Όταν η «Xρυσή Αυγή» προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» και στη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης» (1981)

Standard

ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΧΑ

 «Προ[σ]βλέπουμε σ’ έναν διακρατικό εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών»: Μια από τις πρώτες ιδεολογικές διακηρύξεις της Χρυσής Αυγής (που πολύ θα ήθελε να ξεχάσει)

Σημ.: Το άρθρο αναλυτικά, σε ανεπτυγμένη μορφή (με όλες τις υποσημειώσεις, τις σχετικές σελίδες από το έντυπο του 1981 ,όπως και το πλήρες έντυπο, σε μορφή pdf) στο ιστολόγιο της Βασιλικής Μετατρούλου, εδώ

 του Κλέωνα Ιωαννίδη

(από το ιστολόγιο της  Βασιλικής ΜεταΤρούλου)

Είναι γνωστό πως η «Χρυσή Αυγή» αποτελεί ενεργό μέλος του Ευρωπαϊκού Εθνικού Μετώπου (ENF),[1] μιας άτυπης φασιστικής Διεθνούς,[2] που εκπροσωπεί φασιστικά κόμματα και οργανώσεις από 13 ευρωπαϊκές χώρες και ιδρύθηκε  το 2004 ενόψει ευρωεκλογών. Δεν είναι γνωστό, όμως, ότι η ΧΑ είχε προσχωρήσει, από τις απαρχές της, στην ακραία ναζιστική-εθνικοσοσιαλιστική (μαύρη) Διεθνή Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη (New European Order [NEO] ή  Nouvel Ordre Européen).

logotypoΜικρή ιστορική αναδρομή

Η Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη δημιουργήθηκε το 1951, ως διάσπαση μιας προηγούμενης πανευρωπαϊκής νεοναζιστικής συμμαχίας, του Europäische Soziale Bewegung (ESB), επειδή η τελευταία δεν ήταν αρκετά «ριζοσπαστική» στα ζητήματα της «υπεράσπισης της βιολογικής ακεραιότητας των λευκών Ευρωπαϊκών λαών και του αντικομμουνισμού».[3] Οι διαφωνούντες προχώρησαν στη δική τους συνδιάσκεψη, τον Σεπτέμβριο του 1951 στη Ζυρίχη, και τη δημιουργία της Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης, η οποία, στη διακήρυξή της, ήταν περισσότερο σαφής: Καλούσε για «πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκους Μογγόλους και τους καπιταλιστές νέγρους, στο καθήκον του λευκού ανθρώπου για την φυλετική επιβίωση και το Aufartung».[4]

Ακολούθησαν συνδιασκέψεις της NEO στο  Παρίσι (1953), τη Ζυρίχη (1960, 1962), το Μιλάνο (1965, 1967), τη Βαρκελώνη (1969, υπό την αιγίδα του ισπανικού CEDADE), τη Λυών (1972, 1974), τη Βαρκελώνη (1977, 1979) κ.α. To 1979, η Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη δίνει στη δημοσιότητα τη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης», προϊόν της 14ης συνδιάσκεψής της, με συμμετοχές νεοναζιστών από όλο τον κόσμο. Τον Νοέμβριο του 1980 ο Νίκος Μιχαλολιάκος απολύεται από την 42μηνη περιπετειώδη στρατιωτική του θητεία[5] και ένα μήνα μετά εκδίδει το πρώτο τεύχος του περιοδικού Χρυσή Αυγή, στο οποίο αναγράφεται ως «υπεύθυνος έκδοσης». Ο υπότιτλός του ήταν «Εθνικοσοσιαλιστική περιοδική έκδοσις», ο αγκυλωτός σταυρός παρών, μαζί με τον Χίτλερ, και το εθνικοσοσιαλιστικό στίγμα δίνεται απολύτως σαφώς, όπως θυμάται ο ίδιος ο Φύρερ, σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα:

«Η Χρυσή Αυγή αυτοχαρακτηρίζετο μέσα από τις σελίδες του εντύπου του [sic] σαν έκδοση εθνικοσοσιαλιστική και αυτή η διαφορά όχι μόνο ορολογίας αλλά και ουσίας ήταν που σαφέστατα την διαχώριζε από το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού χώρου, που εκείνη την εποχή δραστηριοποιείτο».[6]

