαμοφασιστικές λογικές ενώ παλαιότερες αγορεύσεις όπως του Sir Gerald Kaufman θα θεωρούνταν ένδειξη της μακράς αντισημιτικής παράδοσης της ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας. (http://www.youtube.com/watch?v=qMGuYjt6CP8).

 Το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι οι φωνές του Ορθού Λόγου δεν μοιάζουν να συγκινούνται από τη σχετικοποίηση της ίδιας της αξίας της ανθρώπινης ζωής, στην οποία φαίνεται να εδράζεται το δόγμα ασφαλείας του Ισραήλ. Αγνοούν τις συνεχείς αναφορές εκπροσώπων της ισραηλινής κυβέρνησης στη «δυσαναλογία» των ρυθμών αύξησης του πληθυσμού στα παλαιστινιακά εδάφη. Δεν θεωρούν άξιο λόγου ότι ο ισραηλινός στρατός είναι σε θέση να καθορίσει ακόμη και την απαιτούμενη ημερήσια κατανάλωση θερμίδων στη Γάζα (2.779 ανά κάτοικο, όπως γράφει ο Seumas Milne, ΤheGuardian, http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/nov/20/palestinians-have-right-defend-themselves). Η ευρυμάθειά τους, τέλος, εξαντλείται στην απροθυμία τους να αναλογιστούν τις ολέθριες συνέπειες των πρακτικών βιοπολιτικού ελέγχου στα παλαιστινιακά εδάφη.

Μπορούμε να εντοπίσουμε δύο κύριες ερμηνείες για την τελευταία επίθεση στη Γάζα. Η πρώτη αναφέρεται στην προεκλογική περίοδο και την απόπειρα της κυβέρνησης Νετανιάχου να εκμεταλλευτεί το δίπολο ασφάλεια-φόβος, συστοιχίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας κάτω από τον «σιδερένιο θόλο» της πολιτικής της. Η δεύτερη αναφέρεται στην ευρύτερη διεθνή συγκυρία, αντιμετωπίζοντας την κίνηση του Ισραήλ σαν μια μορφή προληπτικής δοκιμής τόσο της αντίδρασης των ΗΠΑ όσο και των αντανακλαστικών του αραβικού κόσμου, ιδιαίτερα της Αιγύπτου μετά την Αραβική Άνοιξη.

 H συμβολική επίσκεψη του Αιγύπτιου πρωθυπουργού στη Γάζα τροφοδότησε πολλές αναλύσεις σχετικά με τον ρόλο του Παλαιστινιακού σε μια δημοκρατικότερη Μέση Ανατολή. Εξίσου σημαντική ήταν η μετάβαση στη Γάζα τετρακοσίων ακτιβιστών, εκπροσώπων αιγυπτιακών κομμάτων και πολιτικών κινήσεων, που μετέφεραν, μαζί με είδη πρώτης ανάγκης, τη βούληση του αιγυπτιακού λαού για έμπρακτη υποστήριξη των Παλαιστινίων.

Όπως δείχνει και το ότι η Αίγυπτος πέτυχε την κατάπαυση του πυρός, το μέλλον του Παλαιστινιακού, γενικότερα, συνδέεται με τη δυνατότητα ανάδυσης ενός ριζοσπαστικού δημοκρατικού κινήματος στη Μέση Ανατολή, που θα θέσει το ζήτημα της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης με διαφορετικούς όρους απ’ ό,τι καθεστώτα τύπου Ιράν και Συρίας. Σε μια τέτοια προοπτική, η ελληνική Αριστερά και οι απανταχού προοδευτικοί καλούνται να συσφίξουν τους δεσμούς τους τόσο με τους φορείς του εκδημοκρατισμού στον αραβικό κόσμο όσο και με τις ετερόδοξες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη.

Δεν χρειαζόμαστε εξισωτικές λογικές, μια άδικη πολιτική ίσων αποστάσεων, αλλά έμπρακτη αλληλεγγύη στις δυνάμεις εκείνες που πλήττονται διπλά, τόσο από την «εξωτερική» σύγκρουση, όσο και από τις εσωτερικές δυνάμεις καταστολής, είτε αυτές βρίσκονται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη είτε στο Ισραήλ.

Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος είναι υποψήφιος δρ Ιστορίας, Queen Mary University of London

 

 

3 σκέψεις σχετικά με το “Η Αριστερά και η Γάζα

  1. «Το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί με μια σειρά (ρητορικών) ερωτημάτων»
    Ας δούμε αν μπορεί πράγματι.

    1) Μπορεί να εξισωθεί ο αγώνας ενός λαού, μιας φασματικής οντότητας χωρίς κρατικοεθνική κυριαρχία, με την οργανωμένη και συστηματική βία ενός κράτους που επιτηρεί και τιμωρεί κατά το δοκούν;
    – Nα «εξισωθεί» ίσως όχι, αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί με αντίστοιχα κριτήρια στο βαθμό που η «φασματική οντότητα» επιδιώκει να γίνει και αυτή κράτος, ή/ και ενεργεί σαν να είναι ήδη.

    2) Μπορεί να αμφισβητηθεί η θεμελιώδης επιρροή της διένεξης σε Ισραήλ και Παλαιστίνη για το παρόν και μέλλον του αραβικού κόσμου;
    – Ασφαλώς μπορεί. Γιατί να μην μπορεί; δηλαδή από την πορεία της διένεξης αυτής θα εξαρτηθεί το «μέλλον του αραβικού κόσμου» (άρα των Μαροκινών, των Λίβυων, των Τυνήσιων, των Ιρακινών, των Υεμενιτών); Πώς ακριβώς;

    3) Μπορεί, τέλος, να λησμονηθεί η ιστορική ευθύνη των ευρωπαϊκών λαών στα γεγονότα που συνέβαλαν στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και τους μετέπειτα πολέμους;
    – Ίσως όχι (και πάλι, «των ευρωπαϊκών λαών»; Χμμ … δηλαδή υπήρξε ευθύνη του γαλλικού, του ρωσικού, του ελληνικού, του δανικού, του γιουγκοσλαβικού λαού;).
    Αλλά και ας πούμε ότι υπήρξε, γιατί αυτό να μας εμποδίζει να πάμε στην πρεσβεία της Συρίας;
    Φαίνεται λοιπόν ότι τα ερωτήματα δεν είναι τόσο ρητορικά και δεν αρκούν για να κλείσει το ζήτημα αν στην ελληνική αριστερά υπάρχει αντισημιτισμός.

  2. Αρχίζω την εκτεταμένη μου αναφορά στο άρθρο με την παρατήρηση, ότι η επιθυμία του ποιητή για την καθαρότητα του ουρανού, μάλλον εκφράζει το μοναδικό ίσως στοιχείο ενός κοινού πόθου όλων των κατοίκων της πολύπαθης περιοχής, αφού οι οβίδες ανεξαρτήτως εθνικότητας αυτού που τις εκτόξευσε, τυχαίνει να προκαλούν τις ίδιες συνέπειες σε αυτόν που θα πλήξουν ή να δημιουργούν τα ίδια συναισθήματα σε κάποιον που θα βρεθεί να περνάει ανάμεσά τους, ανεξάρτητα και πάλι από την εθνικότητά του.

    Συνεχίζω με την παρατήρηση ότι στις διαμαρτυρίες για την εργαλειακή και μονομερή υποστήριξη της καθ΄ημάς Αριστεράς προς τους Παλαιστίνιους ο αρθρογράφος δεν φαίνεται να θεωρεί αναγκαίο να αντικρούσει το γεγονός καθεαυτό, αλλά μάλλον να επεξηγήσει γιατί υφίσταται αυτή η μονομέρεια και μάλιστα με μία σειρά (ρητορικών) ερωτημάτων που απαντούν στα ερωτήματα των ερωτούντων. Από μία οπτική γωνία το γεγονός είναι βέβαια αξιέπαινο, τουλάχιστον λόγω της ειλικρίνειας που ενέχει αυτή η ομολογία… Θα προσπαθήσω στη συνέχεια να απαντήσω με επιχειρήματα και όχι ρητορικώς ερωτώντας, στα ερωτήματα που θέτει ο αρθρογράφος.
    Παρεμπιπτόντως ας μου επιτραπεί να ερωτήσω και τούτο: αν κάποιος (σαν κι εμένα ας πούμε), διαφοροποιείται από αυτήν την προσέγγιση και θεωρεί μάλιστα αναγκαία την έκφραση της υποστήριξής του προς το Ισραήλ «θέτει εαυτόν εκτός» της καθ΄ημάς Αριστεράς και μήπως «δεν δικαιούται δια να ομιλεί»;

