Iταλία: τα πέντε αστέρια και οι πολλές εκπλήξεις των εκλογών

Standard

 του Λορέντσο Ζαμπόνι

Αμεντέο Μοντιλιάνι, «Καρυάτις», 1913-14

Αμεντέο Μοντιλιάνι, «Καρυάτις», 1913-14

Οι ιταλικές εκλογές είχαν πολλά στοιχεία έκπληξης: η επιτυχία του Μπ. Γκρίλο, η «νεκρανάσταση» Μπερλουσκόνι, τα ισχνά ποσοστά Μόντι και η δραματική συρρίκνωση της Αριστεράς είναι μερικά από τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ και χρειάζονται ερμηνεία. Απευθυνθήκαμε, για τον λόγο αυτό, στον δημοσιογράφο Lorenzo Zamponi, ιδρυτή της ενημερωτικής ιστοσελίδας Il Corsaro (www.ilcorsaro.info). Ο Ζαμπόνι, εκτός των άλλων, είναι είναι συν-ιδρυτής της φοιτητικής οργάνωσης LINK που κινείται στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της οργάνωσης Io Voglio Restare που μάχεται ενάντια στη «διαρροή εγκεφάλων» στα ιταλικά Πανεπιστήμια, ενώ συμμετείχε στην ιδρυτική συνέλευση της Πολιτικής Επανάστασης  (Rivoluzione Civile).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 «Δύο κλόουν κέρδισαν τις εκλογές». Με αυτά τα λόγια, ο ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, Πέτερ Στάινμπρουκ, σχολίασε τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ιταλία, αναφερόμενος στον αρχηγό του κεντροδεξιού συνασπισμού Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Μπέπε Γκρίλο, κωμικό, μπλόγκερ και ιδρυτή του Κινήματος των Πέντε Αστέρων (Movimento 5 Stelle-M5S). Μια τέτοια ανάγνωση του αποτελέσματος είναι, προφανώς, επιφανειακή και αλαζονική — δεν προκαλεί όμως έκπληξη. Αυτό που αρνείται να δει η γερμανική πολιτική ελίτ είναι πως η πλειοψηφία του ιταλικού λαού απέρριψε τη λιτότητα, παρόλο που για την ώρα δεν έχει επιλέξει μιαν αξιόπιστη λύση για την έξοδο από την κρίση του νεοφιλελευθερισμού.

Δύο είναι, κυρίως, τα σημεία που προξενούν εντύπωση στην κοινή γνώμη εκτός Ιταλίας. Αφενός το ποσοστό του Μπερλουσκόνι, ο οποίος, αν και έχασε περίπου 7 εκατομμύρια ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του 2008, ήρθε σχεδόν ισόπαλος με την κεντροαριστερά, ενάμιση μόλις χρόνο μετά την κατάρρευση της κυβέρνησής του, λόγω της προφανούς ανικανότητάς της να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Και αφετέρου, η αδυναμία της εναλλακτικής Αριστεράς να ισχυροποιηθεί μέσα σε συνθήκες κρίσης και λιτότητας, όπως συνέβη στην Ελλάδα, στη Γαλλία και –σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– στην Ισπανία. Αντίθετα, ο Γκρίλο, με το δημαγωγικό και γενικόλογο εκλογικό του πρόγραμμα, με υποψήφιους παντελώς άγνωστους και χωρίς πολιτική εμπειρία, με ανύπαρκτη κομματική δομή και χωρίς καμία χρηματοδότηση, κατέκτησε μέσα σε λίγους μόνο μήνες πάνω από το 25% του εκλογικού σώματος. Συνέχεια ανάγνωσης

Μπέπε Γκρίλο: Κίνδυνος για τη δημοκρατία;