Το CEDADE (Círculo Español de Amigos de Europa-Ισπανικός Κύκλος των Φίλων της Ευρώπης) ήταν μια ισπανική νεοναζιστική οργάνωση, ιδρυμένη το 1966 στη Βαρκελώνη· μεταξύ των ιδρυτικών της στελεχών ήταν ο Leon Degrelle και ο Otto Skorzeny.[7] Στην προσπάθειά της να βρει διεθνή στηρίγματα και να διαχωριστεί από τον «εθνικό χώρο» των βασιλοχουντικών και φιλομεταξικών, η ΧΑ στρέφεται στο CEDADE και στους Ευρωπαίους νεοναζί ομοϊδεάτες της.

Ένα σπάνιο έντυπο του 1981 με την ιδεολογική διακήρυξη της ΧΑ υπέρ του ναζισμού/εθνικοσιαλισμού

To εξώφυλλο της σπάνιας έκδοσης του 1981

Αυτό διαπιστώνει ο αναγνώστης από μια σπάνια έκδοση της ναζιστικής συμμορίας, των πρώτων μηνών του 1981, που παρουσιάζουμε κατ’ αποκλειστικότητα σήμερα. Το έγχρωμο εντυπωσιακό εξώφυλλο δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: Ένας αξιωματικός των SS, δύο σβάστικες και ο τίτλος «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» δίνουν το μήνυμα πεντακάθαρα. Στον ελληνικό πρόλογο, γραμμένο από τη ΧΑ, διευκρινίζεται:

«Έχοντας ήδη διακηρύξει ότι προβλέπουμε [sic] σ’ έναν διακρατικό εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών […], συνεχίζουμε με τη διασαφήνιση αυτής της θέσεως και προσφέρουμε στον αναγνώστη μας, ένα βασικό κείμενο, σχετικό με τη θέσι μας αυτή: Την διακήρυξι της Βαρκελώνης». Για τη μετάφραση, Χρυσή Αυγή. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ά-νομα» δικαιώματα και «ά-τακτες» ελευθερίες

Standard

ή η διαστρέβλωση εννοιών στον δημόσιο και καθημερινό λόγο

 

της Αναστασίας Χαλκιά

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ

«Για εσάς τι είναι πιο σημαντικό: Να εφαρμόζεται ο νόμος και η τάξη, ή να προστατεύονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών; Εσείς, αν έπρεπε να αποφασίσετε ανάμεσα στα δύο, τι θα επιλέγατε;

Η παραπάνω ερώτηση, στην πανελλαδική τηλεφωνική έρευνα της Public Issue, για λογαριασμό τoυ ΣΚΑΪ και της Καθημερινής σχετικά με την προτεραιότητα μεταξύ νόμου/τάξης δικαιωμάτων/ελευθεριών, καταδεικνύει την έκταση της αποικιοποίησης λέξεων και εννοιών από την ηγεμονική ιδεολογία που έχει ως αποτέλεσμα την παρείσφρηση ιδεολογημάτων στον δημόσιο και καθημερινό λόγο, τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, τις κοινωνικές στάσεις και τις προσλήψεις των πολιτών για καίρια πολιτικά ζητήματα.

Οι απαντήσεις που δόθηκαν κατανέμονται ως εξής: 44% των ερωτωμένων θα επέλεγαν δικαιώματα/ελευθερίες, 32% τον νόμο και την τάξη, 21% και τα δύο, ενώ 3% δεν είχαν γνώμη. Πώς να τις εκλάβει κανείς; Ως θετικό μήνυμα, ή ως αφορμή αναστοχασμού απέναντι στο δίπολο που θέτει η ερώτηση;

Στην πολιτική συζήτηση, η φράση «νόμος και τάξη» (law and order) έχει επικρατήσει να αναφέρεται σε ένα πολύ αυστηρό σύστημα που στηρίζεται στην καταστολή και στην παραβίαση δικαιωμάτων και ελευθεριών. Είναι ήδη γνωστή από τη δεκαετία του 1980 και συναρτάται με την επικράτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλές μελέτες, σε διάφορα πεδία των κοινωνικών επιστημών, έχουν σταθεί κριτικά απέναντι στις πολιτικές του «νόμου και της τάξης» και στην επιρροή που ασκούν στις προγραμματικές επιλογές διαφόρων κυβερνήσεων. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας χρόνος χωρίς τον Γιάννη Μπανιά

Standard

 του Βασίλη Παπαστεργίου

Γιάννης Μπανιάς. Φωτογραφία της Ελένης Γρηγοριάδου

Γιάννης Μπανιάς. Φωτογραφία της Ελένης Γρηγοριάδου

«Σίγουρα υπήρξαν πολύ καλύτεροι ρήτορες από αυτόν. Πιο χαρισματικοί ηγέτες, καλύτεροι αναλυτές.

