Στον τοίχο

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Αναστασία Δούκα, «Μ. Σαχτούρης, 2014»

Αναστασία Δούκα, «Μ. Σαχτούρης, 2014»

Μια μέρα η Ε επισκέφτηκε τον Σαχτούρη στο νοσοκομείο και του πρότεινε να πηγαίνει και να τον βλέπει πού και πού. Ο Σαχτούρης την έδιωξε. Δεν είχε ξαναδεί την Ε. Ωστόσο η Ε επέμεινε. Συνέχισε να τον επισκέπτεται μέχρι που ο Σαχτούρης έφτασε στο σημείο να έχει ανάγκη την παρουσία της.
Η Ε ήταν εξαιρετικά νέα τότε, χόρευε, έγραφε ποίηση, ζούσε μόνη της. Ήταν ψηλή (ακόμα είναι).
Ένα απόγευμα ο Σαχτούρης τής ζήτησε να δει την αγαπημένη του ταινία. Η Ε κουβάλησε μια τηλεόραση κι ένα βίντεο και τα τοποθέτησε σε μια καρέκλα μπροστά στο κρεβάτι του και έτσι είδαν μαζί τις Άγριες Φράουλες του Μπέργκμαν. Μου είναι αδύνατον λοιπόν να μην φανταστώ την αντανάκλαση του Σαχτούρη πάνω στη γυάλινη οθόνη όταν συναντούσε το ψυχρό βλέμμα του γηραλέου καθηγητή που τον υποδυόταν ο σκηνοθέτης Βίκτορ Σγιόστρομ.
Την περίοδο που η Ε έλειπε στο εξωτερικό ο Σαχτούρης πέθανε. Μπορούμε όμως να τον δούμε ακόμη στο σπίτι του, στην παλιά εκπομπή του Εμιρζά και κυρίως στα δύο τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Ξανθόπουλου. Κατά τη γνώμη μου ο Κληρονόμος πουλιών είναι ένα από τα πιο άκομψα ντοκιμαντέρ που έχω δει, μια καταπάτηση του ιδιωτικού χώρου, με την κάμερα να εισβάλει σαν πρέσα μέσα στο δωμάτιο και να πιέζει το πρόσωπο του Σαχτούρη για να μιλήσει, να διαβάσει κάποιο ποίημα, να θυμηθεί. Εκείνη τη στιγμή ο Σαχτούρης δεν είναι παρά ένα λιοντάρι που έχει γεράσει, ένα λιοντάρι όμως της ποίησης που ξέρει πως το βασίλειό του θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά το θάνατό του.
Ο Σαχτούρης δημοσίευσε λίγο, γύρω στα 300 ποιήματα, όχι πάνω από 15-20 στίχους το καθένα, γιατί το ποίημα ξεπέφτει, όπως είχε πει κάποτε. Ωστόσο τα λίγα αυτά ποιήματα συνεχώς διαστέλλονται, αυξάνοντας διαρκώς τις σελίδες τους, για τον απλούστατο λόγο πως διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται. Δεν είναι τυχαίο που όλο το έργο του μπορεί να διαβαστεί μέσα σε μια νύχτα (αν και δεν θα το συνιστούσα).
Κανένας άλλος Έλληνας ποιητής δεν έπιασε με τόση ακρίβεια τους καιρούς που ζούμε καθώς και αυτούς που έρχονται, ακολουθώντας με το ένστικτό του το πρόγραμμα των δύο αγαπημένων του συγγραφέων, του Κάφκα και του Τρακλ.
Κάτι που μάλλον είναι ήδη γνωστό: έγραφε πάντα με το πρόσωπο στον τοίχο.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s