Για το δικαίωμα στην κατοικία

Standard

Σημειώσεις από τη συνέλευση κινημάτων στο Alter-Summit

της Δημήτρας Σιατίτσα

Για το δικαίωμα στην κατοικία Σημειώσεις από τη συνέλευση κινημάτων στο Alter-Summit της Δημήτρας Σιατίτσα  Στη συνέλευση των ευρωπαϊκών κινημάτων, οργανώσεων και δικτύων για την κατοικία, στο Alter-Summit, συζητήθηκαν οι προοπτικές ενός κοινού αγώνα για το δικαίωμα στην κατοικία, ενάντια στις εξώσεις, την κερδοσκοπία και την εμπορευματοποίηση. Ενός αγώνα που θα συνδέει το ζήτημα του χρέους με την εντεινόμενη στεγαστική κρίση, την υπερχρέωση των νοικοκυριών με την απουσία εναλλακτικών για αξιοπρεπή κατοικία, διεκδικώντας κοινωνικές πολιτικές για τη διασφάλιση κατοικίας σε όλους. Παλιότερες προσπάθειες διεθνούς συντονισμού (πχ. στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Κοινωνικό Φόρουμ) δεν είχαν προχωρήσει, κυρίως λόγω των μεγάλων εθνικών και περιφερειακών διαφοροποιήσεων στην κατοικία. Ενδεικτικά, τα μεγάλα ποσοστά κοινωνικής κατοικίας στον Βορρά, η πλειοψηφία ιδιοκτητών στον Νότο, τα μεγάλα ποσοστά ενοικιαστών στην Κεντρική Ευρώπη, η ιδιωτικοποίηση των συγκροτημάτων δημόσιας κατοικίας στην Ανατολική Ευρώπη διαμορφώνουν διαφορετικά επίδικα, ενώ οι τοπικές πολιτικές και κοινωνικές παραδόσεις αναδεικνύουν διαφορετικές πρακτικές και κοινωνικά υποκείμενα, που δύσκολα επικοινωνούν μεταξύ τους. Ωστόσο, στη συγκυρία της διεθνούς οικονομικής κρίσης πλήττεται το σύνολο των κατοίκων της Ευρώπης: οι ενοικιαστές του ιδιωτικού τομέα, οι ένοικοι κοινωνικής/δημοτικής κατοικίας, οι μικροί ιδιοκτήτες, οι δανειολήπτες. Η κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων, ο πολλαπλασιασμός αστέγων και κακώς στεγασμένων, η στεγαστική επισφάλεια και ο περιορισμός της κρατικής παρέμβασης είναι πλέον κοινή πραγματικότητα – δημιουργώντας τη βάση για έναν ευρωπαϊκό συντονισμό, που θα ενώσει οριζόντια διαφορετικές εμπειρίες, αιτήματα και χαρακτηριστικά των τοπικών αγώνων.  Τα μέτωπα του κοινού αγώνα είναι πολλαπλά: άμεσα μέτρα ανάσχεσης των συνεπειών της κρίσης, αλλά και μακροπρόθεσμα σχέδια κοινωνικών πολιτικών για το δικαίωμα στην κατοικία και την κατοίκηση σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Η κινητοποίηση σε πολλαπλά επίπεδα αφορά: τη σύνδεση του χρέους με τη συρρίκνωση των μέτρων στήριξης της κατοικίας, παράλληλα με πίεση προς την Ε.Ε. για διαφορετική αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών και των κατασχέσεων· την καταγγελία των τραπεζών, επενδυτικών κεφαλαίων, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, του κατασκευαστικού και κτηματομεσιτικού κυκλώματος για τις πρακτικές κερδοσκοπίας και εκμετάλλευσης του αγαθού της κατοικίας· τη διεκδίκηση ευρωπαϊκών πολιτικών και τη θέσμιση ενός κοινού δεσμευτικού πλαισίου που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή κατοικία για όλους• την πίεση στις κυβερνήσεις για πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, ρύθμιση