#occupy ert: το νέο που γεννιέται απ’ το παλιό

Standard

ΕΡΤ: Η ΟΘΟΝΗ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, ΣΑΛΕΥΕΙ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ-10

του Στρατή  Μπουρνάζου

 anoixti ertΔεν χρειάζεται, πιστεύω, να γράψω αναλυτικά  τι σημαίνει η κυβερνητική απόφαση της Τρίτης που γέμισε με μαύρο τις οθόνες μας. Το έχουμε καταλάβει όλοι πολύ καλά — όχι μόνο οι αναγνώστες της Αυγής και οι «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», αλλά πολλοί περισσότεροι τούτη τη φορά. Στο μικροεπίπεδο, σημαίνει ότι μια δράκα ακροδεξιών «αποφασίζει και διατάσσει»· στο μακροεπίπεδο, ότι η θεραπεία-σοκ του Μνημονίου και η δημοκρατία είναι έννοιες εντελώς ασύμβατες, ότι τη ρετσέτα δεν μπορεί να την εγκρίνει ούτε καν το σημερινό –απαξιωμένο και ευτελισμένο από την κυβέρνηση– κοινοβούλιο. Το μαύρο, λοιπόν, θα συνεχίσει, διαρκώς και σε μπόλικες δόσεις, αν τα δεδομένα δεν ανατραπούν –αν δεν τα ανατρέψουμε, για την ακρίβεια– άρδην.

Ο πρώτος λόγος λοιπόν που δεν μένω στα παραπάνω είναι ότι έχουν ήδη αναλυθεί. Ο δεύτερος είναι πιο ενδιαφέρων: λίγες μέρες μετά τη «μαύρη Τρίτη», το τοπίο είναι αρκετά διαφορετικό. Και το νέο τοπίο το συνθέτουν πολλοί: ο κόσμος, μέρα και νύχτα, έξω και μέσα στο Ραδιομέγαρο, αλλά και σε όλη την Ελλάδα· οι συναυλίες, η αλληλεγγύη, οι καλλιτέχνες και τα σωματεία που έσπευσαν επιτόπου· οι αντιδράσεις σε όλη Ευρώπη, η αναμετάδοση της κατειλημμένης ΕΡΤ από εκατοντάδες σάιτ, μπλογκ, σταθμούς· το πρόγραμμα, που, από την Τρίτη, μας δείχνει, αχνά έστω, τι μπορεί να σημάνει η απαλλαγή από τον κρατικό και κομματικό ελέγχου. Και αρκεί να υπήρξε κανείς καταληψίας όχι σε ένα «θηρίο» όπως η ΕΡΤ, αλλά για λίγες μέρες στο σχολείο του, για να υποψιαστεί τι τεράστια κινητοποίηση δυνάμεων απαιτείται: από τα πιο απλά αλλά απαραίτητα, όπως η καθαριότητα του χώρου, μέχρι τα πιο σύνθετα, όπως το «παιχνίδι» των τεχνικών με τους σέρβερ και τις συχνότητες. Φανερώματα, όλα τους, μιας απελευθέρωσης δυνατοτήτων, χαράς και φαντασίας, πράγματα ανέλπιστα, ή έστω καλά κρυμμένα, στη ρουτίνα της καθημερινότητας, της δουλειάς και του συνδικαλισμού — δύσκολα θα μπορούσε να τα φανταστεί και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής της ΠΟΣΠΕΡΤ. Είναι ένα σταθερό στοιχείο που –μαζί με τα προβλήματα και τα αγκάθια– το συναντάμε επίμονα στις ακηδεμόνευτες κινητοποιήσεις, από τις πιο μεγάλες μέχρι τις πιο μικρές: είτε είναι το Πολυτεχνείο του 1973, οι καταλήψεις του 819 ή οι «πλατείες» του 2011 είτε μια κατάληψη στέγης, το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο της Νομικής ή το παρκάκι της Ναυαρίνου.

Γι’ αυτό ακριβώς η εμπειρία του occupy ΕΡΤ είναι μια αχτίδα φως που αχνοφέγγει μέσα στο μαύρο — για την ενημέρωση, αλλά και για τη δημοκρατία και τις ζωές μας. Το καταλυτικό στοιχείο δεν είναι η μαζικότητα (μεγάλη μεν, αλλά όχι τεράστια)· είναι το εύρος της αντίδρασης (σε όλο τον πλανήτη), η ζωντάνια (που θυμίζει τις φωτεινές πλευρές των «πλατειών»), η μαχητικότητα (που θυμίζει τις καλές στιγμές των διαδηλώσεων), η δημιουργία μιας νέας «πλατείας». Και, επίσης, ότι το λουκέτο δημιουργεί νέες συγκλίσεις: διαμαρτύρονται, εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους», άνθρωποι συντηρητικοί, θεσμικοί παράγοντες, «κουλτουριάρηδες» μαζί με λαϊκούς ανθρώπους, πρωτευουσιάνοι και επαρχιώτες, ομογενείς, νεολαίοι, δημοκράτες, καλλιτέχνες και συνταξιούχοι. Αξίζει, όχι μόνο ως αναλυτές, αλλά κυρίως ως αριστεροί, να σταθούμε σ’ αυτές τις νέες συμμαχίες που ξεπηδούν.

Η Ιστορία αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, συναρπαστική: η κινητοποίηση ήταν ο απρόβλεπτος παράγοντας που άλλαξε τα δεδομένα. Αλλιώς, Τρίτη βράδυ η υπόθεση ΕΡΤ θα είχε λήξει — όπως η εκποίηση της Αγροτικής, οι πολιτικές επιστρατεύσεις και τόσα άλλα. Αλλιώς, η κυβέρνηση δεν θα έψαχνε αγωνιωδώς τρόπους απεγκλωβισμού (όπως δείχνει η εσπευσμένη κλήση του Ν. Αλιβιζάτου στο Μαξίμου την Πέμπτη, σε προφανή αντίθεση με το κατέβασμα του διακόπτη την Τρίτη), η ΔΗΜ.ΑΡ και το ΠΑΣΟΚ θα κάναν μάλλον ηχηρές γαργάρες στο μπάνιο τους και, βέβαια, το ζήτημα θα είχε εκπνεύσει. Από αυτή τη διαπίστωση βγαίνει ένα επείγον συμπέρασμα: να στηρίξουμε με κάθε τρόπο την κατάληψη της ΕΡΤ. Εκτός αν θέλουμε να δούμε σε ρόλο λειτουργών της δημόσιας τηλεόρασης και φρουρών του δημοσίου συμφέροντος, ποιους άλλους; Τα ΜΑΤ, για άλλη μια φορά!

Μια σκέψη σχετικά μέ το “#occupy ert: το νέο που γεννιέται απ’ το παλιό

  1. Πίνγκμπακ: Culture & Urban Space | Interartive Special Issue » Unearthing the contentious notions of citizenship of the crisis-driven neoliberal restructuring: from aesthetized to dissensual practices of producing the common space in Thessaloniki, Greece |

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s