    Σε μία εμπόλεμη κατάσταση τα έκτροπα που αυτή συνεπάγεται, οι νεκροί, οι τραυματίες, η συμφορά, ο ανθρώπινος πόνος και οι υλικές καταστροφές θεωρώ ότι είναι εντελώς απαράδεκτο «να ζυγίζονται» ώστε να αποδίδονται ευθύνες και να μοιράζονται αναθέματα. Ενα νεκρό παιδί είναι μια τόσο τραγική πραγματικότητα και η αναζήτηση της εθνικότητάς του προκειμένου να αποφασίσει κάποιος για το αν θα εκφράσει την αγανάκτησή του ή την αδιαφορία του μάλλον δείχνει πλήρη αποκτήνωση. Η επιλεκτική λοιπόν ευαισθησία απλά δεν αποτελεί ευαισθησία, αλλά επικίνδυνη αναισθησία.

    Ετσι λοιπόν θα πρέπει μάλλον να αναζητήσουμε το ποιός ή τι φταίει για το τι γίνεται και όχι τις ίσες αποστάσεις για τα αποτελέσματα αυτού που γίνεται. Η ανάγκη διεύρυνσης του αριστερού διεθνισμού και αλληλεγγύης είναι βέβαια ένα ευχάριστο πεδίο δράσης που δημιουργεί φιλίες και κοινωνικές σχέσεις, γεμίζει λίγο περισσότερο την ατζέντα των επαναστατικών μας δραστηριοτήτων ή καθηκόντων, αλλά φευ, δεν σταματάει το κακό και την αιματοχυσία.

    Θα αφήσω κατά μέρος το «συνομωσιακό σενάριο» στο οποίο αναφέρεται ο αρθρογράφος, όχι μόνο γιατί το θεωρώ ανάξιο λόγου, αλλά πολύ περισσότερο γιατί στα πάμπολα σενάρια του είδους που κυκλοφορούν στη χώρα μας πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει πάντα ο «εβραιοσιωνιστικός» δάκτυλος, γεγονός που με την πάροδο του χρόνου μου έχει δημιουργήσει κάποια απέχθεια. Ομως θα υποστήριζα ότι η ψυχροπολεμική λογική του διπολικού κόσμου μάλλον χαρακτηρίζει την στάση της Αριστεράς απέναντι στο ζήτημα, έχοντας διαμορφωθεί τότε και παραμένοντας ευλαβικά προσηλωμένη στα ίδια από τότε.

    Θα προσπαθήσω να γίνω σαφέστερος. Το Ισραήλ (μην έχοντας και κάποια άλλη δυνατότητα, ευτυχώς όπως έμελλε να αποδειχτεί χρόνια αργότερα) αποτέλεσε από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50 στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Με την διπολική λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» η ελληνική Αριστερά δεν είχε (;) ιδιαίτερα περιθώρια επιλογών. Το Ισραήλ έγινε ο εχθρός και οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι Αραβες γενικώτερα έγιναν οι φίλοι. Ετσι λοιπόν αντιμετωπίστηκε και η διαιώνιση του παλαιστινιακού προσφυγικού προβλήματος λόγω των ενδοαραβικών πολιτικών επιλογών και οι σφαγές του μαύρου Σεπτέμβρη και οι ενδοαραβικές διενέξεις και η αραβική επιθετικότητα και οι πόλεμοι που δεδηλωμένο στόχο είχαν την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη και τον εξανδραποδισμό όλων των Εβραίων κατοίκων του (στόχος που εξακολουθεί να υφίσταται και να δηλώνεται ανοιχτά από Χαμάς και λοιπές προοδευτικές οργανώσεις): οι Σιωνιστές, οι υπηρέτες των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή στο ανάθεμα, οι Αραβες συναγωνιστές στον αγώνα για τον Σοσιαλισμό, που κάπου κάπου κάνουν και κάποια λάθη, προβαίνοντας σε σφαγές Παλαιστινίων. Ενώ λοιπόν τα χρόνια πέρναγαν η δημοκρατία του Ισραήλ μετουσιώνονταν σε απόλυτο κακό ενώ τα σοσιαλιστικά αραβικά καθεστώτα δημιουργούσαν ενθουσιασμό και μάλιστα ενέπνεαν και κάποιους που έμελλε να κυβερνήσουν αργότερα την Ελλάδα…

