Κοάτι

Standard

 ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

 του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

 Αναστασία Δούκα, «Coatti, 2014»

Αναστασία Δούκα, «Coatti, 2014»

«Κοίτα τα βουβάλια που κοιμούνται», φωνάζει ο Σταύρος στη Σαρλότ ενώ τρέχουν σφηνωμένοι μέσα σ’ ένα φορτηγάκι, δίπλα στον οδηγό. Κατεβαίνουν προς την Καλαβρία, προς το Νότο, προς αυτό που είναι ξεκάθαρα ο Νότος: ένα εργαστήριο φτώχειας.

Εν τω μεταξύ, τα βουβάλια ξυπνάνε και κοιτάζουν το φορτηγάκι (την κάμερα). Βαδίζουν αργά, ύστερα σκύβουν και τρώνε το χορτάρι. Και είναι σαν να έχουν εισβάλει στην ταινία, σαν να έχουν έρθει από μια χώρα μακρινή και να έχουν προσγειωθεί στις πιο νυχτερινές χαραμάδες του φιλμ, σαν υπνοβάτες.

Πριν και μετά τους βλέπουμε στη Ρώμη: ο Σταύρος έχει ένα μικρό σπιτάκι, η κουζίνα είναι στενή, ίσα που τον χωράει για να καθίσει και να φάει το υπόλειμμα απ’ το ρύζι που έχει κολλήσει στο κατσαρολάκι του. Τρώει δυο μπουκιές, πίνει μια γουλιά κιάντι και ξαναφεύγει. Κάπου, πριν και μετά, συναντά τη Σαρλότ, βρίσκονται στα χωρίσματα, ένα πρωινό τους βλέπουμε στο κρεβάτι, η Σαρλότ ξυπνάει, βλέπουμε το στήθος της Σαρλότ και πιο πίσω το ανακατεμένο λευκό σαν χιόνι μαλλί του Σταύρου. Είναι μόλις 45 χρονών και δείχνει ήδη γέρος, αρχαίος σχεδόν.

Η Σαρλότ είναι Ολλανδέζα. Ο Σταύρος είναι Μεσόγειος. Ο Σταύρος κάνει τον ηθοποιό για να ζήσει, η Σαρλότ μεταφράζει, παίζει τσέλο, βγάζει μερικά ψίχουλα. Και οι δυο τους είναι πιο φτωχοί και από σπουργίτια.

Σε κάποιο άλλο σημείο, Σταύρος και Σαρλότ πίνουν καφέ, ο Σταύρος μιλάει, μπροστά από το τραπεζάκι τους περνούν παιδιά, σκυλιά, η Σαρλότ σηκώνεται και φεύγει, αυτός που κρατά την κάμερα χάνει την ισορροπία του. Το πλάνο όμως δεν κόβεται, παραμένει εκεί, μέχρι να φύγει και ο Σταύρος, γιατί ό,τι είναι να λεχθεί, καλό είναι να λέγεται μαζί με τα λάθη του: διαφορετικά είναι λειψό.

Αυτή είναι η δεύτερη ταινία της άτυπης ιταλικής τριλογίας του Τορνέ, το Coatti (1977). Κοάτι ονομάζονται τα άτομα που βρίσκονται υπό επιτήρηση, μόνο που ο Σταύρος και η Σαρλότ έχουν πεισμώσει και ταξιδεύουν διαρκώς, όλο ταξιδεύουν.

Ο Σταύρος Τορνές πέθανε το καλοκαίρι του ’88, τον Ιούλιο, το χειρότερο μήνα για να πεθαίνει κανείς, η Σαρλότ Βαν Γκέλντερ επέστρεψε στη Ολλανδία, ίσως ζει ακόμα.

Μακάρι να ζει ακόμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s