Για την εξέγερση στην Τουρκία: Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι!

Standard

 WEB ONLY-MONO ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΩΝ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ

του Οζγκιούρ Μουμτζού

μετάφραση από τα τουρκικά: Ιλεάνα Μορώνη

 pennngggΟ Ερντογάν βλέπει τον εαυτό του ως τον αδιαμφισβήτητο, ισχυρό ηγέτη μιας νέας Τουρκίας. Μάλιστα, το στενό του περιβάλλον, «βασιλικότερο του βασιλέως», τον θεωρεί ακόμα πιο σημαντικό.

Ο πρωθυπουργός, που σχεδόν σε κάθε ομιλία του τα βάζει με την περίοδο του Ισμέτ Ινονού,[1] έτσι που έχει στραμμένα τα μάτια του στο παρελθόν δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι ο χρόνος περνούσε. Ενώ νόμιζε τον εαυτό του συνέχεια καινούριο, τον πιο καινούριο, δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι πάλιωσε. Τα παιδιά που ήταν 10 χρόνων όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Ερντογάν σήμερα είναι 20 χρόνων. Από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο κυβερνήθηκαν από κάποιον που τους έλεγε διαρκώς τι έπρεπε να κάνουν. Είναι εμφανές ότι βλέπουν στον Ερντογάν όχι το καινούριο, αλλά το παλιό, και μάλιστα ένα καταπιεστικό και αλαζονικό παλιό.

Η κοινωνία της Τουρκίας διακρίνεται για την πολυμορφία της. Ωστόσο, το πολιτικό καθεστώς απορρίπτει τον πλουραλισμό. Την πολυμορφία της κοινωνίας τη θυμόμαστε μόνο στα μπαλκόνια των ομιλιών∙ δεν αντανακλάται στην πράξη. Η ένταση ανάμεσα στην πολυμορφία της κοινωνίας και την αυταρχική δομή του καθεστώτος του Ερντογάν έγινε εμφανής στο πάρκο Γκεζί. Και το ξέσπασμα της έντασης που συγκεντρωνόταν εδώ και καιρό ήταν μεγαλύτερο απ’ όσο περίμενε οποιοσδήποτε.

Ο Ερντογάν δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι δεν είναι πια «καινούριος». Ούτε κι έχει αφομοιώσει την πολυμορφία της κοινωνίας. Θεωρεί ακόμα ότι οι ψηφοφόροι του κόμματός του είναι συμπαγείς, ένα σώμα, ένα όλο. Απειλεί τους πάντες ότι θα βγάλει τους ψηφοφόρους του στον δρόμο, λες και δεν είναι άτομα με ελεύθερες βουλήσεις. Στην πραγματικότητα, όσοι βγαίνουν στον δρόμο δεν είναι εκεί γιατί κάποιος τους κάλεσε, γιατί παίρνουν εντολές από ένα κέντρο. Έχουμε μπροστά μας μια οπτική που υποτιμά την κοινωνία τόσο ώστε να μην πιστεύει ότι θα έχει αναπτύξει από μόνη της δημοκρατικά αντανακλαστικά.

Είναι εμφανές ότι αυτοί οι άνθρωποι, που βλέπουν την ελευθερία τους να περιορίζεται, θα εξεγείρονταν ενάντια σε μια τέτοια την προσέγγιση, είτε προερχόταν από τον Ερντογάν είτε από μια κυβέρνηση υπό «στρατιωτική κηδεμονία».

Θα λέτε στους ανθρώπους ότι δεν σας αρέσει η εμφάνισή τους και τα ρούχα τους.

Θα αποκαλείτε αλκολικούς όσους πίνουν, εκτός απ’αυτούς που σας ψηφίζουν.

Θα θεωρείτε «πλιατσικολόγους» εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους απ’όλες τις κοινωνικές κατηγορίες.

Θα υποτιμάτε αυτούς που σας ψηφίζουν, θεωρώντας λίγο-πολύ ότι τους κρατάτε από το λουρί, και – λες και δυσκολεύεστε να κρατήσετε αυτό το λουρί – θα απειλείτε να τους βγάλετε στον δρόμο.

Θα περνάτε κάθε νομοθετική ρύθμιση με μια ηγεμονική γλώσσα, χωρίς να επιτρέπετε τον δημόσιο διάλογο.

Θα μιλάτε για νόμους που έφτιαξαν «μεθύστακες».[2]

Εδώ και χρόνια θα ρίχνετε δακρυγόνα στους πάντες, απ’τους εργάτες ως τους φοιτητές κι απ’τους φίλαθλους ως τους υπαλλήλους.

Θα κρύβετε τους υπεύθυνους του Ουλούντερε,[3] θα καλύπτεπε τους υπεύθυνους των θανάτων και των τραυματισμών απ’τα δακρυγόνα σας.

Σε ζωντανή μετάδοση θα σκίζετε και θα πετάτε κάτω τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σας ασκούν κριτική σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι φυλακές σας θα είναι γεμάτες με πολιτικούς κρατούμενους.

