Ηabeas Corpus. Kώστας Σακκάς

Standard

της Συντακτικής Ομάδας των «Ενθεμάτων»

1-sakkasΤρία είναι τα θεμελιώδη, εκ των ων ουκ άνευ, γνωρίσματα ενός κράτους δικαίου όσον αφορά τη δικαιοσύνη. Πρώτον, η ισότητα απέναντι στον νόμο: ο νόμος (τυπικά τουλάχιστον) ισχύει για όλους με τον ίδιο τρόπο: είτε είσαι πλούσιος είτε πένης, βασιλεύς ή στρατιώτης, δεξιός, αριστεροδέξιος ή αναρχικός. Δεύτερον, το τεκμήριο της αθωότητας: το δικαστήριο είναι το μόνο που έχει την εξουσία να δικάσει και να καταδικάσει, πολλώ δε μάλλον να στερήσει την ελευθερία· γι’ αυτό και στην προφυλάκιση (έννοια αφεαυτής επαχθής) μπαίνουν ανώτατα όρια. Τρίτον, η δικαιοσύνη απονέμεται σε εύλογο διάστημα, και όχι σε «τρία τέρμινα», κατά το δοκούν των κρατούντων. Και τα τρία δηλαδή γνωρίσματα που έχουν θριαμβευτικά τσαλαπατηθεί στην υπόθεση του αναρχικού Κώστα Σακκά, κατηγορούμενου για συμμετοχή στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς: συμπληρώνει σήμερα τριάντα μήνες και είκοσι εφτά  μέρες προφυλάκισης, πέρα από κάθε συνταγματικό όριο, ενώ προχθές, με προκλητικά παράνομη και αντισυνταγματική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών, η κράτησή του παρατάθηκε ένα ακόμα εξάμηνο. Συνέχεια ανάγνωσης

ΔΗΜΑΡ: η έξοδος

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

chagal

Μαρκ Σαγκάλ, «Έξοδος»

1. Η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε επειδή η κυβέρνηση είχε πάρει τόσο αυταρχική και ακροδεξιά στροφή που το να παραμείνει σ’ αυτή, όσο και αν ποιούσε την ανάγκη φιλοτιμία, την οδηγούσε στον αφανισμό. Το οξύμωρο, αλλά πολιτικά σημαντικό, είναι ότι η ίδια η ΔΗΜ.ΑΡ. συνέτεινε αποφασιστικά σ’ αυτή την κατάσταση, η οποία την εξώθησε στην αναγκαστική έξοδο. Ακριβώς έναν χρόνο πριν, πρόσθεσε τους 19 βουλευτές της στην κυβέρνηση· και αυτή η πρόσθεση είχε ειδικό βάρος: προσέφερε το αριστερό άλλοθι, την επίφαση της ευρύτητας, στήριξε ανυπολόγιστα, πολιτικά και συμβολικά, την κυβέρνηση. Καθώς κυλούσε ο χρόνος, η ΔΗΜ.ΑΡ. περιοριζόταν σε ψιθύρους, παλινωδίες και γουργουρητά για τα διάφορα αίσχη (Ξένιος Δίας, επιστρατεύσεις, ιθαγένεια κ.ο.κ.). Όλα αυτά συνέβαλαν τα μέγιστα στον ακροδεξιό αφηνιασμό Ν.Δ. και Σαμαρά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος λόγος που χρησιμοποιούνταν πέρσι –και από τη ΔΗΜ.ΑΡ.– εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ («ανευθυνότητα», «έλλειψη προτάσεων», «μικροκομματισμός» κ.ο.κ.), επιστρατεύθηκε τώρα, σε ηπιότερους τόνους, εναντίον της ΔΗΜ.ΑΡ. Συνέχεια ανάγνωσης

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Standard

της Ιωάννας Νόρη

Fryerdr_h._anonymous.tif_copy.t

Πότε «αρρωστήσαμε» με ομοφυλοφιλία;