Λίγοι όμως είχαν την εντιμότητα του Γιάννη, τη σταθερότητα στις απόψεις του, τον ενστικτώδη αριστερό του προσανατολισμό, το πραγματικό ενδιαφέρον για τα θύματα του κρατικού αυταρχισμού (ακόμα κι όταν αυτά τον απέρριπταν σα γραφειοκράτη), την επιμονή του στην υπεράσπιση των θέσεών του, ακόμα κι όταν ήταν ορατό το προσωπικό κόστος, την ευγένειά του.

Για κάποιους από εμάς ήταν ο γραμματέας, και ευτυχώς δεν θα το μετανιώσουμε ποτέ.

Ένας χρόνος χωρίς το Γιάννη Μπανιά».

Την Παρασκευή συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τον θάνατο του Γιάννη Μπανιά. Και τη μνεία σε αυτό τον ξεχωριστό σύντροφο δεν την κάνουμε  επειδή «πρέπει» ή για λόγους εθιμοφροσύνης. Την κάνουμε επειδή το θέλουμε, την αισθανόμαστε αυθόρμητα σαν ανάγκη, καθώς νιώθουμε ένα γερό νήμα να μας συνδέει με τις αξίες που ενσάρκωνε ο Γιάννης. Τα  παραπάνω λόγια που έγραψε ο Βασίλης Παπαστεργίου στο facebook συμπύκνωσαν με τον καλύτερο τρόπο, λιτά και σε λίγες γραμμές, όλα εκείνα που σκεφτόμασταν. Συνέχεια ανάγνωσης

Νεοφιλελευθερισμός: μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική αντεπανάσταση

Standard

WEB ONLY-ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΩΝ «ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ»

του Χ. Ι. Πολυχρονίου

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ, 1914

 Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριάντα πέντε ετών, οι δυτικές κοινωνίες και η παγκόσμια οικονομία πορεύονται υπό τους ήχους του νεοφιλελευθερισμού – ένας όρος που αρχικά επινοήθηκε στη δεκαετία του 1930 ως μια μετριοπαθής εναλλακτική προσέγγιση στον κλασικό φιλελευθερισμό, αλλά  χρησιμοποιείται στην εποχή μας για να περιγράψει ένα σύνολο οικονομικών πολιτικών που ευνοούν τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορρύθμιση και τo μινιμαλιστικό κράτος πρόνοιας. Αυτή είναι η εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού που αναπτύχθηκε από τον Μίλτον Φρίντμαν και τη λεγόμενη Σχολή του Σικάγου,  η οποία συνήθως συνδέεται με το καθεστώς του Πινοσέτ στη Χιλή και αργότερα με τις πολιτικές  της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Στην καρδιά του νεοφιλελεύθερου οράματος είναι μια κοινωνική και παγκόσμια τάξη πραγμάτων βασισμένη στην προτεραιότητα της εταιρικής ισχύος, των ελεύθερων αγορών, την απελευθέρωση των δημόσιων υπηρεσιών. O νεοφιλελεύθερoς ισχυρισμός είναι ότι οι οικονομίες λειτουργούν πιο αποτελεσματικά και παράγουν μεγαλύτερο πλούτο και οικονομική ευημερία για όλους εάν οι αγορές λειτουργούν χωρίς καμία κυβερνητική παρέμβαση. Ο ισχυρισμός αυτός βασίζεται στην ιδέα ότι οι ελεύθερες αγορές είναι εγγενώς δίκαιες και μπορούν να δημιουργήσουν αποτελεσματικούς και χαμηλού κόστους τρόπους παραγωγής καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών. Η κρατική παρεμβατικότητα στην οικονομία είναι επακολούθως σπάταλη και αναποτελεσματική, «πνίγοντας» την ανάπτυξη και την επέκταση και περιορίζοντας την καινοτομία και το επιχειρηματικό πνεύμα. Συνέχεια ανάγνωσης