της αγοράς κατοικίας και των όρων δανεισμού. Διεκδικήσεις στην Ελλάδα. Σε σχέση με την Ελλάδα, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που κινδυνεύουν να χάσουν το ιδιόκτητο σπίτι τους, και στη μνημονική πολιτική υπερφορολόγησης των ακινήτων, που μετατρέπει πολλούς μικροϊδιοκτήτες σε οφειλέτες που απειλούνται με κατάσχεση. Ενάντια στις συνεχείς περικοπές, τη σκληρή φορολογία και το κράτος που εγκαταλείπει τον κοινωνικό του ρόλο, είναι απαραίτητη η συσπείρωση σε κάθε γειτονιά για τη διεκδίκηση της καθολικής προστασίας της κατοικίας. Επιπλέον, συζητήθηκε η επεξεργασία ενός νέου θεσμικού πλαισίου, που (εκτός από τα άμεσα μέτρα προστασίας δανειοληπτών και οφειλετών, καθώς και την άμεση στέγαση όσων βρίσκονται στον δρόμο) θα βάλει τις βάσεις για μια κοινωνική πολιτική κατοικίας, που θα αξιοποιεί τους διαθέσιμους οικιστικούς πόρους, ιδιωτικούς και δημόσιους. Ορατότητα, ενδυνάμωση και συλλογικοποίηση των αγώνων. Στη συνέλευση αποφασίστηκε μια κοινή καμπάνια με κεντρικό σύνθημα «Αξιοπρεπής κατοικία για όλους» και η διοργάνωση κοινών άμεσων δράσεων. Τα πιο στοχευμένα συνθήματα και το είδος των δράσεων (κατάληψη, διαμαρτυρία, συμβολική δράση) θα αποφασιστούν από τις τοπικές ομάδες, καθώς αναγνωρίζεται η διαφορετικότητα κάθε περίπτωσης και η ανάγκη για εξειδίκευση στα τοπικά επίδικα, χαρακτηριστικά και πολιτική κουλτούρα. Για την περαιτέρω επεξεργασία και οργάνωση θα δημιουργηθεί ανοιχτή διαδικτυακή πλατφόρμα συντονισμού. Η ανατροπή του κυρίαρχου συλλογικού φαντασιακού για την κατοικία είναι στοίχημα σε όλες τις χώρες όπου η νεοφιλελευθεροποίηση προωθούσε συστηματικά την ιδιοκατοίκηση μέσω του δανεισμού. Η κοινή καμπάνια επιδιώκει να επεξεργαστεί τις εναλλακτικές, αναδεικνύοντάς τις στα μέσα ενημέρωσης και τον δημόσιο διάλογο. Βασική δυσκολία, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία όπου μέχρι σήμερα οι λύσεις ήταν εξατομικευμένες και δεν υπήρξε μαζικό κίνημα κατοικίας, είναι να γίνει αντιληπτό ότι το πρόβλημα της κατοικίας είναι συλλογικό και να ξεπεραστούν τα συναισθήματα ντροπής και φόβου στην προοπτική απώλειας της στέγης. Παντού, το σύστημα στοχοποιεί αστέγους, υπερχρεωμένους, νοικοκυριά και άτομα που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους ως ενόχους για την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι το ζήτημα μας αφορά όλους και όλες, ότι οι λύσεις δεν πρέπει να περιορίζονται στους πιο εξαθλιωμένους, σε μια πολιτική «διαχείρισης της μιζέριας».  Σε κάθε περίπτωση, η αλληλεγγύη σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη τόσο για τη στήριξη και ενδυνάμωση των τοπικών αγώνων όσο και την ανταλλαγή εμπειρίας, κατανόησης των διαφορετικών θεσμικών πλαισίων και παρακολούθησης της δράσης των μεγάλων παικτών, στην κατεύθυνση της επεξεργασίας κοινών αιτημάτων, σε σύνδεση με τους αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Δήμητρα Σιατίτσα είναι υπ. δρ ΕΜΠ, μέλος του EncounterAthens