Ήμασταν πολλά χρόνια «άρρωστοι». Η ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένα είδος «τρέλας», και όχι μια ηθική βδελυγμία, που παραπέμπτει σε θρησκευτικού τύπου ερμηνείες, εμφανίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, δίνοντας λαβή στους «επιστήμονες» να μας μετατρέψουν σε πειραματόζωα. Για δεκαετίες μας ευνούχιζαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ρωμαιοκαθολικά ψυχιατρεία· και, όταν τελικά απέτυχαν να μας «συνδέσουν» με βιολογικές/ορμονολογικές «ανωμαλίες», αποφάσισαν ότι από βιολογικής και γενετικής πλευράς είμαστε «αθεράπευτοι». Τότε μας «αρρώστησαν ψυχικά». Και, καθώς δεν υπάρχει καμία αντικειμενική επιστημονική απόδειξη για τις ονομαζόμενες «ψυχικές διαταραχές», έπρεπε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Συνέχεια ανάγνωσης

Για το δικαίωμα στην κατοικία

Standard

Σημειώσεις από τη συνέλευση κινημάτων στο Alter-Summit

της Δημήτρας Σιατίτσα

Για το δικαίωμα στην κατοικία Σημειώσεις από τη συνέλευση κινημάτων στο Alter-Summit της Δημήτρας Σιατίτσα  Στη συνέλευση των ευρωπαϊκών κινημάτων, οργανώσεων και δικτύων για την κατοικία, στο Alter-Summit, συζητήθηκαν οι προοπτικές ενός κοινού αγώνα για το δικαίωμα στην κατοικία, ενάντια στις εξώσεις, την κερδοσκοπία και την εμπορευματοποίηση. Ενός αγώνα που θα συνδέει το ζήτημα του χρέους με την εντεινόμενη στεγαστική κρίση, την υπερχρέωση των νοικοκυριών με την απουσία εναλλακτικών για αξιοπρεπή κατοικία, διεκδικώντας κοινωνικές πολιτικές για τη διασφάλιση κατοικίας σε όλους. Παλιότερες προσπάθειες διεθνούς συντονισμού (πχ. στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Κοινωνικό Φόρουμ) δεν είχαν προχωρήσει, κυρίως λόγω των μεγάλων εθνικών και περιφερειακών διαφοροποιήσεων στην κατοικία. Ενδεικτικά, τα μεγάλα ποσοστά κοινωνικής κατοικίας στον Βορρά, η πλειοψηφία ιδιοκτητών στον Νότο, τα μεγάλα ποσοστά ενοικιαστών στην Κεντρική Ευρώπη, η ιδιωτικοποίηση των συγκροτημάτων δημόσιας κατοικίας στην Ανατολική Ευρώπη διαμορφώνουν διαφορετικά επίδικα, ενώ οι τοπικές πολιτικές και κοινωνικές παραδόσεις αναδεικνύουν διαφορετικές πρακτικές και κοινωνικά υποκείμενα, που δύσκολα επικοινωνούν μεταξύ τους. Ωστόσο, στη συγκυρία της διεθνούς οικονομικής κρίσης πλήττεται το σύνολο των κατοίκων της Ευρώπης: οι ενοικιαστές του ιδιωτικού τομέα, οι ένοικοι κοινωνικής/δημοτικής κατοικίας, οι μικροί ιδιοκτήτες, οι δανειολήπτες. Η κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων, ο πολλαπλασιασμός αστέγων και κακώς στεγασμένων, η στεγαστική επισφάλεια και ο περιορισμός της κρατικής παρέμβασης είναι πλέον κοινή πραγματικότητα – δημιουργώντας τη βάση για έναν ευρωπαϊκό συντονισμό, που θα ενώσει οριζόντια διαφορετικές εμπειρίες, αιτήματα και χαρακτηριστικά των τοπικών αγώνων.  Τα μέτωπα του κοινού αγώνα είναι πολλαπλά: άμεσα μέτρα ανάσχεσης των συνεπειών της κρίσης, αλλά και μακροπρόθεσμα σχέδια κοινωνικών πολιτικών για το δικαίωμα στην κατοικία και την κατοίκηση σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Η κινητοποίηση σε πολλαπλά επίπεδα αφορά: τη σύνδεση του χρέους με τη συρρίκνωση των μέτρων στήριξης της κατοικίας, παράλληλα με πίεση προς την Ε.