στα Ενθέματα αύριο Κυριακή 31 Μαρτίου

Standard

 

ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Το εξώφυλλο του ντοκουμέντου

Το εξώφυλλο του ντοκουμέντου

Όταν η Χρυσή Αυγή προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» και στη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης». Μια εντελώς άγνωστη και σπάνια έκδοση του 1981, που ανακάλυψε και μας παρουσιάζει, κατ’ αποκλειστικότητα στην «Αυγή» ο Κλέων Ιωαννίδης (από το ιστολόγιο της Βασιλικής Μετατρούλου). Διαβάζουμε, σε αυτό, μεταξύ άλλων: «Προσβλέπουμε σ’ έναν διακρατικό εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών».

Μία από τις πρώτες ιδεολογικές διακηρύξεις της Χρυσής Αυγής (που πολύ θα ήθελε να ξεχάσει).

Ένα μοναδικό ντοκουμέντο!

Ακόμα:

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5

logoΜε την ευκαιρία του νέου προγράμματος, που βγαίνει στον αέρα τη Δευτέρα:

Τι σημαίνει αριστερό ραδιόφωνο σήμερα. Συνέντευξη. Ο νέος διευθυντής του «Στο Κόκκινο 105,5» Κώστας Αρβανίτης μιλάει για τα σχέδιά του, τη δημόσια τηλεόραση, τον πλουραλισμό και την ενημέρωση: «Το σλόγκαν  το οποίο σηματοδοτεί  το νέο ξεκίνημα είναι “Το ραδιόφωνο που ακούει” – κι αυτό  σημαίνει “ακούει την κοινωνία, ακούει τη διαφορετική άποψη, ακούει και  την αντίθετη άποψη”».

 Επίσης,  σχόλια των δύο προηγούμενων διευθυντών του σταθμού:

Ράδιο έρωτας του Θανάση Καρτερού.

Κόκκινο παραμύθι Γιώργου Ανανδρανιστάκη.

Μετά το κούρεμα: Η  Κύπρος, η Ευρώπη και η Τουρκία. Συνέντευξη του τουρκοκύπριου πολιτικού επιστήμονα Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, στη Λευκωσία. Εκτιμά ότι «το Εurogroup εκτέλεσε πολιτικά τον Ν. Αναστασιάδη, λίγες μέρες μετά την εκλογή του», ότι«όπως είπε ο Χάμπερμας, πριν τρία χρόνια, η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης δεν είναι ευρωπαϊκή. Και καταλήγει: «Οι αριστεροί Τουρκοκύπριοι πρέπει να πιέσουμε την Τουρκία για θετικές πρωτοβουλίες, που θα αλλάξουν το κλίμα».  

Τζόρτζιο ντε Κίρικο, «Η κατάκτηση του φιλοσόφου», 1914

Τζόρτζιο ντε Κίρικο, «Η κατάκτηση του φιλοσόφου», 1914

Τέσσερα ερωτήματα για τη δημοκρατία. Ο Μάκης Κουζέλης θέτει τέσσερα ερωτήματα: για  τις διαδικασίες που έχουν στην αποδυνάμωση της δημοκρατίας, το «μίσος για τη δημοκρατία», την αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας στην κοινωνία της κρίσης, τι απαντάμε στην επίθεση κατά της δημοκρατίας. Και καταλήγει: «Αν πολιτικός είναι και ο αγώνας για την ιδιοποίηση λέξεων, κι αν η ουσία των πολιτικών εννοιών έγκειται ακριβώς στο αγωνιστικό τους καθεστώς, τότε η δημοκρατία είναι ο κατεξοχήν νεωτερικός εννοιολογικός όρος άσκησης πολιτικής και η έννοιά της μας ανήκει».

Ταυτότητα φύλου: από τις προκαταλήψεις στην ενσωμάτωση. Η Μαρίνα Γαλανού (πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών) γράφει για τον ορισμό του ρατσιστικού εγκλήματος, στον νέο νόμο για τα ναρκωτικά, που περιλαμβάνει  και την ταυτότητα φύλου. Και συζητάει γενικότερα ζητήματα, ξεκινώντας από το παράθεμα της Kate Bornstein: «Η πρώτη ερώτηση που συνήθως τίθεται σε νέους γονείς είναι: Κορίτσι ή αγόρι; Υπάρχει μια θαυμάσια απάντηση που μπορούμε να δώσουμε: Δεν ξέρουμε· δεν μας το είπε ακόμη».

