Η συνέχεια επί της κοινωνίας

Standard

του Φράνκο «Mπίφο»  Μπεράρντι
μετάφραση: Αγάπιος Λάνδος

O Μπ. Γκρίλο σε προεκλογική συγκέντρωση στο Μπέργκαμο. Φωτογραφία του  Giuseppe Cace

O Μπ. Γκρίλο σε προεκλογική συγκέντρωση στο Μπέργκαμο. Φωτογραφία του Giuseppe Cace

Η ένωση της Ευρώπης ξεκίνησε ως ένα σχέδιο για την ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη,  αξιοποιώντας την κληρονομιά της σοσιαλιστικής κουλτούρας και του διεθνισμού, που αντιτάχθηκαν στον φασισμό.

Τη δεκαετία του 1990, το πανίσχυρο  χρηματιστικό κεφάλαιο αποφάσισε να καταστρέψει το ευρωπαϊκό μοντέλο: η υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, σηματοδοτεί το ξέσπασμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών, η αντι-Ευρώπη της ΕΚΤ και της Deutsche Bank αξιοποίησαν την ευκαιρία που τους προσέφερε η οικονομική κρίση των ΗΠΑ το 2008, για να μετατρέψουν την πολιτισμική πολυμορφία στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής ηπείρου (την προτεσταντική γοτθική κουλτούρα της κοινότητας, την καθολική κουλτούρα του μπαρόκ και του ατομικισμού, την ιδεαλιστική και εικονοκλαστική κουλτούρα της Ορθοδοξίας),  σε παράγοντα πολιτικής αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κύριο στόχο να συντρίψουν την αντίσταση των δυνάμεων της εργασίας στην επικράτηση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Δραστική μείωση των μισθών, κατάργηση του οκταώρου,  επισφαλής εργασία για τους νέους και επιμήκυνση των ορίων συνταξιοδότησης για τους μεγαλύτερους, ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών.Οι Ευρωπαίοι έχουν να πληρώσουν το χρέος που συσσωρεύτηκε από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, χρέος που λειτουργεί ως όπλο στραμμένο προς τους εργαζόμενους.

Ποια θα είναι η συνέχεια; Δύο πράγματα μπορούν να συμβούν: είτε το εργατικό κίνημα θα μπορέσει να  σταματήσει αυτή την επίθεση και να θέσει σε κίνηση μια διαδικασία κοινωνικής ανασυγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή την επόμενη δεκαετία θα δούμε σε πολλά μέρη της Ευρώπης να ξεσπάει  εμφύλιος πόλεμος, ο φασισμός θα γνωρίσει άνοδο παντού και η εργασία θα εισέλθει στον αιώνα της εκμετάλλευσης.

Αλλά πώς μπορεί να  σταματήσει  αυτή η επίθεση;

Πώς μπορεί να  σταματήσει  η επίθεση του νεοφιλευθερισμού; Οι ιταλικές εκλογές είναι μια πρώτη απάντηση, που μπορεί να έχει έκβαση είτε θετική είτε καταστροφική. Εξαρτάται από τους προοδευτικούς, τους διανοούμενους και τους ανεξάρτητους ανθρώπους αυτής της ηπείρου· εξαρτάται από εμάς.

Το 75% του ιταλικού εκλογικού σώματος είπε όχι στο αντιευρωπαϊκό σχέδιο  που εξέφραζαν Μέρκελ, Ντράγκι και Μόντι. Το 25% απείχε και  το 25% ψήφισε το M5S  του Μπέπε Γκρίλο. Τέλος, ένα ένα άλλο 25% ψήφισε το κόμμα της Μαφίας και του φασισμού και ταυτόχρονα τον πιο λαμπρό απατεώνα της  Ιστορίας, τον Μπερλουσκόνι, ορκισμένο εχθρό της Άνγκελα Μέρκελ, γιατί η Μαφία δεν μπορεί πλέον να δεχθεί την οικονομική κυριαρχία του Βερολίνου.