Standard

 του Γκαέλ ντε Σαντίς

μετάφραση: Αναξαγόρας Λιγαρίδης

 beppeEίναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τον χαρακτήρα αυτού του λαϊκιστικού κινήματος. Σε τοπικό επίπεδο, αναδεικνύει περιβαλλοντικά θέματα. Σε εθνικό επίπεδο, καλεί για τον εκσυγχρονισμό της δημοκρατίας μέσω του διαδικτύου, που διευκολύνει την πραγματοποίηση δημοψηφισμάτων. Ωστόσο, ο Μπ. Γκρίλο οφείλει την επιτυχία του  στους λιβέλους του για «το κόστος της πολιτικής». Στις ομιλίες του, στηλιτεύει  τις απολαβές των εκλεγμένων και τον αριθμό των βουλευτών. Υπογραμμίζει τις ευθύνες διαφόρων  κομμάτων για οικονομικά σκάνδαλα. Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται σωστά, δεν είναι όμως. Συγκεντρώνοντας ψήφους τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά, ο ίδιος «δεν είναι ούτε δεξιός ούτε αριστερός», κι όμως είναι έτοιμος να κάνει κάθε συμβιβασμό. Αυτός που επιτίθεται βίαια στα συνδικάτα, δήλωσε απευθυνόμενος στους ακροδεξιούς ακτιβιστές του Κάζα Πάουντ, στο οποίο πρότεινε να ενταχθεί στις εκλογικές του λίστες, πως «ο αντιφασισμός δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές του».

Ο δήμαρχος της Μίρα, εκλεγμένος με το Κίνημα των Πέντε Αστέρων (Movimento 5 Stelle-M5S),  απέλυσε μια εργαζόμενη, το μόνο σφάλμα της οποίας το σφάλμα ήταν ότι ήταν έγκυος… Ούτε λέξη καταδίκης από τον μεγάλο αρχηγό. «Αυτό το κίνημα είναι πραγματικά μοναδικό: δεν υπάρχει. Είναι ένας λογότυπος και μια ιστοσελίδα γεμάτη διαφημίσεις, προσωπική ιδιοκτησία του Mπέπε Γκρίλο», λέει η η Τζιοβάνι Φάβια, περιφερειακή σύμβουλος στην Εμίλια-Ρομάνια, που αποκλείστηκε  από το M5S επειδή έθεσε το ζήτημα της δημοκρατικής λειτουργίας του. Συνέχεια ανάγνωσης

Η συνέχεια επί της κοινωνίας

Standard

του Φράνκο «Mπίφο»  Μπεράρντι
μετάφραση: Αγάπιος Λάνδος

O Μπ. Γκρίλο σε προεκλογική συγκέντρωση στο Μπέργκαμο. Φωτογραφία του  Giuseppe Cace

O Μπ. Γκρίλο σε προεκλογική συγκέντρωση στο Μπέργκαμο. Φωτογραφία του Giuseppe Cace

Η ένωση της Ευρώπης ξεκίνησε ως ένα σχέδιο για την ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη,  αξιοποιώντας την κληρονομιά της σοσιαλιστικής κουλτούρας και του διεθνισμού, που αντιτάχθηκαν στον φασισμό.

Τη δεκαετία του 1990, το πανίσχυρο  χρηματιστικό κεφάλαιο αποφάσισε να καταστρέψει το ευρωπαϊκό μοντέλο: η υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, σηματοδοτεί το ξέσπασμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών, η αντι-Ευρώπη της ΕΚΤ και της Deutsche Bank αξιοποίησαν την ευκαιρία που τους προσέφερε η οικονομική κρίση των ΗΠΑ το 2008, για να μετατρέψουν την πολιτισμική πολυμορφία στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής ηπείρου (την προτεσταντική γοτθική κουλτούρα της κοινότητας, την καθολική κουλτούρα του μπαρόκ και του ατομικισμού, την ιδεαλιστική και εικονοκλαστική κουλτούρα της Ορθοδοξίας),  σε παράγοντα πολιτικής αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κύριο στόχο να συντρίψουν την αντίσταση των δυνάμεων της εργασίας στην επικράτηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Δραστική μείωση των μισθών, κατάργηση του οκταώρου,  επισφαλής εργασία για τους νέους και επιμήκυνση των ορίων συνταξιοδότησης για τους μεγαλύτερους, ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών.Οι Ευρωπαίοι έχουν να πληρώσουν το χρέος που συσσωρεύτηκε από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, χρέος που λειτουργεί ως όπλο στραμμένο προς τους εργαζόμενους. Συνέχεια ανάγνωσης

Για περαιτέρω διάβασμα σχετικά με το M5S του Γκρίλο

Standard

Διαβάστε μια συνέντευξη  του Ματία Καλίσε (2011), δημοτικού σύμβουλου του Μιλάνου, είκοσι χρονών, εκλεγμένου με το M5S του Γκρίλο.