Χανς Μέμινντορφ, «Σπίτι-κεφάλι»

Στη συνέλευση των ευρωπαϊκών κινημάτων, οργανώσεων και δικτύων για την κατοικία, στο Alter-Summit, συζητήθηκαν οι προοπτικές ενός κοινού αγώνα για το δικαίωμα στην κατοικία, ενάντια στις εξώσεις, την κερδοσκοπία και την εμπορευματοποίηση. Ενός αγώνα που θα συνδέει το ζήτημα του χρέους με την εντεινόμενη στεγαστική κρίση, την υπερχρέωση των νοικοκυριών με την απουσία εναλλακτικών για αξιοπρεπή κατοικία, διεκδικώντας κοινωνικές πολιτικές για τη διασφάλιση κατοικίας σε όλους.

Παλιότερες προσπάθειες διεθνούς συντονισμού (πχ. στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Κοινωνικό Φόρουμ) δεν είχαν προχωρήσει, κυρίως λόγω των μεγάλων εθνικών και περιφερειακών διαφοροποιήσεων στην κατοικία. Ενδεικτικά, τα μεγάλα ποσοστά κοινωνικής κατοικίας στον Βορρά, η πλειοψηφία ιδιοκτητών στον Νότο, τα μεγάλα ποσοστά ενοικιαστών στην Κεντρική Ευρώπη, η ιδιωτικοποίηση των συγκροτημάτων δημόσιας κατοικίας στην Ανατολική Ευρώπη διαμορφώνουν διαφορετικά επίδικα, ενώ οι τοπικές πολιτικές και κοινωνικές παραδόσεις αναδεικνύουν διαφορετικές πρακτικές και κοινωνικά υποκείμενα, που δύσκολα επικοινωνούν μεταξύ τους.

Ωστόσο, στη συγκυρία της διεθνούς οικονομικής κρίσης πλήττεται το σύνολο των κατοίκων της Ευρώπης: οι ενοικιαστές του ιδιωτικού τομέα, οι ένοικοι κοινωνικής/δημοτικής κατοικίας, οι μικροί ιδιοκτήτες, οι δανειολήπτες. Η κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων, ο πολλαπλασιασμός αστέγων και κακώς στεγασμένων, η στεγαστική επισφάλεια και ο περιορισμός της κρατικής παρέμβασης είναι πλέον κοινή πραγματικότητα – δημιουργώντας τη βάση για έναν ευρωπαϊκό συντονισμό, που θα ενώσει οριζόντια διαφορετικές εμπειρίες, αιτήματα και χαρακτηριστικά των τοπικών αγώνων.

Τα μέτωπα του κοινού αγώνα είναι πολλαπλά: άμεσα μέτρα ανάσχεσης των συνεπειών της κρίσης, αλλά και μακροπρόθεσμα σχέδια κοινωνικών πολιτικών για το δικαίωμα στην κατοικία και την κατοίκηση σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Η κινητοποίηση σε πολλαπλά επίπεδα αφορά: τη σύνδεση του χρέους με τη συρρίκνωση των μέτρων στήριξης της κατοικίας, παράλληλα με πίεση προς την Ε.Ε. για διαφορετική αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών και των κατασχέσεων· την καταγγελία των τραπεζών, επενδυτικών κεφαλαίων, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, του κατασκευαστικού και κτηματομεσιτικού κυκλώματος για τις πρακτικές κερδοσκοπίας και εκμετάλλευσης του αγαθού της κατοικίας· τη διεκδίκηση ευρωπαϊκών πολιτικών και τη θέσμιση ενός κοινού δεσμευτικού πλαισίου που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή κατοικία για όλους· την πίεση στις κυβερνήσεις για πολιτικές κοινωνικής κατοικίας, ρύθμιση της αγοράς κατοικίας και των όρων δανεισμού.

