Κόκκινες σημαίες στο Πάρκο Ζουκότι

Standard

Left Forum, Πλατεία Ταξίμ και Αστόρια

 του Κωστή Καρπόζηλου

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Νέα Υόρκη, Πέμπτη 13.6.2013. Το μεσημέρι του Σαββάτου 8 Ιουνίου το πάρκο Ζουκότι, η καρδιά του Occupy Wall Street, γέμισε ξανά με συνθήματα. Η εκτυφλωτική κυριαρχία του κόκκινου προσφερόταν για νοσταλγικές αναπολήσεις, αλλά στη συγκέντρωση συμπαράστασης στους «φίλους, τους αδελφούς και τις αδελφές μας που έχουν καταλάβει το πάρκο Γκεζί στην Ιστανμπούλ» οι κόκκινες σημαίες, τα κόκκινα μπλουζάκια και τα κόκκινα καπέλα είχαν εθνικές συνδηλώσεις, καθώς ανήκαν σε τουρκο-αμερικανούς διαδηλωτές. Η ανθρωπογεωγραφία της συγκέντρωσης ήταν μια μικρογραφία των ανταποκρίσεων από την Κωνσταντινούπολη, καθώς μεσήλικες με σημαίες του Κεμάλ συνυπήρχαν αρμονικά με διοπτροφόρους νεαρούς που σε πιο υποψιασμένο ύφος έκαναν λόγο για τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» του Ερντογάν.

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Η επίδειξη των εθνικών συμβόλων του «παλιού κόσμου» στο αμερικανικό έδαφος είναι υπόθεση άξια συζήτησης από μόνη της. Ο τρόπος που η κοινωνική διαμαρτυρία διαπλέκεται με τις εθνοτικές κοινότητες είναι πασιφανής, για παράδειγμα, στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Νέας Υόρκης, εκεί που οι σημαίες των χωρών της Λατινικής Αμερικής συμβαδίζουν με τα συνθήματα για τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Η νέα γενιά μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού ενώνει τις εξελίξεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη με τις διεργασίες της αμερικανικής Aριστεράς. Το παράδειγμα της ελληνικής Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης –που έγινε δεκτή πανηγυρικά από τους συγκεντρωμένους του Σαββάτου– συνιστά μια οικεία ένδειξη αυτής της κινητικότητας. Το ενδιαφέρον για την ελληνική κρίση και η νέα μεταναστευτική εκροή συναντήθηκαν με τις διεργασίες του κινήματος Occupy, με αποτέλεσμα σήμερα στην Αστόρια, την κατεξοχήν ελληνοαμερικανική γειτονιά, η τοπική πρωτοβουλία Occupy Astoria να αποτελεί σημείο συνάντησης ελλήνων, ελληνοαμερικανών και αμερικανών ριζοσπαστών.

Φυσικά, οι διεργασίες αυτές φαντάζουν σταγόνες στον ωκεανό της νεοϋρκέζικης καθημερινότητας. Η καχεξία της αμερικανικής Αριστεράς υπογραμμίζει την αναντιστοιχία μεταξύ τοπικών αντιστάσεων –ή επιμέρους κοινωνικών αγώνων, όπως η απεργία των εργατών επισιτισμού στη Νέα Υόρκη– και της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Το ίδιο Σάββατο που μερικές χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στο πάρκο Ζουκότι, μερικά τετράγωνα πιο πέρα το Pace University φιλοξενούσε το Left Forum, το σημαντικότερο ετήσιο ραντεβού της αμερικανικής Αριστεράς, με περισσότερους από χίλιους ομιλητές σε τρεις μόλις μέρες. Οι 67 σελίδες του προγράμματος αποτυπώνουν ένα εντυπωσιακό εύρος θεματικών, αλλά και τον πυρήνα του προβλήματος: την ύπαρξη δεκάδων ακαδημαϊκών και πολιτικών μικρόκοσμων που συγκλίνουν μόνο στο τέλος της ημέρας γύρω από τις φωτογενείς προσωπικότητες του «κινήματος», όπως ο  Τσόμσκι και ο Όλιβερ Στόουν.

Στο ισόγειο, δεκάδες τραπεζάκια οργανώσεων εικονογραφούν ένα κατακερματισμένο σύμπαν που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε τον πιο φιλομαθή ρέκτη των διασπάσεων του κομμουνιστικού κινήματος. Οι πιο αξιόλογοι πάγκοι είναι αυτοί των πολιτικών ρευμάτων που συνδέονται με συστηματικά εκδοτικά προγράμματα. Οι κατάλογοι των εκδοτικών οίκων Haymarket Books (που συνδέεται με την International Socialist Organization), AK Press και PM Press (που συνδέονται με το αντιεξουσιαστικό κίνημα) αποπνέουν ζωντάνια: ξεφυλλίζοντας βρίσκεις επανεκδόσεις έργων του E.P. Thompson, συλλογικούς τόμους για την εμπειρία του αμερικανικού αντάρτικου πόλεων, έργα του Howard Zinn, χορτοφαγικούς τσελεμεντέδες, μεταφράσεις, λευκώματα και ιστορίες του εργατικού κινήματος.