    Δίπλα στον περίπου αυτονόητο αντιαμερικανισμό ήρθε κι έδεσε και ο περιρρέων στη χώρα μας αντισημιτισμός, αφού χρόνια πριν την επικαιροποίηση της Χρυσής Αυγής τα ταπεινά αντισημιτικά ένστικτα της πλειοψηφίας των Ελλήνων έβρισκαν πολιτικά αποδεκτό κουστουμάκι στην έφραση «αλληλεγγύης στα δίκαια του παλαιστινιακού λαού». Η ένταση της «αλληλεγγύης» βέβαια είναι αντιστρόφως ανάλογη με την γνώση των συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή, την φύση του αραβικού εθνικισμού, την έννοια του σιωνισμού, γενικά με την πλήρη άγνοια της όποιας παραμέτρου θα ήταν αναγκαία για να διαμορφώσει κάποιος άποψη για την κατάσταση. Νομίζω ότι η πλήρης αδιαφορία που επικρατεί για τα τεκμαινόμενα στην Συρία τον τελευταίο χρόνο (40.000 νεκροί μέχρι σήμερα) αποτελεί αδιάψευστο στοιχείο για το ενδιαφέρον που θα έδειχνε ο μέσος Ελληνας για τους Παλαιστίνιους αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Ισραήλ.

    Εδώ λοιπόν εγώ ασκώ κριτική στην Αριστερά: αντί να παρέμβει και να καταπολεμήσει τον εν είδη «αυτονόητου» υπάρχοντα αντισημιτισμό (πεδίον δόξης ομολογουμένως λαμπρόν) απλά τον χρησιμοποιεί «εναλλάσοντάς» τον σε «φιλοπαλαιστινιακή δράση» και παράνομα (σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) δρώμενα του τύπου «ένα καράβι για τη Γάζα» και άλλες επικίνδυνες γελοιότητες, ενώ είναι ή θα έπρεπε να είναι γνωστό, ότι η συνολική τροφοδοσία της λωρίδας της Γάζας σε τρόφιμα, νερό, ενέργεια και υλικά προέρχεται αποκλειστικά από το Ισραήλ και ότι οι όποιες ελλείψεις υπάρχουν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των ισλαμοφασιστών της Χαμάς και όχι του κράτους του Ισραήλ.

    «Μπορεί να εξισωθεί ο αγώνας ενός λαού, μιας φασματικής οντότητας χωρίς κρατικοεθνική κυριαρχία, με την οργανωμένη και συστηματική βία ενός κράτους που επιτηρεί και τιμωρεί κατά το δοκούν;» . Πολύ φτηνό το λογοπαίγνιο! Ετσι λοιπόν από τη μια ένας λαός, από την άλλη ένα κράτος! Ενα κράτος που την πρώτη μέρα της ανακήρυξής του το 1948, ουσιαστικά άοπλο, αντιμετώπισε νικηφόρα και με εκατόμβες θυμάτων τους οργανωμένους στρατούς πέντε(!) αραβικών στρατών που εισέβαλαν από παντού για να το διαλύσουν πριν καν υπάρξει. Ηταν τότε που δημιουργήθηκε και το προσφυγικό πρόβλημα όταν ο αραβικός πληθυσμός ακολουθώντας την προτροπή μηνυμάτων που εξέπεμπαν οι αραβικοί ραδιοσταθμοί εγκατέλειπε τις εστίες του για να επιστρέψει όταν η περιοχή θα είχε εκκαθαριστεί από Εβραίους. Ακολούθησαν οι πόλεμοι του 56, του ΄67 και του ΄73 χωρίς να υπάρξει η σχεδιασμένη εκκαθάριση… Υπήρξαν βέβαια και τα μεμονωμένα επεισόδια όπως του Ντέιρ Γιασίν, ανεξήτιλα σκοτεινές σελίδες στην ιστορία του σιωνιστικού κινήματος, τακτική ωστόσο που χαρακτηρίζει συνολικά -θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε- την αραβική πολιτική.
    Και μιας και μιλάμε για πρόσφυγες ας αναφέρουμε ότι οι εβραϊκές κοινότητες που για αιώνες ανθούσαν σε όλο τον αραβικό κόσμο, από το Ιράκ μέχρι το Μαρόκο αποτελούν την άλλη, την σκοτεινή και άγνωστη πλευρά του προσφυγικού προβλήματος.

