Ο σκοπός και τα μέσα, ξανά

Standard

 του Μάνου Αυγερίδη

8-manos avgeridis

Ρενέ Μαγκρίτ, «Το τέλος του στοχασμού», 1927

 Την Τρίτη που μας πέρασε, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και πολιτικός αναλυτής Νίκος Μαραντζίδης δέχτηκε επίθεση από ομάδα ατόμων ενώ έπινε καφέ μ’ έναν γνωστό του. Το περιστατικό πήρε δημοσιότητα και σχολιάστηκε εκτενώς στον Τύπο και τα social media. Τι είναι όμως σημαντικό να πει κανείς γι’ αυτό και πού επικεντρώθηκε ο δημόσιος σχολιασμός των τελευταίων ημερών;

Θα ξεκινήσω απ’ το δεύτερο. Γράφτηκαν πολλά για το επιστημονικό έργο, την ακαδημαϊκή διαδρομή και τις πολιτικές απόψεις του Μαραντζίδη, συζητήθηκε ξανά το ζήτημα της βίας (πολιτικής και μη), σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως η άθλια πολιτική και μιντιακή διαχείριση του περιστατικού και, τέλος, το ίδιο το γεγονός της μεγάλης δημοσιότητας που πήρε μια περίπτωση άσκηση βίας, σε σχέση με πολύ χειρότερες που δέχονται καθημερινά άνθρωποι χωρίς την αναγνωρισιμότητα και το στάτους του καθηγητή: η βία, θεσμική και εξωθεσμική, απέναντι σε εργαζόμενους, μετανάστες, ομοφυλόφιλους, αγωνιστές και κάθε λογής διαμαρτυρόμενους, αγνοείται, θάβεται στα ψιλά των μεγάλων μίντια ή ακόμα χειρότερα αντιστρέφεται, διαστρεβλώνεται, κάνει τους θύτες να μοιάζουν θύματα στο πλαίσιο ενός επικοινωνιακού πολέμου χωρίς όρια τα τελευταία χρόνια. Με πολλά απ’ όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν συμφωνώ και θα είχα κι εγώ να πω· δεν είμαι ουδέτερος.

Μπορούμε και πρέπει να τα συζητήσουμε αυτά, όχι όμως σε σχέση με το περιστατικό της Τρίτης· θεωρώ ότι είναι η χειρότερη βάση για να τα συζητήσουμε, όπως επίσης πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να επηρεάζουν την άποψή μας για το περιστατικό. Αν και η αυτονόητη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε (ή θα έπρεπε) να είναι αρκετή, ίσως χρειάζεται να επιμείνουμε λίγο· να πω λοιπόν ξεκάθαρα το εξής: Η πρακτική να πηγαίνεις και να ρίχνεις ξύλο σε κάποιον που κάθεται και πίνει τον καφέ του είναι τουλάχιστον επικίνδυνη και σίγουρα δεν ανήκει στη λογική και τις αξίες της δικής μας Αριστεράς, όπως κι αν αυτοπροσδιορίζονται οι φορείς της.

Σε μια καλύτερη κοινωνία απ’ αυτή που ζούμε –όπου καλύτερη σημαίνει δικαιότερη και πιο ανθρώπινη– ο Νίκος Μαραντζίδης θα μπορεί να μελετάει τα αντικείμενα που επιλέγει με όποιον τρόπο θέλει και να εκφράζει τις πολιτικές του απόψεις δημόσια χωρίς να τρώει σφαλιάρες. Σε διαφορετική περίπτωση, νικά για ακόμη μια φορά ο αυταρχισμός και η καταστολή. Πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις με τέτοιου είδους προτάγματα υπάρχουν ήδη αρκετές, δεν χρειάζονται άλλες. Και, πάντως, δεν (μπορεί να) νοείται η Αριστερά ανάμεσα σ’ αυτές.

ΥΓ. Όταν η ΝΔ το πρώτο που έχει να πει είναι «να καταδικάσουν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ την επίθεση» δείχνει ότι πολύ μικρό ενδιαφέρον έχει και για τη βία και για τη μη βία και για τον Μαραντζίδη· η μέριμνά της είναι, για άλλη μια φορά, να κουνήσει το δάχτυλο στην Αριστερά.

ΥΓ2. Όσο άθλιες και υποκριτικές (σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και παραληρηματικές) και αν βρίσκουμε τις αντιδράσεις των μίντια, αυτό δεν μπορεί να μας κάνει να σωπάσουμε για την επίθεση ή να πετάξουμε την μπάλα στην εξέδρα, αλλάζοντας θέμα. Δεν θα σωπάσουμε, γιατί αυτό θα ήταν επιτυχία τους.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο σκοπός και τα μέσα, ξανά

  1. Πίνγκμπακ: Ο σκοπός και τα μέσα, ξανά | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s