Ε. για διαφορετική αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών και των κατασχέσεων· την καταγγελία των τραπεζών, επενδυτικών κεφαλαίων, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, του κατασκευαστικού και κτηματομεσιτικού κυκλώματος για τις πρακτικές κερδοσκοπίας και εκμετάλλευσης του αγαθού της κατοικίας· τη διεκδίκηση ευρωπαϊκών πολιτικών και τη θέσμιση ενός κοινού δεσμευτικού πλαισίου που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή κατοικία για όλους• την πίεση στις κυβερνήσεις για πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, ρύθμιση της αγοράς κατοικίας και των όρων δανεισμού. Διεκδικήσεις στην Ελλάδα. Σε σχέση με την Ελλάδα, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που κινδυνεύουν να χάσουν το ιδιόκτητο σπίτι τους, και στη μνημονική πολιτική υπερφορολόγησης των ακινήτων, που μετατρέπει πολλούς μικροϊδιοκτήτες σε οφειλέτες που απειλούνται με κατάσχεση. Ενάντια στις συνεχείς περικοπές, τη σκληρή φορολογία και το κράτος που εγκαταλείπει τον κοινωνικό του ρόλο, είναι απαραίτητη η συσπείρωση σε κάθε γειτονιά για τη διεκδίκηση της καθολικής προστασίας της κατοικίας. Επιπλέον, συζητήθηκε η επεξεργασία ενός νέου θεσμικού πλαισίου, που (εκτός από τα άμεσα μέτρα προστασίας δανειοληπτών και οφειλετών, καθώς και την άμεση στέγαση όσων βρίσκονται στον δρόμο) θα βάλει τις βάσεις για μια κοινωνική πολιτική κατοικίας, που θα αξιοποιεί τους διαθέσιμους οικιστικούς πόρους, ιδιωτικούς και δημόσιους. Ορατότητα, ενδυνάμωση και συλλογικοποίηση των αγώνων. Στη συνέλευση αποφασίστηκε μια κοινή καμπάνια με κεντρικό σύνθημα «Αξιοπρεπής κατοικία για όλους» και η διοργάνωση κοινών άμεσων δράσεων. Τα πιο στοχευμένα συνθήματα και το είδος των δράσεων (κατάληψη, διαμαρτυρία, συμβολική δράση) θα αποφασιστούν από τις τοπικές ομάδες, καθώς αναγνωρίζεται η διαφορετικότητα κάθε περίπτωσης και η ανάγκη για εξειδίκευση στα τοπικά επίδικα, χαρακτηριστικά και πολιτική κουλτούρα. Για την περαιτέρω επεξεργασία και οργάνωση θα δημιουργηθεί ανοιχτή διαδικτυακή πλατφόρμα συντονισμού. Η ανατροπή του κυρίαρχου συλλογικού φαντασιακού για την κατοικία είναι στοίχημα σε όλες τις χώρες όπου η νεοφιλελευθεροποίηση προωθούσε συστηματικά την ιδιοκατοίκηση μέσω του δανεισμού. Η κοινή καμπάνια επιδιώκει να επεξεργαστεί τις εναλλακτικές, αναδεικνύοντάς τις στα μέσα ενημέρωσης και τον δημόσιο διάλογο. Βασική δυσκολία, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία όπου μέχρι σήμερα οι λύσεις ήταν εξατομικευμένες και δεν υπήρξε μαζικό κίνημα κατοικίας, είναι να γίνει αντιληπτό ότι το πρόβλημα της κατοικίας είναι συλλογικό και να ξεπεραστούν τα συναισθήματα ντροπής και φόβου στην προοπτική απώλειας της στέγης. Παντού, το σύστημα στοχοποιεί αστέγους, υπερχρεωμένους, νοικοκυριά και άτομα που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους ως ενόχους για την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι το ζήτημα μας αφορά όλους και όλες, ότι οι λύσεις δεν πρέπει να περιορίζονται στους πιο εξαθλιωμένους, σε μια πολιτική «διαχείρισης της μιζέριας».  Σε κάθε περίπτωση, η αλληλεγγύη σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη τόσο για τη στήριξη και ενδυνάμωση των τοπικών αγώνων όσο και την ανταλλαγή εμπειρίας, κατανόησης των διαφορετικών θεσμικών πλαισίων και παρακολούθησης της δράσης των μεγάλων παικτών, στην κατεύθυνση της επεξεργασίας κοινών αιτημάτων, σε σύνδεση με τους αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Δήμητρα Σιατίτσα είναι υπ. δρ ΕΜΠ, μέλος του EncounterAthens

