Των δικαίων…

Standard

του Γιάννη Σταφίδα

Ανρί Ματίς, "Η θλίψη του βασιλιά"

Ανρί Ματίς, «Η θλίψη του βασιλιά»

Τις μέρες αυτές, καθώς ξετυλίγεται το μαύρο κουβάρι της Χρυσής Αυγής, πολλά και πολλοί είναι αυτοί που πρέπει να θυμηθούμε. Όχι για να βυθιστούμε σε πικρές αναμνήσεις ή να αναφωνήσουμε «εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς!». Αλλά για λόγους δικαιοσύνης, με το βλέμμα μπροστά: η μνήμη, όταν δεν είναι καθηλωμένη, μπορεί να είναι όρος της μελλοντικής πράξης.

Πολλοί λοιπόν θυμήθηκαν, τις τελευταίες μέρες, όλους εκείνους που αντιμετώπιζαν το θηρίο σαν γατάκι, το περιέφεραν στα τηλεοπτικά σαλόνια, το αβάνταραν, για ευτελείς και ιδιοτελείς συνήθως λόγους, του ’λεγαν να «σοβαρευτεί», και τώρα έχουν μετατραπεί σε καβαλάρηδες Αϊ-Γιώργηδες που εξολοθρεύουν καθημερνώς το δράκο του φασισμού. Έχουν γραφτεί πολλά επ’ αυτού, δεν θα επιμείνω.

Θα ήθελα όμως να θυμηθούμε και κάποιους άλλους. Τα θύματα, με πρώτο τον Σαχτζάτ Λουκμάν. Τους αφανείς που, ακόμα κι αν δεν έχασαν τη ζωή τους, την έζησαν μες στον τρόμο, καθώς οι μελανοχίτωνες τους έσπαγαν στο ξύλο, τους έκαιγαν τα μαγαζιά και τα σπίτια, τους εξευτέλιζαν. Όλους αυτούς, μετανάστες (αλλά και τσιγγάνους, γκέι, τρανς, «διαφορετικούς»), που οι ναζί τους είπαν «υπάνθρωπους» — και τώρα, όπως έγραφε η Λορέτα Μακόλεϊ στα προηγούμενα «Ενθέματα», ένιωσαν «σαν να έφυγε ένα μαύρο σύννεφο».

Θέλω, ακόμα, να θυμηθούμε όλους και όλες που πάλεψαν, ο καθείς με τα όπλα του: με τις κινητοποιήσεις, τα γραφτά και τις γιορτές τους, τις πράξεις και τον λόγο τους, συχνά μέσα στην αδιαφορία και τις απειλές, ενάντια στη χρυσαυγίτικη λαίλαπα. Δεν εννοώ μόνο τους επώνυμους, τους αριστερούς, τους αντιεξουσιαστές, τους αγωνιστές, τους δικηγόρους και τους βουλευτές μας. Αλλά και τους άγνωστους, τους αφανείς που όρθωσαν το ανάστημά τους. Την εκπαιδευτικό Μάχη Παπαζήση που όταν ο εσμός του Μπαρμπαρούση διέλυε πάγκους μικροπωλητών στο Μεσολόγγι, έβαλε, μόνη αυτή, τις φωνές, ενώ την επομένη κατέθεσε μήνυση. Τον μεταπτυχιακό φοιτητή Κώστα Διαλυνά και την καθηγήτρια του ΕΜΠ Μαρία Βαβαγιάννη. Ο πρώτος, όταν μαχαιρώθηκε από Χρυσαυγίτες, υπέβαλε μήνυση, και η δεύτερη δεν δίστασε να καταθέσει στη δίκη, παρά τις «προειδοποιήσεις» που δέχονταν. Στο πλευρό τους, η Μαρίνα Δαλιάνη και η Κλειώ Παπαπαντολέων, που για άλλη μια φορά τίμησαν τις πιο ωραίες και ευγενείς παραδόσεις της δικηγορίας. Στη δίκη, τον Μάρτη του 2013, λοιδωρήθηκαν από τους οι Χρυσαυγίτες: είναι η δίκη που αθωώθηκε ο Ηλίας Κασιδιάρης Και, ακόμα χειρότερα, η έδρα, κανοναρχούντος του Η. Κασιδιάρη και του δικηγόρου του Γ. Ηρειώτη, τις αντιμετώπιζε ως «εγκάθετες» της Αριστεράς (αν δεν κάνω λάθος, μάλιστα, ο Η. Κασιδιάρης μήνυσε τη Μ. Βαβαγιάννη για ψευδορκία). Είχαμε νιώσει τότε, μέσα κι έξω από την αίθουσα, ένα σφίξιμο για το άδικο που νικούσε. Μπορούμε σήμερα να χαμογελάσουμε· και να τις θυμηθούμε ξανά, μαζί με όλους όσους έκαναν αυτό που έπρεπε, που στάθηκαν δίκαιοι και τίμιοι. Ας τους θυμόμαστε· κι ας θυμόμαστε ότι το δίκιο, που λάμπει μες στο σκοτάδι, μπορεί, πολλές φορές, και να κερδίσει.

Ο Γιάννης Σταφίδας είναι μεσαιωνολόγος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s