    Γιατί «η φασματική οντότητα» παραμένει τέτοια και δεν αποτελεί κράτος; Για να μην μακρυγορήσω να αναφέρω μόνο 1. επειδή δεν αποδέχτηκε το σχέδιο εδαφικού διαχωρισμού που πρότεινε ο ΟΗΕ το 1947 και 2. γιατί ο Γιασέρ Αραφάτ δεν αποδέχτηκε την δημιουργία του Παλαιστινιακού κράτους στα προ του 1967 σύνορα και με το 1/4 της Ιερουσαλήμ υπό αραβικό έλεγχο. Ηθελε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι η ισραηλινή ηγεσία είχε ήδη υποχωρήσει πέρα από τα όρια της εθνικής μειοδοσίας.
    Ομως αν την μία πλευρά αποτελεί το Ισραήλ η άλλη δεν είναι μόνο οι Παλαιστίνιοι, αλλά ο αχανής γεωγραφικά, πληθυσμιακά, στρατιωτικά και οικονομικά αραβικός κόσμος. Μια ματιά στο χάρτη αρκεί…
    Το κράτος που επιτηρεί και τιμωρεί κατά το δοκούν λοιπόν. Μήπως θα έπρεπε απλά να παρατηρεί τους βομβιστές να ανατινάζονται μέσα σε σταθμούς, λεωφορεία, αγορές, καφετέριες και εστιατόρια δολοφονώντας δεκάδες αμάχους στο Τελ Αβίβ, στην Ιερουσαλήμ, στη Χάιφα, στην Ασντότ και σε όποια άλλη πόλη ή να απαριθμεί τις εκτοξεύσεις πυραύλων που 7 χρόνια τώρα καθημερινά κατευθύνονται εναντίον αμάχων, χωρίς να αντιδρά; Το οποιοδήποτε άλλο κράτος αντιμετώπιζε τέτοιες προκλήσεις και δολοφονίες απλά θα τιμωρούσε ή θα εξαφάνιζε τον γείτονα που από τον παιδικό σταθμό εκπαιδεύει την νεολαία του στο μίσος και στο έγκλημα;
    Το ότι ο ισραηλινός στρατός δεν είναι εξοπλισμένος πλέον με σφεντόνες είναι γεγονός. Το αν κάτι τέτοιο θα αποτελούσε εγγύηση ειρήνευσης δεν το γνωρίζω. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι για την ηγεσία του Ισραήλ δεν αποτελεί ιδιαίτερα ελκυστική πρόταση…

    «Μπορεί να αμφισβητηθεί η θεμελιώδης επιρροή της διένεξης σε Ισραήλ και Παλαιστίνη για το παρόν και μέλλον του αραβικού κόσμου;» Η όποια επιρροή υφίσταται δεν αποτελεί ούτε λόγο υποστήριξης των μαχητών του Ισλάμ ούτε λόγο για το Ισραήλ βέβαια να υφίσταται τα όσα υφίσταται. Μήπως θα πρέπει να πληρώσει το Ισραήλ και το αιματοκύλισμα στη Συρία ή τα αλληλομαχαιρώματα των φορέων της «αραβικής άνοιξης»; Ελεος!