Χανς Μέμινντορφ, «Σπίτι-κεφάλι»

Στη συνέλευση των ευρωπαϊκών κινημάτων, οργανώσεων και δικτύων για την κατοικία, στο Alter-Summit, συζητήθηκαν οι προοπτικές ενός κοινού αγώνα για το δικαίωμα στην κατοικία, ενάντια στις εξώσεις, την κερδοσκοπία και την εμπορευματοποίηση. Ενός αγώνα που θα συνδέει το ζήτημα του χρέους με την εντεινόμενη στεγαστική κρίση, την υπερχρέωση των νοικοκυριών με την απουσία εναλλακτικών για αξιοπρεπή κατοικία, διεκδικώντας κοινωνικές πολιτικές για τη διασφάλιση κατοικίας σε όλους.

Παλιότερες προσπάθειες διεθνούς συντονισμού (πχ. στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Κοινωνικό Φόρουμ) δεν είχαν προχωρήσει, κυρίως λόγω των μεγάλων εθνικών και περιφερειακών διαφοροποιήσεων στην κατοικία. Ενδεικτικά, τα μεγάλα ποσοστά κοινωνικής κατοικίας στον Βορρά, η πλειοψηφία ιδιοκτητών στον Νότο, τα μεγάλα ποσοστά ενοικιαστών στην Κεντρική Ευρώπη, η ιδιωτικοποίηση των συγκροτημάτων δημόσιας κατοικίας στην Ανατολική Ευρώπη διαμορφώνουν διαφορετικά επίδικα, ενώ οι τοπικές πολιτικές και κοινωνικές παραδόσεις αναδεικνύουν διαφορετικές πρακτικές και κοινωνικά υποκείμενα, που δύσκολα επικοινωνούν μεταξύ τους. Συνέχεια ανάγνωσης

Σήμερα, για την Αριστερά η διεκδίκηση της δημοκρατίας έχει επαναστατικό χαρακτήρα

Standard

 Ο νεοφιλελευθερισμός εγκαθιδρύει μια κατάσταση άτυπης «έκτακτης ανάγκης» που πλήττει ανεπανόρθωτα τη δημοκρατία

συνέντευξη του Γιάννη Θανασέκου

Μιλάει για την άκρα Δεξιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη και την αντιφασιστική εκπαίδευση

Γιάννης Θανασέκος

Γιάννης Θανασέκος

Ο καθηγητής πολιτικής κοινωνιολογίας Γιάννης Θανασέκος (πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Άουσβιτς στις Βρυξέλλες, με διδακτικό και ερευνητικό έργο σε πολλά πανεπιστήμια και ινστιτούτα στο Βέλγιο και τη Γαλλία), θεωρείται διεθνώς ένας από τους κατεξοχήν ειδικούς στη μελέτη του ναζισμού και της ιστορικής μνήμης. Τα έργα του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, σχετικά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την «γκρίζα ζώνη», την ακροδεξιά, τον ναζισμό, τη μνήμη. Στα ελληνικά υπάρχει μεταφρασμένο το άρθρο του «Το Άουσβτις ως γεγονός και μνήμη», στον συλλογικό τόμο Εβραϊκή ιστορία και μνήμη, επιμ. Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Αθήνα, Πόλις 1998. Τον συναντήσαμε στην Αθήνα και μιλήσαμε μαζί του για μια σειρά που θέτει η συγκυρία στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ξεκινώντας από την άνοδο της ακροδεξιάς.

 EΝΘΕΜΑΤΑ

Ότο Ντιξ, “Ο πωλητής σπίρτων, 1″, 1920

Ότο Ντιξ, “Ο πωλητής σπίρτων, 1″, 1920

Aς ξεκινήσουμε από την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα. Ζητάμε την άποψή σας, καθώς έχετε και το βλέμμα του ανθρώπου που έρχεται «απέξω», ζώντας στην Ευρώπη, αλλά και το βλέμμα του ειδικού, που διαθέτει τη δυνατότητα να κάνει συγκρίσεις.

