Δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση

Standard

 Ενάντια στο πολιτισμικό φαστφούντ του νεοφιλελεύθερου μεταμοντερνισμού

του Γιάννη Ζαϊμάκη

Schwäbisch Hall AusflugΗ κυβερνητική επιλογή του κλεισίματος της ΕΡΤ δεν είναι τυχαία. Αποτελεί δείγμα μιας στρατηγικής διακυβέρνησης υψηλού ρίσκου, σε μια περίοδο κατά την οποία το αφήγημα του success story δείχνει να αποδομείται. Για το επικοινωνιακό επιτελείο Σαμαρά, η «αμαρτωλή» ΕΡΤ αποτελούσε το ιδανικό πλαίσιο για την προβολή ενός εξουσιαστικού μοντέλου διακυβέρνησης με πολλούς αποδέκτες. Στο εσωτερικό, η εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη» θα ενίσχυε την ιδεολογική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας σε ένα συντηρητικό ακροατήριο, μέρος του οποίου έχει αγκιστρωθεί στη Χρυσή Αυγή. Στο εξωτερικό, θα έδινε ένα ισχυρό μήνυμα στα πολιτικά ιερατεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, για την άμεση επιβολή των «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων».

Πίσω από τους ατυχείς πολιτικούς τακτικισμούς της κυβέρνησης μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσδοκία μιας νεοφιλελεύθερης θεραπείας-σοκ, που διεκδικεί τον έλεγχο των μέσων πολιτιστικής παραγωγής και των εργασιακών σχέσεων στο χώρο των ΜΜΕ, καθώς και την εδραίωση ενός κλίματος γενικευμένης εργασιακής ανασφάλειας. Η ρήξη με τα πολιτισμικά σύμβολα του παρελθόντος συνοδευόταν από την ενίσχυση της αβεβαιότητας μιας νέας τάξης ελλήνων πρεκάριων, που ζουν υπό συνθήκες εξαθλίωσης, με αβέβαιο εργασιακό μέλλον, χωρίς εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, οράματα και μισθολογικές προσδοκίες. Συνέχεια ανάγνωσης

Κόκκινες σημαίες στο Πάρκο Ζουκότι

Standard

Left Forum, Πλατεία Ταξίμ και Αστόρια

 του Κωστή Καρπόζηλου

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Ζουκότι Παρκ, 8.6.2012. Η φωτογραφία από το σάιτ της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης (http://www.akny.org/)

Νέα Υόρκη, Πέμπτη 13.6.2013. Το μεσημέρι του Σαββάτου 8 Ιουνίου το πάρκο Ζουκότι, η καρδιά του Occupy Wall Street, γέμισε ξανά με συνθήματα. Η εκτυφλωτική κυριαρχία του κόκκινου προσφερόταν για νοσταλγικές αναπολήσεις, αλλά στη συγκέντρωση συμπαράστασης στους «φίλους, τους αδελφούς και τις αδελφές μας που έχουν καταλάβει το πάρκο Γκεζί στην Ιστανμπούλ» οι κόκκινες σημαίες, τα κόκκινα μπλουζάκια και τα κόκκινα καπέλα είχαν εθνικές συνδηλώσεις, καθώς ανήκαν σε τουρκο-αμερικανούς διαδηλωτές. Η ανθρωπογεωγραφία της συγκέντρωσης ήταν μια μικρογραφία των ανταποκρίσεων από την Κωνσταντινούπολη, καθώς μεσήλικες με σημαίες του Κεμάλ συνυπήρχαν αρμονικά με διοπτροφόρους νεαρούς που σε πιο υποψιασμένο ύφος έκαναν λόγο για τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» του Ερντογάν. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ουτοπία στους δρόμους της Βραζιλίας

Standard

του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

 «Ζούμε μακριά ο ένας απ' τον άλλον /Στην κόλασή του ο καθένας /Πρέπει να πληρώνουμε εισιτήρια /Για να συναντηθούμε / Ειδάλλως ας κατέβουμε στους δρόμους /ν' αγωνιστούμε / Δωρεάν να έχουμε λεωφορεία /Είναι δικαίωμά μας στην πόλη /Δωρεάν να κινούμαστε όλοι».  Η κατράκα, το περιστρεφόμενο κιγκλίδωμα στις πόρτες των λεωφορείων, εμπόδιο στον έρωτα. Σκίτσο από το tarifazero.org, το ποίημα σε μετάφραση Κ.Η.


«Ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλον /Στην κόλασή του ο καθένας /Πρέπει να πληρώνουμε εισιτήρια /Για να συναντηθούμε / Ειδάλλως ας κατέβουμε στους δρόμους /ν’ αγωνιστούμε / Δωρεάν να έχουμε λεωφορεία /Είναι δικαίωμά μας στην πόλη /Δωρεάν να κινούμαστε όλοι». Η κατράκα, το περιστρεφόμενο κιγκλίδωμα στις πόρτες των λεωφορείων, εμπόδιο στον έρωτα. Σκίτσο από το tarifazero.org, το ποίημα σε μετάφραση Κ.Η.

Την αποκάλεσαν και «εξέγερση των βουτυρόπαιδων», έγιναν συγκρίσεις με άλλες εξεγέρσεις, βγήκαν συμπεράσματα για την οικονομία και την πολιτική. Μάλιστα ορισμένα συμπεράσματα βγαίνουν τόσο εύκολα, που μάλλον είναι έτοιμα από πριν και απλώς επιβεβαιώνονται ανεξαρτήτως εάν η πραγματικότητα συμφωνεί. Καθώς η Βραζιλία επί μία δεκαετία έχει ανάπτυξη αντί για οικονομική κρίση, «κλασικές» κοινωνιολογικές προγνώσεις που συνδέουν αυτόματα τις κρίσεις του καπιταλισμού με τις εξεγέρσεις των καταπιεσμένων θα προέβλεπαν το ξέσπασμα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, κατά τα ειωθότα.

Με αφορμή τις μετακινήσεις. Το κίνημα των εκατομμυρίων που ξεχείλισε στους τεράστιους δρόμους της Βραζιλίας έλειπε εδώ και χρόνια και φαινόταν αδιανόητο ακόμα και δέκα μέρες προτού ξεσπάσει. Οι Βραζιλιάνοι θεωρούνταν «απολίτικοι», παρά τις συχνές δυναμικές κινητοποιήσεις και τις εξεγέρσεις μικρής κλίμακας, διότι πράγματι η μεσαία τάξη ήταν «απολίτικη». Επίσης, με την ίδια αφορμή, δηλαδή το εισιτήριο των λεωφορείων, γίνονταν συνέχεια κινητοποιήσεις, η μεγαλύτερη το 2005. Από τότε το εισιτήριο έχει διπλασιαστεί. Στις αχανείς πόλεις η συγκοινωνία είναι ιδιωτική, οι εταιρείες άκρως κερδοφόρες και ληστρικά κερδοσκοπικές. Οι ιδιώτες εισπράττουν ακέραιο το αντίτιμο του εισιτηρίου που διαμορφώνεται με κριτήριο το μέγιστο κέρδος και επιπλέον επιδοτούνται από το δημόσιο. Επειδή το κόστος μετακίνησης των εργαζομένων φτάνει περίπου στο 20% του μηνιαίου μισθού, το καταβάλει ο εργοδότης και αποτελεί αντικείμενο συνδικαλιστικής (ή ατομικής) διαπραγμάτευσης. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες και καθημερινά χάνεις 3-4 ώρες σε μετακινήσεις που δεν είναι διόλου άνετες. Οι φτωχογειτονιές είναι αποκλεισμένες. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο Σάο Πάουλο, εκτός από πολλούς άστεγους, βλέπεις εκατοντάδες να κοιμούνται στο δρόμο επειδή απλώς δεν μπορούν να γυρίσουν σπίτι από τη δουλειά και να ξανάρθουν την επόμενη μέρα. Συνέχεια ανάγνωσης