  Τη συνέντευξη πήρε ο GRILLO 2Μιχάλης Βακαλούλης στο πλαίσιο μιας συγκριτικής μελέτης που πραγματοποιεί για τις μορφές πολιτικοποίησης της νεολαίας στην Ευρώπη.

Πρόκειται για διαφωτιστικό κείμενο, που αξίζει να διαβαστεί καθώς μας βοηθάει να αντιληφθούμε την πολυπλοκότητα της εκλογικής επιτυχίας του Γκρίλο. Δημοσιεύεται, στα γαλλικά στην ιστοσελίδα του Μ. Βακαλούλη: http://vakaloulis.wordpress.com/2013/02/28/la-politique-comme-terminal-dun-reseau-dechanges-citoyens/

Χειμώνας στην Αθήνα

Standard

του Παναγιώτη Νούτσου

Ο Παρθενώνας μετά τη βροχή. Φωτογραφάι του Φρεντ Μπουασονά, αρχές του 20ού αιώνα

Ο Παρθενώνας μετά τη βροχή. Φωτογραφάι του Φρεντ Μπουασονά, αρχές του 20ού αιώνα

Χειμώνας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στην πρωτεύουσα. Δεν υπήρξαν τάχα «αντίδοτα»;  Έστω «βραχύπνοα», ως προς το χρόνο ανάλωσής τους, και πάντως «μακρόπνοα» ως προς τον προβληματισμό που έθεταν; Άνετα κρατώ σημειώσεις, μια και το έλυτρον του αντίχειρα έχει επαναλειτουργήσει πλήρως χάρη στη γενναιόδωρη χειρουργική δεξιοτεχνία του Παναγιώτη Σουκάκου. Έτσι απομνημονεύω τα εξής:

α) Την κινηματογραφική παράσταση «Το κεφάλαιο» του Κώστα Γαβρά, ως «αντίσταση στη χυδαιότητα» της οικονομικής εξουσίας που επαυξάνει το τραπεζικό κεφάλαιο. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι προϋποθέσεις μια νέας ταξικότητας και ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Standard

Για τους διανοούμενους, το έθνος, την παγκοσμιοποίηση, το μοντέλο ανάπτυξης, την Αριστερά, τη Βαϊμάρη και τη Χρυσή Αυγή

Συνέντευξη του Σπύρου Ι. Ασδραχά

asdraxasΘέλουμε να ξεκινήσουμε ρωτώντας σας για τον ρόλο των διανοουμένων, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, στις σημερινές συνθήκες της κρίσης.

 Για τους διανοούμενους, το πρόβλημα είναι ηθικό. Αυτό σημαίνει την επιλογή ανάμεσα στον ατομοκεντρισμό και τη συλλογικότητα. Το ανθρώπινο είδος, ας μην το ξεχνάμε, ξεκίνησε ως συλλογικότητα, όπως τα οικολογικά συστήματα — και δεν αναφέρομαι μόνο στα δέντρα, τους θάμνους και τα ποτάμια, αλλά και στις ανθρώπινες συσσωματώσεις, όπως θα έλεγε ο Αβροτέλης Ελευθερόπουλος. Οι διανοούμενοι πρέπει να διαλέξουν σε ποια πλευρά του συνόρου θα τοποθετηθούν. Ανήκουν στους προνομιούχους ή σε εκείνους που χάρη στις ικανότητές τους μπόρεσαν να ανέβουν στις ψηλότερες βαθμίδες της οικονομικής και κοινωνικής πυραμίδας, όταν όμως καταφέρνουν να ξεπεράσουν αυτό τον ετεροπροσδιορισμό τότε δεν τους απομένει παρά να γίνουν επαναστάτες.

