Στα «Ενθέματα» σήμερα 25 Δεκεμβρίου

Standard

Τα Ενθέματα κυκλοφορούν εκτάκτως σήμερα, 25 Δεκεμβρίου, με το χριστουγεννιάτικο φύλλο της «Αυγής»

Kείμενα των: Μαρκ Μαζάουερ, Υβόνης Γκεμπάρα, Μαρίας Πετρίτση, Μιχάλη Αγραφιώτη

O Χριστός και η Σαμαρείτισσα. Έργο του κινέζου αγιογράφου Χε Κι, τέλη του 20ού αιώνα.

O Χριστός και η Σαμαρείτισσα. Έργο του κινέζου αγιογράφου Χε Κι, τέλη του 20ού αιώνα.

Η αλλοτινή και η μελλοντική  Ευρώπη: Το όραμα του Σπινέλι. Το καινούργιο βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ, «Κυβερνωντας τον κόσμο» ασχολείται με τη διαμόρφωση της ιδέας της παγκόσμιας κυβέρνησης. Οι μυθοπλασίες του Ιουλίου Βερν και του Χ. Τζ. Γουέλς, οι σημαίες του διεθνισμού και η παγκόσμια αδελφοσύνη, η αυτοκρατορία του δικαίου, η Ιερά Συμμαχία, η Κοινωνία των Εθνών, ο ΟΗΕ, η ΕΟΚ και η Ε.Ε., τα σχέδια της εσπεράντο, η αμερικανική κυριαρχία, είναι μερικές από τις ψηφίδες της συναρπαστικής αυτής αφήγησης. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα του τελευταίου κεφάλαιο που αναφέρεται στην Ευρώπη: «Το όραμα του Σπινέλι για μια οικονομία στην υπηρεσία των ανθρώπινων αναγκών μετατράπηκε στο αντίθετό του. Οι ανάγκες που εξυπηρετεί το ευρώ, το νόμισμα με το οποίο κατέληξε να ταυτίζεται το σχέδιο της στενότερης ένωσης, δεν είναι εκείνες των πολιτών. Αυτό δεν εκπλήσσει, γιατί ο λόγος των πολιτών δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τον λόγο των τραπεζιτών. Η ενοποίηση μέσω της χρηματοπιστωτικής φιλελευθεροποίησης και της νομισματικής ένωσης παράγει πλούτο τον οποίο οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες δεν μπορούν να διαθέσουν και προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να απαντήσουν, με συνέπεια να περιορίζεται η δύναμή τους και να υπονομεύεται η αξιοπιστία των θεσμών τους. Ο ευρωπαϊκός διεθνισμός, μη αποτελώντας πλέον πηγή ούτε πολιτικής ελευθερίας (όπως ήλπιζαν οι φιλελεύθεροι του 19ου αιώνα) ούτε κοινωνικής ευημερίας, έχει απομακρυνθεί πολύ από τις καταβολές του» (μετ. Ελένη Αστερίου).

Πολλαπλές χριστολογίες. Η Υβόνη Γκεμπάρα, βραζιλιάνια καθολική μοναχή, καθηγήτρια πανεπιστημίου, οικοφεμινίστρια και αγωνίστρια γράφει για τον Χριστό, όχι των πλούσιων και ττων ισχυρών, αλλά των φτωχών, των κατατρεγμένων και των ανήμπορων: «Το σώμα του Χριστού, μόλο που το σμπαράλιασε ο πόνος και η πλεονεξία που υπάρχει μέσα μας,  είναι η μόνη πραγματικότητα εντός της οποίας βρισκόμαστε. Κι είναι ακόμη το σώμα του Χριστού συμβολιζόμενο σε διαφορετικά μέρη και διαφορετικούς καιρούς. Γιατί, τότε, ζητάμε να ακούγεται σύμφωνα με ένα και μόνο νόμο ή ένα και μόνο κανόνα; Και πώς να απαγορεύσεις στον άνεμο να ηχεί με διάφορους ήχους και διαφορετικές εντάσεις προσπαθώντας να τον ελέγξεις όπως προσπαθούν να κάνουν οι άρχοντες του κόσμου;  Για αυτούς, ο πλούτος του κόσμου πρέπει να κλειστεί στα θησαυροφυλάκια τους, η γνώση του κόσμου στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους, έτσι ώστε να μπορούν να ελέγχουν και να συσσωρεύουν τα πλούτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ότι “σής και βρώσις αφανίζει»” (“τα αφανίζει ο σκόρος και η σκουριά”)(Κατά Ματθαίον 6,19). Αλλά “μεταξύ αδελφών δεν πρέπει να’ ναι έτσι” (“υμείς δε ουχ ούτως” (Κατά Λουκά 22, 26), είπε ο Ιησούς σε μια από τις συναντήσεις του με τους φίλους του. Στο ίδιο τραπέζι κάθονται η πόρνη, ο λεπρός, η αιμορροφιλική γυναίκα, ο παράλυτος,   ο τελώνης, ο γέρος, το παιδί κι ο καθένας επιβεβαιώνει το Χριστό που ζει και ψάχνει “την αγάπη που είναι τα πάντα όλα για όλους”». (μετάφραση: Θωμάς Χαραλαμπίδης).