Ο επαγγελματισμός των εκδοτικών εγχειρημάτων ξαφνιάζει. Η AK Press, που εξέδωσε σε έναν χρόνο περισσότερους από είκοσι τίτλους, δεν διστάζει να ρωτήσει: «Είναι οξύμωρο μια αναρχική επιχείρηση;». Ανεξαρτήτως της απάντησης, ο επαγγελματισμός αντανακλά και τα νομικά όρια της πολιτικής πράξης και τον τρόπο με τον οποίο έχει διαμορφωθεί μια νέα γενιά ριζοσπαστών, που δεν ζει στα όρια του νόμου –και της κοινωνίας– αλλά εντός του. Στο Ζουκότι Παρκ, μια δίγλωσση (τουρκιστί και αγγλιστί) προκήρυξη έδινε οδηγίες: «4. Μην μπλοκάρετε τους δρόμους, τα πεζοδρόμια ή τις διαβάσεις […]. Στην πορεία ΠΡΕΠΕΙ να μείνετε στο πεζοδρόμιο […] και όταν περνάμε από πολυσύχναστα σημεία να σχηματίζουμε μία γραμμή ο ένας πίσω από τον άλλον. ΜΗΝ εμπλακείτε σε συζητήσεις με περαστικούς. ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ τους και ΜΗΝ τους εμποδίζετε να βαδίζουν, διαφορετικά αντιμετωπίζετε ενδεχόμενη σύλληψη». Το κράτος του νόμου και της τάξης επιτρέπει την κοινωνική διαμαρτυρία εφόσον δεν διαταράσσει τις υπάρχουσες ισορροπίες. Αντίστοιχα, το Left Forum αντανακλά τη διακριτική παρουσία της αμερικανικής Αριστεράς στο πεζοδρόμιο της κεντρικής πολιτικής, με αποτέλεσμα –όπως εύστοχα παρατηρούσε το Ίδρυμα Λούξεμπουργκ της Νέας Υόρκης– να πρέπει να αναμετρηθεί πλέον με την «αυτοπεριθωριοποίησή» της. 

 

 

Ο Κωστής Καρπόζηλος είναι ιστορικός, μεταδιδακτορικός ερευνητής του Πανεπιστημίου Columbia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Κόκκινες σημαίες στο Πάρκο Ζουκότι

  1. Πίνγκμπακ: Left Forum, Πλατεία Ταξίμ και Αστόρια - AKNY–Greece Solidarity

  2. Το λέω όχι σαν εύκολη θήρα, αλλά γιατί εδώ αγγίζουμε μια σοβαρή ασθένεια. Συχνά συναντάμε στο παρακμιακό τοπίο μας θεατρικές διασκευές άλλων λογοτεχνικών ειδών. Δεν μένω σε καμία συμβατική τυπολογία της λογοτεχνικής παραγωγής, αλλά στην αρχετυπική μορφολογία του έργου τέχνης. Άλλο είναι το πνεύμα και ο σκοπός, άλλη η δομή, άλλος ο συσχετισμός των συστατικών στοιχείων, και άλλη η τεχνική στο έπος και στη λυρική ποίηση, στην ελεγεία ή στον ίαμβο, στον ρητορικό λόγο και στο δράμα. Το ίδιο για το διήγημα και το θεατρικό. Στο διήγημα φερ’ ειπείν βασικά ο συγγραφέας αποσκοπεί να ζωγραφίσει μια ανθρώπινη κατάσταση. Κι έχει όλη την παλέτα του λόγου αν θέλει να χρησιμοποιήσει. Η δράση (χωρίς όρια χρόνου και τόπου) είναι σαν αφορμή για τη σύνθεση. Και παράλληλα με αυτήν, και μπορεί δυσανάλογα αν είναι το ύφος του, τρέχει (όπως σε μουσική σύνθεση) αναλυτική περιγραφή σκέψεων και διεισδυτική έκφραση του συναισθηματικού κυματισμού και κινήσεις αναμνήσεων και αναφορές παρελθόντων και επιθυμίες μελλόντων. Το θεατρικό αντιθέτως είναι πιο γλυπτικό και μάλιστα αρχιτεκτονικό. Όλα πειθαρχούν στον σκελετό του έργου, στην καλά εσκεμμένη λογική μιας δράσης, της υπόθεσης που εξελίσσεται με μια συνεκτική και πειστική αναγκαιότητα. Μέσα από την επεξεργασμένη πλοκή της υπόθεσης θα βγει κυρίως ό,τι έχει να πει ο συγγραφέας. Τα άλλα, τα χρωματικά (όπως οι ψυχολογικές περιγραφές) πρέπει να ισορροπούν πάνω στον κορμό της δράσης. Και αλoίμονο αν ξεφύγουν ή ο ειρμός της δράσης χαλαρώσει. Το έργο γίνεται διάλογος στην καλύτερη περίπτωση. Ή σκετς και ασυναρτησία στη χειρότερη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s