Μετανάστευση και εγκλήματα ρατσιστικού μίσους: Ένα μακρύ ταξίδι θυματοποίησης

Standard

της Αναστασίας Χαλκιά

Έργο του Κυριάκου Κατζουράκη, από την ενότητα "Ο δρόμος προς τη Δύση"

Έργο του Κυριάκου Κατζουράκη, από την ενότητα «Ο δρόμος προς τη Δύση»

Η μετανάστευση προς την Ελλάδα από τρίτες χώρες και η διαχείρισή της σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο δεν άφησαν ανεπηρέαστο το εγκληματικό φαινόμενο. Αντίθετα, φαίνεται πως συνέβαλαν στον μετασχηματισμό των στοιχείων του, στη διεύρυνση του κύκλου των θυμάτων αλλά και στη μεταβολή των κοινωνικών στάσεων. Στο πλαίσιο αυτό συγκροτήθηκε μια «νέα μορφή»[1] εγκληματικότητας, τα εγκλήματα ρατσιστικού μίσους ή ρατσιστικής προκατάληψης ή ρατσιστικής βίας.

Με τον όρο «έγκλημα μίσους» προσδιορίζεται η εγκληματική πράξη που υποκινείται από έχθρα ή προκατάληψη ενάντια σε ένα άτομο ή την περιουσία του (κινητή ή/και ακίνητη), βασιζόμενη σε πραγματικά ή αποδιδόμενα φυλετικά, εθνικά/εθνοτικά, θρησκευτικά, έμφυλα χαρακτηριστικά, στον σεξουαλικό προσανατολισμό του θύματος ή σε κάποιο άλλο παρεμφερές χαρακτηριστικό που είναι εγγενές και δεν μπορεί να αλλάξει ή τόσο θεμελιώδους σημασίας για την ταυτότητα ή τη συνείδηση, ώστε ένα άτομο να μην πρέπει να αναγκάζεται να το αποκηρύξει. Τα εγκλήματα μίσους διαφέρουν έναντι των άλλων, αφενός λόγω των κινήτρων του δράστη, αφετέρου λόγω των συνεπειών τους στο μικρο- (άτομο), μεσο- (ομάδα) και μακροεπίπεδο (κοινωνία). Η πλημμελής αντιμετώπισή τους, σε συσχετισμό τη βαρύτητά τους και τη συχνότητα τέλεσής τους, μετέχουν στον σταδιακό εκφασισμό της κοινωνίας, και ως εκ τούτου στην έκπτωση της δημοκρατίας. Τα εγκλήματα αυτά δεν μπορούν να προσεγγιστούν ανεξάρτητα από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που δημιουργούν τους όρους εμφάνισής τους, την εκάστοτε ιστορική συγκυρία αλλά και τις έννοιες της ταυτότητας/ετερότητας και της ιεράρχησής τους στον χρόνο και τον χώρο. Συνεπώς, τα εγκλήματα ρατσιστικού μίσους, στην Ελλάδα σήμερα, ορίζουν το σημείο όπου συναντώνται, με εξαιρετική ένταση, η παρούσα κρίση, το μεταναστευτικό ζήτημα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι αξίες της δημοκρατίας. Συνέχεια ανάγνωσης

Επιστολή της αλυσίδας Public

Standard

Απάντηση στο άρθρο της Ι. Μεϊτάνη «Μεγάλες προωθήσεις» («Ενθέματα», 11.5.2014)

(η ανταπάντηση της Ιωάννας Μεϊτάνη στο τέλος του post)

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή  της αλυσίδας καταστημάτων Public:

Έργο του Τζωρτζ Γκρος

Έργο του Τζωρτζ Γκρος

Η αλυσίδα καταστημάτων Public δραστηριοποιείται στην ελληνική αγορά από το 2005 κάνοντας αισθητή παρουσία της λόγω της μεγάλης γκάμας προϊόντων που διαθέτει, αλλά και του υψηλού επιπέδου εξυπηρέτησης που προσφέρει στον καταναλωτή. Μέσα από ένα διευρυμένο δίκτυο που αριθμεί 44 καταστήματα σε όλη την Ελλάδα, τα Public προσδοκούν να διευκολύνουν την πρόσβαση του καταναλωτή σε αγαθά που αποτελούν μέρος του σύγχρονου πολιτισμού. Παράλληλα, μέσα από περισσότερες 540 εκδηλώσεις βιβλίου και μουσική το χρόνο, φροντίζουν να λειτουργούν ως εστίες πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Είναι προφανές ότι για εμάς, η τεχνολογία, το βιβλίο, η μουσική δεν αποτελούν αντίθετες τάσεις, όπως συμβαίνει και στο εξωτερικό από άλλες αλυσίδες (βλ. Fnac). Είναι στοιχεία πολιτισμού και μπορούν όχι μόνο να συνυπάρχουν, αλλά και να αλληλοσυμπληρώνονται. Αυτή είναι η φιλοσοφία των καταστημάτων μας, την οποία επιτρέψτε μας να επισημάνουμε τιμούν με την προτίμησή τους εκατοντάδες χιλιάδες επισκεπτών και αναγνωστών ημερησίως.Άλλωστε, το γεγονός ότι τα Public εμπορεύονται προϊόντα τεχνολογίας ή εισιτήρια για θεάματα, δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνουν ο νούμερο 1 προορισμός για το βιβλίο σε όλες τις κατηγορίες βιβλίου, από τη μαγειρική μέχρι την ποίηση και το δοκίμιο.

