ΔΗΜΑΡ: η έξοδος

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

chagal

Μαρκ Σαγκάλ, «Έξοδος»

1. Η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε επειδή η κυβέρνηση είχε πάρει τόσο αυταρχική και ακροδεξιά στροφή που το να παραμείνει σ’ αυτή, όσο και αν ποιούσε την ανάγκη φιλοτιμία, την οδηγούσε στον αφανισμό. Το οξύμωρο, αλλά πολιτικά σημαντικό, είναι ότι η ίδια η ΔΗΜ.ΑΡ. συνέτεινε αποφασιστικά σ’ αυτή την κατάσταση, η οποία την εξώθησε στην αναγκαστική έξοδο. Ακριβώς έναν χρόνο πριν, πρόσθεσε τους 19 βουλευτές της στην κυβέρνηση· και αυτή η πρόσθεση είχε ειδικό βάρος: προσέφερε το αριστερό άλλοθι, την επίφαση της ευρύτητας, στήριξε ανυπολόγιστα, πολιτικά και συμβολικά, την κυβέρνηση. Καθώς κυλούσε ο χρόνος, η ΔΗΜ.ΑΡ. περιοριζόταν σε ψιθύρους, παλινωδίες και γουργουρητά για τα διάφορα αίσχη (Ξένιος Δίας, επιστρατεύσεις, ιθαγένεια κ.ο.κ.). Όλα αυτά συνέβαλαν τα μέγιστα στον ακροδεξιό αφηνιασμό Ν.Δ. και Σαμαρά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος λόγος που χρησιμοποιούνταν πέρσι –και από τη ΔΗΜ.ΑΡ.– εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ («ανευθυνότητα», «έλλειψη προτάσεων», «μικροκομματισμός» κ.ο.κ.), επιστρατεύθηκε τώρα, σε ηπιότερους τόνους, εναντίον της ΔΗΜ.ΑΡ.

2. Διακηρυγμένος στόχος της ΔΗΜ.ΑΡ. ήταν να αποτελέσει ανάχωμα δημοκρατίας, να αμβλύνει ακραία μνημονιακά μέτρα, να προωθήσει προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Απέτυχε σε όλα. Ο βασικός λόγος, πέραν των συσχετισμών δύναμης και των προσώπων, είναι δομικός, όπως αναλύει ο Γιάννης Αλμπάνης στο RedNotebook (http://goo.gl/8mBjf): στη συγκυρία της κρίσης, και ιδίως στη μνημονιακή Ελλάδα, δεν υπάρχουν περιθώρια ενδιάμεσης πολιτικής, που αποδέχεται το Μνημόνιο ενώ ταυτόχρονα παλεύει για βελτιώσεις. Γιατί, όποιες περιοχές μένουν εκτός της επικράτειας του Μνημονίου (λ.χ. ιθαγένεια, αντιρατσισμός, μεταναστευτική πολιτική) δεν είναι πραγματικά ελεύθερες: καταλαμβάνονται από τη Δεξιά, και μάλιστα μετατρέπονται σε ζωτικό πεδίο γι’ αυτήν. Η Ν.Δ., αφού δεν μπορεί να δώσει θετικές υποσχέσεις, επενδύει ιδεολογικά και οικοδομεί συναινέσεις στον μόνο χώρο που μπορεί. Και, απευθυνόμενη σε ευρύτερα στρώματα, παίζει το δοκιμασμένο χαρτί «νόμος και τάξη», Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια.

3. Η αποχώρηση από την κυβέρνηση δημιουργεί, εκ των πραγμάτων, νέες καταστάσεις και συσχετισμούς. Μένει βέβαια να δούμε πώς θα πορευτεί η ΔΗΜ.ΑΡ. Θα επικρατήσει, λ.χ., η άποψη «καλώς μετείχαμε στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» (όπως έγραψε προχθές ο Ανδρέας Παπαδόπουλος) ή μια γραμμή αυτοκριτικής και αμφισβήτησης, λόγω και έργω, της κυβερνητικής πολιτείας της ΔΗΜ.ΑΡ.;

Προφανώς, σε μια εποχή τόσο μεγάλων μετασχηματισμών, και η ΔΗΜ.ΑΡ. και οι άνθρωποί της δεν είναι κάτι στατικό· αλλάζουν. Οι όποιες συνεργασίες με τον ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουν, πολιτικά, να απορρέουν από μια τέτοια πορεία αλλαγής· αλλιώς θα μιλάμε, εκατέρωθεν, για τακτικές και ευκαιριακές προσεγγίσεις. Αν για τη ΔΗΜ.ΑΡ., λ.χ., είναι ανοιχτή σχεδόν όλη η γκάμα των συνεργασιών, αυτό δεν είναι πολιτική μετώπων και συμμαχιών, είναι ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος). Και αυτό, βέβαια, πλήττει και τον εκάστοτε «αντισυμβαλλόμενο».

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικά,  μόνο να χαίρεται πρέπει, και μάλιστα τριπλά, για την αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. Πρώτον, αποδυναμώνει την κυβέρνηση — ενώ η συμμετοχή της προσέφερε άλλοθι, με μηδαμινά ανταλλάγματα. Δεύτερον, υπάρχει ένα αντιπολιτευόμενο (ή ημι-αντιπολιτευόμενο) κόμμα στα δεξιά του (το οποίο μέχρι τώρα συνιστούσε την αριστερά της κυβέρνησης). Τρίτον, η εξέλιξη αυτή (μπορεί να) απελευθερώνει δυναμικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται τίποτα· εκτός από τον εαυτό του. Η σφοδρότητα των αντιδράσεων εναντίον της ΔΗΜ.ΑΡ., από φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, την τελευταία βδομάδα φανερώνει πολλά: προσωπικές σχέσεις που έχουν διαρραγεί, δικαιολογημένο θυμό, αλλά και μια ολέθρια –και τόσο γνώριμη στην Αριστερά– κουλτούρα μίσους (χωρίς, βέβαια, να με τέρπει διόλου η ακαριαία «επίθεση φιλίας» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη ΔΗΜ.ΑΡ., που παραπέμπει σε άλλες κακοδαιμονίες). Οι αντιδράσεις, όμως, φανερώνουν και έναν φόβο, μια έλλειψη εμπιστοσύνης στον ΣΥΡΙΖΑ: ότι είναι διάπλατος και δέχεται τον καθένα, ότι ίσως κάνει ευκαιριακές συνεργασίες. (Και, αλήθεια, όταν ένας πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, μετέπειτα της ΔΗΜ.ΑΡ., νυν ανεξάρτητος και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ασχολείται με το αν το Μνημόνιο αυξάνει ή μειώνει την ομοφυλοφιλία και με τους σταυρούς κάτω από την ψάθα του γραφείου του Γ. Παπανδρέου, τέτοιες ανησυχίες δεν τις λες και αβάσιμες).

Το κρίσιμο, για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι το τι κάνει ο ίδιος: οι προτάσεις που συνθέτει, πώς υπερασπίζεται τη δημοκρατία εντός και εκτός κόμματος, οι κοινωνικές συμμαχίες που οικοδομεί και πολλά άλλα. Όσο και αν η έξοδος της ΔΗΜΑΡ αποτελεί σοβαρή πολιτική εξέλιξη, δεν μπορεί να αποτελεί την πυξίδα βάσει της οποίας θα προσανατολίσει –είτε θετικά είτε αρνητικά– ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του.

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΔΗΜΑΡ: η έξοδος

  1. Πίνγκμπακ: Η έξοδος της ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Του Στρατή Μπουρνάζου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s