    «Μπορεί, τέλος, να λησμονηθεί η ιστορική ευθύνη των ευρωπαϊκών λαών στα γεγονότα που συνέβαλαν στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και τους μετέπειτα πολέμους;». Εύλογο το ερώτημα, αλλά θεωρητικής πλέον υφής. Το Ισραήλ υφίσταται πλέον ήδη 65 χρόνια και οι Εβραίοι κάτοικοί του μετά από δισχιλιετή απουσία δεν σκοπεύουν μάλλον στη μετανάστευση είτε σε άλλες χώρες, είτε στον άλλο κόσμο όπως θα επιθυμούσαν ίσως οι Παλαιστίνιοι «αγωνιστές».

    Εγώ λοιπόν δεν απαιτώ καμία εξίσωση πρακτικών των δύο πλευρών. Πώς να εξισώσεις αυτόν που αγωνίζεται με τις όποιες παραχωρήσεις για την ειρήνη με αυτόν που αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στον πόλεμο; Να προσθέσω στα ήδη αναφερθέντα, ότι η ειρήνη με την Αίγυπτο «στοίχησε» την επιστροφή των εδαφών μέχρι τη διώρυγα του Σουέζ με όλα τα στρατηγικά και οικονομικά μειονεκτήματα αυτής της πράξης. Ηδη ενώ το «αντάλλαγμα» παραμένει αιγυπτιακό κεκτημένο αλλαλαγμοί πολέμου ακούγονται στο Κάιρο από τους«αδελφούς μουσουλμάνους» και όχι μόνο… Μια εβδομάδα μετά την εκκεχειρία στη Γάζα τα τούνελ από τα οποία η Χαμάς και άλλοι προμηθεύονται πυραύλους και άλλο πολεμικό υλικό επισκευάστηκαν και λειτουργούν με εντατικούς ρυθμούς. Δεν είναι δυνατόν να εξισωθεί το Ισραήλ με τους δολοφόνους της Χαμάς!

    Δεν μου είναι γνωστές οι δηλώσεις του κ. Richard Falk ή του Sir Gerald Kaufman . Ελπίζω να διαφέρουν από αυτές της αντιπροέδρου της πρωτοβουλίας «ένα καράβι για τη Γάζα», με τις οποίες ισχυρίζεται ότι το ολοκαύτωμα το έκαναν οι ίδιοι οι Εβραίοι, εξοντώνοντας ομοεθνείς τους!

    Η «παραίνεση» να μην κάνουμε κάτι εφόσον αυτό πρόκειται να «αβαντάρει» την ισραηλινή πλευρά τι να πώ; Και εδώ ο συντάκτης αποκαλύπτει ποιά είναι η κινητήρια δύναμη της συλλογιστικής του και της προσέγγισής του!

    Γράφει ο αρθρογράφος για « σχετικοποίηση της ίδιας της αξίας της ανθρώπινης ζωής» και ψέγει το Ισραήλ, τη στιγμή που το δόγμα των Παλαιστινίων αποσκοπεί στο ξεκλήρισμα του κάθε Εβραίου και που η ίδια η ζωή των Παλαιστινίων δεν παίζει κανένα ρόλο όπως δείχνουν οι «στρατιωτικές» τους ενέργειες, αλλά και τα φρικιαστικά λυντσαρίσματα όσων δεν υπακούουν στην ηγεσία τους.

    Η προτελευταία παράγραφος αποτελεί ένα ευχολόγιο με το οποίο κατά κανόνα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω και να εναποθέσω κι εγώ τις ελπίδες μου, εκφράζοντας ωστόσο την άποψη, ότι η μέχρι τώρα εμπειρία δεν αποτελεί καλό οιωνό για την ευόδωσή του.

    «Δεν χρειαζόμαστε εξισωτικές λογικές, μια άδικη πολιτική ίσων αποστάσεων, αλλά έμπρακτη αλληλεγγύη στις δυνάμεις εκείνες που πλήττονται διπλά, τόσο από την «εξωτερική» σύγκρουση, όσο και από τις εσωτερικές δυνάμεις καταστολής, είτε αυτές βρίσκονται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη είτε στο Ισραήλ». Ακριβώς! Αρκεί να προσεγγίσουμε νηφάλια και αντικειμενικά το θέμα και να καταλήξουμε στο ποιός τελικά πλήττεται και από ποιούς, αναθεωρώντας ίσως «αυτονόητα» δεκαετιών που ίσως δεν είναι!

    Γιώργος Δερμάτης
    Βιέννη, 28.11.2012

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s