Έργο του Ανρί Ματίς από την ενότητα «Τζαζ»

Έργο του Ανρί Ματίς από την ενότητα «Τζαζ»

Κατ’ εμέ, στο εθνικό μας δράμα, όταν πεινάει ο κόσμος, όταν δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο και κρυώνει, όταν δημιουργούνται ξανά μορφές αλληλεγγύης –και είναι εξαιρετικά θετικές– που ίσχυαν μονάχα στην ιταλογερμανική Κατοχή, στις συνθήκες αυτές δεν τους απομένει άλλος δρόμος. Ανοίγοντας μια παρένθεση, θα διακινδυνεύσω να πω ότι το δράμα αυτό ξεκινάει από μια απάτη: όταν με τεχνάσματα μπήκαμε στην ευρωζώνη. Τα πρόσωπα που ευθύνονται είναι γνωστά. Και, βεβαίως, οι εταίροι θα πρέπει να ήταν σε θέση να καταλάβουν ότι όλα αυτά έγιναν με λογιστικά τεχνάσματα. Από εκεί αρχίζει ο κατήφορος, ο υπέρμετρος δανεισμός, αυτά που πληρώνουμε σήμερα… Συνέχεια ανάγνωσης

Καλλιτεχνική δημιουργία και πολιτική διαμαρτυρία

Standard

του Στάθη Παυλόπουλου

Αφίσα του ΠΑΜ (από το ημερολόγιο 2013 "Αυγής" και ΑΣΚΙ)

Αφίσα του ΠΑΜ (από το ημερολόγιο 2013 «Αυγής» και ΑΣΚΙ)

Μπορεί άραγε να συνυπάρξει η καλλιτεχνική δημιουργία με την πολιτική διαμαρτυρία; Μπορεί ένα έργο που τέρπει τις αισθήσεις να είναι συγχρόνως και μια γροθιά σηκωμένη ενάντια σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς; Είναι δυνατόν ένα εφήμερο χρηστικό αντικείμενο όπως η αφίσα να διέπεται από κανόνες καλλιέπειας και συγχρόνως να καθίσταται καίριο μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας; Τα παραπάνω ερωτήματα γονιμοποίησαν την εκδήλωση των ΑΣΚΙ, την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου, στοn Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση του ημερολογίου των ΑΣΚΙ και της Αυγής με θέμα «Πολυτεχνείο 1973: 40 χρόνια μετά. Αφίσες από τον αντιδικτατορικό αγώνα στο εξωτερικό».

Στην εκδήλωση συζήτησαν ο γραφίστας Δημήτρης Αρβανίτης, γραφίστας, ο σκηνοθέτης-συγγραφέας Θανάσης Σκρουμπέλος και ο σκηνοθέτης Γιώργος Ζώης, με συντονίστρια την ιστορικό Χριστίνα Αγριαντώνη. Οι ομιλητές, είτε από τη ματιά του ειδικού είτε μέσω βιωματικών καταθέσεων, όπως στην περίπτωση του Θανάση Σκρουμπέλου, σκιαγράφησαν τον ρόλο που διαδραμάτισε η αφίσα ως μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας και εναντίωσης στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Ανέδειξαν, επιπλέον, τη σημασία των αφισών για τη δημοσιοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα στην εκτός συνόρων κοινή γνώμη. Μια διαδικασία ουδόλως εύκολη, όπως μας υπενθύμισε ο Δημήτρης Αρβανίτης, καθότι η «κανονικότητα» της παρανομίας ούτε δημιουργικά ατελιέ περιελάμβανε ούτε άνεση χρόνου για φροντισμένο σχεδιασμό και εκτυπωτική επιμέλεια των αφισών. Το μήνυμά τους άλλωστε κατίσχυε του εικαστικού περιγράμματος. Συνέχεια ανάγνωσης