Συχνά, σε άρθρα για τη Χρυσή Αυγή διακρίνουμε ένα είδος αιφνιδιασμού, σαν να έχει πέσει αυτό το νεοναζιστικό μόρφωμα από τα σύννεφα. Πιστεύω όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ακροδεξιές δυνάμεις και μορφώματα υπήρχαν, αλλά διαχέονταν στο πλαίσιο κλασικών συντηρητικών κομμάτων. Καθώς σήμερα, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, υπό την πίεση της κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, όλο το πολιτικό φάσμα κινείται προς τα δεξιά (με ισχυρή παρουσία της Αριστεράς, σε λίγες περιπτώσεις όπως στην Ελλάδα), η Άκρα Δεξιά, ακόμα και στη φασιστική ή ναζιστική της μορφή, νομιμοποιείται και εκφράζεται αυτόνομα. Το είδαμε πολύ χαρακτηριστικά στη Γαλλία. Η προσπάθεια της κλασικής Δεξιάς να «δεξιοποιηθεί» περισσότερο, ώστε να απορροφήσει την Ακροδεξιά, απέτυχε: όσο «δεξιοποιούνταν» ο Σαρκοζύ τόσο ενισχυόταν και το Εθνικό Μέτωπο. Συνέχεια ανάγνωσης

Βουλγαρία: Ένας φαύλος κύκλος;

Standard

Σκέψεις για τις διαδηλώσεις του καλοκαιριού του 2013

της Μαρία Ιβάντσεβα

μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου

bulgaria1Μόλις λίγους μήνες αφότου ο βουλγαρικός λαός ανέτρεψε την κυβέρνηση του Μπόικο Μπορίσοφ, τον Φεβρουάριο του 2013, τα πλήθη επέστρεψαν στους δρόμους κατά δεκάδες χιλιάδες, ζητώντας την παραίτηση της νέας κυβέρνησης. Ενώ η κινητοποίηση αυτή φαίνεται παρόμοια με την προηγούμενη, υπάρχει μάλλον μικρή συνέχεια μεταξύ τους. Οι διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου συνιστούσαν μια κοινωνική έκρηξη ανθρώπων που υποφέρουν από φτώχεια και στερήσεις εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Οι διαδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων έχουν μάλλον προκληθεί από έναν ηθικό πανικό και μια βαθιά κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Κι ενώ και οι δύο «θρηνούν» για την ανάληψη της εξουσίας από ολιγαρχικά δίκτυα, οι διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου διατύπωσαν ορισμένα αντικαπιταλιστικά αιτήματα για ασφάλεια και ισότητα, ενώ αυτές του Ιουνίου έχουν είτε υποφωτίσει είτε «νερώσει» τα αιτήματα, ώστε να αφορούν κυρίως τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Μετά την παραίτηση του Μπορίσοφ και του κεντροδεξιού κόμματος Πολίτες για την Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη της Βουλγαρίας (Citizens for European Development of Bulgaria-GERB), στις 20 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκαν πρόωρες εκλογές τον Μάιο. Τα αποτελέσματα ήταν πολύ απογοητευτικά, τόσο για τους αριστερούς όσο και για τους δεξιούς σχολιαστές. Στη Βουλή εισήλθαν τα τέσσερα μεγαλύτερα καθεστωτικά κόμματα: το GERB ήρθε και πάλι πρώτο, ακολουθούμενο με μικρή διαφορά από το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Bulgarian Socialist Party-BSP). Το Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (Movement for Rights and Liberties-DPS), κόμμα της τουρκικής μειονότητας, που κατάφερε να εισχωρήσει σχεδόν σε κάθε κυβέρνηση συνασπισμού από το 1989 μέχρι σήμερα, αλλά και το αντίπαλό του αντιτουρκικό και αντι-Ρομά ακροδεξιό κόμμα Επίθεση (ΑΤΑΚΑ) μπήκαν επίσης στη Βουλή. Κέρδισαν αρκετές έδρες, ώστε να θεωρούνται κρίσιμα για κάθε πιθανή κυβέρνηση συνασπισμού, όχι όμως τόσες ώστε να μπορούν να συμβάλουν το καθένα μόνο του. Ορισμένα εξέχοντα κόμματα της περιόδου της μετάβασης προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία, όπως τα απομεινάρια της πρώην Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDS) και το Κόμμα του τσάρου Συμεών (NDSV) έμειναν εκτός Βουλής. Δύο νέα κόμματα, το ακροδεξιό Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης και το κεντροδεξιό κόμμα Βουλγαρία των Πολιτών, της πρώην Επιτρόπου στην Ε.Ε. Μεγκλένα Κούνεβα, δεν ξεπέρασαν το όριο του 4%. Αφότου το GERB επέστρεψε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, σχηματίστηκε μια κυβέρνηση μειοψηφίας του BSP με επικεφαλής τον πρώην υπουργό Οικονομικών (2005-2009) Πλάμεν Ορεσάρσκι. Σχηματίστηκε με την υποστήριξη του DPS και μία ψήφο του ATAKA. Ο νέος πρωθυπουργός ηγείται μιας μειοψηφικής συγκυβέρνησης του BSP και του DPS. Τα μέλη του GERB και ο ίδιος ο Μπoρίσοφ έχουν μέχρι τώρα μποϋκοτάρει πολλές συνεδριάσεις της εθνικής αντιπροσωπείας. Κι ενώ η νέα κυβέρνηση του Πλάμεν Ορεσάρσκι σχηματίστηκε από τον στενό κύκλο ολιγαρχών περί τον πρόεδρο του BSP Σεργκέι Στανίσεφ, το DPS εξασφάλισε ως αντάλλαγμα ορισμένες από τις Επιτροπές-κλειδιά του Κοινοβουλίου. Συνέχεια ανάγνωσης