Διεκδικήσεις στην Ελλάδα. Σε σχέση με την Ελλάδα, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που κινδυνεύουν να χάσουν το ιδιόκτητο σπίτι τους, και στη μνημονική πολιτική υπερφορολόγησης των ακινήτων, που μετατρέπει πολλούς μικροϊδιοκτήτες σε οφειλέτες που απειλούνται με κατάσχεση. Ενάντια στις συνεχείς περικοπές, τη σκληρή φορολογία και το κράτος που εγκαταλείπει τον κοινωνικό του ρόλο, είναι απαραίτητη η συσπείρωση σε κάθε γειτονιά για τη διεκδίκηση της καθολικής προστασίας της κατοικίας. Επιπλέον, συζητήθηκε η επεξεργασία ενός νέου θεσμικού πλαισίου, που (εκτός από τα άμεσα μέτρα προστασίας δανειοληπτών και οφειλετών, καθώς και την άμεση στέγαση όσων βρίσκονται στον δρόμο) θα βάλει τις βάσεις για μια κοινωνική πολιτική κατοικίας, που θα αξιοποιεί τους διαθέσιμους οικιστικούς πόρους, ιδιωτικούς και δημόσιους.

Ορατότητα, ενδυνάμωση και συλλογικοποίηση των αγώνων. Στη συνέλευση αποφασίστηκε μια κοινή καμπάνια με κεντρικό σύνθημα «Αξιοπρεπής κατοικία για όλους» και η διοργάνωση κοινών άμεσων δράσεων. Τα πιο στοχευμένα συνθήματα και το είδος των δράσεων (κατάληψη, διαμαρτυρία, συμβολική δράση) θα αποφασιστούν από τις τοπικές ομάδες, καθώς αναγνωρίζεται η διαφορετικότητα κάθε περίπτωσης και η ανάγκη για εξειδίκευση στα τοπικά επίδικα, χαρακτηριστικά και πολιτική κουλτούρα. Για την περαιτέρω επεξεργασία και οργάνωση θα δημιουργηθεί ανοιχτή διαδικτυακή πλατφόρμα συντονισμού.

Η ανατροπή του κυρίαρχου συλλογικού φαντασιακού για την κατοικία είναι στοίχημα σε όλες τις χώρες όπου η νεοφιλελευθεροποίηση προωθούσε συστηματικά την ιδιοκατοίκηση μέσω του δανεισμού. Η Μια κοινή καμπάνια επιδιώκει να επεξεργαστεί τις εναλλακτικές, αναδεικνύοντάς τις στα μέσα ενημέρωσης και τον δημόσιο διάλογο.

Βασική δυσκολία, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία όπου μέχρι σήμερα οι λύσεις ήταν εξατομικευμένες και δεν υπήρξε μαζικό κίνημα κατοικίας, είναι να γίνει αντιληπτό ότι το πρόβλημα της κατοικίας είναι συλλογικό και να ξεπεραστούν τα συναισθήματα ντροπής και φόβου στην προοπτική απώλειας της στέγης. Παντού, το σύστημα στοχοποιεί αστέγους, υπερχρεωμένους, νοικοκυριά και άτομα που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους ως ενόχους για την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι το ζήτημα μας αφορά όλους και όλες, ότι οι λύσεις δεν πρέπει να περιορίζονται στους πιο εξαθλιωμένους, σε μια πολιτική «διαχείρισης της μιζέριας».

Σε κάθε περίπτωση, η αλληλεγγύη σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη τόσο για τη στήριξη και ενδυνάμωση των τοπικών αγώνων όσο και την ανταλλαγή εμπειρίας, κατανόησης των διαφορετικών θεσμικών πλαισίων και παρακολούθησης της δράσης των μεγάλων παικτών, στην κατεύθυνση της επεξεργασίας κοινών αιτημάτων, σε σύνδεση με τους αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Δήμητρα Σιατίτσα είναι υπ. δρ ΕΜΠ, μέλος του EncounterAthens

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Για το δικαίωμα στην κατοικία