Με την πολιτική σας στο θέμα της Συρίας θα φέρνετε έναν εμφύλιο πόλεμο σε μια πόλη της χώρας[4].

Και μετά δεν θα καταλαβαίνετε γιατί σας συμβαίνουν αυτά που σας συμβαίνουν;

Αυτό είναι μια ένδειξη ότι παλιώσατε, ότι γίνατε καρικατούρα του εαυτού σας.

Η αναζήτηση ξένων υποκινητών στις κινητοποιήσεις της κοινωνίας και οι κατηγορίες εναντίον των social media είναι ένδειξη πανικού και ελλιπούς αντίληψης. Μια πολυφωνική κοινωνία δεν χώραγε στον ζουρλομανδύα αυτού του καθεστώτος και εξερράγη. Η αστυνομική βία, που συνεχίζεται εδώ και χρόνια, έφτασε στο ζενίθ. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έγιναν μάρτυρες του πώς καταδιώκονται οι άνθρωποι, με δακρυγόνα που τους σημαδεύουν. Η –ήδη περιορισμένη– εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ, και ιδίως στους τηλεοπτικούς σταθμούς, έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει.

Αυτή η κοινωνία έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν θα χωρέσει σ’έναν ζουρλομανδύα που θα της φτιάξει οποιοσδήποτε, είτε στρατιωτικός είτε πολίτης. Στην πλατεία Ταξίμ, όπου τις πρωτοχρονιές γίνονται κάθε είδους έκτροπα, εδώ και τόσες μέρες δεν έχει παρουσιαστεί κανένα πρόβλημα. Και μόνο αυτό ακόμα αποδεικνύει ότι έχει αναδειχτεί πια μια καινούρια Τουρκία.

Όλα αυτά θυμίζουν το σλόγκαν μιας καμπάνιας που είχε πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη για τα 50 χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: «Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι». Αυτή είναι η εικόνα στο πάρκο Γκεζί. Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι. Η κοινωνία αξίζει ένα καθεστώς που θα σέβεται τις διαφορές όλων και την ισότητα όλων. Και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση πρέπει να αλλάξουν μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα.

 

Ο Οζγκιούρ Μουμτζού διδάσκει διεθνές δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Γκαλατασαράι της Κωνσταντινούπολης και αρθρογραφεί στην εφημερίδα Radikal.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Radikal στις 6 Ιουνίου.


[1] Ο Ισμέτ Ινονού διαδέχτηκε στην προεδρία της Δημοκρατίας τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ μετά τον θάνατό του το 1938 και κυβέρνησε την Τουρκία ως το 1950. Ως το 1946 το καθεστώς ήταν επίσημα μονοκομματικό (Σ.τ.Μ.).

[2] Ο πρωθυπουργός Ερντογάν, υπερασπιζόμενος τον πρόσφατο νόμο που θέτει περιορισμούς στην πώληση και κατανάλωση αλκοόλ, δήλωσε, πριν λίγες μέρες: «Είναι για εσάς άξιος σεβασμού ένας νόμος που έφτιαξαν δυο μεθύστακες∙ γιατί μια αλήθεια που επιτάσσει η θρησκεία γίνεται κάτι που πρέπει να απορρίπτουμε;». Αυτή η δήλωση ξεσήκωσε μεγάλες συζήτησεις, χωρίς όμως να έχει διευκρινιστεί αν ο Ερντογάν αναφερόταν σε συγκεκριμένα άτομα –και σε ποια– με τον χαρακτηρισμό «μεθύστακες» (Σ.τ.Μ.).

[3] Στις Δεκεμβρίου 2011, στα τουρκο-ιρακινά σύνορα, κοντά στο χωριό Ουλούντερε (Ρομπόσκι για τους Κούρδους), σε μια περιοχή κυρίως κουρδικού πληθυσμού, 34 Τούρκοι πολίτες σκοτώθηκαν από πυρά της Τουρκικής Αεροπορίας, που ανακοίνωσε ότι επιχειρούσε εναντίον περάσματος που χρησιμοποιούσε το ΡΚΚ (Σ.τ.Μ.).

[4] Στην περιοχή Χατάι της Τουρκίας, στα σύνορα με την Συρία, έχουν καταφύγει πολλοί Σύριοι, τόσο πρόσφυγες όσο και μαχητές του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού». Ακούγονται πολλά παράπονα για τη συμπεριφορά των τελευταίων και τα προβλήματα που προκαλούν στους κατοίκους της περιοχής. Ο Ο.Μ. ίσως όμως αναφέρεται και στη βομβιστική επίθεση στο Ρεϊχανλί της ίδιας περιοχής, που κόστισε τη ζωή πάνω από 50 ανθρώπων, η οποία φαίνεται να συνδέεται με την κατάσταση στη Συρία (Σ.τ.Μ.).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s