Η νίκη

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Jason Oliva, «Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης», 2010

Jason Oliva,
«Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης», 2010

Νίκη. Νίκη, σαφής, ιστορική για τα δεδομένα της χώρας, με ευρωπαϊκή σημασία. Αυτό σημαίνει η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Το γράφουν, σε διαφορετικούς τόνους, όλα τα έγκυρα διεθνή μέσα ενημέρωσης, όχι μόνο ο Guardian (που για τους Μουρούτηδες είναι κάτι μεταξύ Αυγής και Unfollow), αλλά και το BBC και η Monde και οι Financial Times. Tο ξέρουν πολύ καλά και οι κυβερνητικοί, όσο κι αν προσπαθούνε να βαφτίσουν το κρέας ψάρι, και να μας πουν ότι νικητής δεν είναι ο πρώτος, αλλά ο δεύτερος, μπορεί και ο τέταρτος (και ίσως αν η ΔΗΜΑΡ ήταν ακόμα στην κυβέρνηση να βρίσκαν τρόπο να πούνε ότι κι αυτή πέτυχε, αν όχι εξαιρετική, πάντως «ικανοποιητική» επίδοση). Το ξέρουν καλά, αλλιώς ποιος ο λόγος και των ανασχηματισμών και του ενσκήψαντος αιφνίδιου έρωτα για την απλή αναλογική;

Ο λόγος που γράφω αυτό το τόσο στοιχειώδες, σχεδόν αυτονόητο (παρά την απέχθειά μου για τα αυτονόητα) είναι επειδή νομίζω ότι υπάρχει μια κατηγορία που έχει νιώσει λιγότερο τη νίκη. Και αυτή είναι, παραδόξως, οι φίλοι, τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Οι λόγοι είναι πολλοί: ότι όλοι είμαστε εντός του κυρίαρχου λόγου των καναλιών, που μας επηρεάζει πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουμε, καθώς αυτός ορίζει το πλαίσιο της κουβέντας· οι μεγάλες, ίσως και υπερβολικές προσδοκίες· μια μόνιμη κατάσταση γκρίνιας, γνώριμη και από παλιότερα στην Αριστερά, που στα χρόνια της κρίσης έχει βαθύνει, καθώς ενσωματώνουμε την ήττα· το ότι ο λόγος μας, μερικές φορές, δεν εμπνέει ούτε εμάς τους ίδιους. Σύμφωνοι. Όμως, ας σκεφτούμε: Αν σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα ένα κόμμα αριστερό, ριζοσπαστικό, κομμουνιστογενές έβγαινε πρώτο με διαφορά 4% υπήρχε περίπτωση να μην πανηγυρίζαμε; Να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη η διαφορά, ότι το 4% είναι μικρό; Ασφαλώς όχι.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να πω ότι όλα καλώς καμωμένα. Κάθε άλλο. Πιστεύω ότι είναι πολλά αυτά που πρέπει να συζητήσουμε και να αλλάξουμε και στον ΣΥΡΙΖΑ και στον τρόπο που κάνουμε πολιτική. Αλλά κάθε κριτική, για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να εδράζεται στην πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα είναι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα τελειώσω ανοίγοντας μια κουβέντα που λέω να συνεχίσουμε. Χρειαζόμαστε καλές εκτιμήσεις και αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος· και για τον ΣΥΡΙΖΑ και συνολικότερα. Τις χρειαζόμαστε όμως όχι για να έχουμε να λέμε ότι κάνουμε φοβερές αναλύσεις ή για να γεμίζουμε σελίδες, αλλά ως εργαλείο για τη σκέψη και την πράξη. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε ψυχροί παρατηρητές· έχουμε εμπλοκή, αναλύουμε τα πράγματα επειδή θέλουμε να τα αλλάξουμε. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για όλα. Για παράδειγμα, το θέμα δεν είναι να περιφέρουμε, από κανάλι σε κανάλι, τη «βαθιά (ή και βαθύτατη) ανησυχία» μας για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να μειωθούν. Και όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι δεδομένο ότι τόσο οι αυτοδιοικητικές όσο και οι ευρωεκλογές εκλογές κινητοποίησαν κόσμο, δυνάμεις, διάθεση, που πολλές φορές κατέληξαν σε σημαντικές νίκες όπως στην περιφέρεια Αττικής. Το θέμα λοιπόν, πέρα, από τις αναλύσεις, είναι τι να κάνουμε. Τι να κάνουμε, ώστε αυτό το δυναμικό να συνεχίσει να δρα, οι νίκες να εκφραστούν σε απτή πραγματικότητα στην καθημερινότητα των πολιτών, στο ύφος της εξουσίας, στα μυαλό των ανθρώπων. Το θέμα, λοιπόν, είναι τώρα τι κάνουμε.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η νίκη

  1. Κανενας δεν αμφισβητει οτι αποτελει σημαντικη νικη για την αριστερα ενα τετοιο αποτελεσμα. υπαρχει ωστοσο ενας πολυ σημαντικος λογος που μας κανει να μην ενθουσιαζομαστε κι αυτος ειναι ο εξης απλος : Υπαρχει το τεραστιο ζητημα του ΤΑΙΠΕΔ και του ξεπουληματος της δημοσιας περιουσιας. Στο μεσοδιαστημα που θα μεσολαβησει μεχρι καποιες προσεχεις εκλογες η κυβερνηση θα κανει ο,τι μπορει ωστε να ξεπουλησει οσο-οσο τις παραλιες, το δικτυο της ΔΕΗ, το νερο, τα λιμανια, τα αεροδρομια, κλπ. Ορισμενοι πιστευουν, εν τη αφελεια τους, οτι μια μελλοντικη κυβερνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεσει να ξαναπαρει πισω οτι πουληθει, ξεχνουν ομως οτι οποια μελλοντικη πολιτικη μεταβολη υπαρξει δεν θα προκυψει απο καποια «επανασταση» κι οτι ακριβως γι αυτο -επειδη δηλαδη δεν θα υπαρξει η επικληση καποιου «επαναστατικου δικαιου» !- το κρατος θα εχει «συνεχεια» και θα ειναι υποχρεωμενο, βασει της διεθνους νομοθεσιας, να τηρησει τα συμβολαια μεταβιβασης στους ξενους και ελληνες νεους ιδιοκτητες. Αρα, ο,τι εχει χαθει θα εχει χαθει. Το οτι στο μελλον μπορει ορισμενοι δημοσιοι λειτουργοι να κληθουν να λογοδοτησουν ενωπιον της δικαιοσυνης για τις πραξεις τους που ζημιωσαν το δημοσιο δεν θα αναιρει την τεραστια και διαρκη εθνικη ζημια που θα εχει συντελεστει. Ετσι, ωραιοι ειναι οι συμβολισμοι περι «νικης της αριστερας», στο πρακτικο επιπεδο ομως η χωρα θα παραμεινει ζημιωμενη εχοντας υποστει, οχι μονο μια τεραστια καταστροφη του φυσικου περιβαλλοντος, αλλα εχοντας χασει και πολυτιμα αναπτυξιακα εργαλεια που θα την βοηθουσαν να ανορθωθει. Ας εχουμε λοιπον στο μυαλο μας οτι δεν βρισκομαστε απλως σε πολεμο με τις κλασσικες εννοιες της ταξικης παλης, αλλα σε πολεμο με την κυριολεκτικη εννοια της εισβολης και της υφαρπαγης εδαφων, υπο το προσχημα της μεταβιβασης ιδιοκτησιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s