  1. Ο Πολιτικός Εκτελεστής.Το πρόβλημα δεν είναι μονάχα η κατοικία.
    Ή όπως και τότε : Τότε… η θυσία αποτελεί αctio vitae (πράξη ζωής) καί honoris gradus (βαθμό τιμής).
    Αυτή τη φορά η Πολιτική Μηχανή ήταν έτοιμη, ήταν στημένη. Σαν έτοιμη από καιρό. Για το επόμενο Θύμα της. Η Ελληνική Στατιστική Αρχή –έτσι με κεφαλαία για το επίσημο του πράγματος – δεν έχει κατηγοριοποιήσει αυτό τον τύπο του Θανάτου. Δύο Θάνατοι ανάμεσα στους άλλους θανάτους. Αιτία: Αυτόχειρες. Νίκος Τζιανής, Βαρβάρα Αργυρίου, τον Ιούνη του 2013. Και αύριο, ίσως Εσύ, ίσως εγώ, ίσως εμείς που η πίκρα και ο θυμός, η απόγνωση και κυρίως η ολική Απώλεια δεν μπορούν πια να εξορίσουν ούτε να ξορκίσουν το Κακό που ήρθε, το Κακό που έρχεται. Ένα μεγάλο χωριό, ένα κεφαλοχώρι, μια πόλη, το Ουράνιο Τόξο, αριθμούν οι συνάνθρωποι, συμπολίτες, συνοδοιπόροι, σύντροφοι και συναγωνιστές όλοι αυτοί που σαν τον Νίκο Τζιανή και τη Βαρβάρα Αργυρίου σήμερα, και ποιός ξέρει ακριβώς ποιοί και πόσοι αύριο, την άλλη μέρα, βδομάδα, μήνα, χρόνο, θα περάσουν τον Αχέροντα κι ας μην έχουν να πληρώσουν το βαρκάρη. Άλλωστε για χρόνια, άλλος πιο πολλά κι άλλος πιο λίγα, όλοι αυτοί οι ελεύθεροι ταξιδευτές για το Ουράνιο Τόξο είχαν πληρώσει το τίμημα στον Πολιτικό Βαρκάρη. Και τώρα πλήρωσαν με το αίμα τους, με σφαίρα, με βρόγχο, με πτώση από τον τρίτο, τον τέταρτο τον Χ όροφο, τον βαρύ φόρο ζωής, της δικής τους ζωής απαλλωτρίωση για τη δική μας ζωή, στον ασυγκράτητα αιμοσταγή Πολιτικό Εκτελεστή. Ο οποίος, συν τοις άλλοις, αυτός ο Πολιτικός Εκτελεστής, γνώριζε και γνωρίζει, σε όλη τη διάρκεια του πραγματικού και του ιστορικού χρόνου, πολύ καλά δύο πράγματα : πόσο πανούργα είναι η Ιστορία ώστε να μπορεί αυτός μόνος Εξουσιαστής ανάλγητος και Εκτελεστής αδηφάγος να μεταλλάσσεται και να υποδύεται τους ρόλους που του επιβάλλει το επίσημο ή το ανεπίσημο ένδυμα της πολιτικής ανεπάρκειας και αναισχυντίας και δεύτερον, ότι αυτός κατέχει το βαθύ μυστικό, την τέχνη και την τεχνική να οδηγεί τον ιδιωτικό και τον δημόσο τομέα της χώρας, άρα τους πολίτες, δηλαδή όλους εμάς, Εσένα κι εμένα, σε αύξουσα αθλιότητα με μοναδική δικαιολογία την δήθεν ανυπαρξία της ιστορικής συνείδησης της ανάγκης του ορθολογισμού μέσα στο κράτος.
    Την άλλη φορά, την προηγούμενη φορά, τις προηγούμενες φορές, εκείνο το Μάρτη στο Σύνταγμα, στην πλατεία, στη ρίζα του δέντρου, ο Δημήτρης Χριστούλας, ο Σάββας Μετοικίδης, τον Απρίλη στη Σταυρούπολη Ξάνθης μέσα στον αχυρώνα, ο ένας με σφαίρα ο άλλος με βρόγχο, η Πολιτική Μηχανή δεν ήταν υποψιασμένη. Πώς άλλωστε; Τότε η Πολιτική Μηχανή δεν ήταν σαν έτοιμη από καιρό; ποτέ και σε καμιά εποχή, σε καμιά περίοδο της ροής της ελληνικής κοινωνίας και των χτύπων της καρδιάς των ελλήνων που ανηφόριζαν το Γολγοθά τους, το 1903, το 1909, το 1915, το 1917, το 1922 και μετά, από τη βασιλεία στη δημοκρατία και πίσω στη