#occupyert : Να κοινωνικοποιήσουμε τα ΜΜΕ

Standard

του Ματθαίου Τσιμιτάκη

Έργο του Μπάνσκυ

Έργο του Μπάνσκυ

Το βράδυ της μεγάλης συναυλίας στο προαύλιο της ΕΡΤ, όταν η ορχήστρα έπαιζε το «Άξιον Εστί», στην Κωνσταντινούπολη οι διαδηλωτές αντιμετώπιζαν την πιο σκληρή καταστολή. Την ώρα που χιλιάδες συμπαραστάτες στην Αγία Παρασκευή και πολλοί ακόμα στους υπολογιστές και τις τηλεοράσεις παρακολουθούσαν τη συναυλία, το ίντερνετ κατακλυζόταν από μαρτυρίες διαδηλωτών και φωτογραφίες που τεκμηρίωναν τη χρήση εκτεταμένης βίας, ενώ μηνύματα συμπαράστασης σε όλες τις γλώσσες συνόδευαν την ετικέτα #occupygezi, η οποία παρέμεινε για πολλές ημέρες πρώτο θέμα στο twitter και τα κοινωνικά δίκτυα.

Εκείνη την ώρα οι έλληνες χρήστες του twitter και του facebook αισθάνθηκαν ματαιωμένοι από την κατάληψη της ΕΡΤ, η οποία φάνταζε αυτοαναφορική και κλειστή στον εαυτό της. Το «Άξιον Εστί», δε, έμοιαζε με μουσειακή τελετή που περιφέρεται με ευκολία στην οθόνη για να κλείσει τον αγώνα, αντί να τον ανοίγει. «Πείτε για την Τουρκία», «Χτυπάνε τα αδέρφια μας στην Κωνσταντινούπολη», ήταν το αίτημα που γράφονταν σε παραλλαγές. Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ άργησαν να συντονιστούν με το λαϊκό αίσθημα, όμως το έκαναν. Πρώτα από το @ert_social και αμέσως μετά το πέρας της συναυλίας και από τη ροή τηλεοπτικού προγράμματος μετέδωσαν ασφαλείς πληροφορίες για τα τεκταινόμενα στη γείτονα. Η στιγμή ήταν σημαντική: Συνέχεια ανάγνωσης