Μαριάνθη ντε Φλώρινα. Διήγημα της Μαρίας Πετρίτση: «Η Μαριάνθη ντε Φλώρινα είχε συνηθίσει να ονειρεύεται αγγέλους και παράξενα έντομα. Χάρη στην ευγενή, όπως έλεγε, καταγωγή της απέφευγε να συζητά ανοιχτά με τους άλλους για όλα αυτά. Κρατούσε όμως λεπτομερές ημερολόγιο ονείρων στο πρώτο συρτάρι της κομόντας της. Μέσα εκεί φύλαγε και τα πατικωμένα λουλούδια ενός καλοκαιριού που θεωρούσε το καλύτερο της ζωής της –το 2008 μάλλον– αποκόμματα εφημερίδων με συνταγές, τσαλακωμένα εισιτήρια από αεροπλάνα και βαπόρια. Το ημερολόγιό της έμοιαζε περισσότερο με λεύκωμα παρά με ημερολόγιο. Όμως αυτό δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η απορρύθμιση στη χολιγουντιανή αφήγηση.Το «Εργαζόμενο κορίτσι», η «Wall Street» και οι «Ghostbusters». Γράφει ο Μιχάλης Αγραφιώτης. Πριν από είκοσι πέντε ακριβώς χρόνια, προπαραμονή Χριστουγέννων του 1988, πρωτοβγήκε στους αμερικανικούς κινηματογράφους το Εργαζόμενο Κορίτσι. Με την ευκαιρία αυτή, ο Μιχάλης Αγραφιώτης μας μιλάει γενικότερα για το πώς εμφανίζεται η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στις χολιγουντιανές ταινίες.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Στα «Ενθέματα» σήμερα 25 Δεκεμβρίου

  1. […] Η ενοποίηση μέσω της χρηματοπιστωτικής φιλελευθεροποίησης και της νομισματικής ένωσης παράγει πλούτο τον οποίο οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες δεν μπορούν να διαθέσουν και προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να απαντήσουν, με συνέπεια να περιορίζεται η δύναμή τους και να υπονομεύεται η αξιοπιστία των θεσμών τους[…].Πρώτα απ’όλα οι ευρωπαϊκές «δημοκρατίες» δεν ελέγχουν αυτό τον παραγόμενο πλούτο και σε καμια περίπτωση ο πλούτος αυτός δεν κατευθύνεται στην επίλυση ζωτικών προβλημάτων μέρους του κοινωνικού σώματος, των από τα κάτω ή/και έστω των ευπαθών τμημάτων του με τη μέθοδο της αναπαραγωγής.Και έπειτα, η διαδικασία της σήψης στην πολιτική, την οικονομία, τους θεσμούς, τις αξίες, τους φορείς και στα όργανα της εξουσίας του κεφαλαίου, μολύνει αναπόφευκτα και το κοινωνικό σώμα. Οποιος δε βλέπει τις παρακμιακές «συγγένειες» της σύγχρονης κοινωνίας με την κοινωνία των αρχών του 20ού αιώνα, η οποία γέννησε το τέρας του φασισμού, δυο Παγκόσμιους Πολέμους και «παρακλάδια» τους (τα οποία ξαναφουντώνουν σήμερα), το κραχ του μεσοπολέμου, απλώς εθελοτυφλεί. Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν μακρινή ιστορία, αλλά οι «βρικόλακές» της ξυπνούν και σχεδιάζουν μια σύγχρονη παραλλαγή της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s