βασιλεία σε χρόνο λιγότερο από δύο δεκαετίες, τρεις δικτατορίες και εννέα στρατιωτικά πραξικοπήματα, επτά φορές βουλευτικές εκλογές και μια φορά γερουσιαστικές. Είκοσι Πολιτικοί Εκτελεστές ανέλαβαν κυβερνήσεις να διαχειρίζονται τα ελλείμματα στο οικονομικό, στο κοινωνικό, στο πολιτικό. Και μια απλή χρονολογική αφήγηση τους ήταν αρκετή για να καλύπτει τα καταιγιστικά γεγονότα. Συσχετίσεις δεδομένων, αναλύσεις, ανασυνθέσεις, συσχετισμοί και ερμηνείες, όλα αυτά ανύπαρκτα. Κι αρκατέρει, κι αρκατέρει ήρθε η Μεταξική δικτατορία και έπειτα ο πόλεμος, η κατοχή, ο εμφύλιος, τα ξένα σχέδια εθνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης, οι πολιτικές διώξεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες, οι πολιτικές εκτελέσεις, η πολιτική αναταραχή, η δεύτερη δικτατορία και πάλι οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εξορίες, η μεταπολίτευση, μετά τα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας και στο τέλος τα μνημόνια.
    Ένας ακόμα Θάνατος μες στους τόσους θανάτους. Εκτός από πανούργα Ιστορία προέκυπτε και το φαινόμενο η πολιτική Ιστορία να λειτουργεί με γραμμικές αντιλήψεις. Εξαιρετικά βολικές για τους Πολιτικούς Εκτελεστές.
    Και οι υπόλοιποι, όλοι εμείς, οι «ενεργοί πολίτες» θα διαβάσουμε -ίσως- την είδηση του αγγέλματος του «ξαφνικού» θανάτου του Νίκου σήμερα, του δικού μου θανάτου αύριο, θα σχολιάσουμε το γεγονός θα ανταλλάξουμε μηνύματα και για άλλη μια φορά θα «πατήσουμε-κλικάρουμε» Like ή Thumbs Up στα εκατοντάδες μικρά Στάδια και Αρένες, τα μικρά Κολοσσαία των ιστότοπων των Bloggers, των ηλε εφημερίδων, αλλά και στις Μεγάλες Αρένες (Bull Stadiums) των Κοινωνικών Μέσων – Social Media, όπως Face Book κλπ κλπ. Πόσοι θα αναλογιστούν ότι οι μερικές χιλιάδες αυτοκτονίες σε όλη την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια της κρίσης έχουν αιτία τους τον Πολιτικό Εκτελεστή. Τα επίσημα ή ανεπίσημα «ενδύματά» του σύμφωνα με το πρωτόκολλο: Εργολάβοι κάθε μη παραγωγικού και αντικοινωνικού έργου: δικηγορικές εταιρείες «αποκρατικοποίησης» του δημόσιου πλούτου και των δημόσιων αγαθών (Υγεία – Νερό κ.ά.), εντεταλμένοι εργολάβοι διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, «εργολάβοι» χιλιάδων εξωστικών αποφάσεων και χιλιάδων κατασχέσεων, πλειστηριασμών κινητής και ακίνητης περιουσίας, κατασχέσεις μισθών. Εισπρακτικές εταιρείες με παραγωγικούς στόχους για υψηλή παραγωγικότητα, φοροκυνηγοί, δικηγορικά γραφεία και δικηγορικές εταιρείες σε ρόλο κρατικού εισπράκτορα, δικαστικοί επιμελητές σε ρόλο στυγνών εκτελεστών, της εποχής της ιεράς εξέτασης, συμβολαιογράφοι, τοκογλύφοι, μπράβοι και εκτελεστές συμβολαίων θανάτου, όλοι μαζί να απαρτίζουν μια νέα «κοινωνική» την τάξη εκκαθαριστών – μισθοφόρων. Εκτελεστών «επί προμηθεία». Προμήθειά τους οι Ζωές μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s