Το κομμένο σκοινί της εκπαίδευσης. Με αφετηρία μια διημερίδα με θέμα τον φασισμό, για εκπαιδευτικούς, που οργάνωσε ο Τομέας Ιστορίας του Παν. Αθηνών, ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης γράφει για τον ναζισμό, τον νεοναζισμό, την Ιστορία, τους μαθητές και τους καθηγητές: «Η εναντίωση στην καταπίεση και την αδικία, η αντίσταση στον φασισμό είναι υπέρτατο δικαίωμα και αξία που σημαδεύει τις ζωές μας και να νοηματοδοτεί με τις πράξεις μας. Ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη ηθική ευθύνη απέναντι σε αυτούς που διδάσκουμε».

«Ά-νομα» δικαιώματα και «ά-τακτες» ελευθερίες. Με αφετηρία μια ερώτηση δημοσκόπησης, που ρωτούσε τι  θα διαλέγατε,  «να εφαρμόζεται ο νόμος και η τάξη ή να προστατεύονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών», η Αλεξάνδρα Χαλκιά συζητάει τη διαστρέβλωση εννοιών στον δημόσιο και καθημερινό λόγο: «Το να αντιδιαστέλλουμε συλλήβδην και απροϋπόθετα τις ελευθερίες και τα δικαιώματα από κάθε νόμο και κάθε τάξη οδηγεί σε κίβδηλες συγκροτήσεις εννοιολογικών κατηγοριών».

Ένας χρόνος χωρίς τον Γιάννη Μπανιά. Ο Βασίλης Παπαστεργίου, θυμάται τον σύντροφο Γιάννη. 

 WEB ONLY. Νεοφιλελευθερισμός: Επιστροφή στο μέλλον. «Δεν είναι οι νέες τεχνολογίες ούτε η “λογική” της αγοράς που διαμόρφωσαν τις νέες, παγκόσμιες προοπτικές για το κεφάλαιο και την οικονομική ελίτ. Τη διαχείριση της μετάβασης από τον “κρατικά ελεγχόμενο καπιταλισμό” στο νεοφιλελεύθερο οικονομικό περιβάλλον την ανέλαβε το ίδιο το κράτος. Γράφει ο Χρόνης Πολυχρονίου. Συνέχεια ανάγνωσης

To νέο Πρόγραμμα του «Κόκκινου 105,5»

Standard

logo

το καινούργιο πρόγραμμα του σταθμού «Στο Κόκκινο 105.5», με διευθυντή τον Κώστα Αρβανίτη, που ξεκινάει τη Δευτέρα 1η Απριλίου –

και δεν είναι πρωταπριλιάτικο!

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ

05:00-06:00 ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗΣΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΑΤΣΟΥΛΗΣ- «Σοφών το σαφές»
06:00-07:00 ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΖΙΡΙΤΑΣ- ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ  «Κόκκινος Πετεινός»
07:00-09:50 ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ «Η φυλή των φίλων» (ΣΤΑΘΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ,ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΜΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΚΥΠΡΑΙΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ)
09:50-10:00 ΗΛΙΑΣ ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ «Ο Ηλίας Μαμαλάκης ακουμπάει κόκκινο»
10:00-11:00 ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΕΚΕΡΗΣ- ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ «Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα» Συνέχεια ανάγνωσης

#συνδικαλισμός 2013 στην Ελλάδα [Τα βίντεο της εκδήλωσης]

Standard

Το βίντεο (σε τρία μέρη) από την εκδήλωση που διοργάνωσαν τα «Ενθέματα» της Κυριακάτικης Αυγής και το Red Notebook την Τετάρτη 20 Μαρτίου στο Στέκι Μεταναστών-Κοινωνικό Κέντρο (Τσαμαδού 15), με τη συμμετοχή των Στέφανου Βαμιεδάκη, Μάρκου Βογιατζόγλου, Αποστόλη Καψάλη και Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν και τίτλο #συνδικαλισμός 2013 στην Ελλάδα.

Συνέχεια ανάγνωσης