Έχοντας επίγνωση της φύσης του οργανισμού μας κι εμπιστοσύνη στο αναγνωστικό κριτήριο του κοινού (σε αντίθεση με εσάς), σχεδιάσαμε τα «Βραβεία Βιβλίου Public». Στόχος της διοργάνωσης είναι να αποτυπώσουν με γνησιότητα τις αναγνωστικές του επιλογές, γι αυτό και σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν παρεμβάλλεται κριτική επιτροπή, είναι ο μοναδικός θεσμός για το βιβλίο που δίνει ‘βήμα’ αποκλειστικά και μόνο στον αναγνώστη.

Στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος περισσότερα από 1.000 βιβλία με επιλογές από τους ίδιους τους εκδότες (που ξεπέρασαν τους 100), αριθμός ικανός να αντιπροσωπεύσει το σύνολο σχεδόν της εκδοτικής παραγωγής για το 2013. Ως εκ τούτου, ο όρος «κάποιοι εκδοτικοί οίκοι» δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις στους αναγνώστες της εφημερίδας σας, καθώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και συνάμα προσβάλει το σύνολο του εκδοτικού κλάδου για τις επιλογές των βιβλίων. Συνέχεια ανάγνωσης

Φόβος και ελπίδα μπροστά στην κάλπη

Standard

 του Γιώργου Κατσαμπέκη

Μπαλτύς, "Ο δρόμος", 1933

Μπαλτύς, «Ο δρόμος», 1933

Μια συντηρητική ψήφος που εδράζεται πρωτίστως στον φόβο, μια προοδευτική (ριζοσπαστική, και ενίοτε αντισυστημική) ψήφος που εδράζεται κυρίως στην ελπίδα. Με αυτό το δίπολο θα μπορούσε κανείς να περιγράψει, σχηματικά αλλά όχι ανακριβώς πιστεύω, τον πολιτικό ανταγωνισμό σήμερα.

Ακριβώς στην τομή φόβου και ελπίδας (αν και όχι μόνο εκεί) μπορούμε να αναζητήσουμε την ερμηνεία της δυναμικής του ιδιότυπου μορφώματος του Στ. Θεοδωράκη, απέναντι στο οποίο εκφράζεται αμήχανα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς. Το «Ποτάμι» μπορεί σε πολλά σημεία, και ιδιαίτερα στις τοποθετήσεις του για την οικονομία, να μην κινείται μακριά από την κοινοτοπία της νεοφιλελεύθερης πεπατημένης, και με αυτή την έννοια να μην εκφράζει τίποτα το ουσιαστικά νέο ή καινοτόμο. Από την άλλη, ο τρόπος και το ύφος του πολιτεύεσθαι που έχει επιλέξει οικοδομείται πάνω σε έναν ιδιότυπο αντισυστημισμό, ο οποίος δεν είναι μόνο αντι-κομματικός αλλά και αντι-πολιτικός. Και εδώ –όσο και αν μας ξενίζει ίσως– υπάρχει ένας ουσιαστικός χώρος ζήτησης από τη μεριά της κοινωνίας. Κι αυτό γιατί τα δύο παραδοσιακά κόμματα της μεταπολίτευσης, με τη δική τους κατάρρευση, συμπαρέσυραν και την ίδια την ιδέα του κόμματος ως βασικού πυλώνα της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ενώ απαξίωσαν και την ίδια την πολιτική ως ανοιχτή και διηνεκή αγωνιστική αντιπαράθεση γύρω από τους όρους διευθέτησης των κοινών υποθέσεων σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Η μέση αριστερή κριτική πένα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει) δεν διακρίνει μάλλον τίποτα ιδιαίτερα «αντι-συστημικό» ή «ανανεωτικό» σε ένα αυστηρά προσωποκεντρικό και αρχηγοκεντρικό κόμμα, χτισμένο γύρω από έναν δημοφιλή δημοσιογράφο που ποτέ δεν ήρθε σε ρήξη με το σύστημα διακυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών. Από την άλλη, αυτό το βλέμμα δεν συναντιέται απαραίτητα και με το βλέμμα ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας που, μέσα στην απόγνωση, την αγανάκτηση και την κόπωσή του, φαίνεται πως αρκείται να δει μερικά «αμόλυντα» πρόσωπα στην πολιτική· έναν αρχηγό με σακίδιο και βέσπα, που υιοθετεί μια πιο casual στάση στα τηλεοπτικά παράθυρα· ένα στυλ που παραπέμπει περισσότερο στην εικόνα του «outsider». Οι ονλάιν απλοποιημένες διαδικασίες, η απουσία κομματικής γραφειοκρατίας και τοπικών οργανώσεων με την παραδοσιακή τους μορφή, μερικές «πιασάρικες» (σχεδόν σλογκανικές) προτάσεις στη θέση επεξεργασμένου προγράμματος, εκλαμβάνονται ως στοιχεία ανανέωσης. Ως βήματα προς «τα μπρος», προς μια νέα και διαφορετική μορφή συγκρότησης του πολιτικού υποκειμένου — ακόμα κι αν στην πράξη τείνουν να αναπαραγάγουν τις παθογένειες του παραδοσιακού κομματικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση, το «Ποτάμι» δείχνει να αρθρώνεται γύρω από τον άξονα της «ελπίδας», και αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Συνέχεια ανάγνωσης