Το M5S Μπέπε Γκρίλο είναι το ρηξικέλευθο στοιχείο αυτών των εκλογών.  Δεν πιστεύω ότι είναι σε θέση να κυβερνήσει την Ιταλία, αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Ο σημαντικός και θετικός ρόλος  του είναι ότι η Ιταλία δεν θα κυβερνηθεί από το αντι-ευρωπαϊκό κόμμα Ντράγκι-Μέρκελ-Μόντι.

Το ιταλικό εκλογικό σώμα είπε: Δεν θα πληρώσουμε το χρέος. Ανυπακοή. Κι αυτή είναι η αρχή του τέλους της  κυριαρχίας της ευρωπαϊκής τάξης των χρηματιστών — ακόμα και αν ο Μπερλουσκόνι και ο Μπερσάνι συμφωνήσουν να συνεχίσει να υπάρχει, φτωχαίνοντας κι άλλο τη χώρα, μεταφέροντας πόρους προς το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αλλά τότε μπορεί να ξεκινήσουν τα χειρότερα.

Η οικονομική τάξη θα προσπαθήσει να στραγγαλίσει την Ιταλία, όπως στραγγάλισε και  την Ελλάδα. Η πολιτική κρίση θα είναι σπασμωδική και βίαιη. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι τρομακτικό. Η Μαφία και ο φασισμός έχουν δείξει ότι ελέγχουν το 30% του ιταλικού εκλογικού σώματος, και η Αριστερά δεν υπάρχει πια. Η απόσχιση του Βορρά θα εμφανιστεί ξανά στο προσκήνιο, παρόλο που η Λίγκα έχει καταρρεύσει.

Παρόλα αυτά, μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία της απελευθέρωσης της Ευρώπης από τη βία του χρηματιστικού κεφαλαίου, η ανοικοδόμησή της σε κοινωνική βάση. Εμπνεόμενο από τον αντισυμβατικό  20ό  αιώνα,  μπορεί να εξαπλωθεί παντού ένα κίνημα οργανωμένης ανυπακοής και παραγωγικής αυτονομίας. Ένα κίνημα καταλήψεων μπορεί  μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε χώρους συγκεκριμένης έρευνας  για  αναζήτηση μετα-καπιταλιστικών λύσεων. Τα εργοστάσια που θέλουν να καταστρέψουν το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο πρέπει να καταληφθούν  από τους εργάτες, οι οποίοι θα τα αυτοδιαχειριστούν, όπως έγινε στην Αργεντινή μετά το 2001. Οι κατειλημμένες πλατείες  πρέπει να αποτελέσουν χώρους διαρκούς συζήτησης.

Το πρόγραμμα του Γκρίλο,  παρά τα όσα λένε οι ψεύτες επαγγελματίες της La Repubblica, είναι πολύ λογικό: * μισθός του πολίτη * μείωση  των ωρών εργασίας σε 30 ανά εβδομάδα * σύνταξη στα εξήντα * να δοθούν ξανά στα σχολεία με 8 δισ., τα οποία είχε περικόψει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι * συμβάσεις αορίστου χρόνου για τους  επισφαλώς εργαζόμενους στην εκπαίδευση, την υγεία και τα μέσα μεταφοράς * εθνικοποίηση των τραπεζών που έχουν ευνοήσει την κερδοσκοπία και έχουν στραφεί κατά του κοινού καλού * άμεση κατάργηση του  συμφώνου σταθερότητας.

Το Κίνημα M5S εμπόδισε την οικονομική δικτατορία να κυβερνήσει. Η συνέχεια εναπόκειται στο κίνημα της κοινωνίας των πολιτών. Θα επιδείξει η κοινωνία την απαιτούμενη ενέργεια και την ευφυΐα ώστε οι πολίτες να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους; Αν όχι, θα είμαστε άξιοι της καταστροφής που θα ακολουθήσει.

 

O Franco «Βifo» Berardi είναι μαρξιστής θεωρητικός και αγωνιστής, εντασσόμενος στην  παράδοση της ιταλικής αυτονομίας. Το άρθρο, με τίτλο «Το τέλος της αντι-Ευρώπης ξεκίνησε στην Ιταλία», δημοσιεύθηκε στο controlacrissi.org, στις 26.2.2013.

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s