Εκρηκτικά βιβλία

Standard

 της Ιωάννας Μεϊτάνη

Μπαλτύς, "Η Κάτια που διαβάζει", 1976

Μπαλτύς, «Η Κάτια που διαβάζει», 1976

Έγινε γνωστό πριν από λίγες μέρες (βλ. «Έρευνες για την αγορά των βιβλίων–“Αυτοψία” σε βιβλιοπωλεία», Έθνος, 6.2.2013) ότι η αστυνομία μπήκε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και έκανε ερωτήσεις στους υπαλλήλους, με απώτερο σκοπό να εντοπίσει ποιος είχε αγοράσει τα βιβλία που βρέθηκαν στο σπίτι ενός από τους συλληφθέντες στο Βελβενδό. Τα επίπεδα γελοιότητας αυτής της είδησης είναι πολλά — όσα είναι, δυστυχώς, και τα επίπεδα της σοβαρότητας. Και μου φαίνονται όλα αυτονόητα, πιστεύω ωστόσο ότι τέτοια πράγματα δεν πρέπει να τα αφήνουμε ασχολίαστα, κι ας είναι αυτονόητα. Επισημαίνω, λοιπόν, ότι είναι τρομακτικό να αποκαθιστούμε μια τέτοια σύνδεση θεωρίας  και πράξης, ότι οι προεκτάσεις μιας τέτοιας πρακτικής είναι ανυπολόγιστες και η εξέλιξή της εφιαλτική. Φαντάζομαι έναν άνθρωπο μπροστά στη βιβλιοθήκη του, να προσπαθεί να την «καθαρίσει» με τα θολά, ακατανόητα και άνισα κριτήρια κάποιων στενοκέφαλων αξιωματούχων, που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν την κουκούλα απ’ το κουκούλι. Τι άραγε να πετάξει και τι ν’ αφήσει; Ο Μπακούνιν κι ο Νετσάγιεφ είναι καταδικασμένοι, ο Λένιν μάλλον, κι αν δίπλα βρίσκεται Ο αγών μου; Το Κεφάλαιο να το πάρω ή να τ’ αφήσω; Ένα βιβλίο για τη σωστή διατροφή προδίδει άραγε ότι θέλω να είμαι γερή για να υπηρετήσω την πατρίδα ή ότι ετοιμάζομαι για «τρομοκρατικές» ενέργειες; Και το βιβλίο χημείας; «Όχι, κυρία πρόεδρε, δεν μάθαινα το κοκτέιλ μολότοφ, απλώς είχε εξεταστική ο φίλος μου και τον βοηθούσα να μάθει την ονοματολογία της οργανικής».

Οδηγούμαστε, καταλαβαίνετε, σε αδιέξοδο. Η μέθοδος τού να ρωτάνε τα όργανα της τάξης στα βιβλιοπωλεία ποιος αγόρασε τους Αόρατους του Νάνι Μπαλεστρίνι (ήταν ένας από τους εκρηκτικούς τίτλους) δεν θυμίζει απλώς τον Χάρρυ Κλυν να υποδύεται τον αστυνόμο Μπέκα ανακράζοντας «Χμ, πιρούνι, ύποπτο!», δεν είναι απλώς αναποτελεσματική, άστοχη και γελοία· είναι επικίνδυνη στην ουσία της, κάνει ένα βήμα πέρα από τα εσκαμμένα και παραβιάζει το αυτονόητο της ελευθερίας των ιδεών. Και μ’ αυτή την έννοια είναι ανατριχιαστική. Μια πρώτη αντίδραση ήρθε, με κοινή ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής και του Συλλόγου Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών (goo.gl/hSszV). Το γελοίο της υπόθεσης έχει πλάκα, γιατί το έργο μυστηρίου καταντάει παρωδία όταν το σκηνοθετεί και το ανεβάζει στη σκηνή η ελληνική αστυνομία· η ίδια αστυνομία όμως παίζει άριστα σε όλα τα θρίλερ που σκηνοθετεί, και το ίδιο σενάριο θα μπορούσε να αποβεί εφιάλτης αν αναλάμβανε την υλοποίησή του στα σοβαρά κάποια από τις αρχές της χώρας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s